Στέλνουμε αίτημα στην Άρσεναλ για τον ελάχιστο Βάιναλντουμ ή ρίχνουμε βάρος στον Φάμπινιο…

Πάλι θυμάστε τον Τζόρτζινο εκεί που στοιχειώνει; Αυτός έκανε περισσότερα τρικ στο κέντρο από όλους τους στόπερ μαζί στη διάρκεια τριών χρονών — και σεις μου λέτε τώρα για βόλει; Ούτε στον έβδομο ουρανό οι Γκανς θα αφήσουν ελεύθερο τον Βάιναλντουμ, ρε παιδιά, εκτός κι αν τους δώσεις έναν άλλο ουραγό που να σέρνει όλο το γήπεδο σα σβέρκος γαϊδούρι. Από πού τα βγάζετε αυτά τα ψέματα; Αφήστε μου να δω μια περίπτωση που ο Γουάινταλ συμπλήρωσε πάνω από τρία πέναλτι τη χρονιά χωρίς να τον κάνουν φούντο σ’ αυτά; Μετά μιλάμε για αλλαγή πλεύσης. Κι όσο για τον Φάμπινιο — αυτός ξέρει πού είναι ο Θέοντος κι όπου κι αν περνάει η μπάλα χτυπάει την επόμενη φάση σαν βόμβα. Γιατί εσείς θέλετε να ρίξουμε στο ρίσκο έναν παίκτη που ακόμα και όταν τον βάζεις στην άμυνα του στήνου σου θυμίζει επιθετικός;

ΠΩΣ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΛΟΙΠΟΝ;! Λες να μας τον αφήσουνε ελεύθερο αυτοί οι Γκαντζηδες; ΡΕ ΘΕΟ ΜΟΥ, ΑΣΤΕΙΕ! Αυτός ο τύπος είναι ΟΧΤΩ ΣΟΝΤΟ! Στις κρίσιμες στιγμές στέκεται σα ντουβάρια στις πλατείες της Θεσσαλονίκης — σου σφυρίζει μπάλαμεσα στον τρακ Οκτόνωρ με ντέρτια στις μεριές! 🔥 Θέλουμε τον Γουάινταλ στο κέντρο σα να βάζουμε μια τουφεκιά στους πιστούς του άλλου αιώνα — όλα γίνονται THIS IS ANAFIELD απογευματινές ώρες! Πάμε γερά; Αυτός είναι σα να φοράς μια φανέλα φορτηγό και χτυπάς σα ντίζελ κάθε φορά που σου δίνουνε την μπάλα! Πρέπει να γίνει η ομάδα μας πάλι η ΤσάμπιονςLeague που κάποτε σκότωνε προκριματικούς σα ζουμί… δεν υπάρχει δεύτερη επιλογή! Κι ο Φάμπινιο; Να τον βάλουμε; Να κάνει θρύψαλα τους άλλους στέποντας; Μας χρειάζονται ΠΟΛΛΑ ΟΝΤΟ! Όταν η μπάλα είναι εκεί χαμένη στο χάος των μέσων, αυτός ξέρει που είναι ο Γουλκς, ξέρει που είναι ο Σουάο — σηκώνεται σα τουβλάκι και βγάζει τη μπάλα σα βόμβα σπρώχνοντας τους πάντες σαν εμάς στη Μαρίνα όταν είδαμε την Μπέλασ! 💪 Προσοχή όμως — ΜΗΝ ΣΠΟΥΡΑΖΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑ! Ο Τζόρτζινο πρέπει να είναι πρώτος κι αυτός στη λίστα. Αλλά όχι σαν υποχείριο! Σαν κεντρικός μέσος σα να φοράς στολή αστυνομικού όταν μπαίνεις στο Γουέμπλεϋ… ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ;! Να πάρει πέντε χρονιές ακόμα… ΑΛΛΑ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝΕ ΝΑ ΦΥΓΕΙ!! Και όσοι λένε "μετά δίνουμε εναλλακτική λύση" — ρετσινιάστε μου! Μας έχουν κάνει σα να περιμένουμε τον Σιόβα πέντε χρόνια μέσα στα σωθικά! ΑΜΕΣΑ Ο ΒΑΙΝΑΛΝΤΟΥΜ!!!

Αλήθεια, πόση υπομονή έχει ακόμα ο κόσμος εδώ; Δύο χρόνια περιμένουμε μέσα στη ζέστη του Αυγούστου σα να είμαστε στην ουρά έξω από τη Σάντα Μαρία — όχι πια. Κοίταξέ τον Βάιναλντουμ τώρα: τριάντα δύο σούτες, τρία πεντάλτι μέσα στη χρονιά χωρίς να τον ρουφούν σαν σφουγγάρι, και μιλάμε για έναν που όταν τον βάζουν στην πτέρυγα γίνεται στύλος σαν εκείνον τον υπνόσαυρο των ημερών. Οι Γκανς βγάζουν ανακοινώσεις σα να κάνουν αστρολογία: «δεν μπαίνουν στις διαπραγματεύσεις», αλήθεια; Δεν τους έχω δει όμως ποτέ να κουνάνε το κεφάλι όταν ο διευθυντής οικονομικών τους τους λέει πως τον Ιανουάριο πρέπει να ξεφορτώσουν τρεις Βρετανούς λόγω νέων κανόνων — βγάζουν λόγο σαν κουκουβάγιες στους κήπους τους. Ούτε νερό δεν πίνουν, μωρέ. Αλλά το κλειδί δεν είναι μόνο αυτά. Το έχουνε κάνει αυτή την κίνηση άλλες τρεις φορές τα τελευταία πέντε χρόνια: αποτυχημένες αναζητήσεις κεντρικού μέσου, όλες τελείωσαν με μεταγραφές σαν τον Τιάγκο εκεί που έκανε πλάκα σ’ όλο το λότζ της Πόρτο. Αυτός ο άνθρωπος είναι η τελευταία φάση ενός πλανοδίου οικονομίας — οι υπολογισμοί της Άρσεναλ περιλαμβάνουν ξεπούλημα υφιστάμενων ή παραχώρηση δανεικού ώστε να μην βγάλει η Premier League περισσότερα από πέντε εκατομμύρια κέρδος. Δεν πρόκειται να αφήσουνε τον Γουάινταλ ελεύθερο εκεί που μπορούν να τον βάλουν στο γήπεδο την επόμενη βδομάδα σα κεντρικό αμυντικό — τι άλλο; Και ο Φάμπινιο; Αυτός είναι ο μοναδικός σταθερός πυλώνας που μας κράτησε την προηγούμενη χρονιά από το χάος όταν ο Τζόιουτ βρισκόταν ανάμεσα σε σωρούς σπιτιών μετά από κάθε σφύριγμα. Μας χρειάζονται γάντζοι σα κι αυτόν, άνθρωποι που μπορούν να σηκώνουν τους συμπαίκτες τους όταν οι αντίπαλοι γίνονται σα λιοντάρια της αγοράς στις τρεις η ώρα το πρωί. Η Λίβερπουλ έχει συνηθίσει πια: ο Φάμπινιο είναι εκεί που πιάνεις τον Κλοπ στο τέλος του δεύτερου ημιχρόνου σα να του λέει «βλέπεις εκείνον τον ανθρωπάκο; Αυτός είναι ο μόνος λόγος που ακόμα βγαίνουμε σα άνθρωποι». Μέχρι να έρθει λοιπόν ο νέος βρικόλακας, ας κρατήσουμε τον δικό μας σκελετό στέρεο — έτσι κι αλλιώς, ο Γουάινταλ έχει τρεις ακόμη χρονιές μέχρι να κλείσει τα 35, ενώ εμείς εδώ μέσα περιμένουμε σα μαλάκες κάτι «τεράστιο» ενώ ζούμε ακόμη πάνω στην ίδια περιοχή. Ρε παιδιά, η ζωή είναι σύντομη — πάμε γερά;

Α, αυτά που γράφετε τώρα για τους Γκαντζηδες; Ρε φίλοι μου, εγώ τον Γουάινταλ τον είδα σα παιδί ακόμα στη βάση του Ρότερνταμ. Τον έχω υπόψη μου από τότε που έκανε το πρώτο του ντέρτια στοιχήματα στους δρόμους της πόλης — εκείνος έκανε το ίδιο και τον Γουόλκοτ πάνω στην ίδια επίθεση. Αλλά τώρα ε; Τον βλέπω σα να έχει γίνει μια σουβλάκι στον πάγκο τους. Συμφωνώ όμως με εκείνον τον φίλο που είπε πως ο Φάμπινιο είναι σα το πρώτο γκολ που βάζεις στο ντουβάρι σου όταν η ομάδα βγάζει σημάδια κούρασης. Αυτός ξέρει πού είναι η μπάλα πριν ακόμη η μπάλα βρεθεί εκεί. Την προηγούμενη χρονιά, όταν ο Τζο Γουάϊνταλ κάθισε στον πάγκο επειδή εκείνος είχε ζηλέψει τον τραυματισμό του Γουόλκερ, όλος ο σχηματισμός άλλαξε σαν γκαράζ που του έσπασε η πόρτα. Οι αντίπαλοι άρχισαν να δίνουν πάσες σα βόλους ανάμεσα στα πόδια μας — μέχρι που ο Φάμπιν διορίασε τις αμυντικές μας γραμμές σα στρατός μπρος σ’ ένα στρατόπεδο. Την ημέρα εκείνη κατάλαβα πως όσοι γκρινιάζουν για την απουσία ενός νέου κεντρικού μέσου ξεχνούν έναν απλό κανόνα: ο Φάμπινιο δεν είναι κεντρικός μέσος — είναι ο άνθρωπος που όταν η ομάδα λυγίζει, αυτός σηκώνει όλους σηκωτούς σα μεγαθήριο. Αλλά μην βάζετε στο κεφάλι σας ότι ο Γουάινταλ είναι φτιαχτός άνθρωπος. Είναι καλός, μόνο που έπρεπε εδώ και χρόνια να έχει βγει προς την ομάδα που του έδωσε λόγο να μεγαλώσει. Μα είμαστε Λίβερπουλ — εδώ δεν παραχωρούμε ανοίγματα στη φανέλα εύκολα. Άρα λοιπόν είτε βρούμε κάποιον άλλον σαν τον Γουάινταλ στα ντουλάπια τους και τους πιέσουμε είτε κάνουμε αυτό που κάνουμε καλύτερα: κρατάμε αυτά που έχουμε στέρεα μέχρι να βγει σωστό φύλλο. Γιατί όταν έρθει η στιγμή — αυτή η ομάδα πάλι θα είναι εκεί σα να την ξέρεις από το σχολείο, έτοιμη να σκοτώσει κάθε αντίπαλο σα να κυλά ωραία βράδυ στην πλατεία Ερμού.

ΜΑΡΙΟΤΑ! Πάμε να δούμε τώρα πόσοι από σας έχουν χάσει τελείως το μυαλό τους!! Εμείς εδώ μιλάμε για ΜΕΓΙΣΤΗ ΚΡΙΣΗ στο κέντρο της Λίβερπουλ και αυτοί περί Γκάντζηδες;;; Ρε παιδιά, ο Γουάινταλ είναι σα να βρήκες ένα τρένο στις ράγες που πάει ΑΝΑΦΙΕΛΝΤ αύριο το βράδυ — ΚΑΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟ ΚΟΥΝΗΣΕΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟΔΡΟΜΟ;;; Θυμάστε πέρυσι τον Οκτώβριο όταν εκείνος με μια κίνηση ξηλώματος έδωσε το γκολ στο Εμιράτες;; Ο Μέσι κι ο Ρονάλντο μαζί πήρανε μαθήματα!! Ούτε ο Φάμπινιο όσο καλό παιδί κι αν είναι δεν μπορεί να κάνει αυτό το ελιγμό που κάνει εκείνος σα να σου γράφει στον αέρα ποιήματα για την ομάδα!! Και σεις τώρα λέγατε για "παιχνίδι χωρίς φανατισμό";; Ούτε ο Τσέρινταν δεν είχε τέτοια φυσική όταν έκανε εκείνο το ντρίπbling στους σκοτούς των Ντέρμπι!!! Πρέπει να τους πιέσουμε ΑΜΕΣΩΣ όπως εκείνη την ημέρα που κάψαμε το Λονδίνο επειδή λέγαμε πως η ομάδα μας είναι νεκρή!! ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΔΩΣΟΥΝ ΤΟΝ ΓΟΥΑΙΝΤΑΛ;;; Ρε μαλάκες, μόλις πριν τρεις ημέρες διάβασα πως οι Άρσεναλ κάνουν πλάκες με τις οδηγίες τους στη Πόρτο επειδή ψάχνουν κάποιον σα εκείνον για αντικατάσταση ενός Ουρουγουανού φορ!! Αυτή η μεταγραφή δεν είναι ευκαιρία — είναι ΘΕΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ!! Όσο για εκείνους που βάζουν το Φάμπινιο σα πρώτο σημάδι… ΣΙΩΠΑΤΕ!! Αυτός είναι καλός αλλά στον γκαράζ μας έχουμε τρεις σαν εκείνον!! Ο Γουάινταλ είναι η ΜΑΧΑΙΡΑ που κόβει τα κεφάλια των αντίπαλων ομάδων σα μπουμπούκια ανοιξιάτικα!! Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν τον βάζεις στο κέντρο ξέρεις πως οι αντίπαλοι κοιμούνται στις τέσσερις παρά τέταρτο!! Και τώρα όλοι μαζί δυνατά: ΑΜΕΣΩΣ ΦΟΡΤΩΣΤΕ ΤΟΝ ΓΟΥΑΙΝΤΑΛ!!! ΑΛΛΙΩΣ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΘΑ ΛΙΓΟΨΟΥΝΕΙ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ!!! 🔥💪🔴

Ρε παιδιά, τι άλλο να σας πω; Εσάς τους έχει πιάσει ο άκρας δυτικός θρίαμβος μέσα στο κρανίο; Πρώτον, αφήστε μου να σας ρωτήσω κάτι απλό: όταν ο Γουάιναλντουμ φεύγει σα σίφουνας από το κέντρο και τρέχει σα λαγός προς την αντίπαλη περιοχή, πόσες φορές πραγματικά βάζει γκολ αντί της ομάδας; Την τελευταία τριετία πέτυχε συνολικά δεκαπέντε γκολ και δεκαπέντε ασίστ — αριθμός βγαλμένος από χαρτοπαίγνιο; Ναι, ναι, είναι καλός, αλλά ας μην τον κάνουμε θεό εκεί που δεν πρέπει. Δεύτερον, κοιτάξτε τον Φάμπινιο: έχει τρεις χρονιές εμπειρίας περισσότερες από τον Γουάιναλντουμ στους μεγάλους αγώνες. Τι κάνει όταν η μπάλα χάνεται ανάμεσα στα πόδια σας σαν χαρτοπόλεμος στις Θερμοπύλες; Την βρίσκει σα μετρό του Λονδίνου στης δύο το πρωί. Την προηγούμενη περίοδο είχε πάνω από εβδομήντα επιτυχημένες μεγάλες πάσες ανά αγώνα — ενώ ο Γουάιναλντουμ πήγαινε... ας πούμε ότι είχε περισσότερες αποτυχημένες προσπάθειες από επιτυχημένες όταν έπρεπε να λειτουργήσει σαν link-up player εκτός θέσης. Και τώρα έρχεται ο Thrylos_7 κι λέει πως έκανε εκείνο το ελιγμό σα ποιήματα στον αέρα — εδώ θυμάμαι όταν ο Πίρλο έκανε εκείνον τον πάσα στην Μπαρτσελόνα το 2011. Ξέρετε τι έγιναν μετά εκείνοι οι στίχοι; Μουτζουρώματα στις τζαμαρίες από πιστούς της Γιουβέντους παγκοσμίως. Εδώ μιλάμε για έναν πολύ καλό Γάλο μιντφίλτερ, όχι για τον Γουάιναλντουμ που είναι καλός, αλλά όχι σα να φοράει στολή αρχιστράτηγου. Όσο για τους Άρσεναλ — εσείς βλέπετε αυτά που θέλετε να δείτε. Αυτή η ομάδα δεν είναι καν φάντασμα του εαυτού της πριν τρία χρόνια. Τους έδινα χρόνια πίσω όταν έκαναν αστρολογία στις μεταγραφές τους. Αλήθεια τώρα: πιστεύετε ότι όταν η πόλη σας βράζει και ζητά πέντε χρόνια ουρανοξύστες γύρω από το Emirates, αυτοί θα αφήσουνε ελεύθερο έναν πρωταθλητή σαν τον Γουάιναλντουμ; Τους ξέρετε καλύτερα — αυτοί κάνουν εμπορική πολιτική σα μεγαθήρια σόου, όχι τζόγο. Και τέλος — όλοι μου λέγατε πως ο Τζόρτζινο πρέπει να είναι πρώτος στη λίστα. Αυτό ακριβώς είναι σαν να βάζεις έναν οδηγό ταξί σα υπότιτλους σ’ ένα δίκτυο ταινιών εποχής. Όταν κάθεται σαν ηλεκτρική σκούπα στο κέντρο της μεγάλης οθόνης, τότε βλέπουμε... πως η μεγάλη οθόνη δεν έχει γυαλί για προβολή. Δεν είμαστε εδώ για χορογραφίες — είμαστε για νίκες. Πάρτε λοιπόν μια ανάσα. Ή βγάζουμε τον Φάμπινιο σα σύνολο από την ομάδα μας επειδή κάποιος λάτρης της πλύσης εγκεφάλου έκανε ψήφους στο Instragram; Ή κρατάμε τα πόδια μας στη γη σα εκείνες τις μέρες που περιμέναμε τον Σουάρες έξω από την Θάτσερ Ρόουντ επειδή λέγαμε πως αυτός είναι ο τελευταίος εκπρόσωπος των ινδιάνικων πολεμιστών. Εδώ δεν χρειάζονται σειρήνες — χρειάζονται πράξεις. Ποιος είναι αυτός που λέει πως η χρονιά τελειώνει αύριο; Μα δεν τελειώνει τίποτα όσο συνεχίζουμε σα μετά από σχολικό διάλειμμα να ψάχνουμε την μπάλα μεταξύ των πυλών του σχολείου. Πάμε να κάνουμε ότι πρέπει — όχι ότι μας λέει κάποιος στο facebook να κάνουμε επειδή του αρέσει το κεντρικό μπάσιμο εκείνου του τύπου που φοράει μάσκα μπέιζμπολ.

τι γίνεται ρε παιδιά μου; βλέπω εδώ μέσα σα ν' αράξαμε σαν ποιητές που ψάχνουμε το ιδανικό στόμα για να πούμε ένα σονέτο στους Ολυμπιακούς αγώνες, ενώ ο Τζόρτζινο σέρνεται σα γατούλα που την έχασε το σκοινί της μέσα στο Σέντρλ Παρκ! ακούστε με τώρα για μια στιγμή: ο Γουάιναλντουμ είναι σα ένα αυτοκίνητο πολυτελείας που τον έχουνε βάλει μέσα στον γκαράζ σα να είναι σακάκι δεύτερης χρήσης. Αυτό δεν σημαίνει πως είμαστε εμείς αυτοί που θα τον πάμε βόλτα μέχρι να γεράσει; Εκείνοι εκεί πάνω στους Γκανς έχουνε την ίδια λογική σαν όταν πήρανε τον Λοράντ τεσσάρων φορές πάνω από τις τιμές της αγοράς επειδή τους έκανε εντύπωση η κουβέντα του «αλλάζουμε παιχνίδι» — θυμάστε τι κατέληξε; Μία ομάδα που τα έκανε όλα γύρω-γύρω σα σβούρα και στο τέλος βρέθηκε να παίζει σα σχολική ομάδα χωρίς βραβείο συμμετοχής! ο Φάμπινιο, ρε μαστόροι μου, είναι εκεί σα να έχεις έναν ολοκληρωμένο οδηγό GPS μέσα στο κινητό σου που ξέρει όλες τις ατραπούς ακόμα και όταν χιονίζει σα χτες βράδυ στο Γουέμπλεϋ. Την προηγούμενη χρονιά έπαιζε σα να κρατά τους συμπαίκτες του σα τυφλά παιδιά από το χέρι σ' ένα λαβύρινθο — εγώ τον είδα τρεις φορές του χρόνου να σηκώνει την ομάδα σα Σταυρό τον τύπο! Αλλά να μιλήσουμε και για την πραγματικότητα: πόσες φορές μέσα στη χρονιά είδαμε τον Γουάιναλντουμ να κάνει το ίδιο έργο σαν υποκατάστατος κεντρικού μέσου; Σιγά σιγά μετράω — μία φορά φέρνει τύχη, όχι συνέχεια. και οι Άρσεναλ; αυτοί εδώ κι εκατό χρόνια κάνουν μεταγραφές σα να παίζουν monopoly σ’ ένα σπίτι που έχει μόλις πάρει στο κεφάλι του να γκρεμίσει τείχη επειδή έχει χάσει τρεις συνεχόμενες φορές. Την τελευταία φορά που έπαιξαν σοβαρή μεταγραφική κίνηση ήταν όταν έφεραν τον ελέφαντα εκείνον τον Ουρουγουανό φορ, θυμάστε; Μετά πήγανε σαν τη Συρία σ’ αυτή την Premier League — χάθηκαν σα σκοτωμένη παπάκια μέσα στο χιόνι. εσείς βλέπετε τον Γουάιναλντουμ σα τον τελευταίο σωτήρα επειδή έκανε εκείνο ένα ντρίπλινκ πριν δυο χρόνια στο Νοβι-Σαντ; Παιδιά μου, εκείνο ήταν σα ένας πυροβολισμός που έγινε τυχαία μέσα σ’ ένα ξενοδοχείο όταν κάποιος έπαιξε μουσική δυνατά. Δεν αλλάζει τον ρόλο του. Αυτός είναι σα ένας σπουδαίος τεχνίτης στις λεπτομέρειες, όχι σα εκείνον τον μίστερ που κατέκτησε την Ευρώπη φορώντας τζιν. και τώρα όλοι μαζί σβήστε τον ψύλλο σας: η Λίβερπουλ δεν είναι ομάδα που αγοράζει εισιτήρια σα να πάει κανείς σινεμά να δει ταινία εποχής. Εδώ περιμένουμε το δικό μας θέατρο — με πρωταγωνιστές αυτούς που ξέρουν να φέρνουν αυτό το νιόκοσμο σα γιορτή του Μάη στους δρόμους του Μπάιρο, όχι αυτούς που βγάζουν γκολ σα να κάνουν τζόγο στα ζώα της αγοράς! ας κρατήσουμε λοιπόν αυτά που έχουμε στέρεα σα οικογένεια που βρήκε τον τελευταίο δρόμο για το σπίτι μέσα στη νύχτα. Γιατί όταν φύγει ο Φάμπινιο — κι ας μη φύγει σύντομα — τότε κι εμείς εδώ μέσα θα βρισκόμαστε σα τυφλοί μπροστά στον πόλεμο των αριθμών. Και αφήστε με να σας πω κάτι ακόμα: ο κόσμος αλλάζει σα γυναικεία ρόδα μέσα στον αέρα — αυτά που φαίνονται μεγάλα σήμερα, αύριο είναι σκουπίδια στο δρόμο!

ρε παιδιά μου η νύχτα αγγίζει το τελευταίο δόντι της νύχτας κι εγώ ακόμα στέκομαι μπρος στον ίδιο τοίχο σα να διαβάζω τα γράμματα της οθόνης του κινητού μου σα ν' ήταν οι ημέρες των παλικαριών στα γραφεία του Μεσσηνιακού Στάντιουμ... ακούστε μια ιστορία από εκείνους τους καιρούς όταν όλα φαινότανε μεγάλα σα το κουδούνι του σχολείου την πρώτη Σεπτέμβρη — το 2018, θυμάστε; εκείνος ο ιστότοπος που γράφανε πως ο Λοράν πλησίαζε σα μαγικό φάρμακο. Μα τότε εγώ στεκόμουνε σ' εκείνη την πλατεία στο Καλαμάτα, βλέποντας τον ουρανό σα σίδερο που λύγιζε πάνω από τις κεραίες των κινητών, και μερικοί γέροι με κοιτούσανε σα να τους είχα πει πως η θάλασσα πήρε γα μήλο φέτος. οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα στέκονται σ' αυτή τη γωνιά εδώ κι αναρωτιούνται τώρα για τον Γουάιναλντουμ σα να ψάχνουνε τον τελευταίο σπίρτο μέσα στο ασανσέρ του χρόνου. αλήθεια μου — κάποιοι μέσα σας θυμάστε εκείνο το φθινόπωρο που η ομάδα χρειαζότανε έναν κεντρικό μέσο σα βαλβίδα έκκρουσης πάνω σ' έναν αυλό; εκείνες τις ημέρες ο Φάμπινιο δεν ήτανε σπουδαίος ακόμη· έκανε δουλίτσες σα τρισιά στη Βρέστη, όπου και γνώρισε τον κόσμο που σήμερα τον ξέρουμε σα οικογένεια. Μα εκείνο που έκανε τότε ήταν σα να κρατάει έναν πυρήνα στο χέρι του σ' έναν κόσμο σκότους — πάντα εκεί, πάντα σταθερός σα κερί μέσα στο δωμάτιο. και τώρα ξαφνικά γινόμαστε εμείς αυτοί που λέγαμε στους άλλους πως "η μεταγραφή αυτού εκεί του τύπου θ' αλλάξει τα πάντα" — θυμάστε εκείνον τον Μίλνερ που ήρθε σα νερό στον καύσωνα της Γκάνας; Την ίδια χρονιά του πήρανε τον τίτλο στην Αγγλία επειδή ήταν εκείνος ο άνθρωπος που έκανες μια πάσα τόσο σωστή σα ν’ ανοίγεις πόρτα σ' ένα σπίτι παλιάς νοικοκυράς. αυτό ήταν — όχι μια κίνηση μεγαλοφυίας, αλλά μια μικρή στιγμή σωτηρίας μέσα στην καταιγίδα. τώρα λοιπόν φαίνεται πως η λογική έφυγε σα νερό από σακουλάκι που τρυπήθηκε — γιατί εσείς μιλάτε σα να πρόκειται ν' αγοράσουμε μια νέα ιστορία σα αυτούς που αγοράζουνε μπουκάλια νερό σ' ένα ξερό νησί, ενώ εμείς έχουμε ήδη μέσα στην ομάδα τον άνθρωπο που κάνει ότι κάνει το νερό εκείνο: αναζωογονεί την ομάδα κάθε φορά που βυθίζεται. Ο Φάμπινιο είναι σα εκείνος ο γνωστός σου που σου δίνει πάντα το τελευταίο ψωμί όταν είσαι νύχτα στο σπίτι σου μετά από αγώνα. ας μη γελιόμαστε τώρα: ο Γουάιναλντουμ είναι σπουδαίος, όμως όχι για τις εποχές που εμείς εδώ του φτιάχνουμε στέφανο. Αυτός έχει τρεις χρόνια ακόμη σα σίδερο στους Γκαντζηδες — γιατί άραγε εκείνοι να τον αφήσουνε; Το δικό τους σύστημα είναι σα εκείνο το παλτό που φοράς κι όσο κάνει κρύο δεν το αλλάζεις επειδή γνωρίζεις πως στο τέλος της ημέρας κρατάει ζεστασιά. Αν τον βρούμε τώρα, αυτό δε σημαίνει πως τον έχουμε σίγουρο σα νίκη στο Γουέμπλεϋ· σημαίνει πως εμείς εδώ μέσα ξεκινάμε μια νέα κούρσα σαν εκείνη του Σουάρες όταν τον περιμέναμε τρεις μήνες στην Θάτσερ Ρόουντ κι εκείνος κατέβαινε σαν τσάντα πούπουλα από το αεροπλάνο. η πραγματικότητα όμως είναι αυτή: η ομάδα αυτή εδώ έχει έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα φεύγει σα φωτιά από το χέρι ενός μέσου, αυτός ξέρει πού πρέπει να πάει σα πυροσβέστης στο δρόμο του Μπάιρο κατά το ξημέρωμα της Πρωτομαγιάς. Την προηγούμενη χρονιά έβγαζε πενήντα περισσότερα μεγάλα passes ανά αγώνα από εκείνον που σήμερα προβάλλεται ως ο σωτήρας. Και σεις τώρα λέτε πως ο Φάμπινιο δεν είναι αρκετός επειδή κάτι ξέχασε σ' εκείνον τον αγώνα του Μπράιτον; απορίες του κόσμου... εκείνοι που γράφουνε πως ο Γουάιναλντουμ είναι σα ντουβλάκι στους αγώνες, αυτοί ξεχνούνε πως την ίδια χρονιά που εκείνος έκανε εκείνο το ντρίπλιγκ σ' ένα ντέρβι, ο Φάμπινιο έκανε τρεις φορές περισσότερα σκληρά tacklings σα να μάζευε πέτρες από το δρόμο της Καλαμάτας πριν την πρώτη βροχή. δουλίτσες άσχημες αλλά απαραίτητες, σα εκείνες τις ώρες που βγάζεις τον παππού σου από το αμάξι σα να βγάζεις βράχο από σπηλιά. εγώ λοιπόν λέω αυτό εδώ: ας κρατήσουμε τον άνθρωπο που κουβαλάει το φορτίο σαν βουβαλίσιο μαζί με τον σύλλογο, όχι αυτούς που στέκονται σα πολυτελέστατοι θεοί στις βιτρίνες των οικονομικών περιοδικών. Ο Φάμπινιο δεν είναι κάποιος ξένος σα εκείνος τον Ουρουγουανό φορ· αυτός είναι μέλος μιας οικογένειας που έχει ξεθάψει αυτή τη σειρά ξανά και ξανά σα ηλιοτρόπιο που γυρνάει προς τον ήλιο τηςΛίβερπουλ. κι όταν ο χρόνος περάσει σα νερό από τις γέφυρες του Πάμισου, τότε αυτοί που αναζητούσανε τον Γουάιναλντουμ θα κοιτάξουνε πίσω κι ίσως καταλάβουνε πως η ομάδα χρειαζότανε όχι έναν ακόμα βρικόλακα στα χρόνια της κούρασης, αλλά έναν άνθρωπο σα το σπίτι σου όταν φτιάχνεις το ραντεβού σου: αξιόπιστο σα ρόπαλο στο δρόμο, ζεστό σα τσάι στον πρωινό ουρανό, πάντα εκεί σα σιωπηλός φύλακας της ομάδας σου.