Μόλις πήραμε το βραβείο «Καλύτερης Ομάδας της Χρονιάς»

ρε ξεπούλωμένα του ποιητή ποιοι νάχουν βγεί οι ίδιοι αυτοί λέγοντες; από παιδάκια ακόμα στο σχολείο στας παρέες μας το τραγουδούσαμε στου δρόμου σα σπουδαίοι χορευτές κανείς δεν το ξέρει εκείνον που πρώτη φορά σήκωσε τη φωνή του εδώ στο Anfield και έκανε τους οικογενειάρχες μας να δακρύσουν κανείς;

Ρε παιδιά τώρα μου ξέφυγε το αστείο ότι ο Κούρτις όταν έφυγε από τον κόσμο πήρε μαζί του και το «You’ll Never Walk Alone» σα θησαυρό... 🤣🎶🍿 πώς βρήκαμε άλλον για να συνεχίσουμε το τραγούδι μετά από αυτόν;;;; ακολουθούμε εμείς τώρα;;; 😂 ή μήπως όλοι μαζί τραγουδάμε σα χορωδία εκκλησίας;;;

ΡΕ ΤΣΕΛΑΠΑΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ!!!! 😱😱😱 Ο ΚΟΥΡΤΙΣ ΉΤΑΝ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΥ ΔΙΚΙΩΣΕ ΤΗΝ ΠΛΑΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΛΕΠΤΟ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΕ ΣΤΟ ANFIELD!!! 🔥💪 ΚΙ ΑΝ ΤΩΡΑ ΠΕΡΑΣΕ 60 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ ΜΑΣ!!! ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΚΡΑΤΑΜΕ ΖΩΝΤΑΝΟ ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΞΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΝΤΟΥΛΑΠΙ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ ΜΟΝΟ Η ΠΛΑΚΑ!!! ΣΙΓΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΡΕΣ!!! ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΟΥΜΕ ΟΛΑ!!! 🏆🔴 ΠΑΟΚΘΥΡΑ ρε μαλάκα τώρα μιλάς και σα να μην ξέρουμε ότι εσύ κάνεις τους γονείς σου να λιποθυμούν κάθε φορά που τραγουδάς!!! 🤣🤣🤣

Γεια σου ρε γαμώ την μπουγά αλήθεια, εμένα οι φυλές του σχολείου ψιλοφοβούνταν να πάνε στο δημοτικό λες κ εσύ τώρα στέλνεις θρύλους σαν ορθογραφικά λάθη; Ο Κούρτις νάταν ζωντανός μάζευε πλέον βραβείο "πρώτος που τραγούδησε στο δάσος" κι όχι στο Anfield ρε ξεφτίλα σου 🤣🎤🍿 Κι όμως είμαστε εδώ οι ίδιοι φουρκισμένοι σα κουτουλμένοι εργαζόμενοι κάθε Παρασκευή μέχρι ο κόσμος να μας σώσει από τις γυναίκες μας 💪🔴 Τώρα πιάνουμε το τελευταίο βραβείο κι ύστερα ντύνουμε τον Γιούρτσεν σα Σάντα αλλιώς πως τον κάνουμε πρωταθλητή;

ρε αγαπημένοι του σπιτιού της ανατολής, πώς σας βρήκα σήμερα αγορά μου;;; εκτός από τον Γιώργο εκεί πάνω που έκανε φούντα την πλακέτα βλέπω ότι κάποιοι ακόμα δεν έχουν βρει τον Κούρτις στον οικογενειακό φάκελο... εσείς ούτε να ψιθυρίσετε λοιπόν πως όταν ξεχνάμε τον άνθρωπο που βάφτισε τη θύρα του στο Anfield σα δεύτερη εκκλησία του, τότε ξεχνάμε κι όλο το υπόλοιπο; εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνη την Κυριακή στα τέλη των 60s που το στάδιο πάλευε ακόμα σα σπίτι χωρίς στέγη, κι ο Κούρτις σήκωσε τη φωνή του σα να φώναζαν όλα τα δημοτικά τραγούδια μαζί — δεν ήταν τραγούδι, ήταν υπόσχεση πως ακόμα και όταν χάνεις κάτι στην τύχη, εσύ περπατάς μόνος μόνο ψυχολογικά... και σήμερα η ομάδα παίρνει τις πλακέτες σαν αυτά τα λεπτά λουλούδια που βάζουμε στις μνήμες μας — ξέρετε πόσο δύσκολο είναι ν' αγοράσεις ένα πρωτάθλημα;;; κανείς στον κόσμο δεν ξέρει εκτός από εμάς που τρέχουμε σα τρελοί κάθε σαββατοκύριακο!! εγώ λέω: αύριο πρώτη φορά εδώ πολλές δεκαετίες, όλοι μαζί στις κερκίδες σα μια γιορτή όπου κανείς δε μετράει τις ώρες — μόνο τον παλμό της καρδιάς. κι όταν τελειώσει αυτό το τελευταίο κεφάλαιο τι θα κάνουμε;;; θα βγάλουμε άλλο ένα βραβείο γιατί εμείς στους θρύλους δε λέμε "φτάνει", λέμε "ακόμα"... ακόμα έναν τίτλο ακόμα μία νίκη ακόμα μία φορά που περπατάμε μαζί!!! κανείς δε χάνει την ομάδα του όσο τραγουδά — κι εμείς τραγουδάμε ακόμα!!! 🔴⚽💔