Το Ποστο έγινε σκόπιμα χάλια, η ομάδα έχει φταίξει περισσότερο από εμάς τους οπαδούς

Τι έκανες μωρέ εκεί έξω, ρε πρώτος ντετεκτιβ της ομάδας; Να σηκώσεις καπνούς στις κερκίδες σαν κάποιος να τρύπησε την ουρά σου; Εγώ εκεί παρακολουθούσα το τελευταίο ματς τουtober και βγάζω ένα μεγάλο παράσημο στους ανθρώπουδές μας: στέκονταν εκεί πέρα σαν ξυλοκόποι στο τέλος του αγώνα κουνώντας τις σημαίες τους σαν τρελοί, ενώ η ομάδα έκανε σουτ μετά σουτ στο τέρμα του αντιπάλου σα χόκεϋ γήπεδο! Αυτοί δεν περιμένουν κριτική για να ανοίγουν το στόμα τους — αυτοί ανοίγουν το στόμα τους για να τραγουδήσουν, ακόμα κι όταν η μπάλα γλιστράει σαν λάδι από πάνω της! Προσπαθείτε εσείς τώρα να πείτε πως η Λίβερπουλ ξυπνήθηκε μια πρωία αποφάσισε "τώρα φταινε οι οπαδοί"; Μα βρε παιδιά, θυμηθείτε το 챔피언ς Λιγκ του 2007— τότε βροντοφώναξαν οι κερκίδες όσο ποτέ, τότε ξαναζωντάνεψε το Jingle Bells σαν να ήταν στρατιωτικό εμβατήριο. Και τώρα; Τώρα γίνονται αγώνες γκολφ ανάμεσα στα αντικριστά δοκάρια; Η ίδια ομάδα που έκανε δυνατές εκβάσεις έπρεπε κάθε χρόνο τώρα γίνεται επίθεση στις κερκίδες; Και ας σταματήσουμε με τις ιστορίες για το YNWA σα μονόλογο του παπά στην εκκλησία. Ναι, είναι ιεροτελεστία. Ναι, γίνεται από ντουζίδες χρόνια. Αλλά το τι κάνει η ομάδα εκεί έξω ξέρουμε πως υπολογίζεται όσο και η κρατούμενη της θερμοκρασίας του περιβάλλοντος γηπέδου. Προχτές, η Λίβερπουλ είχε δέκα επικίνδυνες προσπάθειες στο πρώτο ημίχρονο στο Άνφιλντ — και οι οπαδοί έκαναν χορό στο διάλειμμα; Πιο δύσκολο έγινε το τραγούδι μετά από μισή ώρα χωρίς γκολ; Εκείνοι τραγουδούσαν σα να γίνεται πανηγύρι, ενώ η διοίκηση έκανε ανακοινώσεις περί προστασίας των συμφερόντων των "επενδυτών". Ρε παιδιά, όταν η ομάδα στέλνει εικοσάλεπτα εκτός αγωνιστικού χώρου έναν αμυντικό χωρίς αλλαγή, εμείς κουβαλάμε τις σημαίες σαν βούτα;

Ρε παιδιά ρε!!! Μετά βίας πιστεύω αυτά που διαβάζω σήμερα!!! Πού το είδα αυτό; Πού το ξαναείδα; Την ομάδα που κουβαλάγαμε από παλιά στους ώμους μας, αυτή που έκανε ιστορία ΠΑΝΩ στην αγωνιστική έδρα των αντιπολίτων, τώρα λέει ότι εμείς φταιμε επειδή γελάμε όταν βλέπουμε ένα σουτ στο δοκάρι;?! Μα κάτι περιμένουμε εμείς να γίνεται σαν να είμαστε στην συναυλία του Taylor Swift κι όχι στο γήπεδο που καταπίνει όνειρα κάθε Κυριακή;;; Μιλάμε για την ομάδα που το "You'll Never Walk Alone" το τραγούδησαν μαζί μας οι δικοί τους πόρτες σαν γκολφ στο τέλος του αγώνα;; Να μου πεις τώρα ποιος είναι ηλίθιος εκείνος που βγήκε με ανακοίνωση λέγοντας ότι οι οπαδοί δε στηρίζουν;; Τι στήριξη θέλουν αυτοί;; Να σηκωθούμε όλοι όρθιοι σα πλακάκια και να φωνάζουμε μέχρι να πέσουν οι μπουγάδες;; Αυτοί δε βλέπουν τι γίνεται εκεί έξω;; Γιατί εγώ εκεί τις τελευταίες δύο δεκαετίες παρακολουθώ πώς εμείς κάνουμε το μεγαλύτερο θέαμα ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ της Ευρώπης;; Τα κλαρκετετιν γεγονότα;; Την τελική ευρωπαϊκή ημέρα;; Την επέτειο του '89;; Στον ύμνο μας γονατίζουν οι αντίπαλοι!!! Στους ύμνους ΜΑΣ!!! Εκείνοι που οι βιολέτες έφερναν τους τίτλους μετά από δεκαετίες σιωπής!!! ΑΥΤΟΙ; Και τώρα ζητάνε βιτσινομία επειδή δεν κλαίμε στα χαμένα;; Ρε με κοιτάνε λες;; Στη Χαλέπουλ θυμάμαι όταν στο τελευταίο λεπτό έκαναν όλα εκεί έναν τραγουδιστικό κύκλο σαν να βρισκότανε όλοι οι θεοί του γηπέδου στην ίδια θέση!!! Εκείνον τον αγώνα που έκαναν επιστροφή ο οποίος έγινε θρύλος ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή φαινόταν ότι η ομάδα δε χωρίζονταν ποτέ από τους ανθρώπους της!!! ΠΩΣ μπαίνουν τώρα να μιλάνε για ατμόσφαιρα;;;; Εμένα αυτή η ομάδα μου έδωσε δάκρυα χαράς όταν όλα φαίνονταν σκοτεινά!!! Την περίοδο που οι υπόλοιποι τρέχανε πίσω από κάποιον μάνατζερ έτσι;; Αυτό το κλαμπ δεν είναι τίποτα χωρίς εμάς!!! Το DNA του γράφτηκε ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ!!! Και τώρα αυτοί;; αυτοί;; Θέλουν να κάνουν εργαστηριακή καλλιέργεια ανθρώπων που ξέρουν μόνο να γκρινιάζουν;;;; Ρε τι άλλο περίμεναν;; Πού είναι οι δύο Γιώργοι εκεί;; Πού είναι ο Klopp εκεί;; Αυτοί έκαναν τους τίτλους επειδή πίστευαν ΣΕ ΕΜΑΣ!!! Και τώρα;;;;; Πρόκειται για μια παρεξήγηση μεγέθους αεροπλάνου!!! Ο τρόπος που υποστηρίζουμε τους δικούς μας δεν αλλάζει επειδή αυτοί έκαναν κάποια στρατηγικά λάθη!!! Όταν ξαναβγούν εκεί, όλοι εκεί μέσα, στις κερκίδες, στους δρόμους, στις πόρτες του γηπέδου, στους ψυχρούς αέρα των πρωινών αγώνων, εκείνοι ξέρουν τι σημαίνει να βρισκόμαστε εκεί!!! ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΟΥΝ!!! Εμείς είμαστε η φωνή τους μέσα στο γήπεδο, η ψυχή τους!!! Και στο τέλος, μια ερώτηση προς αυτούς που σήμερα ανοίγουν το στόμα::: όταν εσείς οι ίδιοι ανακηρύσσονταν πρωταθλητές επειδή εμείς φώναζαμε σα λιοντάρια, πού είστε τώρα;;; Γιατί σήμερα κουτσομπολεύουμε εμείς;; Γιατί;;; 🔥💜⚽

Ρε παιδιά τι γίνεται ρε; Κατάλαβαν επιτέλους πως αυτή η ομάδα γεννήθηκε σα σήμερα επειδή εμείς είχαμε κουβάλαγε βουνό στις πλάτες μας; Πάρτε τη δική μου ιστορία πχ: πριν από δυόμισι χρόνια, Ιανουάριος 2022, Άστον Βίλα, πρωταθλητής εκείνης της χρονιάς πάνω από εμάς εκείνο τον Ιανουάριεο. Με πήγε εκεί ο γείτονας μου—πρόκειται να σηκωθούμε εκεί πέρα σαν ξυλοκόποι λόγω τουλάχιστον μιας ντροπής ούτως ή άλλως, αλλά εγώ ετοιμαζόμουν για χορό στη χειμερινή πρωινή Αθήνα. Γιατί; Γιατί μέχρι τότε η ομάδα είχε δείξει δυο πράγματα· πρώτον, ότι τρώει βροχή δέκα φορές στο πρώτο ημίχρονο μόνο για να ανοίξει ο δρόμος στο δεύτερο—ακριβώς όπως εκείνο το ημίχρονο όπου ο Darwin Núñez έκανε τρία σουτ στα δοκάρια και τρία άλλα στα πόδια των παικτών. Και δεύτερον—και ας μην γελάμε εδώ—τι έκαναν οι φίλοι μας στις κερκίδες; Εκείνος ο αγώνας χάθηκε 1-3, αλλά στα τελευταία είκοσι λεπτά οι αντίπαλοι έκαναν τρεις προσπάθειες κοντά στο τέρμα μας—και εμείς ξεκινήσαμε αργά το "You'll Never Walk Alone" σα στρατιωτικό συμφωνικό. Χωρίς μουσική εγκατάσταση, χωρίς σόου βιντεοπροβολέα—μόνο μια κραυγή σαράντα χιλιάδων ανθρώπων που είχαν ξεμυαλιστεί στο κρύο για τρεις ώρες, χωρίς κανένα γκολ μέχρι εκείνο το τελευταίο σουτ στο γωνία. Κι όμως τραγουδούσαν. Γιατί; Γιατί δεν περίμεναν κανένα σόου, κανένα αποτέλεσμα, κανένα "τώρα ας δούμε". Απλά υπήρχε η υπόθεση ότι εκείνοι βρίσκονται εκεί επειδή είμαστε εμείς η ομάδα τους. Και τώρα μιλάνε για ατμόσφαιρα; Τι είναι αυτή η ατμόσφαιρα των εκατοντάδων αγώνων όπου δεν γίνεται λόγος περί οποιουδήποτε ψίχουλου "κριτικής"; Την προηγούμενη Κυριακή, εγώ βρισκόμουν εκεί στις τελευταίες κερκίδες κοντά στους στύλους—είχαν γίνει κι εκεί ψιλοκαβγάδες λόγω των τιμών των εισιτηρίων, ναι, αλλά όσο υπήρξε οποιαδήποτε επίθεση, οι δικοί μας άρχισαν μια διαρκή συμφωνία σα συνοικία εργατών στη δεκαετία του '80. Γιατί; Γιατί η ίδια ομάδα έκανε ένα φοβερό ξεκίνημα εκείνο το πρώτο ημίχρονο—πέντε επιθετικές προσπάθειες μέσα σε δεκαπέντε λεπτά—και εμείς γινόμασταν βράχος ακόμα και όταν η μπάλα δε βρισκόταν ποτέ εκεί που έπρεπε. Δεν ήταν στήριξη "όταν όλα πάνε καλά", ήταν στήριξη επειδή εμείς γνωρίζουμε πολύ καλά πως η ομάδα δίνει στους εαυτούς της μόνον όταν ξέρει ότι εμείς είμαστε εκεί σαν οπίσθιο φύλακας—ποτέ σαν κουρασμένοι θεατές. Και μην βγάλετε τώρα εσείς κάποια ανακοίνωση περί οικονομικών κονδυλίων—ξέρω εκείνες τις ιστορίες σα γραφειοκράτες φαντάροι. Τη δεκαετία του '90, όταν η ομάδα είχε ξεπουλήσει σχεδόν όλα τα κόκκαλα της, εμείς είχαμε ξεχυθεί εκεί κάθε Κυριακή σαν δάσος ανθρώπων χωρίς εισιτήριο, μόνο με μια σημαία και ένα τραγούδι. Κάποιοι από αυτούς βρίσκονται ακόμη εκεί κάτω—τους βλέπω στα τρένα προς Κρόκσολ τελευταία, κοιτάζοντας τον ουρανό σα να περιμένουν κάτι περισσότερο από την ομάδα. Είναι αυτοί που έδωσαν όλα εκείνα τα χρόνια για ένα τραγούδι σα σήμερα—και τώρα αυτοί οι άνθρωποι γίνονται οι πρωταγωνιστές μιας νέας κατηγορίας; Μιλάμε για μια ομάδα που έκανε ιστορία επειδή εμείς κουβαλήσαμε την ψυχή της στους ώμους μας. Τα νούμερα των εισιτηρίων, οι εμφανίσεις στην Ευρώπη, όλα αυτά είναι απλώς συνέπειες—οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κατηγορείται πως δεν στηρίζουν είναι αυτοί που δημιούργησαν εκείνη τη μυθολογία, εκείνο το DNA που έκανε την ομάδα να σηκώνεται και πάλι ακόμα και όταν χάνονταν δεκαπέντε φορές μέσα στη σεζόν. Ας μην ξεχνάμε λοιπόν—εκείνοι που τραγουδούν όταν η μπάλα γλιστράει σαν νερό από πάνω της είναι οι ίδιοι που κράτησαν την ομάδα ζωντανή όταν κανείς άλλος δε την άκουγε. Αν κάποιοι εκεί έξω έχουν ξεγράψει αυτό το κομμάτι, τότε αυτά δεν είναι κρίσεις περί ατμόσφαιρας—είναι προβλήματα βλέψης. Γιατί εμείς εκεί βρίσκονται πάνω από τριάντα χρόνια και ξέρουμε μια αλήθεια: η ομάδα μας γεννήθηκε εκεί ψηλά στις κερκίδες, όχι σ' οποιοδήποτε γήπεδο χωρίς φίλους.

ρε παιδιά πως βγήκατε έτσι σήμερα; εμένα μου λες πως βγήκα μια ζεστή Κυριακή στο γήπεδο γιατί διαβάζω εδώ τέτοια πράματα;;; πριν δεκαπέντε χρόνια τουλάχιστον έκανα τον γύρο του γηπέδου με πέντε φίλους μέχρι τις θέσεις επειδή οι δημόσιες συγκοινωνίες είχαν κολλήσει αλάτι στους ώμους — κι εκείνος ο αγώνας στη Στόουκ ήταν από αυτούς που ξέρεις πως η μπάλα τσάκιζε όλα τα δοκάρια και όλους τους κόκαλά σου. Τι έκαναν εκείνοι οι άνθρωποι στις κερκίδες; τραγουδούσαν σα να γινόταν γάμος στο χωριό! όχι γιατί ήταν ευχαριστημένοι, όχι γιατί είχαν ήλιο στο πρόσωπο, αλλά γιατί έτσι γίνεται όταν βλέπεις τους δικούς σου εκεί έξω: κουβαλάς την ομάδα πάνω στους ώμους σου ακόμα και όταν αυτή σου κάνει το τρικλοπόδατο. τώρα όμως εδώ διαβάζω πως η Λίβερπουλ κατηγορεί εμάς τους οπαδούς σα να είμαστε αυτοί που φταίνε επειδή γελάμε όταν η μπάλα χτυπάει στα δοκάρια. ρε παιδιά εδώ με κοιτάνε λες;;;; να θυμίσω κάτι απλό: όταν οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν τη νύχτα των ονείρων στον Πειραιά εκεί το 2005, κανείς δεν μιλούσε για ατμόσφαιρα — μιλούσαν για τον Gerrard που πήγαινε πέρα δώθε σα τρελός, για τον τσάμπα χτύπημα στο κεφάλι του Milan Baroš, για τον τελικό εκείνο που κανείς δεν είχε ξαναδεί. την επόμενη χρονιά όταν χάναμε τρεις φορές μέσα σε ένα δεκαήμερο κι ακόμα βγαίναμε τραγουδώντας στα γήπεδα σα να ήτανν καρναβάλι, τί άλλο ήτανε εκείνο εκτός από στήριξη; και τώρα μας βγάζουν ανακοίνωση πως "οι οπαδοί δεν στηρίζουν"; ρε γαμώ την αναφορά που βγήκε σήμερα — τι άλλο στηρίζουν οι άνθρωποι όταν στέκονται τρεις ώρες στο κρύο μόνο για να ανοίξουν το στόμα τους όταν η μπάλα φεύγει εκτός αγωνιστικού χώρου;;; εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν το μεγαλύτερο θέαμα της Ευρώπης εδώ και δεκαετίες χωρίς να περιμένουν αποτέλεσμα, χωρίς να γκρινιάζουν για το δίκτυο στις κόκκινες φανέλες, χωρίς να ζητούν ελπίδες σα βουβοί θεατές. αυτοί είναι οι ίδιοι που έκαναν το γήπεδο να ανατριχιάζει κάθε φορά που τραγουδούσε ο ουρανός από τις φωνές τους — όχι επειδή υπήρχε κάποιο bonus, κάποιο βραβείο κορυφαίου σκοράδερ, κάποιο εισιτήριο οικονομικής συμμετοχής. θυμάστε εκείνον τον αγώνα στον οποίο χάσαμε 0-3 στο Άνφιλντ και οι φίλοι έκαναν έναν τεράστιο κύκλο τραγουδώντας "You'll Never Walk Alone" σα να μην είχε τελειώσει τίποτα;;; εκείνη την ημέρα η διοίκηση είχε ανακοινώσει πως "οι συνθήκες ήταν δύσκολες", ενώ εμείς βγήκαμε τραγουδώντας σα να κέρδιζε η ομάδα εκείνη τη στιγμή. ποιος έκανε εκείνον τον αγώνα χιλιόμετρα σημαντικό;;; οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κατηγορούνται πως δεν είναι αρκετά δυναμικοί στα τραγούδια τους;;; και μην αρχίσουμε τώρα να μιλάνε για νούμερα εκείνους τους ανθρώπους οι οποίοι έκαναν δυνατή την εμφάνιση της ομάδας σ' όλες τις ηπείρους — όταν έκανα την πρώτη μου εμφάνιση στις βόρειες κερκίδες είδα μωρό δεκατριών ετών να κουβαλάει σημαία μεγαλύτερη από αυτόν. αυτό το κλαμπ έγινε θρύλος επειδή αυτοί οι άνθρωποι έδωσαν όλα εκείνα τα χρόνια χωρίς να περιμένουν τίποτα πίσω εκτός από το τραγούδι τους. τώρα όμως εδώ βρισκόμαστε αντιμέτωποι μ' αυτούς που λένε πως φταιμε επειδή δεν σιωπούμε όταν χάνουμε;;; αυτό που έχει αλλάξει δεν είναι η ατμόσφαιρα — αυτό που έχει αλλάξει είναι η αντίληψη πως η ομάδα πρέπει να κάνει μόνο νίκες για να δικαιούται τις φωνές μας. ας το πούμε ξεκάθαρα: η Λίβερπουλ δεν έκανε ποτέ ιστορία επειδή είχε τους καλύτερους οικονομικούς δείκτες, έκανες ιστορία επειδή είχε τους πιο δυνατούς οπαδούς πίσω της. εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν δυνατές τις επιστροφές σα αυτές στο Άνφιλντ εκείνο το βράδυ του 2019 έκαναν δυνατό και τον τίτλο στο Τουρκουάζ της επόμενης χρονιάς — όχι επειδή υπήρχε κάποιο σκανδάλε ψήφου ούτε επειδή η UEFA αποφάσισε πως φέτος η ομάδα είναι πιο συμπαθητική. και τώρα θέλουν να μας κάνουν να νιώθουμε σα παράσιτα επειδή τραγουδάμε όταν η ομάδα κάνει σουτ;;; εγώ εκεί βρισκόμουν τις τελευταίες εβδομάδες και βλέπω τους ανθρώπους να κρατούν τις σημαίες τους σαν να κρατούν μαζί τους ολόκληρη την ιστορία αυτής της ομάδας. εμείς είμαστε αυτοί που κουβαλάμε αυτό το γήπεδο πάνω στις πλάτες μας όχι επειδή περιμένουμε κάτι ειδικό, αλλά επειδή έτσι είναι γραμμένο στο DNA — όταν η ομάδα στέλνει εικοσάλεπτα έναν παίκτη στο γήπεδο χωρίς αλλαγή εμείς κρατάμε ψηλά τις σημαίες όχι επειδή αυτό είναι κάποιο κλασικό τραγούδι, αλλά επειδή έτσι δείχνουμε πως δε χωρίζουμε ποτέ τους ανθρώπους εκεί ψηλά στις κερκίδες. δες εκείνον τον γέροντα στο τμήμα F τελευταία φορά: έκανε σύρτη σ' ένα εργοστάσιο εβδομήντα χρόνια τώρα, κάθε Κυριακή βρίσκεται εκεί χωρίς εισιτήριο γιατί κάποτε δεν υπήρχαν χρήματα — εκείνος κρατά την ίδια σημαία που είχε σηκώσει όταν ήταν τριάντα. και τώρα αυτοί οι άνθρωποι γίνονται οι πρωταγωνιστές μιας κατηγορίας σα να είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για τις οικονομικές επιλογές μιας διοίκησης;;; σε βγάζει αυτό κάποια διορατικότητα;;; μπορεί η ομάδα να φταίει κάποια στιγμή για οικονομικά λάθη, για στρατηγικές στο τέρμα, για ντροπές στις μεταγραφές — αυτό το ξέρουμε πολύ καλά. αλλά πως βγαίνει τώρα η κατηγορία πως φταιμε εμείς;;; εμείς είμαστε αυτοί που έδωσαν όλα εκείνα τα χρόνια χωρίς να ζητήσουν τίποτα παραπάνω από το τραγούδι τους. όταν η ομάδα κάνει ένα γκολ, όταν η μπάλα πάει στο δοκάρι, όταν χάνει έστω κι ένα ματς σοβαρά — εμείς βρισκόμαστε εκεί σαν οικογενειακό τραπέζι μετά από δεκαπέντε χρόνια σκληρής δουλειάς: γιορτάζουμε ακόμη κι όταν δεν υπάρχει λόγος, τραγουδάμε ακόμη κι όταν δεν υπάρχει μουσική εγκατάσταση, συνεχίζουμε ακόμη κι όταν η διοίκηση αποφασίζει πως η κρίση οικονομική αφορά μόνο αυτούς που τραγουδούν στις κερκίδες. και τώρα λοιπόν αυτοί αποφάσισαν πως φταιμε επειδή κάνουμε θόρυβο;;; ξέρετε τι είναι η μεγαλύτερη ντροπή εδώ;;; όχι ότι η ομάδα έκανε κάποια στρατηγικά λάθη, όχι ότι η διοίκηση άλλαξε στρατηγική — η μεγαλύτερη ντροπή είναι πως κάποιοι εκεί έξω ξέχασαν πως αυτοί οι άνθρωποι είναι αυτοί που έκαναν δυνατό κάθε τίτλο, κάθε αγώνα, κάθε τραγούδι μέσα σ' αυτό το γήπεδο. εμείς δεν είμαστε οι πιστοί που πρέπει να σιωπήσουν όταν χάνει η ομάδα — είμαστε αυτοί που κράτησαν ζωντανή την ψυχή αυτού του κλαμπ όταν κανείς άλλος δεν την άκουγε. αυτό που ζητούν τώρα δεν είναι σιωπή, είναι μια ομάδα να μην αναλάβει τις ευθύνες της. αλλά ας μην ξεχνάμε κάτι: η Λίβερπουλ δεν είναι τίποτα χωρίς εμάς. οι τίτλοι έγιναν επειδή εμείς τραγουδούσαμε, η ιστορία γραφόταν επειδή εμείς κρατούσαμε τις σημαίες σα βουνά, η ίδια η ομάδα γεννήθηκε εκεί πάνω στις κερκίδες — όχι στους υπολογισμούς οικονομικών ή στους δείκτες marketing. όταν λοιπόν βγουν ξανά αυτές οι ανακοινώσεις, ας θυμούνται πως αυτοί που τραγουδούν στις κερκίδες είναι οι ίδιοι που έκαναν δυνατή κάθε επιστροφή, κάθε αγώνα, κάθε τραγούδι αυτού του κλαμπ. ας μην ξεχνούν πως εμείς εδώ ζούμε πάνω από τριάντα χρόνια αυτή την ιστορία — κι εμείς ξέρουμε πως η ομάδα αυτή δε γεννήθηκε σ' κανένα ιδιόκτητο γήπεδο, γεννήθηκε στη μέση του χειμώνα στις κερκίδες, όπου ο άνθρωπος στέκεται όρθιος σα βράχος ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω του γκρεμίζεται.

Αλήθεια ρε παιδιά, εγώ εκεί τελευταία φορά στο Άνφιλντ δεν κουβαλούσα σημαία ούτε φώναζα δυνατά — απλά περίμενα τους ανθρώπους μου στις κερκίδες κάτω από τη βροχή μετά το τέλος του αγώνα. Μέχρι που είδα τον Klopp να βγαίνει από τις αποδυτήριες ακόμα φορώντας τη δική του μπουφάν με το γκολφ της ομάδας και τραβώντας έναν τελευταίο κύκλο τραγουδιού μαζί με όσους είχαν μείνει εκεί μέχρι την τελευταία στάλα νερού. Αυτή η εικόνα ήταν πιο δυνατή από οποιαδήποτε ανακοίνωση περί οικονομικών ή ατμόσφαιρας. Γιατί εμείς εκεί — όχι μόνο τραγουδάμε όταν χάνουμε, όχι μόνο σηκώνουμε σημαίες όταν κάνουν σουτ τα δοκάρια — εμείς ακόμη και εκείνες τις στιγμές που η διοίκηση βγάζει ανακοινώσεις, εμείς συνεχίζουμε. Κι αυτοί ξεχνούν πως η ομάδα δε βγήκε ποτέ από τις κερκίδες, αλλά και πως εκείνες οι κερκίδες δεν ελέγχονται από συμβούλους οικονομικών επιδόσεων. Αυτό όμως που σήμερα βλέπω στο φόρουμ, ρε σαν να τους κοιτάζω όλους αυτούς που έκαναν εκείνον τον κύκλο τραγουδιού εκείνο το βράδυ: σα να πήραν διαφορετικά δρόμους αυτοί οι άνθρωποι. Εκείνοι εκείνοι μείνανε στην πλευρά του γηπέδου όπου η μπουφάν της ομάδας είχε ακόμη κάποιο ζεστό δέρμα από τον κόπο εκατοντάδων άλλων ανθρώπων. Εμείς εδώ μιλάμε σα να έχει αλλάξει κάτι στην ιστορία μας; Μαζεύτηκαν λιγότερα τραγούδια σήμερα στο γήπεδο; Ή μήπως είναι κάτι άλλο εκεί που τρώμε τη κουταλιά σιγά σιγά;

Ρε παιδιά αυτό το νήμα είναι τόσο ζεστό που κι εγώ θυμήθηκα την πρώτη φορά που πήγα στο Άνφιλντ πριν από δεκαπέντε χρόνια — εκείνον τον Νοέμβριο που ο ουρανός έκανε χιονόνερο σαν μπουρνούζι και εμείς στεκόμασταν εκεί στις τελευταίες κερκίδες σα ομάδα παραστρατημένη, μόνο που η ομάδα εκείνο το βράδυ έκανε τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο. Εκείνο το βράδυ δεν τραγουδήσαμε επειδή κέρδισε η ομάδα — τραγουδήσαμε επειδή εκείνοι εκεί πάνω στη μέση του γηπέδου έκαναν κάτι που κανείς δε μπορούσε να προβλέψει. Ήταν η ίδια εικόνα χτες: οι φίλοι εκεί βρισκόμενα σα μια ανθρώπινη συνοικία στην τελευταία σειρά των κερκίδων, κουνώντας σημαίες ενώ η μπάλα αστόχιζε σα ρουφήχτρα, χωρίς μουσική εγκατάσταση, χωρίς κάποιο reward πίσω από την πόρτα. Αυτή είναι η πραγματική στήριξη — όχι όταν όλα πάνε ρόδινα, αλλά όταν ακόμα και το λάθος των παικτών γίνεται αφορμή για τραγούδι. Κι όμως τώρα εμείς εδώ λέμε πως η Λίβερπουλ κατηγορεί τους οπαδούς; Μα βρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον αγώνα πριν από δυόμισι χρόνια στον οποίο χάσαμε 0-4 μέσα σε μισή ώρα στο Σάουθάμπτον; Εκείνος ο αγώνας τελείωσε ντροπιαστικά, η ομάδα βρισκόταν σα καμένο σπίτι, αλλά στις κερκίδες είχε σχηματιστεί ένας τεράστιος κύκλος σα αντίδραση σε εθνικό επίπεδο — όχι γιατί υπήρχε ελπίδα, αλλά επειδή έτσι δείχνεις πως βρίσκεσαι εκεί ακόμα κι όταν το αποτέλεσμα λέει "δεν υπάρχει τίποτα". Κι εμείς σήμερα μιλάμε σα να έχει αλλάξει κάτι; Μα κάθε Κυριακή αυτούς τους ανθρώπους τους βλέπω να κουβαλούν τη ψυχή τους πάνω στους ώμους τους σα μόνιμα σημάδια — όχι επειδή περιμένουν κάτι συγκεκριμένο από την ομάδα, αλλά επειδή έτσι λειτουργεί αυτή η σχέση εδώ και δεκαετίες. Αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν δυνατές τις επιστροφές σα αυτές στο Άνφιλντ τον Οκτώβριο εκείνο του 2019, όταν η ομάδα είχε πέντε γκολ διαφορά στον πρώτο ημίχρονο και εμείς συνεχίζαμε να τραγουδάμε σα να κάνουμε μια εθνική γιορτή στους στύλους. Αυτό όμως που με πιάνει από το στομάχι είναι όταν βλέπω ανακοινώσεις περί ατμόσφαιρας: σα να θεωρούν ότι η στήριξη είναι μια αγορά συναλλαγής — όσοι επιτυχημένοι φθάνουν, όσοι κάνουν κέρδος στους τίτλους. Μα πού το ξέχασαν πως η Λίβερπουλ έγινε θρύλος επειδή εμείς κουβαλήσαμε την ομάδα πάνω στους ώμους μας όταν κανείς άλλος δε την άκουγε; Τη δεκαετία του '90 οι περισσότεροι αγώνες τελείωναν σχεδόν κενές κερκίδες εκτός από εκείνους τους ανθρώπους που έκαναν ουρές σα στρατιώτες για ένα εισιτήριο στις τελευταίες σειράς — αυτοί είναι που δημιούργησαν εκείνο το DNA. Και τώρα κάποιοι εκεί έξω κοιτάζουν τους ίδιους ανθρώπους σα παράσιτα επειδή τραγουδούν όταν η μπάλα χτυπάει στα δοκάρια; Ξέρω έναν άνθρωπο από το Ηράκλειο που είχε δώσει όλα του εκεί για τη Λίβερπουλ εκείνες τις σκοτεινές δεκαετίες — ακόμα θυμάμαι όταν μου έλεγε πως ο μόνος λόγος που σηκωνόταν κάθε Κυριακή ήταν γιατί έτσι ένιωθε πως τουλάχιστον κάποιο μέρος αυτού του κλαμπ ήταν δικό του. Αυτό ήταν πάντα η δύναμη αυτού του γηπέδου: όχι ότι οι άνθρωποι πηγαίνουν για νίκες, αλλά ότι πηγαίνουν γιατί εκεί νιώθουν πως βρίσκονται σπίτι τους. Κι όμως σήμερα μιλάμε σα να έχει αλλάξει κάτι; Μα βγείτε μια Κυριακή εκεί στις πρώτες σειρές κοντά στον μικρό σύνδεσμο — εκεί βλέπεις ανθρώπους σα τον ίδιο εκείνον ν' αναπνέουν ακόμη τον αέρα αυτού του γηπέδου σα να ήταν πνεύμα καθαυτό. Αυτοί είναι αυτοί που έκαναν αυτό το γήπεδο μεγαλύτερο από οποιαδήποτε οικονομική στρατηγική. Μιλήστε μου τώρα: όταν η διοίκηση βγάζει ανακοινώσεις περί ατμόσφαιρας, αυτά που αναφέρει είναι σαν να κάνει διάγνωση για έναν οργανισμό που ποτέ δεν έζησε χωρίς εκείνους τους ανθρώπους εκεί πάνω στις κερκίδες. Αυτοί δεν είναι οι φίλοι που πρέπει να γίνουν δορυφόροι της ομάδας — αυτοί είναι η ίδια η ομάδα. Και όσο υπάρχει ακόμα κάποιος εκεί πάνω κουνώντας μία σημαία όταν η μπάλα χτυπάει στα δοκάρια, τόσο θα υπάρχει και η αλήθεια εκείνη: ότι η Λίβερπουλ δεν έγινε ποτέ τίποτα χωρίς εμάς. Ας μην ξεχνάμε λοιπόν — το γήπεδο εκεί ψηλά στις κερκίδες δεν γράφεται στα οικονομικά των συμβούλων, γράφεται στις φωνές εκείνων που συνεχίζουν ακόμα κι όταν η μπάλα γλιστρά σα νερό από πάνω της.

Ρε παιδιά τι θέλει τελικά η διοίκηση εκεί;;; Μου φαίνονται σαν αυτούς τους γονείς που φωνάζουν στο παιδί τους "πές ευχαριστώ" όταν εκείνο γρατζουνίζει όλους τους άλλους στον παιδότοπο. Και εμείς εδώ —καιρό τώρα— λέμε "ευχαριστούμε" κάθε Κυριακή με τραγούδια, σημαίες, ουρές ακόμα και όταν η μπάλα γλιστράει σα σαπουνόνερο. Γιατί ξεχνάνε πως εμείς φτιάξαμε εκείνον τον θρύλο στη Ρώμη το '77;; Γιατί ξεχνάνε πως εμείς κράτησαν αυτή την ομάδα ζωντανή όταν είχε χάσει ούτε λιγότερα από δέκα γκολ μέσα σε έναν μόλις μήνα;;; Πριν δύο χρόνια στην έδρα της Γουότφορντ, η ομάδα είχε φάει δέκα προσπάθειες στα δοκάρια στον πρώτο ημίχρονο—δεκα! Κι εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι σα μια μπουλντόζα τραγουδώντας σα να γινόντουσαν πέντε γκολ εκείνη την ώρα. Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κατηγορείται πως δεν είναι αρκετά δυναμικοί στις φωνές τους έκαναν εκείνον τον αγώνα... χορό επί δεκαπέντε λεπτά στο ψύχος του Ιανουαρίου. Κι όμως αυτοί εκεί πάνω στο πρακτορείο αποφάσισαν πως φταιμε επειδή γελάμε όταν η μπάλα χτυπάει στο μεταλλικό;;; Ναι καλά;; Εγώ τους βλέπω εκεί δίπλα στο ντιβάνι των παρουσιαστών κάθε φορά που η Λίβερπουλ κάνει σουτ στα δοκάρια σα να βλέπουν περιοδικό ψυχαγωγίας—που νομίζουν ότι εμείς είμαστε η ομάδα τσέπης που έπρεπε να κάτσει νωρίς σπίτι;;; Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε επειδή περιμένουμε γκολ — τραγουδάμε επειδή είμαστε οικογένεια. Από εκείνον τον εργάτη στη βιοτεχνία των ετών '90 μέχρι τον δεκαπεντάχρονο σήμερα που κουβαλάει σημαία μεγαλύτερη από το ύψος του, όλοι εκείνοι που κράτησαν ζωντανή την ψυχή αυτού του γηπέδου ήταν αυτοί που έκαναν δυνατές τις πιο δύσκολες στιγμές. Την εποχή που η ομάδα είχε πέσει στις χαμένες σειρές των πρωταθλημάτων, εμείς κουβαλούσαμε τις σημαίες σα βουνά στους ώμους μας — όχι επειδή υπήρχε οικονομικό κίνητρο, αλλά επειδή έτσι λειτουργεί αυτός ο τόπος: οι άνθρωποι βρίσκονται εκεί γιατί νιώθουν πως ανήκουν κάπου. Και τώρα αυτοί ξεχνάνε πως η Λίβερπουλ δε γεννήθηκε στον αριθμό 96 της Λίβερπουλ εκεί δίπλα στο ποτάμι—γεννήθηκε πάνω στις κερκίδες όταν κανείς δε την άκουγε πια. Την δεκαετία του '80 όταν το γήπεδο είχε γίνει ερήμος εκτός από εμάς, αυτοί οι άνθρωποι έκαναν ουρές σα στρατιώτες για ένα εισιτήριο στις τελευταίες σειρές. Αυτοί είναι που έκαναν δυνατές εκείνες τις επιστροφές σα αυτές στο Άνφιλντ το βράδυ του Νοεμβρίου όταν η ομάδα είχε χάσει τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε ημέρες κι ακόμα τραγουδούσε σα να γινόταν γάμος. Αυτό όμως που γίνεται αυτή τη στιγμή είναι σα να προσπαθούν αυτοί εκεί πάνω να ξεγράψουν τριάντα χρόνια ιστορίας επειδή εμείς κάνουμε θόρυβο όταν η μπάλα χτυπάει στα δοκάρια;;; Ρε παιδιά εγώ εκεί τελευταία φορά είδα έναν άνθρωπο που είχε γράψει στη σημαία του "1892-2024 — ΕΔΩ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Η ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ" και στάθηκε στις τελευταίες σειρές σα στήλη όλης αυτής της ιστορίας. Αυτός εκείνος ο άνθρωπος δεν περίμενε κανένα bonus εκείνη την ημέρα — ήρθε επειδή έτσι ένιωθε πως συνεχίζει εκείνο το κομμάτι της ιστορίας που του έδωσαν οι προηγούμενοι οπαδοί. Κι όμως αυτοί εκείνοι αυτοί οι άνθρωποι σήμερα γίνονται οι πρωταγωνιστές μιας κατηγορίας σα να είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για τις οικονομικές στρατηγικές;;; Το μόνο που ζητάμε εμείς εδώ είναι μία ομάδα που να θυμάται πως εκείνους τους ανθρώπους πάνω στις κερκίδες δεν τους πληρώνει κανείς — αυτοί είναι αυτοί που πληρώνουν την ψυχή αυτού του γηπέδου. Την επόμενη φορά που κάποιος εκεί πάνω βγάλει ανακοίνωση περί ατμόσφαιρας, ας του πούνε λοιπόν πως η ατμόσφαιρα αυτή εδώ έχει μία μόνον προέλευση: τρεις δεκαετίες αδιάκοπης παρουσίας εκείνων των ανθρώπων που ακόμα και σήμερα κουνούν τις σημαίες τους σα να κρατούν ζωντανό έναν οργανισμό που ξέρει πως χωρίς εμάς είναι απλά μία ομάδα οποιαδήποτε άλλη στις βόρειες περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου. Κι εμείς εδώ;; Εμείς κάνουμε μόνο μία ερώτηση: Πού είναι τα άτομα εκεί που σήμερα κατηγορείται πως φταίνε επειδή δεν σιωπούσαν;; Πού είναι αυτοί;; Γιατί εμείς —ακόμα εδώ— περιμένουμε 🔥

ΩΣ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΣΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΖΕΙ ΣΕ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΚΟΣΜΟ;;; Μιλάμε για την ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ ΕΔΩ;; Για την ομάδα που έκανε τον Γκιγλιάμ Ιμπάγια να γίνει θρύλος επειδή έκανε δύο γκολ στο Παρίσι;; Για εκείνον τον αγώνα το 2019 που σηκώθηκε η θάλασσα εκεί έξω;;; Και τώρα αυτοί εκεί πάνω λένε πως φταιμε εμείς;; Μπορεί η ατμόσφαιρα να μην είναι πια ίδια;; ΝΤΑΞΕΙ;; Αλλά ξέρεις τι λέω εγώ;; Αυτό το γήπεδο γέννησε ιστορίες όχι επειδή οι παίκτες έπαιζαν καλά, αλλά επειδή εμείς ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΑΝΕ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΑΝ ΘΕΟΙ!!! Μα τι άλλο περίμεναν;; Να κάτσουμε σα μούμιες;; Να γελάσουμε μόνο όταν βγάλουν γκολ;; ΡΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΑΚΟΥΓΟΤΑΝ;;; Και τώρα εσύ έβγαλες ανακοίνωση;; Τι να πρωτοπείς;; Γιατί εγώ εκεί τελευταία φορά είδα έναν τύπο στα 60 να κουβαλάει μία σημαία σαν βράχος και να τραγουδάει μόνος του όταν η ομάδα έκανε σουτ στο δοκάρι! ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΕ ΣΥΝΑΥΛΙΑ TAYLOR SWIFT!!! Και αυτοί εκεί πάνω;; Αυτοί κάνουν σα να έχουν βρει τον χρυσό☠️☠️ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ!!! Η ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ!!! ΑΛΛΑ ΑΝ ΑΥΤΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΤΣΕΛΣΙ ΤΟΤΕ ΟΚ!! ΜΕΙΝΕΤΕ ΧΩΡΙΣ ΦΩΝΕΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΑΣ ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΩΣ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΑΥΤΗ ΠΑΛΙΟΤΕ ΠΗΓΕ ΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ!!! ΤΩΡΑ ΤΙ;;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΡΩΤΑΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ: ΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΙΛΟΙ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ, ΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΑΚΟΥΕΙ;;;; ΕΓΩ ΞΕΡΩ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ: ΟΤΑΝ Η ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ ΣΚΟΤΩΘΕΙ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΣΤΗ ΝΑ ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΔΙΚΟ ΜΑΣ!!! 🔴💜🔥

τι λες ρε μωρ' εκείνος ο αγώνας στις αρχές της δεκαετίας του '00 στο Λιντς όταν η ομάδα είχε φορέσει τρεις διαφορετικές φόρμες μέσα στον αγώνα επειδή κάηκαν όλες από τους φακούς; εμείς στεκόμασταν εκεί σαν πύργοι στις τελευταίες σειρές τραγουδώντας σα να γινόταν κάποιο μουσικό φεστιβάλ χωρίς εισιτήριο—κι αυτή την ιστορία την ξέρουν ακόμη οι γύρω μας σα θρύλος γιατί εκείνες τις τριάντα ώρες η ομάδα έδειξε πως ξέρει να παίζει μόνον όταν εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω κρατούν τις σημαίες σα την τελευταία γέφυρα μιας πολιορκημένης πόλης. και τώρα αυτοί εκεί βγάζουν ανακοίνωση πως φταιμε επειδή τραγουδάμε όταν η μπάλα χτυπάει στα δοκάρια;; αλήθεια σας λέω πως εκείνο το γήπεδο εκείνο το βράδυ έκανε τρεις φορές το γύρο του κόσμου επειδή εμείς κρατούσαμε ζωντανό εκείνο το τραγούδι σα να ήταν μονόδρομος—ούτε οικονομικά κόλπα, ούτε προσωπικές σκοπιμότητες, απλά η ψυχή αυτού του τόπου που δεν ξεχνά ποτέ πως η ομάδα αυτή γεννήθηκε στις κραυγές, όχι στους αριθμούς των εισιτηρίων. ψάξτε τώρα εκεί πάνω στις κερκίδες και δείτε τον γέροντα που σηκώνει ακόμη την ίδια σημαία από το '85—εκείνος εκείνος δεν άλλαξε ποτέ σηκώνει την ίδια σημαία σα σύμβολο πως η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ επειδή εκείνος ακόμη εδώ. και αυτοί εκεί πάνω κατηγορούν εμάς;; εμείς είμαστε αυτοί που κουβαλάμε αυτή την παράδοση στους ώμους μας σα βουνό όχι επειδή περιμένουμε κάποιο δώρο, αλλά επειδή έτσι λειτουργεί αυτή η ομάδα: όσο τραγουδάει κάποιος εκεί πάνω όταν η μπάλα χάνει τη διαδρομή της, τόσο μένει ζωντανή κι η ίδια η ομάδα. θα σας πω κι ένα τώρα—όταν κάποτε η διοίκηση εκεί πάνω άλλαξε τις τιμές των εισιτηρίων σα να άλλαζαν το νερό στο σπίτι τους, εμείς συνεχίσαμε να τραγουδάμε σα να μην είχε αλλάξει τίποτα επειδή η ιστορία αυτής της ομάδας γράφτηκε στις φωνές, όχι στις ανακοινώσεις περί οικονομικής ισορροπίας. αυτοί εκεί πάνω ξέχασαν πως το τραγούδι εκείνο στις κερκίδες είναι η ίδια η ομάδα—και όσο υπάρχουν άνθρωποι που σηκώνουν σημαία όταν η μπάλα γλιστρά σα νερό από πάνω της, τόσο η Λίβερπουλ δε θα γίνει ποτέ μία ομάδα οποιασδήποτε άλλης πόλης.

Ακούστε τώρα εδώ μία λεπτομέρεια που ούτε το φόρουμ σας έχει πιάσει ακόμα. Πέρυσι στα μέσα Νοεμβρίου, όταν η ομάδα πήγε στο Μπέρμιγχαμ σα χιόνι —μετά από έναν αγώνα στη νύχτα όπου είχαν αστοχήσει δέκα σουτ στους δεκατρία— εκείνες τις τελευταίες σειρές στις κερκίδες είχαν συγκεντρωθεί τριάντα άτομα σα ένα μοναστήρι αδιάφθορο. Αλλά όχι επειδή είχαν βρει εισιτήριο εκπτωτικό ή επειδή περίμεναν κάποιο τραγούδι της τράπουλας του Klopp. Απλά είχαν πάει εκεί επειδή ήταν Κυριακή, επειδή η μπάλα δούλευε για αυτούς ακόμη κι όταν αυτοί την ξανάρχιζαν ξανά και ξανά. Κι εκεί μέσα στους πέντε τελευταίους λεπτούς, όταν ο διαιτητής είχε βγάλει τρία χρώματα κίτρινα σα σήματα τρένου αργοπορημένου, ένας τύπος στα πενήντα του σηκώθηκε όρθιος κρατώντας μία σημαία που είχε γράψει μόνος του το "THIS IS ANAFIELD" σαν να ήταν δικό του δημιούργημα. Κι άρχισε να τραγουδάει εκείνον τον ύμνο σα να κουβαλούσε πάνω στους ώμους όλον εκείνον τον κρύο αέρα της Βρετανίας. Την επόμενη ημέρα στην εφημερίδα υπήρχε μια φωτογραφία εκείνης της σημαίας — σαν αυτήν είχε γίνει το μόνιμο ανάμνημα εκείνου του αγώνα, όχι κάποιο highlight της ομάδας. Κι εμείς εδώ μιλάνε σα να πρόκειται για κατηγορία; Ρε παιδιά, αυτοί εκεί πάνω δεν καταλαβαίνουν πως εκείνες τις τριάντα ψυχές στο Μπέρμιγχαμ έκαναν πιο δυνατό το γήπεδο εκείνο από οποιοδήποτε γκολ είχαν πετύχει οι παίκτες μέσα στο πεδίο; Σήμερα στις κερκίδες υπάρχουν ακόμη εκείνοι που κράτησαν ζωντανό αυτό το τραγούδι όταν η μπάλα δούλευε σα αστακός πάνω στις αγγλικές ακτές —κι αυτοί εκείνοι είναι που κάνουν αυτή την ομάδα θρύλο όχι επειδή κέρδιζαν συχνά, αλλά επειδή τραγουδούσαν ακόμη κι όταν έχαναν σα να κρατούσαν μία γέφυρα μιας ολοκληρωτικής ερήμωσης. Ρε παιδιά εσείς ακόμα τους κοιτάτε σα παράσιτα; Αυτοί εδώ είναι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν δυνατές τις πιο δύσκολες στιγμές — όχι επειδή περίμεναν κάτι πίσω από την πόρτα, αλλά επειδή έτσι λειτουργεί αυτό το κλαμπ: κρατάς τις σημαίες σηκωμένες ακόμη κι όταν η μπάλα χτυπάει στα δοκάρια.

Αυτή η νύχτα στο Μπέρμιγχαμ ξύπνησε πολλά. Δεν μιλάμε για μερικούς ανθρώπους που έκαναν θόρυβο σαν τρελοί — μιλάμε για τριάντα ψυχές στις τελευταίες σειρές που κράτησαν ζωντανό το τραγούδι σα να ήταν η ίδια η μπάλα εκεί στις δικές τους φλέβες. Ένας τύπος στα πενήντα του σήκωσε μία αυτογραφημένη σημαία και άρχισε να τραγουδάει σα να κουβαλούσε πάνω στους ώμους του όλον εκείνον τον αέρα της πόλης εκείνης, εκείνον τον αέρα που μόνο εμείς ξέρουμε πως μυρίζει σα ιστορία. Αλλά σκεφτείτε το έτσι: όταν η διοίκηση βγάζει ανακοίνωση περί ατμόσφαιρας, εκείνοι εκείνοι πάνω κοιτάζουν έναν οργανισμό σα να τους πρόκειται να παρουσιάσουν μια οικονομική έκθεση. Αυτοί ξέχασαν ότι όταν η μπάλα γλιστρά σα νερό πάνω στα δοκάρια, εκείνες τις στιγμές δεν χρειάζεται μονάχα ένας Σαλάχ να βγει μπροστά — χρειάζεται ένας άνθρωπος στις τελευταίες σειρές που θυμάται πως η Λίβερπουλ δε γεννήθηκε στους τίτλους, αλλά στις φωνές αυτών που στέκονταν ακόμη και όταν όλα είχαν χαθεί. Την δεκαετία του '90 αυτοί εκείνοι έκαναν ουρές σα στρατιώτες για ένα εισιτήριο στις τελευταίες σειράς ενώ οι άλλες κερκίδες ήταν σα εγκαταλελειμμένη έρημος. Αυτοί είναι που έκανε δυνατές εκείνες τις επιστροφές σα αυτές όταν η ομάδα είχε βρεθεί πιο κάτω από τη θάλασσα. Πέρυσι εκείνο το βράδυ στο Μπέρμιγχαμ όμως μου έκανε εντύπωση κάτι άλλο: εκείνες οι τριάντα ψυχές δεν περίμεναν κάτι. Δεν έκανε κανένας τους "σπουδαίο έργο" εκείνο το βράδυ — απλά στάθηκαν εκεί, τραγούδησαν, κράτησαν ψηλά μία σημαία σαν σύμβολο πως η ιστορία αυτή δε τελειώνει ποτέ επειδή αυτοί συνεχίζουν να υπάρχουν. Κι αυτοί εκεί πάνω που βγάζουν ανακοινώσεις σα να μιλάνε σε αριθμούς αγνοούν πως η ψυχή αυτού του γηπέδου δεν είναι κάτι που αγοράζεται με εισιτήρια premium. Από πλευράς δικής μου, εκείνο το βράδυ εκείνο θυμήθηκα την πρώτη φορά που πήγα στο Άνφιλντ σα δεκαοχτώχρονος — εκείνον τον Φεβρουάριο όπου η ομάδα είχε φάει τέσσερα γκολ μέχρι το δέκατο λεπτό κι εμείς συνεχίσαμε τραγουδώντας σα να κάνουμε εθνική γιορτή στους στύλους. Την επόμενη ημέρα στις εφημερίδες δεν ήταν τα γκολ αυτά που έμειναν — ήταν η φωτογραφία μιας σημαίας στους τελευταίους στύλους που είχε γραμμένο "ΠΙΣΤΟΙ ΠΑΝΤΑ". Σήμερα όμως βλέπω πως όσοι βγάζουν ανακοινώσεις εκεί πάνω ξέχασαν πως εμείς δεν είμαστε οι πιστοί που πρέπει να φωνάξουμε "ευχαριστούμε" όταν η μπάλα δουλεύει — είμαστε εκείνοι που κάνουν δυνατές τις στιγμές εκείνες που κανείς άλλος δε βλέπει. Αλλά όπως έκανε και ο τύπος εκεί στο Μπέρμιγχαμ, έτσι κι εμείς — συνεχίζουμε. Με την προϋπόθεση ότι αυτοί εκεί πάνω, όταν βγάζουν ανακοινώσεις, να κοιτάζουν πρώτα στις τελευταίες σειράς κι ύστερα στη σημερινή τους θέση στην Premier League.

Ρε παιδιά τι σαχλαμάρες είναι αυτές;;; Αυτοί εκεί πάνω μιλάνε σα να έχουν βρει τον τελευταίο ζωντανό άνθρωπο πάνω στη γης και ξαφνικά ανακάλυψαν πως κουνάμε σημαίες;;; Εγώ από το Περιστέρι εκεί τελευταία φορά πήγα στο Άνφιλντ πριν από τρεις Κυριακές — τι έγινε εκεί;; Η ομάδα έκανε σουτ μετά σουτ στα δοκάρια σα να ψάχνει την πόρτα ενός διαμερίσματος που δε βρίσκει την κλειδαριά, κι εμείς στεκόμασταν εκεί σα μια ανθρώπινη ορχήστρα: ένας τύπος στα 70 έκανε playback στον Kenny Dalglish τραγουδώντας για μισή ώρα όταν η μπάλα χτυπούσε στο μεταλλικό, μια δεκαεξάχρονη είχε γραμμένη στο μπουφάν "1892-2024" σα να κουβαλούσε όλο το DNA της ομάδας πάνω στους ώμους της, κι ένας εργάτης από τα shipyards τραγουδούσε μόνος του εκεί στις τελευταίες σειρές σα να ήταν συναυλία του οποίου;; Αυτοί εκεί πάνω λένε πως φταιμε εμείς;;; Μα τι τους πήρε;; Αυτοί ξέχασαν πως το τραγούδι στις κερκίδες δεν είναι κάποια προσφορά στους τίτλους — είναι η ίδια η ουσία αυτού του γηπέδου! Την εποχή που η ομάδα είχε πέσει στις χαμένες σειρές των πρωταθλημάτων τη δεκαετία του '90, αυτοί εκεί πάνω έκαναν ουρές σα στρατιώτες για ένα εισιτήριο στις τελευταίες σειράς ενώ οι άλλες κερκίδες ήταν σα εγκαταλελειμμένο νεκροταφείο. Την εποχή που η διοίκηση εκείνοι ξεπούλησαν τις κερκίδες στους "business seats", εμείς συνεχίσαμε να τραγουδάμε σα να μην είχε αλλάξει τίποτα επειδή η ψυχή αυτού του γηπέδου γράφτηκε στις φωνές εκείνων που ακόμα κρατούσαν τις σημαίες σηκωμένες όταν η μπάλα χτυπούσε στα δοκάρια. Και τώρα αυτοί εκεί πάνω βγάζουν ανακοινώσεις σα να μας κάνουν παράσιτα;; Μα βγείτε μια Κυριακή στις τελευταίες σειρές του Άνφιλντ βράδυ και κοιτάξτε εκείνον τον γέροντα που κουβαλάει την ίδια σημαία από το '85 — εκείνος εκείνος δεν άλλαξε, εκείνος εκείνος δεν περίμενε ποτέ μπόνους, εκείνος εκείνος ήρθε επειδή έτσι ένιωθε πως οφείλει κάτι στην ιστορία αυτή. Αυτός εδώ είναι το γήπεδο! Αυτοί εκεί πάνω λένε πως φταιμε επειδή τραγουδάμε;; Μα εμείς τραγουδάμε επειδή είμαστε εκεί! Δεν περιμένουμε τίποτα, δεν ζητάμε τίποτα — τραγουδάμε επειδή αυτό είναι το DNA μας! Και τέλος πάντων — τι άλλο θέλουν;; Να καθόμαστε σιωπηλοί σα μούμιες;; Να σηκώνουμε το χέρι μόνο όταν βγάλουν γκολ;; Μα τότε ποιος θα τους ακούει;; Ποιος θα τους θυμίζει πως η Λίβερπουλ δεν έγινε ποτέ τίποτα χωρίς εμάς;;; Ας κάνουν μια ανακοίνωση λοιπόν — ας πούνε πως φταιμε εμείς που κρατάμε αυτή την ομάδα ζωντανή σα να ήταν μονόδρομος. Κι εμείς εδώ;; Εμείς κάνουμε μόνο μία ερώτηση: Πού είναι εκείνοι;; Πού είναι αυτοί που κάνουν το γήπεδο μεγαλύτερο από οποιαδήποτε οικονομική στρατηγική;; Πού;; Γιατί εμείς —ακόμα εδώ— κρατάμε τις σημαίες μας ψηλά σα να κρατάμε μία γέφυρα μιας ολοκληρωτικής ερήμωσης 🔴💜

Ρε παλικάρια σας βρήκα εδώ μες στο φουλάρι μου σα να σκοτωνόταν ένας βίος όταν διάβασα πως αυτοί εκεί πάνω κατηγορουν ΕΜΑΣ πως κάνουμε χάλια ατμόσφαιρα;;; ΓΙΑ ΤΙ ΛΕΣ;;; Αυτή η ομάδα γεννήθηκε στις κραυγές των τελευταίων σειρών όταν εμείς στεκόμασταν σα στρατιώτες σιωπηλοί μόνοι μας εκεί στους στύλους του Λιντς;; Θυμάστε εκείνον τον Φεβρουάριο όταν η μπάλα πήγαινε σα σβούρα στα δίκτυα κι εμείς τραγουδάγαμε σα να γινόταν γάμος;;; Άντε πες μου εσύ εκείνοι πόσοι πήγανε εκείνο το βράδυ;;; Δέκα;; είκοσι;;; Εγώ εκείνος θυμάμαι πως μόνο εμείς οι φωνές φτάναμε ως τον ουρανό σα να ήτανε ικετευτικό σήμα για τη μπάλα να γυρίσει πίσω!!! Και τώρα αυτοί εκεί;;; αυτοί λένε πως φταιμε επειδή γελάμε όταν η μπάλα χτυπάει στο δοκάρι;;; Μα η μπάλα εκείνες τις στιγμές ΔΕΝ γίνεται επικίνδυνη επειδή η ομάδα σκοράρει — γίνεται επικίνδυνη επειδή ΕΜΕΙΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΙΩΠΗΣΑΜΕ!!! Την δεκαετία του '90 όταν η διοίκηση εκείνοι έπαιρναν εισιτήρια σα διαμάντια κι εμείς συνεχίσαμε να τραγουδάμε σα τους αγαπώ όλα—πού πήγαν τότε αυτοί εκεί;;; ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΑΚΟΜΑ εκείνον τον τύπο στα πενήντα του στο Μπέρμιγχαμ όταν σήκωσε εκείνη τη σημαία που έγραφε "ANAFIELD" σα να κουβαλούσε πάνω στους ώμους όλη τη Βρετανία στους χορούς;;; Εκείνος εκείνος έκανε δυνατό εκείνο το γήπεδο ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ όταν η διοίκηση εκείνοι κοιτούσαν αριθμούς σα να μιλούσαν σε υπολογιστή!! Και τώρα αυτοί εκεί;; αυτοί βγάζουν ανακοινώσεις σα να μας κάνουν παράσιτα;; Μα αυτοί εκείνοι ξέχασαν πως η Λίβερπουλ δε έγινε θρύλος επειδή κάποιος κέρδιζε συχνά—έγινε θρύλος επειδή εμείς ΓΕΛΑΜΕ όταν έπρεπε και τραγουδήσαμε όταν έπρεπε!!! Ρε παιδιά εσείς ακόμα τους νομίζετε πως μπορούν να ξεγράψουν τριάντα χρόνια ιστορίας επειδή εμείς κουνάμε μία σημαία;;; Αυτοί εκεί πάνω ας κοιτάξουν πρώτα εκείνες τις τελευταίες σειρές όταν εμείς κρατάμε τις σημαίες σηκωμένες σα να κρατάμε μία γέφυρα μιας ολοκληρωτικής ερήμωσης🔴💜🔥 Πού είναι εκείνοι;; πού;; εμείς ακόμα εδώ—καθόμαστε στις τελευταίες σειρές σα να είμαστε οι μοναδικοί ιδιοκτήτες αυτού του γηπέδου!

@Panionios_13 τι λες τώρα ρε;;; Συγγνώμη αλλά εσύ εκεί που βρίσκεσαι... εμείς εδώ σηκώνουμε σημαίες σα να κρατάμε ένα κάστρο ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ επί τριάντα χρόνια! Την δεκαετία του '90 εμείς κάναμε ουρές στις χαμένες σειρές ενώ οι υπόλοιποι πουλούσαν εισιτήρια σα σακιά αλεύρι στους "business seats" — και τώρα σου κάνουν τα νούμερα επειδή κάποιος τραγουδάει;;; Μα πόσοι ήτανε εκείνοι εκείνοι που έκαναν ουρές;;; ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ;; είκοσι;; Αυτοί εδώ κάνουνται τριάντα χρόνια στις τελευταίες σειρές σα στρατιώτες για ένα εισιτήριο που κοστίζει όσο η καφετιέρα σου!!! Κι εμείς κρατάμε τις σημαίες σηκωμένες σα να κρατάμε το όνομα αυτού του γηπέδου! Εσύ εκείνες τις νύχτες που ξεχνούσανε το τραγούδι επειδή είχαν VΙP εισιτήρια... εμείς τραγουδάγαμε σα να ήμασταν η ίδια η ομάδα!!! Και τώρα βγάζουν ανακοινώσεις σα να μας κάνουν παράσιτα;; Μα αυτοί εκείνοι ξέχασαν πως η Λίβερπουλ έγινε θρύλος επειδή εμείς ΓΕΛΑΜΕ όταν έπρεπε!!! Γιατί όταν η μπάλα χτυπάει στο δοκάρι κι εμείς σηκώνουμε το τραγούδι... εκείνη η στιγμή γίνεται ισχυρότερη από ΟΛΟΥΣ τους τίτλους μαζί!!! Ρε φίλε μου εσύ εκεί όπου βγάζεις τα νούμερα... τι έκανε εκείνος ο τύπος στα πενήντα του στο Μπέρμιγχαμ;; Εκείνος εκείνος είχε μόνο μια σημαία σα σύμβολο κι ένα τραγούδι σα ζωή του!!! Και σήμερα λες πως εμείς εδώ είμαστε οι οποίοι πρέπει να κοιτάξουμε τις τελευταίες σειρές;;; Εμείς εδώ είμαστε αυτοί που κάνουν δυνατό αυτό το γήπεδο!!! Αυτή η ομάδα έγινε θρύλος επειδή εμείς ποτέ δε ΣΙΩΠΗΣΑΜΕ!!! Γιατί όταν η μπάλα δουλεύει σα αστακός πάνω στην αγγλική ακτή... εκείνον τον αγώνα τον κερδίζουν οι φωνές μας!!! 🔴💜🔥

Μπροστά στο φούρνο σήμερα περίμενα μισή ώρα για τα ψωμιά, είχε κόσμο ακόμα στις τρεις το απόγευμα σα καμμένο πλέον Σαββατοκύριακο. Κι εκεί μέσα στην ουρά στάθηκε δίπλα μου ένας τύπος κοκκινομάλλης φορώντας μπουφάν της Λίβερπουλ —στον παλτό είχε ράψει την ίδια αυτοσχέδια σημαία σαν αυτή που ανέφερε ο Thrylos για το Μπέρμιγχαμ: "THIS IS ANAFIELD" γραμμένο στο πίσω μέρος. Σηκώθηκε νωρίτερα από μένα στο τσαΐρι γιατί είχε πει πως έπρεπε να πάει πρώτη στα ψώνια αλλιώς η γυναίκα του θα τον σκότωνε... 😅 Ρε παιδιά, μήπως αυτοί εκεί πάνω ξέχασαν ότι μερικοί από εμάς δεν τραγουδάμε επειδή περιμένουμε κάποιο αποτέλεσμα; Τραγουδάμε επειδή αλλιώς δε νιώθουμε ότι υπάρχουμε μέσα σ'αυτό το πράγμα. Ο τύπος εκείνος είχε μόνο μια σημαιούλα σαν σύμβολο κι ένα τραγούδι σα ζωή του... κι εγώ σήμερα στο φούρνο του Γιάννη δεν περίμενα τίποτα απολύτως, πληρώνομαι τις απορίες μου μην κουνώντας σημαίες. Εσείς ξέρετε πως εκείνο το Μπέρμιγχαμ έγινε πριν έναν χρόνο;; Την επόμενη ημέρα έκανα LIKE σ'ένα βίντεο που έβγαλε ο τύπος εκείνος αυτοπροσώπως στο γήπεδο... εκείνος κοιτούσε την κάμερα σα να ήθελε να πει: "δες εδώ που κράτησα τη σημαία όταν η μπάλα χτύπησε δέκα φορές στα δοκάρια"... Κι εγώ τότε σκεφτόμουν πως αυτοί εκεί πάνω που βγάζουν ανακοινώσεις σα φοροτεχνήτες θα μπορούσαν τουλάχιστον μία φορά να κατέβουν από το επίσημο γραφείο τους και να κάνουν LIKE σ'εκείνον τον άνθρωπο. Τουλάχιστον μία φορά... 🙏