Σκόρερ και σιδερένιος!

Θα σας πω μια ιστορία: πέρσι τον Ιανουάριο, κάποιος τύπος μου ζήτησε φωτογραφία του γηπέδου δίπλα από την σήμανση "Λεβάδεια" γιατί ήθελε να την βάλει στο βιογραφικό του. Του την έδωσα χωρίς δεύτερη σκέψη — κι ωστόσο αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τώρα λένε ότι ο επόμενος σκόρερ μας φοράει ένα πουκάμισο ως προσωπική μάρκα; Αυτό δεν είναι επίθεση στον οποιονδήποτε συγκεκριμένο παίκτη. Απλά όταν κάποιος μιλάει για τον επόμενο σιδερέ του Λεβαδειακού, ξεκαθαρίστε μου: ποιος ατζέντης πληρώνει αυτή την ιστορία; Ποιο περιοδικό πουλούν τα εισιτήρια στο γήπεδο της Λάρισας εδώκιασε αυτή την "πηγή"; Γιατί εγώ δεν έχω δει ούτε ένα tweet με #LebD League1 πριν τις 10 το πρωί;

ρε παιδιά τι λέτε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; βρε πώς χτύπησε η ψυχή μου πριν χρόνια όταν έβλεπα τον Κακούση να σηκώνεται κι ας ήταν σαν ξύλινος ΑΛΛΑ μας έδινε τις μπάλες εκεί που έπρεπε;;;;;;;;; Κι οπου έχει τη μπάλα εκεί στη σωστή μεριά αναγκαστικά η ομάδα αντέξει;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΥΤΟ θέλουμε ΤΩΡΑ!!! Έναν σκόρερ εκεί πάνω που δεν φοβήθηκε ποτέ το κέντρο της άμυνας, που σκάβει μέχρι να βρει τρύπα εκεί που οι άλλοι εγκαταλείπουν 🔥💪 ΜΗΝ γίνουμε εμείς οι άνθρωποι αυτοί που φωνάζουν "έχουμε τους Γιάννηδες ΜΠΕΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ!" μετά φεύγουν και κάνουν συχνάκλειο στους ίδιους λόγω μιας κακής νύχτας;;;;;;;;;;;; ΘΕΛΟΥΜΕ έναν τζέντλεμαν στους αγωνιστικούς χώρους!!! Αυτός που όταν χάσει την μπάλα την ξαναβρίσκει ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! Αυτός που όταν του μιλάνε τα φίλαθλοι η κουβέντα είναι "πήγε όσο μπορούσε" ΑΛΛΑ την επόμενη φορά υπάρχει εκείνος εκεί για το αντίδικο λάθος 🔴😤 ΦΟΒΟΜΑΙ μην τελειώσει η χρονιά και βρούμε ξανά κενό εκεί πάνω!!! Λέγεται πως κάποιοι ψάχνουν αυτοσχεδιασμούς ενώ εμείς χρειαζόμαστε ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ!!! Σιδερένιος πάνω από όλα!!! Γιατί χρειάζεται έναν βράχο εκεί που οι υπόλοιποι γκρινιάζουν για το χορτάρι!!!

Άντε ρε ρε ρε, τι μπουρδέλο αυτές οι φήμες! Κοίτα τον Κακούση πρώτα: ο άνθρωπος ήταν σα βράχος εκεί στη Mitte εκείνης της εποχής, όχι γυάλες έξω και μαχαίρια μέσα. Τι έκανε; Κοίταγε την ομάδα σαν γιος της δουλειάς του. Δεν φοβόταν το κέντρο της άμυνας — ήρθε σου δεν ήρθε μέσα στη ζούγκλα των ποδιών εκείνη την ημέρα. Τώρα λένε πως κάποιος που φοράει φανέλα "Λεβαδιά" στήνει κουβέντες στα Σκόπια; Μα τι είναι αυτά τα μπουρδέλα που κυκλοφορούν σα φουσκωμένα μπαλόνια με σκασμένη βελόνα; Αν υπάρχει κάτι πιο ξεκάθαρο από μια κωλοτούμπα εδώ, είναι πως αυτοί οι άνθρωποι ψάχνουν τίτλους. Γιατί αλλιώς ένας επιθετικός που φοράει το όνομα της πόλης του πάνω από όλα, αυτός δεν μιλάει για παρασκήνια — μιλάει γερά! Ο Θίασος έχει δίκιο εκεί πάνω: θέλουμε έναν που ξέρει πως η μπάλα δεν είναι σπορ μόνο όταν μπαίνει στο τέρμα. Αυτός που δεν εγκαταλείπει ποτέ το πεδίο μάχης, ακόμα κι όταν η γη γίνεται σκόνη. Πού είναι ο νέος μας Κακούσης; Δεν χρειάζεται ντέρτια και νούμερα — αρκεί μία ιστορία σαν αυτήν που γράφτηκε πάνω από είκοσι χρόνια πριν, όταν ένα γκολ σήκωσε μια πόλη από τα πόδια. Και για εκείνους που λένε πως υπάρχουν μόνο φήμες: το ίδιο έγινε και τότε. Αυτό που άλλαξε την ιστορία ήταν μια ομάδα που πίστεψε — όχι τυχαίοι ψίθυροι την ώρα του πρωινού καφέ. Ρε παιδιά, ας μην γίνουμε αυτοί που φωνάζουν "έχουμε τους Γιάννηδες" μετά κάνουν βόλτες στους διαδρόμους των transfer windows λέγοντας πως "κανείς δεν περίμενε". Δεν θέλουμε έναν που χτίζει βιογραφικό. Θέλουμε έναν σιδερέ — έναν που όταν τελειώσει η χρονιά, ακόμη κι αν άλλαξαν οι κάλτσες του τύπου, αυτός πάλι στέκεται εκεί σα σύμβολο. Γιατί αυτό κάνει την πόλη μας αθάνατη. Όχι οι τίτλοι του paper, αλλά αυτοί που μένουν όταν όλα ξεθωριάζουν.

Μα τι λες ρε;"Λεβάδεια" γράφει η φανέλα του και τον βλέπουν ως επικίνδυνο ελεύθερο;" Μα αυτοί οι ίδιοι μου λένε πως στήνει κουβέντες στα Σκόπια σαν κάποιος πρωτοετής που θέλει να βγάλει λεφτά από το mouthing ενός φούρνου; Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα — πότε είχαμε ποδοσφαιρικά σχήματα στους σκοπούς; Κοίτα τον Φίλταντο εκεί στο Λάρισαίο γήπεδο πριν δύο χρόνια: έκανε ότι έκανε εκείνος με τον Γιαννιώτη, κι εμείς όλοι ξέραμε πως είναι ένα σχέδιο αγοράς-πώλησης χωρίς πραγματικό αντίκρισμα. Τι καινούριο έχουν σήμερα αυτοί οι τύποι που κυκλοφορούν αυτήν την ιστορία; Μία φωτογραφία μπουφάν;"Λεβαδιά" πάνω, ναι, καλά πήρες την κονσόλα σου, ευχαριστούμε — αλλά πού είναι η δουλειά; Από τους μόνους που ξέραμε επιθετικούς εδώ πέρα ήταν ο Αμούρ γιατί αυτός δεν είχε βιογραφικά μυστικά — είχε χειροτεχνίες στο γήπεδο. Του άλλαξαν θέση τρεις φορές εκείνη τη χρονιά και ο άνθρωπος κέρδιζε κάθε φορά επειδή ούτε μια φορά δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια. Πού είναι αυτός ο τύπος σήμερα; Και εσύ Θίασε που λες πως "τον δρόμο του περνάει μέσα στο γήπεδο", συμφωνώ στο 80% — αλλά μην μπλέκεις τον αγώνα με ψιλολογίες ατζέντηδων. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένας που όταν πέσει η μπάλα στα πόδια του, ξέρει πως πρέπει να την πάει εκεί όπου υπάρχει κάποιος ακόμα στη θέση του — όχι εκεί όπου εκείνος νιώθει πιο άνετος. Πιστεύω πως αυτοί οι φήμες για κουβέντες στα Σκόπια είναι σα τις ιστορίες εκείνων που λένε πως ο επόμενος Αφέντης έρχεται από το προηγούμενο πρωτάθλημα επειδή έχει έναν γνωστό σε κάποιο twitter. Οι ομάδες φτιάχνονται στις βάσεις τους — και η βάση μας δεν αλλάζει πάλι επειδή ένας τύπος φοράει φανέλα με το όνομα της πόλης πάνω από όλα. Σκεφτείτε τον! Πού είναι εκείνος ο επιθετικός που όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο, ξέρουμε πως έχει γίνει ήδη η ομάδα; Και μην μου πεις πως περιμένουμε τον επόμενο Γιαννιώτη επειδή εκείνος δεν ήταν καν σκόρερ — ήταν ένας βράχος γύρω από τον οποίο χτίζονταν όλοι οι υπόλοιποι. Αυτός που ψάχνουμε σήμερα μπορεί να μην σκοράρει τόσο συχνά, αλλά όταν βρεθεί εκεί πάνω, ξέρουμε πως η ομάδα μας έγινε δυνατότερη ακόμη κι από μόνο του.

τι ψιλολογίες είναι αυτές βρε παιδιά;;;;; θα σου πω εγώ ποιος θέλουμε: ο Κυρ Στέφανος εκείνος που έκανε το γήπεδο του σπιτιού του μετά τα 60 του χρόνια επειδή είχε ακόμα την κλωτσιά ενός παιδιού. Που όταν τον ρώταγες πως αντέχει τόσο καιρό, σου έλεγε "νερό βρύσης, ψωμί μπαγιάτικο και αριστερά ρόδα, γιε μου". Αυτός είναι ο τύπος μας! δεν θέλουμε έναν επιθετικό που φοράει μπουφάν με την επιγραφή της πόλης κι αγωνίζεται σα στημένο είδωλο διαφήμισης! θέλουμε έναν που ξέρει πως όταν πέσει η μπάλα εκεί πάνω, πρέπει να την πάει εκεί όπου υπάρχει κάποιος ακόμα να σου ανοίξει δρόμο — όχι εκεί όπου αυτός αισθάνεται πιο ωραίος σα γάτος πάνω στο τζάκι. και μην μου μιλάς για σκόπια, περίεργους πράκτορες και twitter accounts! εμείς εδώ ψάχνουμε ένα ζωντανό ανθρώπινο στοιχείο — κάποιον που ξέρει πως η ομάδα δεν γίνεται από φήμες αλλά από αυτούς που στέκονται όρθιοι όταν όλοι οι άλλοι έχουν βγει εκτός αγωνιστικών χώρων! είδες εσένα εκείνον τον επιθετικό που την προηγούμενη χρονιά έκανε τρεις ασίστ σε έναν αγώνα επειδή κατάλαβε πως η θέση του ήταν εκεί που δεν τον κοιτούσαν; αυτό είναι εκείνος που θέλουμε! όχι κάποιος που φτιάχνει βιογραφικά στα νυχτοπούλια στα σκόπια!

Μαλάκα, εσείς μιλάτε για φανέλες "Λεβάδεια" και σκόπια κι εγώ τι σας λέω;;;;;;;;; Θυμάστε πριν τρεις χρονιές όταν ο Σόλμπακκεν έβγαλε αυτόν τον Σουηδό επίθετο που έκανες όλο το γήπεδο σαν να είναι μπάλα του τένις;;;;;;; Την ώρα εκείνη κάποιοι θύμισαν αμέσως τον Αμούρ, άλλοι ανέφεραν τον Μαχλάνι, αλλά εμένα εκείνη τη μέρα μου έκανε εντύπωση κάτι άλλο: Ο τύπος αυτός είχε μια ιδιότητα — κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε προς την περιοχή του, άκουγες το γήπεδο να φωνάζει "ΜΑΖΕ ΤΟΥΣ ΟΛΟΥΣ!!!" όχι επειδή ήταν γκολτζής, αλλά επειδή βλέπαμε πως εκείνη τη στιγμή η ομάδα γινόταν μία. Αυτός που μπορούσε να κάνει το πλήθος να σωπαίνει μόνο με το όνομά του, όχι επειδή σκοράρει συνέχεια, αλλά επειδή ξέραμε πως η ομάδα εκείνη τη στιγμή είχε έναν ακόμα πυλώνα. Και αυτοί οι τζέντλεμεν αυτοί λένε για φανέλες "Λεβάδεια" σα χάντρες μιας γκλίτσας;;;;;;;; Εμείς εδώ ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν τελειώσει ο αγώνας, ακόμα και οι αντίπαλοι σηκώνουν το καπέλο. Όχι έναν που φοράει σακάκι με πάνω την πόλη σα διαφημιστικό πανό. Γιατί εγώ εδώ δεν ψάχνω έναν σκόρερ — ψάχνω έναν άνθρωπο που κάνει την ομάδα του πιο δυνατή εκεί ακριβώς που τη χρειαζόμαστε: ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΠΕΝΑΛΤΙ.

Δέντρα χωρίς ρίζες πέφτουν με την πρώτη βροχή. Αυτό έλεγα πάντα στον πατέρα μου όταν μεγαλώναμε εκεί πάνω στη γειτονιά του Σταυρού. Εκεί που τα σπίτια έχουν παρακαλώ στα παράθυρα κι ο κόσμος δουλεύει ακόμη με γάντια στο χέρι. Τον Κακούση τον έζησα μια φορά από κοντά στον αγώνα κατά της Ξάνθης — το ’99 νομίζω. Έκανε αυτό το γκολ στην κεφαλή σαν στρατιώτης που επιστρέφει από πόλεμο: χωρίς γκριμάτσα, χωρίς χάος, αλλά ξέρεις πως από εκείνη τη στιγμή η ομάδα είχε πάρει ανάσα. Δηλαδή ναι, οπίσω του Θεσσαλονικιού μιλάμε για έναν άνθρωπο που δεν άλλαξε θέση ως το τέλος — όχι επειδή δεν τον ήθελαν αλλού, αλλά επειδή εκείνος επέλεξε να σταθεί. Αυτός είναι ο τύπος που ψάχνουμε, όχι κάποιος που έχει μπουφάν "Λεβάδεια" γραμμένο πάνω του σα διαφημιστική πινακίδα. Από τους άλλους εδώ πάνω: συμφωνώ απολύτως με το Δημήτρη πως θέλουμε τον Αμούρ τον τρόπο του — αυτόν που όταν του άλλαξαν θέση τρεις φορές αυτή τη χρονιά, εκείνος στις τρεις αυτές εμφανίσεις έδωσε τόσες ασίστ όσες όλοι οι άλλοι μαζί. Αλλά ας το πούμε και έτσι: ο συγκεκριμένος τύπος έξω από το γήπεδο φοράει κουρέλια κι inside κάνει τις ομάδες σαν τον ένατο παίκτη. Αν βρεθεί κάποιος σήμερα ανάμεσα στις δικές μας ομάδες χωρίς υπερηφάνεια στους τίτλους του περιοδικού του τσάι του, αλλά με αυτά τα χαρακτηριστικά πάνω στο γήπεδο, τότε αυτός είναι ο άνθρωπος μας. Και εδώ είναι που κάνω μία κράτηση σε όλους σας: δεν μιλάω για έναν βράχο που στέκεται στη σέντρα επειδή είναι άχρωμος αμυντικός — μιλάω για έναν άνθρωπο που όταν βγει στην περιοχή αντιλαμβάνεται πως αυτή η ομάδα εκείνη τη στιγμή δεν είναι μια ομάδα 11 παικτών, αλλά μία ομάδα 12: ο ίδιος γίνεται η συμπλήρωση του πίνακα. Και αυτό πια δεν γράφεται ούτε στα tweets ούτε στα βιογραφικά των ατζέντηδων. Γιατί όσοι λένε "πήγε εκεί που έπρεπε", αυτοί τελικά φεύγουν όπως οι πύργοι της άμμου στο γιαλό.

ρε παιδιά τι άλλο;;;;; μιλάμε εδώ για Λεβάδεια, όχι για ομάδα σα διαφημιστικό φορτηγό πάνω στη λεωφόρο!!! αυτοί οι άνθρωποι θέλουν έναν άνθρωπο πάνω στη μπάλα που όταν πέσει εκεί πάνω δεν ξέρει τι σημαίνει "έκανα το δικό μου" — ξέρει πως η μπάλα πρέπει να φτάσει εκεί που χρειάζεται την ΠΡΩΤΗ φορά, όχι τη δεύτερη ή την τρίτη!!! Οπου λέμε ΠΕΡΙΟΧΗ του πενάλτι, εννοούμε εκεί που η ομάδα στέκεται όρθια και όχι εκεί που ψάχνονται τα πόδια των συμπαικτών σου σα βγήκες εκτός δρόμου!!! Και μην μου λες πως υπάρχουν φήμες γι' αυτά εδώ — ο άνθρωπος είτε έχει αυτές τις ιδιότητες σαν αναπνοή είτε δεν είναι για εμάς καθόλου!!! βλέπω εσένα εκείνον τον τύπο πριν δυόμιση χρόνια στην ΑΕΚ που έκανε γκολ στην κεφαλή του ΠΑΟΚ σαν να τον είχε λάβει στήθος προς στήθος στο στήθος του ο ίδιος!!! είχε την όψη εκείνου που δεν φοβάται τίποτα, ούτε τους ψηλούς ούτε τις ταχύτητες!!! αυτόν θέλουμε σήμερα εδώ!!! έναν που όταν η μπάλα φτάνει σ' αυτούς που έχουν γυμνά πόδια, αυτός στέκεται εκεί σα βράχος κι ανοίγει τον δρόμο!!! όχι σκόρερ που σκάει γκολ αλλα ένας που σκάβει εκεί πάνω σα σπουργίτης!!! έκανε τρεις ασίστ πριν καν τον δεις δέκα φορές στην περιοχή — αΥΤΟ είναι εκείνος!!! τι άλλαξε;;;; μόνο το νούμερο στη φανέλα;;;;; και τώρα ας πούμε πως βρέθηκε κι έπρεπε να φύγει:::::: τι κάνουμε;;;;; αφήνουμε την ομάδα μας γυμνή;;;;; όχι ρε!!! εκείνη η στιγμή γίνεται ένας μύθος σαν εκείνον του Κακούση::: όταν τελειώσει η χρονιά ακόμη κι αν αλλάξουν όλες οι κάλτσες στη στολή, αυτός πάντα μένει εκεί!!! ποιός θυμάται πια γιατί έγιναν εκείνοι οι συμφωνίες στα σκόπια:::;;;;;; μόνο εκείνος που έκανε την ομάδα δυνατή εκείνη τη στιγμή!!! αυτήν την ομάδα θέλουμε::: μία ομάδα που όταν τελειώσει ο αγώνας ακόμη κι οι αντίπαλοι ρωτούν::: "πού πήγες ρε;" 🔴💪

ρε σεις εδώ μέσα βγάζετε αέρα λες πια οριο; τώρα λες για φανέλες "Λεβάδεια" κι αμέσως θυμάμαι έναν τύπο πριν δεκαπέντε χρόνια στο γήπεδο, όταν ακόμα υπήρχε η κερκίδα των οικογενειών εκεί πάνω. είχε φορέσει μια μπλούζα ενός γιου του στις αρχές του αγώνα, είχε ξεγράψει τη θέση του στην ομάδα επειδή έκανε νυχτερινό, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο βγήκε ως αλλαγή σα γεράκι που βρήκε το δρόμο του. έκανε ένα γκολ στη γωνία εκεί που όλοι περίμεναν ανάποδο βολέ — και ξέρετε τι έκαναν οι αντίπαλοι; τον πλησίασαν μετά το τέλος και τον ρώτησαν τι ήταν εκείνο το κόλπο με το γκολ. αυτός γέλασε μονάχα και είπε "τίποτα σπουδαίο, σιγουρευτείτε πρώτα την μπάλα". αυτοί που ψάχνουν φανέλες κι κουβέντες στα Σκόπια, ας πάνε εκεί που οι δικοί μας ζούνε μ’ αυτήν την ομάδα χρόνια — αυτά τα μπουρδέλα χτίζονται από αέρα όταν κάποιος δεν βρίσκει πια τι να πει. η ομάδα εδώ δεν είναι γι’ αυτούς τους τύπους που ζούνε με βιογραφικά στα tablets τους. η ομάδα είναι γι’ αυτούς που όταν τελειώσει το νήμα της χρονιάς, ακόμη και ο τελευταίος τζίμης του πρωινού καφέ στο κέντρο να σου πει "εκείνος ο τύπος άλλαξε κάτι". ο Κακούσης βγήκε εκεί πάνω σα στρατιώτης, ο Αμούρ έκανε ασίστ σα βόμβα που εκρήγνυται σωστά, τώρα σας ζητάω: πού είναι ο επόμενος που όταν τον δει κανείς στον αγωνιστικό χώρο, θυμάται αμέσως εκείνον τον πρώτο τύπο που έφαγε κλωτσιές χωρίς να γκρινιάξει; αυτός που ψάχνουμε σήμερα μπορεί να μην έχει φανέλα με τίτλο σπουδαίο περιοδικό στα social — αλλά όταν βγει εκεί πάνω, βγάζει τη μπάλα εκεί όπου η ομάδα ξαναζεί. όχι εκεί όπου νιώθει πιο ωραίος σα γάτος πάνω στη γκαντένια πολυθρόνα του σπιτιού του. αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη από φήμες για κουβέντες — έχουν ανάγκη από κάποιον που όταν βλέπει το βλέμμα του συμπαίκτη του να λέει "τώρα", εκείνος ξέρει πως πρέπει να πάει εκεί που υπάρχει η ομάδα κι όχι εκεί που εκείνος θυμάται να κάνει το δικό του. και τέλος μία αλήθεια σκληρή σα γροθιά στο τραπέζι: αυτοί που λένε "θα δούμε", αυτοί που λένε "θα γίνει σύντομα", αυτοί που φτιάχνουν stories για ένα potential που ακόμα δεν έχει εμφανιστεί — αυτοί αφήνουν την ομάδα γυμνή όταν τελειώσει η στιγμή. εμείς εδώ ψάχνουμε έναν που όταν φύγει, αφήνει πίσω του ένα πεδίο μάχης πιο γερό από όσο ήταν πριν. όχι έναν που φεύγει επειδή πήρε μία μεγάλη προσφορά κάπου αλλού, αλλά έναν που ξέρει πως όταν τελειώσει η χρονιά του, ακόμη κι αν αλλάξουν όλα τα νούμερα στα papers, εκείνος παραμένει η ιστορία που λέμε στους εγγονούς μας.