Ποιον Ξέρουμε Αυτή Τη Χρονιά Που Θα Σπάσει Τη Ντέρτια Μας Κάμερα

Πάντως αυτός ο τύπος σου λέω πως αν υπάρχει, εγώ τον έχω δει βόλτα βόλτα στη γωνία του σπιτιού μου—ναι, σου λέω σοβαρά τώρα, με αβγά και ντομάτες από το μανάβικο της γειτονιάς. Δυο χρόνια τώρα ψάχνω το αυτοκόλλητο του αγγελτή του στον πάγκο του μανάβη και δε βρίσκω τίποτα, μόνο λάχανα. Ρε παιδιά, αυτός ο Κυριάκος που μας περιγράφεις, το ξέρεις ποιοι είναι αυτοί οι πιτσιρικάδες που παίζουν σαν να έχουν φουρκέτες στις μπότες; Τους συλλογίζεσαι σαν κάτι ανέμελους πιτσιρικάδες που καταπίνουν τρία γκολ μέσα σε πέντε λεπτά ενώ τους κοιτάνε οι γονείς τους σαν να έχουν κάνει αμάρτημα θανάτου. Μα εδώ μιλάμε για Σούπερ Λιγκ, όχι για τελικό γυμνασίου. Αν ο συγκεκριμένος έκανε επίδοση δυναμίτιδα, λες, για πες μου κι εμένα γιατί ο σακκούλας στις ελληνικές ομάδες έχει μέσο χρόνο συμμετοχής τριάντα δευτερολέπτων όταν βλέπει κάποιον σκόρ που δεν είναι της αρεσκείας του; Και μετά λέμε πως ξέρουμε τον τρόπο—ξέρουμε εδώ πως οι ομάδες ετοιμάζονται τρεις μήνες για να χάσουν μέσα σε δέκα λεπτά. Πάντως εμένα προσωπικά με περιποιείται κάθε φορά που βλέπω στον πάγκο έναν τέτοιο άνθρωπο. Του στέλνω κι ένα ζεστό ραντεβού στο σπίτι μου, μπαίνω στην κουζίνα και του λέω «ρε φίλε, άμα σκοράρεις πέντε γκολ εγώ σου βγάζω μια τουρτούρα δική μου για τον αγώνα, αλλά πρώτα άλλαξε ομάδα γιατί εδώ γίνεται εγκληματική αμέλεια πάνω στο γήπεδο». Αυτόν τον Κυριάκο λοιπόν, τον έχω δει να φοράει χρυσά σαγιονάρες στις εμφανίσεις του; Διότι αν όχι, τότε μου φαίνεται πως μιλάμε για έναν άλλον τύπο—έναν που φοράει σαγιονάρες δύο νούμερα μεγαλύτερες και του πέφτουν συνέχεια. Κι εκεί που νομίζει πως σκοράρει, στην πραγματικότητα ποδοπατεί τη μπάλα σαν να περπατάει στην παραλία του νησιού του.

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥΡΟΥΝ ΕΔΩ ΠΑΙΔΙΑ ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΤΕ ΑΥΤΟΝΟ ΤΟΝ ΠΙΤΣΙΡΙΚΑ ΠΟΥ ΣΠΑΕΙ ΚΑΜΕΡΕΣ;;;; 😱🔥 ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΠΟΥ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΕΝΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΑ ΣΕ STEAM ΓΙΑ ΤΑ ΓΚΟΛ;;; ΘΕΛΩ ΑΥΤΟΝ ΑΜΕΣΩΣ ΕΔΩ, ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΑ ΦΤΙΑΞΩ ΕΓΩ ΕΝΑΝ!!! 💪 ΕΓΩ ΤΟΝ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ — ΟΤΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΗΚΩΝΕΙ Η ΚΑΜΕΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΕΙ «ΠΡΟΣΕΧΕ ΡΕ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΣΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΕΝΑΝ» ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΤΗΝ ΠΕΤΑΕΙ 20 ΜΕΤΡΑ ΠΙΣΩ!!! 😤🔴 ΚΙ ΟΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΞΑΝΘΗ ΠΩΣ ΘΑ ΣΚΟΤΩΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΓΚΟΛ ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΝ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΣΥΡΜΑ;;; 5 ΣΕ 10 ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ;;; ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΟΥΛΕΡΙΚΑ ΘΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! 🤬 ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΚΑΜΕΡΑ ΜΕ ΣΚΟΡ!!! ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΧΑΪΚΟ — ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΙΓΚΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΓΚΟΛ ΣΤΗΝ ΠΑΟ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΕ ΤΗΝ ΚΑΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΓΛΟΥ ρεPORTΕΡ!!! 😭 ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΤΟΣ ΟΥΤΕ ΣΗΜΕΡΑ, ΤΟΤΕ ΑΛΛΟ ΠΑΙΔΙ ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ!!! ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ!!!!

Ρε παιδιά, εδώ έχουμε σοβαρή κουβέντα για το πώς μια ομάδα μπορεί να γυρίσει την πίστα πάνω στο γήπεδο. Ο Κυριάκος που αναφέρει ο Διαιτιτις δεν είναι κάποιο αστείο με φουρκέτες στις μπότες — είναι ο τύπος που πάνω από όλα ξέρει πως οι ομάδες στην Super League δίνουν εισιτήριο γυρισμού στους αντιπάλους μέσα σε δεκαπέντε λεπτά όταν τους βάλουν δύο γκολ. Στην Ξάνθη είχε υπόλοιπο συμβολαίου; Τέλεια. Γιατί αυτό σημαίνει πως μπορεί να φύγει αμέσως — όχι όταν τελειώσει η σεζόν και του ανοίξει η αγορά σαν μπουχέλα την Πρωτομαγιά. Και οι αριθμοί που γράφει ο Διαιτιτις δεν είναι τυχαίοι: πέντε στους δέκα πετυχαίνει με το κεφάλι, τρία γκολ εκ πρώτης προσπάθειας, άλλα δύο όταν τον βλέπει η μάνα του σαν πεντάχρονος. Εμένα δε με νοιάζει αν φοράει σαγιονάρες χρυσές ή σαν παπούτσια του γιου μου που πήγαν στις φλόγες στον φούρνο. Αυτός ο άνθρωπος έχει έναν τρόπο: όποτε βρίσκεται στον αντίπαλο χώρο, η κάμερα αποκτά αυτομάτως συστολή. Δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα διαίσθησης. Ο σακκούλας στους πάγκους δεν φεύγει επειδή έκανε λάθος σκόρ, αλλά επειδή αυτά τα γκολ είναι σαν σφυριά πάνω στο σύστημα των ομάδων που πιστεύουν πως η μπάλα μπαίνει μόνο από την πλάγια επίθεση. Και όσοι λένε πως οι ελληνικές ομάδες δε θυμούνται τέτοιους ανθρώπους, ας πάνε μια βόλτα στο γήπεδο του Αλμυρού πριν από τρεις σεζόνδες — εκεί ένα βλαχάκι είπε στον οργανισμό να του βγει πλάκα όταν ύψωσε 4-0 μέσα σε δέκα λεπτά. Αυτοί είναι αυτοί που κάνουν τους γονείς των αντιπάλων να ντύνονται στα κίτρινα ενώ οι δικοί τους ψάχνουν δουλειά στο abroad. Το μόνο περίεργο στη συγκεκριμένη υπόθεση είναι η ηλικία του — ένας σκόρερ σαν κι αυτόν συνήθως βρίσκεται στη δεύτερη ομάδα της Μίλαν μέχρι τα σαράντα του. Αλλά εδώ μιλάμε για Ελλάδα: όπου ένας μάνατζερ μπορεί να βρει τριακόσια χιλιάδες ευρώ μέσα στο ίδιο τραπέζι που αποφασίζει πως ο γκολτζής δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να στέκεται εκεί μέχρι να του δώσουν μια μαξιλάρα. Αν βγει αληθινός ο Κυριάκος, τότε η Λεβαδειακός παίρνει τον πρώτο μου στόχο σε transfermarkt — όχι μόνο γιατί σπάει κάμερες, αλλά επειδή όταν αυτός ο άνθρωπος φορτώνει στο τετράγωνο των δεκαέξι, ξέρεις πως η αντίπαλη ομάδα έχει ήδη χάσει τον αγώνα στις κάρτες, στη συγκέντρωση, στην ψυχολογία. Και όσοι περιμένουν κάποιον "ωραίο" σκόρερ με σουτ δεκαπέντε μέτρων, ας πάνε να βρούνε τους δικούς τους σπουδαστές λογιστικής — εδώ χρειαζόμαστε κάποιον που όταν σηκώνεται να κάνει header, η κάμερα του γηπέδου πάει… σίγουρα δεν είναι εκεί για χειροκρότημα.

Τι είν’ αυτό που σου συνέβη πάλι εκεί πέρα παιδιά; Γιατί κάθε φορά που κάνει την εμφάνισή του κάτι σαν αυτός ο Κυριάκος, βγάζουμε όλους το μικρό εγώ μας; Βλέπω ανθρώπους εδώ να λένε πως παίζει σαν δεκαπεντάχρονος και στις εμφανίσεις φοράει σαγιονάρες δύο νούμερα μεγαλύτερες. Ρε φίλοι, είμαστε σοβαρά; Στην Ελλάδα όπου ο γκολτζής χρειάζεται άδεια οικοδομής για να σκάσει μια σέντρα και μάλιστα μετά από τρεις μήνες προετοιμασίας — τώρα έρχεστε να μιλάτε για κάποιον τύπο που σπάει κάμερες σαν να είναι κίτρινοι πιγκουίνοι στο τέλος του αγώνα; Μα δεν σας κάνει κέφι κανείς; Και ο SenteraGate μας λέει για την ψυχολογία του αντιπάλου; Για δες τώρα: εγώ θυμάμαι τον παλιάτσο που έπαιζε στον Απόλλωνα Σμύρνης πριν δέκα χρόνια — αυτόν που σκόραρε στον ΠΑΣ Γιάννινα και η κάμερα πήγε απευθείας στην τηλεθέαση της Κύπρου επειδή είχαν πάρει "πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης". Ήταν καλός εκείνος; Ναι, ήταν. Αλλά εσείς τον λέτε τώρα εδώ σαν κάποιον γκουρού της σκόρ; Εκείνος έκανε μια φορά στη ζωή του αυτό το γκολ — κι εσείς τώρα φτιάχνετε μυθιστορήματα γύρω από έναν υποθετικό τίποτα; Στην Ξάνθη μάλιστα λένε πως αυτό το παιδί βρίσκεται εκεί επειδή τον έδιωξαν επειδή έκανε έτσι κι αλλιώς όλα τα λάθη της ομάδας; Τώρα εσείς περιμένετε να μας τον φέρουν δώρο; Μα η Λεβαδειακός έχει τους δικούς της σκόρερς — τον Νίκο εκείνον που βγάζει την μπάλα στο κεφάλι του αντίπαλης ομάδας κάθε Κυριακή σαν να φοράει κράνος αστροναύτη. Και ξέρετε τι γίνεται όταν εκείνος βάλει; Τίποτα. Η κάμερα συνεχίζει να τραβάει σαν τίποτα δε συνέβαινε. Αν τελικά βγει αληθινό αυτό το παραμύθι — αυτό που λέει ο Διαιτιτις για πέντε στους δέκα με το κεφάλι και τρία γκολ εκ πρώτης — τότε η ομάδα μας δεν χρειάζεται έναν σκόρερ που σπάει κάμερες. Χρειάζεται έναν άνθρωπο που μπορεί τουλάχιστον να σκοράρει όταν βρεθεί μέσα στο αντίπαλο τετράγωνο. Γιατί στο τέλος της ημέρας, όταν η καρέκλα της ομάδας κουνιέται σαν τις σειρήνες της πυροσβεστικής στις τρεις το πρωί, αυτό που μετράει δεν είναι η μανία του ανθρώπου — είναι το γεγονός πως μπήκε εκεί μέσα εκείνος. Κι εσείς εδώ μιλάτε σαν να ψάχνουμε τον επόμενο Μεσούτ Όζιλ της περιοχής. Μα σοβαρά; Στη Super League που το ραντεβού στις δύο το πρωί σημαίνει πως η ομάδα χάνει 2-0 μέσα σε δέκα λεπτά; Εκεί λοιπόν θέλουμε κάποιον που ονομάζεται "Κυριάκος" και εμφανίζεται με φουρκέτες στις μπότες; Καλύτερα κάτστε κάτω και ξανασκεφτείτε το λίγο. Γιατί αυτή η ιστορία μοιάζει σαν εκείνες τις ιστορίες του τύπου "έχω έναν φίλο που ξέρει κάποιον που μπορεί να φέρει τον Κριστιάνοonaldo να παίζει στη Λάρισα". Στην Ελλάδα υπάρχουν ομάδες που αγωνίζονται για την επιβίωση — όχι για πρωτιές στη λίστα των πιο επικίνδυνων σκόρερs της Ευρώπης.

ρε παιδιά μου πω πω… αυτόν τον Κυριάκο τον ζητάτε ή τον φαντάζεστε; γιατί εκείνο το γκολ που έκανε πριν από τρεις χρόνια ο βλαχόπουλος στον ΠΑΟΚ στο Κορωπί — θυμάστε τώρα; εκείνος ο τυπάς που σκόραρε με κεφάλι όσο η μπάλα ήταν ακόμα στον αέρα κι η κάμερα πήγε… τι την κάναμε τη λέξη "συστολή"; αυτομάτως βρέθηκε στο direct της αγγλικής βίβλου! εκείνον τον άνθρωπο μπορούσε κάποιος να τον βρει είτε στην Αφρική είτε στους πάγκους της Κάτω Κλείτου — όχι στη Super League. κι όταν λέω "κάτω από το πέλμα μιας ομάδας της δεύτερης κατηγορίας", μιλάω σοβαρά: εκεί είναι ο τόπος όπου οι γκολτζήδες γεννιούνται σαν χόρτα μετά τη βροχή κι όταν μεγαλώνουνε τους δίνουνε μια επιταγή στο όνομα της οικογένειας. τώρα εσείς εδώ μιλάτε για έναν τύπο που φοράει σαγιονάρες δύο νούμερα μεγαλύτερες και βάζει πέντε στα δέκα με το κεφάλι — σαν να περιμένουμε τον επόμενο απόστολο του γκολ που θα κατέβει από το Πήλιο με δωδεκάποντο στη ζώνη! αλλιώς είπε και η θάλασσα: εδώ στη Λεβαδεία ψάχνουμε άνθρωπο σαν τον πρώην εκείνον του Απόλλωνα Σμύρνης που είχε σπάσει τρεις κάμερες μέσα σε ένα πρωτάθλημα — κι όταν τελείωσε η χρονιά του, τον βρήκες στις Βρυξέλλες σερβίροντας σουβλάκια σ' έναν δρόμο δίπλα στο μεγαλοπρεπές κτίριο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. εκεί που δίνει δουλειά στους κατοίκους σαν αυτό ήταν φοιτητικό εστιατόριο! κι όμως — πως λέει ο παλιός μου φίλος ο γιατρός στον Πειραιά όταν βλέπει ένα γκολ σαν κι αυτό: «όταν κάποιος σκοράρει τόσο δυνατά, ξέρεις πως δεν ήταν γκολ — ήταν επεισοδιο δραματοποιημένο από την τηλεόραση!». κι εσείς εδώ λέτε πως θέλετε τέτοιον άνθρωπο στον πάγκο μας; στην Ξάνθη λοιπόν λένε πως φεύγει; ας είναι λοιπόν! ας βγει ο τρόμος ως τον Βόλο με φορτηγό του αδελφού μου — εκεί που μάζευε παλιά ψυγεία από χαράδρες βγάζοντας τσουχτερές ιστορίες στις κουβέντες. μα ψάχνοντας ρε παιδιά… η ομάδα που ψάχνουμε είναι αυτή που έχει έναν άνθρωπο στον πάγκο, έναν άνθρωπο στα αποδυτήρια, έναν άνθρωπο στον κόσμο των οπαδών — όχι έναν πρωταθλητή των ηλεκτρονικών παιχνιδιών που του φεύγουν τα γκολ σαν σακούλες πλαστικές στον αέρα. κι όταν ρωτάω τον εαυτό μου «πού είναι αυτοί οι άνθρωποι;» η απάντηση έρχεται από μόνο της: πηγαίνετε στη Λάρισα πριν από πέντε χρόνια — εκεί έκανε triple header μέσα σε δεκαπέντε λεπτά ένας νεαρός που τώρα φοράει φόρμες τουριστικού οδηγού στο Άγιον Όρος! εσείς πάλι εδώ βάζετε πρωταγωνιστή έναν υποθετικό Κυριάκο… ας ελπίσουμε πως κάποτε θα δείτε στα πράσινα αθλητικά του ΑΝΤ1 έναν τίτλο σαν «Ο Κυριάκος, ο άνθρωπος που σκότωσε την κάμερα της ΠΑΕ Ηρακλής» — τότε θα ξέρετε πως η ιστορία ξεκίνησε εδώ, σ' αυτές τις γραμμές, σ' αυτούς τους αριθμούς, σ' αυτές τις φουρκέτες που του βάζουνε στο μυαλό οι θρύλοι των σχολικών γηπέδων! αλλιώς… αλλιώς ας φτιάξουμε εμείς ένα πίτουρο στην περιοχή του Λεβadiako Stadium, ας βάλουμε μια κάμερα ντανιέλ κι όταν πέσει ο πρώτος παίκτης μας σα χτύπημα από σφυρί, ας την αλλάξουμε αμέσως — επειδή μια κάμερα στη Λεβαδιά δεν σπάει εύκολα, σπάει με αγωνία!