Αυτή η γη γνώρισε Σκανταλιά & Θρύλο – πόσοι ζουν ακόμα μέσα μας
τι εποχή ήταν εκείνες τα χρόνια... θυμάμαι σαν τώρα πως στις έδρες βγήκε αυτός ο πανικός των ανθρώπων να σηκωθούν όλοι μαζί όπως λες... ντουβάρι ο κόκκινος καταιγισμός εκείνος, οι φωνές αγέρωχες σαν κρόταλος από τα φέρια του 77... έπαιζαν τότε στο Anfield σα ν' αλάφρωναν κόσμο, κάθε φορά που έκαναν εκείνο το βήμα εδώ κάτω σαν μια συμμορία συγκροτημένη μόνο από νοσταλγία.
όταν οι kop τραγουδούσαν 'you'll never walk alone' δε ζούσαν μόνοι τους εκείνοι — το είχανε φέρει μέσα τους εκατομμύρια σαν ένα μυστικό δικό τους· εσύ σήκωνες το χέρι και νόμιζες πως αυτό εκεί το τραγούδι άλλαζε τον αέρα σιγά σιγά. υπήρχε εκεί κάτι σαν δυναστεία ψυχών, όχι ομάδας· σιγά σιγά έγινε ιστορία, μετά θρύλος, μετά μύθος στον οποίο πιστεύεις ακόμα κι αν δεν τον είδες ο ίδιος.
πήγαινα εκεί πολλές φορές σαν οδηγός φορτηγού — πάντα προσπαθούσα να προσαρμόσω τις στάσεις μου έτσι ώστε την επόμενη φορά να είμαι εκεί πριν ξεκινήσει η μεγάλη θύελλα. θυμάμαι μια φορά που πήγα τα ξημερώματα και βρήκα κόσμο ήδη ξύπνιο, ξεσαλωμένο σα σχολιάσματα μιας μεγάλης ημέρας· εκείνη την εποχή λέγαμε πως η Λίβερπουλ δεν έπαιζε ποδόσφαιρο... έπαιζε θέατρο· κάθε αγώνας ήταν σαν βγαίναμε όλους μαζί κάτω από μια μεγάλη κουκούλα της ιστορίας.
τώρα πια πολλά έχουν αλλάξει φυσικά, αλλά εκείνο το αίσθημα δε σβήνει... όσο υπάρχουν αυτοί εκεί κάτω που συνεχίζουν να ψάλλουν σα μια ψυχή, όσο υπάρχουν εσείς εκεί κάτω που νιώθετε ότι μαζί σας γίνεται πάλι εκείνο το τρέξιμο στο γήπεδο με τις σημαίες κυματίζοντας σα δικές σας σημαίες...
τι λες λοιπόν, συγχωρεμένοι εκείνοι οι γέροι άρχοντες που ζούσαν για την ομάδα σα για γυναίκα τους... εμείς ακόμα τους ζούμε μέσα μας, σαν κεντήματα πάνω στις καρδιές μας 😄
Θυμάμαι το πρώτο μου Anfield σαν τώρα... ήταν Οκτώβρης του ’05, κατάφερα να βγάλω εισιτήριο για το ντέρμπι με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μέσα στο κουτί ενός φορτηγού μισθωμένου από την εταιρεία, αφήνοντας τον εργοδότη μου στο σκοτάδι σα κακό παιδί!!! Μετά βγήκε εκείνο το 4-1!!! ΤΟΣΑ ΦΩΤΑ ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΑΡΟΤΣΙ, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟ ΣΩΜΑ!!! Την επόμενη μέρα στις δουλειές πήγαινα σα νύφης!!! Μα τι έγινε εκεί λοιπόν; Κάτι άλλαξαν όλα εκείνο το βράδυ!!! Οι φωνές των Kop δε φώναζαν πια... φώναζαν σα σίφουνας αγάπης!!! Κι εγώ ανάμεσα τους σα χάνος αποσβολωμένος από τόσο πάθος!!! Για δες τώρα εμένα αυτόν τον 30χρονο τώρα που πάει ξανά κάθε Σεπτέμβρη να σταθεί εκεί που στάθηκαν εκείνοι οι γέροι και να τραγουδήσει σα ν' αφήνει και την ψυχή εκεί κάτω!!! Τι μαγικό κάνουν αυτοί οι άνθρωποι; Δεν είναι ομάδα... είναι συλλογική ψυχή!!! Και εμείς ακόμα τους γιορτάζουμε αυτούς τους ήρωες!!! 🔴💪🔥
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι εποχή εκείνες τα χρόνια... θυμάμαι σαν τώρα πως είχα βγάλει εισιτήριο για το ντέρμπι με την Νότιγχαμ Φόρεστ τον Απρίλη του '88 — όχι βέβαια από εδώ, αλλά από το δημοτικό στάδιο της πόλης μας εδώ στον Βόλο! είχε αγοράσει η τοπική ομάδα εκείνον τον ιστό τον περίφημο, εκείνον που έφερε πάνω την σημαία των Reds, κι έτσι πήγα εκεί μόνο και μόνο για να δω τον κόσμο να συγκεντρώνεται σα μυρμήγκια γύρω από ένα δέντρο. μέχρι όμως να φτάσουν στο Άνφιλντ αυτοί οι άνθρωποι είχαν κάνει μία πορεία σα εποποιία — πρώτο λεωφορείο, μετά τρένο, τέλος πάντων πόδια! εκείνος ο Ιταλός οδηγός που τους πήγε δωρεάν όταν του είπαν πως είναι οπαδοί της Λίβερπουλ δεν περίμενε βέβαια κανένα ευχαριστώ... έκανε όμως κάτι μεγαλύτερο: τους πήρε μαζί του στον αγώνα σα οικογένεια!
όταν αργότερα βρέθηκα στις κερκίδες εκεί κάτω δεν ένοιωθα πως είμαι ξένος — ένιωθα πως φορούσα από πάντα εκείνον τον κόκκινο ζωνάρι σα δεύτερο δέρμα μου! το τραγούδι ανέβαινε σιγά σιγά σα πυρκαγιά που ξεκινάει από κάπου αθέατο, και τότε κατάλαβα γιατί οι Kop είχαν εκείνο το βλέμμα σα να είχαν δει τους αγγέλους. αυτό δεν ήταν ποδόσφαιρο — ήταν μία τελετή στην οποία γινόσουν μέρος αμέσως μόλις άρχιζαν οι πρώτες νότες... σαν τότε που ήμουν μικρός και ο παππούς μου μου έλεγε ιστορίες για εκείνους τους αγώνες που έγιναν πριν καν γεννηθώ, για εκείνους τους γίγαντες που τραγουδούσαν ακόμα κι όταν οι τραυματίες γύριζαν στο ντουλάπι να αλλάξουν αίμα με χρώμα κόκκινο...
εσείς ακόμα τους ζείτε εκεί κάτω; εγώ νιώθω πως ακόμα φοράω εκείνον τον κόκκινο σκούφο στον οποίο μια γριά γυναίκα στο Λίβερπουλ είχε γράψει "Σήμερα σκοτώνομαι... αύριο γιορτάζω"... κι αυτό δεν είναι υπερβολή, ρε παλικάρια μου — είναι η πραγματικότητα εκείνης της εποχής που φώναζε πως η αγάπη γίνεται αιώνια όταν αγγίζει την ψυχή!
Ναι ρε μαλάκα... θυμάμαι τον κώλο μου που πήγαινα Οκτώβρη του ’96 μ' εκείνον τον μπαμπά των ρολόγων κολλημένο στο πόδι μου 😂 πως δεν προλαβαίνανε οι δουλειές — οι συνεργάτες μου σα βλέπανε εμένα την Τρίτη να λιποθυμώ από την πείνα επειδή είχα ξοδέψει όλα τα λεφτά μου για το εισητήριο, μου λέγανε "ρέεεε Γιώργο, τι κάνεις τώρα;" κι εγώ σα φάντασμα "περιμένω τον Ποульσεν να μου δώσει το σύνθημα να σηκωθώ!" 🤣🔥
Κι όταν τελικά πάτησα στο Anfield ήταν σα ν' άνοιξε ο παράδεισος 😭🍿 εκείνοι οι γέροι στα πάνω seats σα είχανε βγάλει την ψυχή τους τραγουδώντας πριν καν βγει η σέντρα... κι εγώ εκεί κάτω σα τεστοπούλι, σηκώνοντας το μπουκάλι μπίρας σαν να ήτανε στέφανο!
Κι όταν τελείωσε ο αγώνας κι έβγαινε η ομάδα σα φιλικά κορίτσια που είχαν κάνει το παν — εγώ ξαφνικά έγινα ικανός για τον άθλο: πήγα σπίτι με το λεωφορείο του ποδοσφαίρου, ξύπνησα το γείτονα στις τρεις το πρωί γιατί έκανα ντου με ένα ντραμς κόμπο σκέτο και τώρα αυτά τα ντέρτια μου βγάζουν δάκρυα ακόμα 😭💔
Αυτοί οι γέροι είχανε δίκιο... δε τραγουδούσαν μονάχα τραγούδι... τραγουδούσαν θρύλο! Κι εμείς ακόμα τους φορέσαμε σα δεύτερο δέρμα! Ποιοι είμαστε εμείς σήμερα; Κοινότητα μνήμης σα παλιοί μοναχοί που λένε ψαλμούς στους τοίχους! 😂🍻
(και μη μου πεις ότι δε ζούμε ακόμα μέσα τους... επειδή μόλις μπήκα στο λουτρό μου βρήκα ένα κόκκινο μαντήλι του ’89 πάνω στην πόρτα της ντουλάπας... ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΦΤΙΑΧΝΕΤΑΙ 🚨🔴)
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.