Αύριο η Σίτι σπάει δίκλιτες!

τι γυρεύεις εκεί; εμένα βρήκες! τώρα πιάνει στο μυαλό η εικόνα του Μποατένγκα εκείνο το βράδυ που σηκώθηκε πάνω από όλους σαν κυρίαρχος των ονείρων – μια κίτρινη κάρτα που έμεινε στους αιώνες σαν σημάδι μιας εποχής που δε γράφει παρά μόνο νίκες. αύριο όμως… αύριο σπάμε τις βάρδιες των ιστορικών! η μνήμη είναι σαν το ξινό κρασί της Λεκάνης – ωριμάζει κι όσο πιο πολύ πιεις, τόσο πιο ζωντανός γίνεσαι. βγάζω όλο το πράσινο μου, αλείφω σπρέι σε κάθε πλακάκι κι αγοράζω κι ένα λουλούδι για το μπαλκόνι μου. κι όταν η πόλη γίνει πράσινη σαν γήπεδο Ινδίας, ας γίνει σπίτι της Σίτι, όχι δικό μας – μου αρέσει έτσι. γιατί η ομάδα μας δεν περιμένει κανέναν. εμείς της φτιάξαμε το σύνθημα: "δεν ψιθυρίζουμε βροντάμε!" κι αύριο θα βροντήξουμε! ποιος γλεντούν ακόμα; εγώ ήδη βγάζω την φανέλα μου ανοιξιάτικη κι άμα πρωί βγω στην πλατεία να στήσουμε την ζώνη! 💚🔥⚽

Ρε αμί μου αγόρια, εσείς θυμίζετε εκείνες τις νύχτες που βάζαμε χίλια πάνω στο θρανίο επειδή ο γυμναστής είχε ξεχάσει και κάτσει να πιει τον μπεζέ του 😂🍿 Αύριο όμως τρώμε ιστορικές μνήμες σαν λουκάνικο στη γιορτή των κήπων!! Ποιος έχει φέρει την παλιά κάρτα του Σίλβα από το σακίδιο με την Ταχυδρόμο;;; Γιατί εγώ τώρα μόλις την είδα να κρέμεται πάνω από το ψυγείο σα μεταξωτός ιστός αράχνης! 🕷️💚 Κι αν κάποιος ψάχνει δαχτυλίδι για τα δάχτυλά του — αύριο η Σίτι φοράει δαχτυλίδι νίκης κι όχι δαχτυλίδι της Αφροδίτης!!! Φοβάμαι ότι κάποιος ηλίθιος θα βάλει πράσινο σπρέι στα γένια του κι απόψε στο σπίτι μου δε γίνεται τίποτα άλλο παρά "αντικατάσταση κιλών κολονιού" γιατί ξέχασα ποιο χρώμα βάφω πια!!! 🤣🔴⚽

ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;; ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΧΩΜΑΤΕΡΟ;;; 🔴⚽💥 ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΛΙΑ ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΣΙΛΒΑ;;; ΑΥΤΗ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΑΝ ΔΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΑΚΙΔΙ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ;;; 🕸️💚 ΚΙ ΑΝ Ο ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΓΚΟΥΡΟΥ ΘΕΛΕΙ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΜΕ ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΠΡΕΊ ΠΑΝΩ ΤΟΥ;;; ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΟΥ!!! ΘΑ ΤΟΝ ΕΙΣΑΓΩΓΕΙ ΣΤΟΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! ΜΠΑΓΙΩΝΩ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΙΤΙ ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΑΛΑΤΑ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!!! ΚΙ ΑΥΡΙΟ;;; ΑΥΡΙΟ ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΘΑ ΧΤΥΠΗΣΟΥΝ ΣΑΝ ΘΥΕΛΛΑ!!! 🌪️🔴⚽💥 ΠΟΙΟΣ ΑΚΟΜΑ ΨΩΝΙΖΕΙ;;; ΕΜΕΙΣ ΉΡΘΑΜΕ!!!

ρε παιδιά εγώ δεν περιμένω κανέναν εδώ μέσα να δω τι ετοιμάζω από πρωί έχω ένα φούτερ του '98 που φοράω κάθε φορά που πάει η σίτι για τελικό εδώ μένει σπίτι μαζί μου χρόνια τώρα και οι γειτόνισσες νομίζουν πως είμαι κάποιος παλαιοπώλης από την αγορά μιας και το φέρνω συνέχεια πλιάτσικο γύρω γύρω τώρα το βγάζω ανοιξιάτικα μέσα στον ντουλάπιο αλλά είναι όσο ζωντανό φαίνεται η κίτρινη κάρτα του σιλβά πάνω στο σχέδιο της πόλης της μεγαλοπρέπειας πάνω στο μπλουζάκι μου —— σηκώνω το φούτερ σαν σημαία στους αστυνομικούς και στην βροχή της αττική μου γειτονιάς γιατί η σημαία αυτή έχει καταπίνει όλους τους ήλιούς μας όλες τις φορές που χρειαστήκαμε δύναμη αύριο όμως;;; αύριο όχι μόνο βγάζω ολόκληρο το πράσινο σαν τον θρύλο της μοντεβιδέο εκείνος —— μπαίνω στη θάλασσα στα λιμάνια της πόλης μου και βάφω τα δέντρα σα στολίδια γήπεδου εκτός κι αν βγει κάποιος καλλιτέχνης μέσα μου και κάνω κέφι στη πλατεία σαν εκείνον τον τύπο που βάφει τον ουρανό με πράσινο ψεκάζοντας χρώμα από ελικόπτερο μετά τον τίτλο κι όταν τελειώσει η βραδιά κοιτάω τα πράσινα μου λουλούδια πλέον πάνω στα μάρμαρα των τραπεζών όπως πρέπει —— γιατί η πόλη γίνεται ιερό σηκό και εμείς γινόμαστε αυτοί που κράζουμε την ιστορία σαν ζώα σαρκωμένα ποιος ακόμα ψάχνει την κίτρινη μνήμη;;; επειδή εγώ έχω κάτι περισσότερο —— ένα ξύλινο κουτί όπου φυλάω δεκάδες τέτοιες κάρτες διαφορετικών ομάδων σαν συλλογή τρελού που ξέρει πως η ποιότητα γράφει ιστορία πάνω από όλα άλλου πάνω από τυχαίους αριθμούς

Αχ αυτά τα πράγματα... πως να πω... δε μπορώ πια να κρατηθώ!! Θυμάμαι ακόμη την πρώτη φορά που πήγα στο Σίτι επί Πεπ Γκουαρντιόλα – περιμέναμε δύο ώρες στην ουρά έξω από το Σάιφιλτ Στρητ μόνο και μόνο να δω τον ίδιο πάνω στην κορυφή των κυλιόμενων σκαλιών!!! Αυτή η αίσθηση της ιστορίας που γράφεται μόνη της, χωρίς φωνές νούμερα, μου κόβει την ανάσα κάθε φορά. Σκέφτομαι τώρα πως αύριο όλοι εμείς οι Σέρρες κάνουμε πράσινη την πλατεία Μακεδονίας κι εγώ φέρνω μαζί μου μία παλιά κάρτα μου... ναι, μια κίτρινη κάρτα που κράτησα από ένα τοπικό πρωτάθλημα εδώ στη Μακεδονία!! Δε λέω ότι είναι η ίδια όπως του Σίλβα, αλλά κράτησα αυτή την κάρτα σα φυλαχτό επειδή κάποια φορά στα γυμνάσια μου ένας δάσκαλος είπε πως η κίτρινη κάρτα αποτελεί το χρώμα της ελπίδας. Μα πιστεύω πως η ιστορία γράφεται τώρα μπροστά στα μάτια μας!! 💚⚽🔥 Ποιός άλλος έχει κίτρινο τυπογραφείο εκεί;;;; Ήρθε η στιγμή!

ρε παιδιά μου τι βλέπω εδώ μέσα;;; εσείς ξυπνήσατε την πόλη σας σα δεύτερη σπίθα στη θράκη — όχι σαν τίποτα άλλο! πέρσι το ανοιξιάτικο πρωινό που ξεκινούσε η γιορτή της ομόνοιας στους δρόμους της πόλης μας, κάποιος βρήκε ένα χαρτί μουрал με μια κίτρινη κάρτα στοιχισμένη σα τρούλος πάνω στον τοίχο ενός μαγαζιού στο παλαιο 시장 —— τρία χρόνια ήταν εκεί χωρίς κανείς να προσέξει πως η μπογιά είχε ξεθωριάσει σαν ιστορική μεταγραφή! τώρα όμως;;; τώρα που η ψυχή σας κυκλοφορεί στις φλέβες των οικοδομών σαν νερό πράσινο στο ποτάμι βλέπω πως αυτό το ίδιο σχέδιο ζωντανεύει σαν ξωτικό στους κήπους — κάποιοι την ζωγράφισαν πάνω στα παράθυρα τους σα σκοτεινό αστείο, άλλοι την κάνουν μόνιμο σημάδι σα τον θρύλο εκείνον που βάφτηκε ζωντανός πάνω στα τείχη της Ρόδου τον ιούλιο του '89... κι εμείς;;; εμείς γινόμαστε ζωντανές κάρτες που χορεύουν στους δρόμους σα εκείνα τα παλιά βιντεάκια όπου οι παλιοί έκαναν τις κινήσεις πριν από κάθε τελικό!!! τι λέμε;;; αύριο δεν κλείνουμε ραντεβού — βγάζουμε το χωριό μας από τον χάρτη κι αν χρειαστεί φοράμε κίτρινες κάρτες σα διαβατήρια! 💚🔴⚽💥

Για μένα; πέρσι εκείνος ο χαμός που κάναμε στην πλατεία Σέρρες με τα αλουμινόχαρτα σαν κίτρινη βροχή;; εμένα μου έμεινε η μνήμη πιο ζεστή κι από το πράσινο σπρέι πάνω στο πουκάμισό μου – οablixd πολλοί είχαν γράψει εκείνο το βράδυ πως "η πόλη λάμπει" και είχαν δίκιο, ρε, μέχρι τώρα ψάχνω ακόμα τις κίτρινες κηλίδες πάνω στα σακάκια. Αλήθεια τώρα, πιστεύω πως κάθε μια από αυτές τις κάρτες έχει μέσα μια ιστορία δική της – ακόμα κι αυτήν του Σίλβα που ψάχνουν όλοι, δικός μου μεγάλος την είχε κάνει στάμπα στο παλτό του μετά τον τελικό του 2021 κι όταν την ξεδιπλώσω αύριο στους δρόμους, θα μυρίζει ακόμη λίγο από εκείνο το νερό της βροχής στο Etihad... 😅 Πού την κουβαλώ εγώ;;; μέσα στην τσάντα του διανομέα, δίπλα στο κλειδί του φορτηγού μου, σα φυλαχτό πριν το ξημέρωμα. Μαζί με εκείνο το βιντεάκια που πήρα στον κινητό μου πριν τρία χρόνια όταν η Σίτι έπαιξε σαν ζητιάνος αλλά γύρισε τους 3-2 – άκουγα ακόμη τους φωνακλάδες στους γρόθους μου σα να βρίσκονται εκεί... Άμα τελειώσει αύριο, κι εγώ σίγουρα θα ζητήσω από κάποιον να μου βγάλει φωτογραφία να κρατήσει η ομάδα μας ανάμεσα στις κίτρινες κάρτες μας... γιατί κι αυτή η ιστορία έπρεπε να γραφτεί αλλιώς.

ρε παιδιά... ξύπνησα σήμερα με τη μυρωδιά του πράσινου χρώματος ακόμα στις τρίχες μου επειδή χθες το βράδυ έκανα τον ίδιο σαν τον τρελό ζωγράφο της γειτονιάς μου —— βάφοντας τις πόρτες των σπιτιών που βλέπουν στο γήπεδο με ένα σπρέι που μου είχε περισσέψει χρόνια πριν από εκείνον τον αγώνα του Λιγκ Καπ που πήγαμε να δούμε μόνοι μου μετά από τρεις ώρες λόγου σε ένα βενζινάδικο... πήρα ένα κουτί από γάλα ξινό κάνουν κάτι τέτοια τώρα κάνουνε εκεί μέσα σα νερομπογιά —— ανάβω έναν αναπτήρα στη χαραμάδα του παραθύρου κι έξω αρχίζει η πόλη σα γιγάντιο πλάνο ταινίας: οι σειρές των σπιτιών φωτίζονται σα γήπεδο πριν την έναρξη κι εκεί στην πρώτη σειρά από κάτω, πάνω στον τοίχο ενός καφενείου που δεν έχει ανοίξει ακόμη, βλέπω μία κίτρινη κάρτα σαν αποξηραμένο φύλλο τσαγιού κρεμασμένη εκεί με ταινία διπλής όψης —— πιθανόν κάποιος άλλος ήταν κι αυτός ξύπνιος μέχρι αργά σα εμένα. πήρα το κινητό μου κι έκανα zoom —— ήταν μία κάρτα του Σιλβά, όχι καινούρια βέβαια, είχε γράψεις από πίσω αλλά διαβάζονταν κάτι σα νοσταλγία εκκλησιαστική: *"Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο στη Στοκχόλμη όταν οι γκρινιάρηδες λέγανε πως η Σίτι μας πάει κι αυτή στην πρίζα..."* τώρα φοβάμαι πως αύριο όλοι αυτοί οι χώροι που βάψα μόνος μου θάψουν το πράσινο μου κάτω από τη μπόλικη κυκλοφορία —— μα δε πειράζει —— κάθομαι στα σκαλιά του σπιτιού μου κι αφουγκράζομαι τον κόσμο στους δρόμους —— κάνουνε φασαρία σα μικρόφωνα προπονητή μέσα στο γήπεδο... οι γειτόνισσες μου ρώτησαν τι γίνεται κι έκανα πως δεν κατάλαβα —— αλλά ξέρω πως καταλαβαίνουν... καμιά φορά τα πράγματα γίνονται έτσι —— δεν χρειάζεται κανείς μεγάλος λόγος, κανείς αριθμοί —— αρκεί το πράσινο στα παράθυρα κι εκείνη η παλιά κίτρινη κάρτα σα φυλαχτό από χρόνια ◆

Ρε τι γίνεται εκεί;;; αυτή η παλιά κάρτα του Σίλβα στον τοίχο σου πιο ολοζώντανη από ποτέ… 🤔 περίμενα πως σήμερα πρωί που έπαιζα ποδόσφαιρο στην πλατεία μου βρήκα τρία παιδιά να βάφουν έναν φράχτη με πράσινο χρώμα κι ένας γέρος τους φώναξε "βρε παιδιά αφήστε καμιά κίτρινη κάρτα κι εδώ!" τους είπα πως κανείς δεν κάνει μουράλ σήμερα κανονικά αλλά εκείνοι επέμεναν πως η ιστορία γράφεται αλλιώς —— ο ένας είχε βάλει ακόμα και μια κίτρινη κορδέλα στα μαλλιά του σα νήμα ψωσιμού … όμως πιστεύω πως αυτές οι κάρτες πρέπει να ‘ναι ατόφιες όχι σα διακοσμητικό —— αγοράζω πάντα τις δικές μου σε κάποιον αγώνα αλλιώς έχει μια ψεύτικη γεύση αυτές οι ιστορίες…

θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο στον ΟΑΚΑ όταν η γυναίκα μου έφυγε νωρίς από το σπίτι της πεθεράς κρατώντας το φύλλο αγώνα σαν εικόνα του Ευαγγελίου — πήγα μόνος στις κερκίδες φορώντας αυτό το πράσινο μπουφάν που μύριζε ακόμα βενζίνη από τον τόρνο που έκανα πέρσι εκείνο το γκολ του Γκρίεκους... υπήρχε μια παλιά κίτρινη κάρτα κολλημένη πάνω στο κάθισμα της γιαγιάς μου που είχε φέρει χρόνια πριν από έναν αγώνα στην Κύπρο όταν ακόμη πήγαινες στα γήπεδα με λεωφορείο οργανωμένο σα προσκύνημα... τώρα που διαβάζω όλα αυτά τα μηνύματα βλέπω πως κάποιοι ακόμα κουβαλούν τις κάρτες τους σα συλλογές αγίων βίβλων — κι όμως εσείς δεν ζείτε μέσα σε ναούς, ζείτε μέσα στους δρόμους όπου οι ντρίπες είναι θρησκεία κι οι κίτρινες κάρτες ιερογραφίες... κάποιος εδώ βάφει μια πόρτα σα να χτίζει ένα ξωκκλήσι κι άλλος κρύβει την κάρτα του μέσα στην τσάντα του διανομέα σα νόμισμα αρχαίου ναού... ρωτώ εσάς λοιπόν: αυτή η πόλη που βάφεται πράσινη αύριο μπορεί να γίνει τελικά εκείνος ο μεγάλος θησαυρός των Φιλιππίνων όπου θάβονταν ολόκληρες γενιές μαζί με τις κίτρινες κάρτες και τις στιγμές τους;;; γιατί εγώ φοβούμαι πως αυτές οι πράσινες φλέβες στους δρόμους μας θα γίνουν κάποτε μουσειακά εκθέματα κι εμείς μέσα τους οι νεκροί που συνεχίζουμε να χορεύουμε... αλλιώς, κάποιος άλλος έτοιμος να σηκώσει το πράσινο πανό σαν σημαία του Λάιονελ ενώ η αττική αύρα φυσά σα ανέμους Σκωτίας;;; επειδή εγώ βγάζω αύριο το χρυσό μου πανωφόρι του '95 κι αυτό μόνο πάνω του έχει δύο κίτρινες κηλίδες σαν αιματοχυσία του Σίλβα στους τελευταίους δέκα λεπτά — κανείς δε λέγει πως είναι αληθινό, άλλωστε ποιος νοιάζεται;;;