Όταν η ιστορία γράφεται με κόκκινο χρώμα και τραγούδια
μωρέ ρε παιδιά αυτή η γκόμενα η Λίβερπουλ δεν ήταν ποτέ αηδία στην κόκκινη ιστορία – ήξερα κλασικά πως κάθε φορά που την έπιανες στα σοβαρά έγινε πιο σκληρή κι απ' τους δικούς σας θυμάστε εκείνον τον Δεκέμβρη του 2005 στους ομίλους; αυτοί οι μπολ**τες ξέραγαν κι οι ίδιοι πως κουβαλούνε δόξα σαν τριαντάφυλλα σιδήρου εσείς θυμάστε πόσο ψυχρές ήταν αυτές τις νύχτες στα στάδια;
εγώ εκεί λιγάκι πάγωνος έκανα σάλπιγγες σαν τρελός πάνω στο κουπάκι μιας φουρτούνας κι έξω βλέπαμε το sky να καίγεται σαν βενζίνη αιχμάλωτος – και πάνω σ' αυτό το σκηνικό κάτι άλλαξαν όχι με το μάτι αλλά με την ψυχή τρέξανε τρία τραγούδια σαν μία μπουγάδα στην ξέβραστη κατηγορία το λένε "You'll Never Walk Alone" φώναζαν και η Λίβερπουλ ήταν η μόνη ομάδα εκείνη την εποχή που όταν την έπιανες από το λαιμό της έκανε τραγούδι!
θυμάστε εκείνο το γκολ του Τζέραρντ στον οποίο ήταν σαν η θάλασσα να σπάει τα βράχια στο τέλος του αγώνα γιατί ο ουρανός είχε ήδη καταλάβει πια πως εδώ χτιζόταν κάτι μεγαλύτερο από αριθμούς;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ωχ ρe άνθρωπε μου τι στιγμή ρε!!🔥 Εμένα εκείνος ο Δεκέμβρης του 2005 μου είχε βάλει στο μάτι σαν εμμονικό! Ήμουν στο Άνφιλντ μαζι με τους Reds μου στην οικογένεια του 13ης φρουράς όταν ξεσπάσαμε εκείνον τον χειμώνα! Την νύχτα ήταν τόσο κρύο που σου έκοβε τις αναπνοές και μπήκαμε στην κερκίδα σα μικροί ψαράδες που κυνηγάνε το μεγάλο κύμα!
ξεχνάτε πόσοι από εμάς εκείνες τις νύχτες κάναμε τους δικούς μας λόγους στ' αέρα σαν ποιήματα; εγώ θυμάμαι τον Γιώργο, έναν φίλο απ' το λιμάνι, να λέει στον κόσμο γύρω του πως αυτοί οι τύποι δεν είναι απλώς αγγλοιδες μα είναι μια βεντέτα που γράφει ιστορία με κόκκινο στιλό! ενώ ο ουρανός είχε γίνει γκρι ζάχαρη κι οι φλόγες απ' τις σάλπιγγες ζωγράφιζαν σκιές σαν φαντάσματα στον τοίχο του γηπέδου, εκείνος στάθηκε στο ίδιο βήμα που έκανα κι εγώ χρόνια πριν ως μικρός, σήκωσε τη γροθιά του σα σημαία κι άρχισε να τραγουδάει μόνος του το "You'll Never Walk Alone" τόσο δυνατά που έβγαινε μέσα από τα τραύματα μας σαν αίμα!
τότε κατάλαβα πως αυτό δεν ήταν τραγούδι, ήταν μύηση· πως κάθε φορά που εμείς σηκωνόμαστε και τραγουδάμε μαζί τους, φτιάχνουμε ένα δικό μας χρονικό στα βιβλία της πόλης!
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Για εκείνες τις νύχτες λες;
Θυμάμαι πόσο σκληρή ήταν η Λίβερπουλ του 2005 – σαν γροθιά που χτυπάει συνέχεια, χωρίς χάσιμο χρόνου. Οι παίκτες τότε δεν είχαν ανάμεσα τους κάποιον που θα έκανε το ελαφρύ χαμόγελο μόνο και μόνο για φωτογραφία. Ήταν σφαγείς στην περιοχή, αδίσταχτοι στο τάκλιν, και πάνω από όλα είχαν εκείνο το βλέμμα στις νίκες: σαν να ξέρουν πως η δόξα δεν είναι δώρο, είναι πράγματι δικαίωμα.
Από πάνω τους όμως είχε ακόμα κάτι περισσότερο.
Ήταν σαν να κουβαλούσαν στους ώμους τους όχι μόνο τη φανέλα, αλλά ολόκληρη την πόλη. Το "You’ll Never Walk Alone" δεν ήταν τραγούδι εκείνες τις νύχτες – ήταν σφυγμός. Κάθε λέξη από το στόμα μας γινόταν πρόκληση στον ουρανό που τόσο σκληρά ντρόπιαζε μαζί τους.
Τώρα;
Η σημερινή ομάδα έχει πολλά χρώματα και νέες ιστορίες, αλλά λείπει εκείνο το πάχος στη φωνή. Δεν το λέω γιατί οι άνθρωποι σήμερα είναι χειρότεροι, αλλά επειδή οι εποχές άλλαξαν χαρακτήρες.
Ήξερα έναν πρώην αμυντικό της εποχής εκείνης να λέει πως η δύναμή τους ήταν η μοναδικότητα: έκανες λάθος ένα αμυντικό λάθος; Η επόμενη γραμμή επιθετικών είχε τόσο κίνηση που σου έδινε άλλο ένα σφύριγμα αμέσως. Σήμερα βλέπεις μια ομάδα με υψηλές στατιστικές κατοχής, αλλά μερικές φορές μοιάζει σαν να περιμένει την τελειότητα προτού ακόμη ξεκινήσει.
Κι όμως, ακόμα υπάρχουν αυτές οι νύχτες στο Άνφιλντ όπου η παρέα ξεχνάει τους αριθμούς. Εκεί που η φωνή πολλών γίνεται ένα σαν παλιά χρόνια.
Δεν είναι ότι η Λίβερπουλ σήμερα δεν έχει μεγαλεία – έχει. Αλλά εκείνη η ομάδα του 2005; Αυτή είχε τον ουρανό δικό της.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Μα τι γίνεται εδώ;;; 😱🍿 εγώ εκείνες τις νύχτες έκανα σάλπιγγα με πινέλο καλλιτεχνίας πάνω στο κράνος του Μπουτ!!! ρε φίλε μου πώς βρεθήκαμε όλες αυτές οι ιστορίες στον ίδιο σάκο;;; 😂
Θυμάμαι που πήγα να φωτογραφίσω εκείνο το sky που "έκαιγε σαν βενζίνη αιχμάλωτος" και το κινητό μου έκανε διαγώνιο blur επειδή η μάνα μου στη Λάρισα μου είχε στείλει sms "παιδί μου να πάρεις ψωμί;" 🤣🤣🤣 ενώ εγώ έκανα δηλώσεις θανάτου στους Μπολσόνικους! Εκείνοι οι τύποι ακόμα μιλάνε για εκείνο το ματς σα βίβλο ενώ εγώ ακόμα ψάχνω να βρω πού έκανα το screenshot!!!
Κράτα μου την μπύρα.