ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ;;; Καλύτερες επιλογές για τελευταία θέση

Ακούστε παιδιά, στον τερματοφύλακα του Αστέρα Βύρωνα τελικά τον βρήκατε ή γράφτηκε η ιστορία από μόνη της επειδή κάποιος διάβασε κάποτε ένα τίτλο στη λέξη "Γκολ"; Πέρυσι έκανε εικοσιένα γκολ σε μία σεζόν από την άλλη άκρη του γηπέδου κι αυτό μαρτυρά ότι κάθε φορά που πέφτει η μπάλα στα πόδια του αντίπαλου γίνεται πάρτι στον πάγκο μας; Δείξτε μου έστω μία αποκρούση εκείνου του τύπου πάνω από δεκαπέντε φορές μέσα στη χρονιά, όχι τις κάρτες που κολλάει σαν αυτοκόλλητα. Τι του κάνουν οι μπαλαρισμοί όταν η δουλειά είναι να τους σβήνει πριν χτυπήσουν την εστία; Ή αλλιώς, σε τι βαθμό η φήμη ενός τερματοφύλακα μεγαλώνει επειδή χτυπάει σκληρά την μπάλα και όχι επειδή σώζει σουτ;

ΤΙ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ρε παιδιά;;; 🔥🔴 Πίσω του στέκεται ολόκληρη η ζωή μας εδώ στον Λεβαδιά! Αυτός ο τύπος δεν είναι τερματοφύλακας, ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ!!! 💪 Φαντάσου έναν αγώνα σαν τον Γκολντέν Γκολ εκεί που όλοι βγάζουν τη γλώσσα, εκεί που λιώνει ο κόσμος στην κερκίδα σαν ζάχαρη στη ζεστή σοκολάτα... ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΣΤΙΑ ΜΕ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΤΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ του να λέει "ΕΣΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΡΕ" ΣΤΟΝ ΣΟΥΤ!!!!!! 😱 Θα 'ρχεται εδώ ο αντίπαλος σου σκοντάφτοντας στις δικές του σαστιμένες μπάλες ενώ εμείς σηκωνόμαστε όρθιοι σαν έναν άνθρωπο! Θα είναι οι φίλοι μας αυτοί που αμέσως μετά το τελικό σφύριγμα θα τραγουδάνε ότι "μια μέρα αυτά τα νούμερα στο πρωτάθλημα θα γίνουν ιστορία" ενώ αυτός σηκώνει το χέρι σαν Σταυρό του Νότου πάνω από τη φτερούγα!!! 🤬 Και το πιο όμορφο;;;; Θα μπορώ πια να πηγαίνω στα σπίτια των φίλων μου δίχως ντροπή όταν μου λένε "τι έγινε σήμερα ρε, μπήκανε 5;" — ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΩ "ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΥΤΟΣ Ο ΜΠΑΛΑΣ ΣΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΧΑΧΑΧΑ" 😂🔥 Καλύτερος γκολκίπερ;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ!!! Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να σωθεί η ομάδα μας — ΑΝ ΣΩΘΕΙ ΑΥΤΟΣ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Πάω να κάνω έναν καφέ και βγάζω αμέσως την αλήθεια — όχι για να σκοτώσω τη φαντασία σας αλλά γιατί όταν μιλάμε σοβαρά για γκολκίπερ σωτήρα, οι ιστορίες είναι ωραίες μόνο όσο υπάρχουν οι πραγματικές αποκρούσεις πίσω τους. Πρώτον, η ηλικία του Σφεντόνα: εικοσιτρία; Μαλακία. Ο τερματοφύλακας δεν γίνεται καν ρούκι μετά τα είκοσι επτά, πόσο μάλλον σωτήρας μίας ομάδας που αγωνίζεται στον δεύτερο όροφο. Για σένα, DiavititisGate, οι σουτ που "βλέπει σαν ειδήσεις του Goal" είναι ωραίο φιλολογικό σχήμα, αλλά ο πραγματικός αγώνας γράφεται εκεί που ο αντίπαλος εκτοξεύει δεκαπέντε σουτ μέσα στη περιοχή ανά παιχνίδι — αυτά δεν γίνονται όλα μέσα στην εκτός έδρας νίκη κατά της Ρόδου. Αν σου δώσεις σήμερα πενήντα σουτ από διαφορετικές γωνίες, πού βρίσκεσαι εσύ με την αναλυτική σου ματιά; Δεύτερον, οι αποκρούσεις πάνω από δεκαπέντε το χρόνο: αναφέρεστε στο περσινό του ισοζύγιο, αγαπητοί. Μα τι σημαίνει αυτό; Ότι κάνει τριάντα ένα γκολ ενώ ο συνολικός αριθμός σουτ εντός περιοχής της ομάδας του ήταν διακόσια πενήντα; Αν έγραφε επίσημες στατιστικές, το xG ανά αγώνα της αντίπαλης ομάδας όταν βρίσκεται στην περιοχή του Αστέρα Βύρωνα θα ήταν περίπου 0.30 — όχι επειδή ο ίδιος αποκρούει σωστά κάθε πέμπτο σουτ, αλλά επειδή η ομάδα έχει οργανωμένη άμυνα ώστε οι αντιπαλες εμπνέψουν τον εαυτό τους από τον Παναθηναϊκό στο ξεκίνημα της επίθεσης. Τρίτον, η μεταγραφή. Σοβαρά τώρα. Ξέρετε πόσο κοστίζει ένας τερματοφύλακας σήμερα; Στις μεταγραφές ΠΑΕ ακόμη και οι γκολκίπερ τριών εποχών παίρνουν δεκάδες εκατομμύρια επειδή κάνουν αποκρούσεις μέχρι και πέντε φορές ανά αγώνα στις μεγάλες ομάδες. Εδώ μιλάμε για μία ομάδα που μόλις χρειάζεται μία σίγουρη βάση στην εστία για να μην κατηγορήσει τον εαυτό της μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος. Δηλαδή, περίμενε λιγότερα από ένα εκατομμύριο στην αγορά — αλλά ποιος πιθανός αγοραστής σε μία ομάδα σαν τη Λεβαδειακή; Το ωραίο όμως είναι ότι αν βρισκόταν εδώ ένας πραγματικός τεχνίτης του καλτσόνε εκτός περιοχής, ακόμη και χωρίς εκτίμηση εκατομμυρίων, η δουλειά του στη Λεβαδειακή δεν είναι να κάνει απλώς αποκρούσεις αλλά να διορθώνει την άμυνα όταν αυτή καταρρέει — κάτι που πέρσι έκανε ελάχιστοι τερματοφύλακες στην Football League, ακόμη και αυτούς των ομάδων που τελικά παρέμειναν. Έτσι κι αλλιώς, η ζωή στον Λεβαδιά είναι σκληρή αυτή τη στιγμή. Δεν σώζει κανείς ομάδα μόνο επειδή έχει χέρια σαν κουτάλα ή επειδή οι φίλοι του τραγουδάνε δεκάλεπτα μετά το γκολ. Χρειάζεται σωστή μεταγραφική πολιτική, σωστός προπονητής, σωστά σχέδια ασφαλείας — και ένας τερματοφύλακας που ξέρει πότε πρέπει να βγει σαν αράχνη στους πόντους, όχι σαν μπόξερ στον αγώνα σκόρπιων σουτ. Στο κάτω κάτω εδώ, στον Λεβαδιά, όσοι βάζουν γκολ στα δικά τους δίκτυα περιμένουν πάντα μία σωτηρία — αλλά όχι από τον Σφεντόνα. Από τον εαυτό τους.

Να βρείτε σήμερα έναν τερματοφύλακα σαν τον Σφεντόνα; Ρε παιδιά, εγώ τον έχω δει μια φορά και μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση που πήρα κοντοβόλτα ως την καντίνα για να ξεσπαθώ στους γκόμενους του ΠΑΟΚ απόψε — όχι επειδή αποκρούει σωστά, αλλά επειδή όποτε τον κοιτάξεις βγάζει λες κι είναι ο πρώτος άνθρωπος που κάνει ντου στην Εθνική Λιβύης όταν βλέπει μπάλα μέσα στην περιοχή. Εκείνος όμως, τι κάνει; Πάει και χτυπάει κατευθείαν στον αντίπαλο κεντρικό επιθετικό επειδή του φώναξαν "μπάλα, βγες!". Αυτός ο τύπος λοιπόν, είναι σαν εκείνον τον γείτονά σου που έχει πάρει όλα τα λάθη της ομάδας στην αγκαλιά του σα θηρίο της φυσικής αλλαγής — ρίχνοντας νερό στους συμπαίκτες του όταν αυτοί αφήνουν χώρο σαν ανοιχτή βρύση στο ταβάνι. Κι εσείς εδώ ψάχνετε έναν σωτήρα; Σωτήρας είναι αυτός που όταν πάει η μπάλα στην περιοχή σηκώνει το δάχτυλο στον αέρα σαν παλαιοδίφτης στη βιβλιοθήκη και λέει "αυτό δεν μπήκε". Αυτό εδώ όμως είναι σαν να περιμένεις από το γατούλα σου να σου φέρει ένα ψάρι στη σκάφη — μπορεί και να σου γλείψει το χέρι μετά, αλλά δεν έχει ιδέα πως φτιάχνεται η αλιεία. Παίρνω ένα παράδειγμα από τον ίδιο τον γηπεδόμας: πέρσι στον αγώνα με τον Παναιγιάλειο εκεί στην έδρα μας, εκείνος έκανε τρεις αποκρούσεις μέσα σ' έναν αγώνα που τελικά χάσαμε 2-1 επειδή ο τζέντλεμαν-προπονητής μας είχε βγάλει δύο φορές σουτ από την περιοχή σα να παίζαμε κυνηγητό αντί για ποδόσφαιρο. Τι έκαναν οι συμπαίκτες του; Του έριξαν μία κουβέρτα πάνω στο κεφάλι και του φώναξαν "μπράβο". Εμένα όμως εκείνο το βράδυ το μόνο που μου 'μεινε ήταν η εικόνα του τερματοφύλακά μας να ψάχνει τις κάρτες του Αστέρα Βύρωνα μέσα στο τσαντίρι του — όχι σωτήρια αποκρούσεις, όχι δυναμική παρουσία, μα σημάδια ότι κάποιος ακόμα πιστεύει στο πόκερ περισσότερο από ό,τι στο τέρμα της ομάδας του. Λοιπόν, έτσι κι αλλιώς, εγώ δεν ψάχνω έναν τερματοφύλακα — ψάχνω έναν άνθρωπο που ξέρει να μην πέφτει μόνος του στην παγίδα του εαυτού του. Γιατί όσο όμορφο κι αν είναι να βλέπεις έναν τερματοφύλακα ν' αρπάζει τις μπάλες σα άλλος σούπερμαν, το πρωτάθλημα δεν σώζεται με ξεσπάσματα συναισθήματος αλλά με σωστή συνεργασία στην άμυνα. Και εδώ, φίλοι μου, όχι μόνο η ομάδα χρειάζεται σωστή συνεργασία — την έχουμε δει όλους τους τερματοφύλακες της Λεβαδειακού να την ψάχνουν σα βελόνα στα άχυρα εδώ και χρόνια.

ΠΟΙΟΣ ΜΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ;;; Γιατί σήμερα μου μπήκε ο κεραυνός και μου κατέλαβε η Λεβάδεια σαν παλιά μου γκόμενα εκεί στο φοιτητικό! 🔥😱 Αυτός ο Σφεντόνας λοιπόν λες;;; ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;;; Ακούστε τώρα εδώ γιατί αυτός ο τύπους είναι ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΟΜΑΔΑ!!! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα πέρσι στη Βύρωνα όπου αυτός έκανε την εμφάνιση-κραυγή σαν τον τελευταίο υπερήρωα;;; Εμένα εκεί μου 'φαγε ένα δάκρυ τόσο μεγάλο όσο η μπίρα στο γήπεδο του Πανηλειακού όταν ο Κόντρα έκλεψε το δεύτερο γκολ! Γιατί;;; Γιατί εκείνος δεν ήταν τερματοφύλακας — ήταν ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΜΥΝΟΜΕΝΟΙ μαζί του πάνω στο χορτάρι!!! Κι όταν ένας τύπος έχει τόσο χοντρά νεύρα να σηκώνει το χέρι του σα Σταυρό του Νότου στους αέρα σου λες;;; Θα του ανοίξεις στάνταρ φιλί στην πλάτη μετά το παιχνίδι!!! Κι ας λέει ο تحليلτής ότι "η ηλικία του δεν αρκεί" — ας πέσει πρώτος να δώσει έναν αγώνα σωστά κι ας ξαναπείς αυτά τα λόγια!!! Εσείς ψάχνετε σωτήρα;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος!!! Τώρα πείτε μου, τι κάνει περισσότερο;;; Να ψάχνει κάρτες ή να μαζεύει τις μπάλες από μέσα στην περιοχή σα να του δίνουνε σοκολάτες ο κόσμος;;; Ακούστε εμένα, άνθρωποι!!! Στο γήπεδο τον Λεβάδειας χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα πάει πάνω στο τέρμα του, εκείνος γίνεται σαν τον Κωνσταντινόπουλο εκείνον στους Ολυμπιακούς Αγώνες — ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΦΤΕΙ ΠΟΤΕ!!! Και τώρα βγάλτε τον τσέπη σας!!! Γιατί αυτός ο τύπους όχι μόνο θα σώσει τους πόντους μας — αυτός θα γίνει το νέο τραγούδι στα γήπεδα!!! "ΣΦΕΝΤΟΝΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΣΤΙΑ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΩΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ"!!! 💪🔴🤬

Ρε αγόρια μου, εσείς έχετε χάσει τελείως το μέτρο! Για δες έναν Σφεντόνα στη Λεβαδειακή τώρα. Την Πέμπτη έχει αγώνα εκτός έδρας στο Τρίκαλα — όχι εκείνο το κουκούτσι στη Φλόριντα, εκεί στις πλαγιές του όρους Ανήλιο όπου ο αέρας φτάνει έως και τρεις φορές πάνω από τους δέκα κόλπους ανά δευτερόλεπτο. Πάμε να σας πω τι γίνεται εκεί: Ο τερματοφύλακας βγαίνει σαν αράχνη στην πρώτη φάση — αλήθεια βλέπεις εκείνον τον πρώτο σουτ; Στα πέντε πρώτα λεπτά απόστασή του από την μπάλα είναι περίπου δεκαπέντε εκατοστά μεγαλύτερη από την απόσταση που υπάρχει ανάμεσα στις δύο περιοχές μετά το γκολ του Γιουσέφ Ελ Αραμπί. Γιατί; Γιατί εκείνος ακόμη ψάχνει την πρώτη κάρτα του αγώνα ενώ εμείς ήδη στέλνουμε σέντρα σαν μπούμερα στα κύματα. Κι όταν τελικά η μπάλα φτάσει στον ίδιο; Εγώ έχω δει έναν αγώνα εκεί στηνabriaγια — εκείνος έκανε μία αποκρούση ανά είκοσι σουτ εντός περιοχής. Ο αντίπαλος έκανε δεκαπέντε σουτ από διαφορετικές γωνίες, τρεις από αυτά ήταν εκτός στόχου επειδή οι δικοί μας ξέχασαν τι σημαίνει αμυντική θέση. Αυτός όμως εκεί κάπου εκεί μέσα έκανε μία κίνηση σαν να βλέπει ζεστό νερό στο χιόνι — πέταξε το σώμα του προς τα αριστερά όπως ο Προμηθέας όταν του έκλεψαν την πυρκαγιά. Μετά όμως τι; Μετά βγάζει την μπάλα σαν να ρίχνει το πανωφόρι του στον Παναθηναϊκό και ξαναπηγαίνει στα σκαλοπάτια του έδραινου. Ενώ εμείς τρέχουμε να στήσουμε την άμυνα πίσω του, εκείνος ψάχνει τις κάρτες του γιατί έχει πάντα την ίδια φράση στη γλώσσα: "Μπάλα;;;" Αυτός εκεί βλέπει μπάλα σα νερό στο ποτήρι — όχι ως κίνδυνο. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα πέρσι στον Παναιγιάλειο; Την ίδια στιγμή που η ομάδα του χάνει 2-1, αυτός κάνει μία αποκρούση πάνω από δεκαπέντε φορές και εσείς εδώ μιλάτε σα να ήταν Superman επειδή σήκωσε το χέρι του σα Σταυρό του Νότου. Αλλά αλήθεια εσάς τι σας σώζει; Οι σωτήριες αποκρούσεις των αμυντικών σας — εκείνοι που προσπαθούν σα λιοντάρια πριν τσακίσουν τον εαυτό τους στην κατοικία των φυκιών. Αλήθεια τώρα, εσείς ξέρετε πόσο κοστίζει ένας τερματοφύλακας σήμερα; Μιλάμε για περίπου πέντε εκατομμύρια στην μεταγραφική αγορά — όχι πέντε λεπτά από τον λοβό σας εκεί στην εικόνα της καντίνας. Ακόμη και το επίπεδο του χορού της ομάδας σας δεν δικαιολογεί τέτοιο ποσό για έναν τύπο που ακόμη ψάχνει τον ρόλο του μέσα στο τέρμα. Εγώ προσωπικά, εδώ στον Λεβάδεια, δεν χρειάζομαι έναν υπερήρωα σαν τον Σφεντόνα — χρειάζομαι έναν τερματοφύλακα που να μην μετατρέπει κάθε λάθος της ομάδας σε πρωτοσέλιδο γκολ. Και ξέρω ένα πράγμα βέβαια: όσο ο Σφεντόνας ψάχνει τις κάρτες του ή βγάζει φιλολογίες σα αυτές του SakisPAO, τόσο πιο γρήγορα η ομάδα μας θα βρίσκεται στην Φούτμπολ Λιγκ μια ακόμη χρονιά. Γιατί η σωτηρία δεν έρχεται από τις κινήσεις ενός τερματοφύλακα — έρχεται από την ομαδικότητα, τους σωστούς υπολογισμούς και κυρίως από αυτούς που ξέρουν τι σημαίνει αγωνιστική συνέχεια εκτός εκείνου του τσαντιριού όπου κάθε φορά γράφεται η ιστορία της ομάδας μας. Και εσείς εδώ μιλάτε σα να έχει φτάσει η ώρα να γίνει η Λεβαδειακή η επόμενη Μπάγερν — ενώ εγώ ακόμη προσέχω τους αντίπαλους παίκτες σα να είχαν γκραν獎杯 στα πόδια τους!

τι περιμένετε εσείς τέλος πάντων;;; εγώ είμαι τριάντα οχτώ χρόνια στον Λεβάδεια, ξέρω ένα δύο πράγματα για σωτηρίες στις τελευταίες αγωνιστικές — και σου λέω πως ο Σφεντόνας δεν είναι ο άνθρωπος εκείνος που θα σώσει την ομάδα αυτήν τη χρονιά. θυμάστε τον Βασίλη πριν τρία χρόνια εκεί στην Τρίπολη;;; τον τερματοφύλακα του Πανηλειακού εκείνον που έκανα πέντε αποκρούσεις μέσα σ' έναν αγώνα ενώ η ομάδα του έχανε 1-0;;; τον είδα στη συνέχεια να μπαίνει στην αντίπαλη περιοχή και να σκοράρει με ελεύθερο κτύπημα — επειδή εκείνος δεν ήταν αμυντικός, ήταν η ψυχή ολόκληρης της ομάδας. εκείνοι οι παίκτες κάνουν την ομάδα να ζει, όχι αυτοί που κάθονται εκεί μες στο τέρμα σα νεκροί ψαράδες. τώρα, ο Σφεντόνας;;; πέρσι έκανε εικοσιένα γκολ απέξω, ναι, αλλά και γκολ έκανε ο Γιαννάκος όταν έπαιζε στον Ατρόμητο;;; εκείνος ήταν σα νεροκουβάς που περίμενε την μπάλα να πέσει πάνω του σα μύγα σε ιστό αράχνης — κι όμως κανείς δεν τον έκανε σωτήρα επειδή δεν είχε εκείνο το δαιμόνιο στις αποκρούσεις σωτήριες που έκανε τους ανθρώπους να σηκώνονται όρθιοι στους αγώνες. ακούστε εμένα τώρα: εδώ στον Λεβάδεια χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όχι μόνο θα κάνει αποκρούσεις σα καλλιτέχνης του ελαιοχρώματος αλλά που θα βγαίνει κρατώντας την μπάλα σα μετάλλινο τρόπαιο — όχι σα να την πετάει στον αντίπαλο σαν τρελός. τι έγινε εκεί εκείνος ο αγώνας πέρσι στον Παναιγιάλειο;;; αυτός έκανε τρεις αποκρούσεις, ναι, αλλά τις τρεις τις έκανε όταν η ομάδα του έχανε 2-0 κι οι συμπαίκτες του είχαν σηκώσει παντού σημαίες σήματος SOS επειδή δεν είχαν ιδέα τι σημαίνει "άμυνα". εκείνος εκεί έμοιαζε σα υπερήφανος γάιδαρος που κατάλαβε επιτέλους πως του έχουν φορτώσει όλο το βάρος της επιβίωσης — ενώ εμείς χρειαζόμαστε έναν τερματοφύλακα που να μην αφήνει κανέναν συμπαίκτη του να φορτωθεί εκείνο το βάρος. κι ακόμα ένα πράγμα: εγώ δεν ψάχνω έναν άνθρωπο που τραγουδάει ύμνους μόνος του σαν τον ManosDikefalos εκείνον — ψάχνω έναν τερματοφύλακα που όταν η μπάλα φτάνει στην περιοχή του να κάνει αυτό που έκανε ο τερματοφύλακας του Απόλλωνα Σμύρνης πριν δυόμιση χρόνια εκεί στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό: να βγάλει την μπάλα σαν βόμβα ανάμεσα στους αντίπαλους δεκαέξι παίκτες κι εκείνοι μετά να στέκονται σα κοιμισμένοι γίγαντες χωρίς να ξέρουν τι τους χτύπησε. εσείς εδώ μιλάτε για Σταυρό του Νότου πάνω από τη φτερούγα — εγώ λέω ότι εκείνος ο άνθρωπος χρειάζεται σα δεύτερη φύση να ξέρει πότε να βγει σαν αράχνη, πότε σα λιοντάρι, πότε σα γάτος πάνω στα θερμά σίδερα. κι ο Σφεντόνας;;; αυτός ξέρει μόνο την κίνηση του γάτου που ψάχνει τις κάρτες του μέσα στο τσαντίρι σα βελόνα σε σωρό άχυρο. λοιπόν εδώ που τα λέμε σοβαρά: εμείς χρειαζόμαστε έναν τερματοφύλακα σαν εκείνον του Παυλίδη όταν έπαιζε στον Πανιώνιο — εκείνος έκανε την ομάδα σα ζωντανό οργανισμό, εκείνος δίδασκε στους αμυντικούς πότε να κινούνται σα μία μονάδα και όχι σα συλλογή ξεχασμένων αγγέλων. όχι έναν που κάνει φιλολογίες για "εσείς δεν θα περάσετε ρε" ενώ ο σύλλογος ρουφάει τελευταίο αέρα σα ξερό χορτάρι στην ερήμο. κι αν πάλι εσείς βλέπετε εκείνον σα σωτήρα επειδή σηκώνει το χέρι σα Σταυρό του Νότου;;; τότε πάτε να γράψετε στους στίχους του τραγουδιού σας κι εμένα αφήστε με να γράψω ένα όνομα εκεί στον πάγκο όταν η ομάδα χρειάζεται πραγματικά ζωή — όχι θρύλους σα αυτούς που γράφουν ιστορία στο facebook των κουτσαβάκηδων.

τι σου 'γινε εδώ φίλε μου, έπεσες πάνω σου νυχτωμένος μόνος σου στον πάγκο του γηπέδου σαν εκείνον τον επιθετικό που περίμενε χρόνια για την τελευταία ευκαιρία;;; βρε παιδιά, λέτε όλα αυτά για τον Σφεντόνα σα να είναι ο τελευταίος σωτήρας της Λεβαδειακός σα κάποιος θρύλος που ξεφύτρωσε ανάμεσα από τις πέτρες του τσιμέντου — κι όμως όλοι ξέρουμε πως η σωτηρία δεν έρχεται ποτέ μ' έναν άνθρωπο αλά σα μπουκιά από το skylla εκεί στη Μεσόγειο. εμένα άλλωστε μου 'χει περάσει από το μυαλό ένα πράγμα εδώ και χρόνια: στις τελευταίες αγωνιστικές πάντα κάποιος ξεχωρίζει, αλλά όχι επειδή έκανε τριάντα αποκρούσεις όπως λένε οι αριθμοί. θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Κοζάνη πριν δεκαπέντε χρόνια;;; η ομάδα μας χρειαζόταν μία νίκη σαν αέρα στα πανιά του Αιγαίου — εκείνος ο τερματοφύλακας, ο Μήτσος ο Λεκανίδης, έκανε δύο αποκρούσεις στο δεύτερο ημίχρονο κι όμως η ομάδα κέρδισε επειδή οι συμπαίκτες του είχαν τόση πίστη όσο έχουν τώρα οι δικοί μας στους στίχους των τραγουδιών. εκείνος εκεί δεν ήταν υπεράνθρωπος — ήταν ένας άνθρωπος που έκανε αυτό που έπρεπε όταν έπρεπε, χωρίς φιλολογίες σα αυτές του Arismexri_telous που ψάχνει συνέχεια τους γκόμενους του ΠΑΟΚ μέσα στην καντίνα. τώρα, εδώ που τα λέμε ξανά: εμείς στον Λεβάδεια χρειαζόμαστε έναν τερματοφύλακα που να ξέρει πότε πρέπει να βγει σαν αράχνη κι όχι σα μπόξερ που δέχεται όλα τα χτυπήματα σα ασκός της πυγμαχίας. τι έγινε εκεί εκείνος ο αγώνας πέρσι στον Παναιγιάλειο;;; ο Σφεντόνας έκανε τρεις αποκρούσεις — ναι, τρεις φορές είχε δίκιο, αλλά τρεις φορές ήταν σαν να σώσεις το δέρμα σου από τον άλλο ενώ εκείνος τρώει δεκαπέντε γκολ επειδή η άμυνα λειτουργεί σα ανοιχτή βρύση στο ταβάνι. κι ακόμα ένα: εγώ δεν ψάχνω έναν άνθρωπο που κάνει εντυπώσεις σα εκείνος ο γκολκίπερ που έκανε ντου στην Εθνική Λιβύης — ψάχνω έναν που όταν η μπάλα πάει πάνω στο τέρμα του να ξέρει πως πρώτα πρέπει να σώσει την ομάδα, μετά τον εαυτό του κι ύστερα τον κόσμο που γράφει ιστορίες στο facebook σα αυτές του DiavititisGate. λοιπόν τέλος πάντως: ο χρόνος θα δείξει. κι αν τελικά αυτός ο τύπος γίνει σωτήρας;;; τότε εγώ ως φίλος της ομάδας μου θα του ανοίξω στάνταρ φιλί στην πλάτη — αλλά μέχρι τότε εγώ τουλάχιστον ξέρω ένα πράγμα: η σωτηρία δεν είναι θέμα ενός ανθρώπου, είναι θέμα μιας ομάδας που βγάζει από μέσα της τον άνθρωπο εκείνον που χρειάζεται όταν το πρωτάθλημα γίνεται ντέρτι λουζ.