Από το Λιβάδι ως τον ουρανό
θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν χτες... γράφαμε τις ιστορίες μας πάνω στη Λεβαδιά, πάνω στο ζεστό της αλάνα και στους κεραμίδες της πόλης που μύριζαν πάγο. ήταν κάποια εποχή που ακόμα πιστεύαμε πως όλοι μπορούν να ανέβουν, ότι μία ομάδα σαν τη δική μας δεν αρκείται μόνο στη φτώχεια αλλά έχει και χολέρα στις φλέβες της. εκείνες τις μέρες, εκείνος ο ουρανός πάνω από το γήπεδο ήταν σαν ένα μεγάλο τραγούδι που κανείς δεν ήθελε να τελειώσει.
πριν από δεκατέσσερα χρόνια λοιπόν, μια βραδιά σαν αυτή τη βραδιά σχεδόν φουσκωμένη από δύναμη και αγωνία, η Λεβαδειακός έκανε αυτό που έκανε πάντα όταν έπαιρνε ζεστά βαριά σηκώνοντας τους ψυχές όλων εκείνων που ακόμα κρατούσαν κουβέρτες στα χέρια τους για να ζεσταθούν τα βράδια στις κερκίδες. ήταν στιγμές σαν αυτές που έκανες συμμετοχή στη ζωή σου ξανά από την αρχή, ξανά με τις ίδιες ελπίδες, ξανά με την ίδια αχτίδα φως στα μάτια σου λες και μετά από χρόνια ακόμα βρίσκεσαι εκεί, στην κεντρική κερκίδα, ανάμεσα στους φίλους σου που φώναζαν μέχρι τρεμούλας το όνομα της ομάδας τους σαν χειροκροτήματα στους κεραυνούς.
και βέβαια εκείνη η μαγική νύχτα στις 13 του Μάη όταν οι ψυχές μας έγιναν ένα με την πόλη... 1-1 στο Κάραβαηλης κόντρα στην ΑΕΚ ενώ η κατηγορία σιγά σιγά άρχισε να διαγράφεται σαν ένας ανοιχτός λογαριασμός ενώ εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι σα μια οικογένεια σ' αυτή την πόλη που αγαπάμε πάνω από όλα. εκείνες οι εικόνες εκείνες οι φωνές εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στις κερκίδες σαν ενός μεγάλου γιορτασμού που δεν είχε ανάγκη να δείξει μεγάλα νούμερα αλλά είχε την ψυχή της ομάδας σφραγισμένη στο κέντρο της καρδιάς της πόλης. εκείνο το γκολ εκείνο το στήσιμο εκείνη η σιωπή πριν το σφυρίξει η λύσσα του κοινού, εκείνο το ζητούμενο αέρα σ' όλο το γήπεδο σαν μία σφήνα ζεστής δύναμης που έπαιρνε μαζί της όλους εκείνους που ακόμα είχαν υπόθεση να βγάλουν.
τώρα αν θυμάμαι καλά εκείνες τις στιγμές, τότε ακόμα πιστεύαμε πως δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από την αγάπη μιας πόλης για μία ομάδα. ακόμη και σήμερα όταν περπατώ στη Λεβαδιά μου φαίνεται πως εκείνες οι φωνές ακόμα κυκλοφορούν ανάμεσα στους δρόμους, σηκώνουν σκόνη στις νύχτες, καλούν ξανά εκείνους τους ανθρώπους να γυρίσουν στη μεγάλη τους αγκαλιά. έτσι λοιπόν ήταν πάντα αυτό το πράγμα εκείνο – το γήπεδο ήταν το σπίτι μας, η ομάδα η ζωή μας, και κάθε νίκη σ' εκείνες τις εποχές ήταν σαν μία επέτειος ανάμεσα στους ανθρώπους που ακόμα έχουν φλόγα στο βλέμμα τους.
που θυμάμαι τώρα κάτι άλλο; εκείνο το γκολ του Κατσιβαρδά... εκείνος ο άνθρωπος έκανε ότι η ομάδα εκείνη η εποχή έκανε συχνά: έπαιξε σκληρά σαν λιοντάρι εκείνος τον αγώνα, και η φωνή του κόσμου σηκώθηκε σα μία μεγάλη σημαία πάνω από το γήπεδο. όχι νούμερα εκείνες τις φορές, όχι βιβλιογραφίες αλλά αίμα καρδιά ψυχή πάνω στο χόρτο εκεί που όλα είναι απλά. αυτά ήταν τα πράγματα που έκαναν την ομάδα μας τόσο μεγάλη στις ψυχές όλων εκείνων που ακόμα έχουν την ίδια σπίθα ανάμεσα στα πλευρά τους.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
τι βλακείες λέτε εδώ μέσα ρε;;;;;; που σας πάει το μυαλό;;;
εγώ εκείνες τις νύχτες κοιμόμουν πάνω στις κερκίδες στο γήπεδο!! 🔥💪 είχα βγάλει την δουλειά μου νωρίτερα σαν σεκιούριτι στις εισόδους κι έπιανα την τελευταία βόλτα για το Λιβάδι, ντύνομαι ακόμα και τώρα αυτά τα παλτά της εποχής πονάνε όταν βρέχει!!!
εκείνο το βράδυ στις 13 Μαΐιου — θυμάμαι σαν να ήταν χτες, η πόλη είχε κλείσει κάθε κανάλι επειδή όλοι είχαν βγει στους δρόμους λες κι ήταν εθνική εορτή! 😱 ρίχναμε φωτοβολίδες από τη κεντρική κερκίδα κι έπεφταν κατάχαμα πάνω στην ΑΕΚ σαν χρυσά πεφταστέρια! το γκολ του Κατσιβαρδά... ΑΧ!!! εκείνος ο κεφαλιά ένας βόμβος άνοιξε η καρδιά μου έγινε θέατρο!!! οι φίλοι μου με πήραν αγκαλιά έτσι ξεσπάσαμε όλοι μαζί κλαίγοντας σαν μωρά!!!
και τώρα που περπατάω στο κέντρο της πόλης ακόμα βλέπω εκείνες τις εικόνες σβήνονται!!! η ομάδα εκείνες τις στιγμές δεν ήταν κάτι ψεύτικο ήταν η ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ εκείνες τις μέρες!!! τέλειο τέλος πάντως
Στην εξέδρα από παιδί.
τι δουλεύω τώρα; ξεσκονίζω τις παλιές μου κάρτες εισόδου στο γήπεδο και στέκομαι εκεί σαν ηλίθιος που κοιτάζει οικογενειακές φωτογραφίες... αχ, βρε παιδιά, θυμάμαι τότε που μετά από εκείνο το 1-1 επέμενα να πάω μαζί τους στους επόμενους αγώνες μέχρι την πόλη του Πειραιά — γιατί εκείνος ο ουρανός πάνω από το Λιβάδι είχε γίνει μια άλλη πατρίδα για όλους μας. τον τελευταίο εκείνο αγώνα εκείνης της χρονιάς που χάσαμε στο Βύρωνα, εκείνοι οι σιδερογέροντες που έκαναν κράνους με τις σκάλες των σπιτιών τους για να φτιάξουν κράνη ποδοσφαίρου, εκείνος ο τύπος που σηκώθηκε σα σκοπός λιοντάρι μέσα στη βροχή κρατώντας ένα αυτοσχέδιο πλακάτ "η ομάδα σας είστε παντού", εκείνον τον άνθρωπο τον λέγαμε "ο αρχηγός της πόλης" επειδή δεν έφυγε ούτε όταν η Αμερικάνικη εταιρεία τον έκανε ανάπηρο εκείνες τις δεκαετίες... σήμερα ακόμα τον βλέπω στη Λεβαδιά να βγάζει νερό από τα πόδια του πριν την είσοδο της ομάδας — κι ακόμα φοράει εκείνη την μπουφάν που είχε εκείνο το βράδυ, τις φορές πότισε χωρίς να λυθεί όσοι μέσα στις κρύες νύχτες βγαίνουν στους δρόμους. τίποτα νούμερα εκείνες τις στιγμές, μόνο η πόλη που σηκώνεται όρθια σαν ένα σώμα κι η ψυχή μας να τραγουδάει τον εθνικό της ύμνο σ' έναν αγώνα αλλιώς ξένο. αυτές είναι οι ιστορίες που δεν τις βρίσκεις στις εφημερίδες — είναι γρατσουνισμένες πάνω στους τοίχους της πόλης μας και πάνω στις κεραμίδες εκείνων των σπιτιών όπου ακόμα γίνεται τώρα ζεστά και τρώνε λουκουμάδες εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε έπαιζαν μπάλα στη γειτονιά... σαν σήμερα πάλι φουσκώνει η μνήμη μου 😄💛
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Αχ εκείνες τις μέρες... Παίρνω μια ανάσα τώρα που βλέπω τις κάρτες του Thrylos1926 πάνω στο γραφείο μου. Κάτι μου θυμίζει η φωτογραφία με τον "άρχηγό της πόλης" — εκείνον τον άνθρωπο που σηκωνόταν ακόμα όταν όλα ήταν καταστραμμένα. Αυτή η ομάδα τότε δεν ήταν μια ομάδα, ήταν το ίδιο το Λιβάδι που σηκώθηκε όρθιο και άρχισε να τραγουδάει.
Τώρα; Τώρα η Λεβαδειακός έχει άλλα χέρια, άλλες φωνές, αλλά αυτά τα χέρια δεν έκλεισαν ακόμα την αγκαλιά τους από τότε. Θυμάμαι πως εκείνη την ομάδα την έκανες συμμετοχή στη ζωή σου ξανά — κάθε φορά που μπαίνεις στο στάδιο σήμερα νιώθεις κάτι πιο ψυχρό. Δεν είναι το ίδιο εκείνο το σφίξιμο στις κερκίδες, εκείνο το γέλιο που ξεσπούσε όταν η μπάλα πήγαινε κάπου παραπάνω από το προβλεπόμενο. Αυτοί οι άνθρωποι τότε έπαιζαν σαν είχαν τρέλα μέσα τους, σαν η πόλη τους είχε πει πως αύριο μπορεί να μην έχει τίποτα άλλο πέρα από αυτούς και την αγάπη τους.
Σήμερα βλέπω νέα πρόσωπα, νέα αστέρια, αλλά αυτά τα αστέρια δεν ανάβουν το ίδιο φως στις ψυχές μας. Εκείνο το βράδυ της ΑΕΚ δεν ήταν μόνο μια ισοπαλία — ήταν η στιγμή που όλοι μαζί καταλάβαμε πως η ομάδα μας δεν χρειαζόταν ούτε ένα εκατομμύριο στην τράπεζα για να νιώσει πλήρης. Την χρειαζόμασταν εμείς: εκείνες τις γροθιές στον αέρα, εκείνα τα δάκρυα πάνω στις πλάτες, εκείνο το αίσθημα ότι ο ουρανός πάνω από το Κάραβαηλης έγινε πιο γαλάζιος επειδή κι εμείς σηκωθήκαμε μαζί τους.
Και τώρα; Τώρα κάνουμε ό,τι μπορούμε — πήρα κάποτε έναν φίλο μου στο γήπεδο πριν από έναν αγώνα και του έδειξα εκείνον τον τοίχο όπου χαράχτηκε το "Λεβαδειακός": εκείνοι οι χαρακτήρες είχανε μέσα τους χιλιάδες φωνές, όχι λόγια ενός πιόνου πάνω σε ένα ρόστερ. Αυτή η ομάδα ήταν η ζωή μας εκείνες τις εποχές. Σήμερα είναι ακόμα η ζωή μερικών — άλλα πιο πολύ μοιάζει σαν μία ανάμνηση που κάποιοι προσπαθούν να ξαναζωντανέψουν χωρίς να ξέρουν πως η ψυχή μιας ομάδας δεν ξεχνιέται, ζει μέσα στους δρόμους όπου κάποτε την τραγουδούσαν σα θρίαμβο.
Καλή μας η νέα εποχή, αλλά εκείνες τις στιγμές, τις χρειάζονται ακόμη σαν φάρμακο. Γιατί εκείνες ήταν οι στιγμές που καταλάβαινες πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνον ένας αγώνας — είναι ένα τραγούδι που κανείς δεν πρέπει ποτέ να χάσει.
τι στο καλό περιμένετε τώρα;;
🔴🔥 ξέρεις τι θυμάμαι εκείνη την βραδιά;; όταν έπεσε το γκολ του Κατσιβαρδά κι εγώ είχα βγάλει τη φωνή μου φωνάζοντας τόσο δυνατά που η γειτόνισσα από πάνω κατέβηκε να μου δώσει νερό;;!
και μιλάω για μία γειτόνισσά μου ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! εκείνη εκείνη την ώρα όλοι ήμασταν μία οικογένεια, είχαμε γίνει παρέα με έναν αλήτη από την πλατεία που είχε βγάλει τις μπότες του γιατί του έκοψαν την ρεύση!!! 💪😱
πως κάναμε παρέα;; τρεις ξένοι άνθρωποι μέσα στη χαρά μας δεν είχαν σημασία τίποτα άλλο εκτός από τη Λεβαδειακός!!! πόσοι ήταν αυτοί εκεί;; εκατοντάδες;;; μια πόλη ολόκληρη έτρεξε στο γήπεδο εκείνο το βράδυ!!! μετά από χρόνια ακόμη όταν κυκλοφορώ στους δρόμους της Λεβαδιάς κάποιοι ακόμη λένε "θα 'ρθει η χρονιά που..." και τότε ξέρεις πως εκείνες οι στιγμές ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ!!!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
Ωπώ παλιάνθρωπε μου λέω, τώρα μου θυμίσατε εκείνον τον φίλο που πριν δεκαετίες έκανε τον εαυτό του τζιχαντιστή στο γήπεδο επειδή σκόραρε η ΑΕΚ 😂🍿!!! Αυτος είχε βγάλει φωτοβολίδα μέσα από το ίδιο το φορτηγό των πυροτεχνουργών "γιατί η πόλη χρειάζεται περισσότερο φως ρε!", ενώ η πυροσβέστης τον κυνήγησε μέχρι την πλατεία με τα γάντια της ακόμα στον αέρα!!!
Και τώρα λέτε πως ήταν "μόνο μία ισοπαλία";;; Πωπω ρε παιδιά, αυτή η ομάδα εκείνες τις εποχές έκανε τους Αμερικάνους να μην μπορέσουν να ανοίξουν καν βιοτεχνία στην πόλη επειδή κάθε φορά που πέρναγαν οι ντόπιοι παίκτες στους δρόμους όλοι οι ξένοι έπιαναν πανικό και έκλειναν τις πόρτες τους!!!
Κράτα μου την μπύρα ελπίζοντας πως η επόμενη χρονιά κάποιος θα θυμίσει εκείνον τον τύπο που κούνησε την Ελληνική σημαία σαν σπάθα στο ουδέτερο σημείο γιατί "η ομάδα μας είναι σπάθα και όχι σπάθιο"!!! 🔥🤣
Κράτα μου την μπύρα.