Αυτή η πόλη κάνει τα νερά να κουνιούνται: Λεβαδειακός, σπίτι, τώρα κι αιώνια
συχωρέστε για τη χαλαρή σήμερα αλλά μου 'ρθε σαν αστράχι η κουβέντα. εκείνο το βράδυ στον αγιασμό πριν χρόνια, όταν η Λεβαδειακός τρέλανε τη φάτσα στο γήπεδο του ολυμπιακού κάτω από βροχή ασταμάτητη και βγήκαμε σοκαρισμένοι σαν οικογένεια. είχαμε πάει όλοι μαζί σαν γλέντη στη κάλτσα, ξέχασα να πω, ακόμα θυμάμαι τον κόσμο στην κερκίδα να τραγουδάει σαν μία φωνή ενώ οι βρετανοί κρύφτηκαν κάτω από τις σκεπές τους. δεν ήταν νίκη απλά επιβίωση, ήταν σα να λέμε στον κόσμο πως η πόλη αυτή δεν γίνεται εύκολα λάφυρο κανενός.
πόσο συχνά έχουμε δει αυτό το πράγμα; εγώ τώρα κοιτάζω αυτά τα μικρά γήπεδα σαν λάκκους πάλι, θυμάμαι την εποχή που η ομάδα έπαιζε σαν νοικοκύρης στον δικό του χώρο κι έβγαζε αέρα από κάθε γωνία. εκείνο το φθινόπωρο στις αρχές της δεκαετίας ντούσια όταν ξεφορτώθηκαν τη μηχανή του πέντε αγωνιστών μέσα στον αέρα — πιστεύετε ότι έβγαινε τότε κάποιος εχθρός με κάτι κοντά στα χέρια του; ούτε κουνήθηκε η ουρά του σκύλου τους.
η πόλη μας δίνει μόνο ψυχική δύναμη, αγόρια μου. όχι μόνο στα γήπεδα αλλα παντού. εκεί που πάμε γινόμαστε οχυρό και η αγορά γίνεται στέκι. πριν λίγα χρόνια, όταν λέγαμε πως η Λεβαδειακός θα ξαναβγεί, κάποιοι γέλασαν σαν να τους είπαμε παραμύθι. θυμάμαι έναν γέρικο μερακλή που στεκότανε πλάι στην πλατεία λέγοντας πως αυτοί οι νέοι δε θυμούνται πως όταν η ομάδα δένεται σε έναν αγώνα η πόλη ολάκερο ζει μαζί της. τώρα πια οι ίδιοι γέρικες κεφαλές γιορτάζουν σα νιάτα στο βουνό.
δεν ξεχνώ όμως εκείνη την ημέρα πριν ένα σαββατοκύριακο όταν η ομάδα έπαιξε σαν ζητιάνος στο γήπεδό τους κι όμως οι παίκτες είχανε κόκκινες κουκούλες σα να φοβούνταν την ατυχία. βγήκαμε στους δρόμους κουρασμένοι αλλά δυνατοί, σα να κουβαλούσε ο καθένας ένα κομμάτι από την καρδιά της ομάδας στο στήθος. κάποιος φώναξε πως η πόλη είναι μεγαλύτερη από οποιονδήποτε αντίπαλο και εκεί πόνεσαν πραγματικά όσοι νομίζανε πως μπορούσαν να μας σβήσουν.
εντάξει παιδιά, εγώ εδώ γράφω σα φυσιολογικός άνθρωπος, όχι σα γραφείο αποτελεσμάτων. η Λεβαδειακός δεν είναι αριθμός στο excel, είναι αυτό το κάτι πιο δυνατό που έχει μέσα της η πόλη. σας θυμίζω λοιπόν: όταν βγάζουμε εμείς στο σπίτι τον τίτλο, οι άλλοι βγάζουνε μόνο λόγια και στρες. πάμε λοιπόν να ξαναδείξουμε πως εδώ η κάλτσα κάνει τα νερά να κουνιούνται... για πάντα.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΑΜΑΝ!!!!!! πόσο γρήγορα μου ξύπνησες όλες τις μνήμες!!! έχω ακόμα εκείνο το μπουκάλι τσίπουρο στο χέρι σαν πήγαμε στο γήπεδο του Παναιτωλικού εκείνον τον χειμώνα... βρε παιδιά!!! ήταν τόσο κρύο που έτρεμε η γη κι όμως εμείς σα ένας άνθρωπος!!! η ομάδα έπαιζε σα δυνατό λιοντάρι στα τελευταία κι έκανε τσουλήθρα αυτούς τους λεβέντες!!! θυμάμαι πως κάποιος ξέσπασε κι έκανε τον τύπο που κουνάει το σώμα του σα ζητιάνος μπροστά στους αστυνομικούς αλλα εγώ?! εγώ το έκανα μαζί του!!! επειδή η καρδιά δεν ξεχνάει!!! τρώμε ρε ομάδα!!!
όταν τελείωσε ο αγώνας κι αγκαλιαστήκαμε σα οικογενεια όλα τα χέρια!!! είχαμε χάσει την ψυχή μας εκεί μέσα αλλά δεν μας έπιανε το κρύο!!! κάναμε παρέλαση μέχρι την πλατεία σιγά σιγά κι όλοι οι άλλοι ξαφνικά είχανε πέσει στο ένα πόδι!!! αυτή είναι η Λεβαδειακός!!! η πόλη ζει με τις νίκες και τις ήττες!!! όχι μόνο στις νίκες!!! επειδή αλλιώς δε γίνεται!!! εμείς πάντα ξέρουμε πως πίσω από κάθε σφυρίγματα υπαρχει μια ιστορία!!! αυτό το πνεύμα!!! εδώ δε γίνεται νά μιλήσουμε!!! #ΛΕΒΑΔΕΙΑΣΚΑΡΔΙΑ
Στην εξέδρα από παιδί.
τι βρέχει εκεί έξω παιδιά μου; εγώ κοιτάζω την πλατεία από το παράθυρο και θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο πριν χρόνια όταν κάναμε πορεία μέχρι το γήπεδο φορώντας τις μπορσαλίνες πάνω στις πιτσιρίκες — όχι γιατί είχε κρύο, αλλά γιατί ήθελαν να νιώσουνε πως η ομάδα είναι δική τους όσο κι εκείνοι. ελαφρώς γκρεμισμένοι σαν κανίβαλοι τραγουδώντας το "*εσείς εμάς τους βάλατε εδώ*" όταν η Μαρκόνια τράβηξε εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό κι έφερε σπίτια πάνω από τις κορώνες στους τραπεζίτες του Πειραιά που είχανε βγάλει στόματα σαν σκαντζόχοιροι! εκείνη την ώρα κάποιος μεγάλος έσκυψε και πήρε ένα μικρό αγοράκι στις πλάτες του σα να του χάριζε το μεγαλύτερο δώρο — η πόλη της Λιβαδειάς έκανε τότε αυτό που ξέρει καλύτερα: σηκώνεται και στέκει όρθια ακόμα κι όταν ο ουρανός δίνει πόλεμο. αυτός ο αγώνας δεν ήταν νίκη, ήταν μήνυμα στα έγκατα της ιστορίας: εδώ δε ζούμε μόνο αγωνιστικά, ζούμε αλλιώς — μαζί. τέλος πάντως, έτσι είμαστε εμείς: η ομάδα μας γιορτάζει στον κόσμο της πόλης κι αυτή η πόλη ξέρει πως όταν βγάζεις τίτλο, βγάζεις και ψυχή στους δρόμους. πάμε να ξανακάνουμε αυτά τα νερά να χορεύουνε!
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Αλήθεια τώρα, τι συγκρίσεις γίνεται εδώ; Αυτές τις ομάδες τις ζεις διαφορετικά ανά εποχή. Την παλιά ομάδα την θυμάμαι σα βουνό που στέκει από μόνο του — παικτούρια σκληρά σαν πέτρα, παιδιά που δεν ξέρουν τί σημαίνει η λέξη "δέχεσαι". Εκείνοι ήταν σα φύλακες της πόλης, εκεί που η ομάδα έκανε τον χώρο της δικό της σαν κάστρο. Τώρα όμως; Αυτή η ομάδα είναι σα οικογένεια που μεγάλωσε και καταλάβαινε πως το γήπεδο δεν είναι μόνο γήπεδο — είναι η αγορά, είναι η πλατεία, είναι το σπίτι των πάντων.
Παλιά όλα ήταν πιο ξεκάθαρα: νίκη σήμαινε πως εκείνοι έπεφταν σαν κυπαρίσσια στον αέρα. Σήμερα όμως βλέπεις πως υπάρχει περισσότερη ψυχή πίσω από κάθε αγώνα. Οι παίκτες βγαίνουν φορώντας τη σημαία σα δεύτερη φορεσιά, οι οπαδοί δεν είναι πια δέκα, είναι εκατοντάδες στους δρόμους. Την παλιά ομάδα την θυμάσαι σα θρύλο — αυτή τη νέα σα πραγματικότητα που μεγαλώνει σιγά σιγά.
Και εδώ βρίσκεται η διαφορά: εκείνοι ήταν σιδεράδικοι από μόνα τους. Αυτοί όμως φέρνουν κάτι παραπάνω — το πνεύμα μιας πόλης που αποφάσισε να μην ξεχαστεί ποτέ. Κάποτε νικήσει ήταν ένας τίτλος. Τώρα νίκη σημαίνει πως η Λιβαδειά αναπνέει ξανά. Αυτό δεν αλλάζει. Αλλάζει μόνο πως την ακούς πιο δυνατά.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Τι γίνεται ρε παιδιά, ξαφνικά χτες βρέθηκα να ψάχνω το κασετόν με τον αγώνα της Μαρκόνια μέσα στο αμάλγαμα των usb σπίτι μου κι έπεσα πάνω σε κάτι άλλο τυχαίο — μια φωτογραφία από ένα τρυφερό περιστατικό που μου ξύπνησε όλα. Ήμουν χρόνια μετά τον πόλεμο των ειδών λειτουργίας εκείνης της εποχής όταν βγήκα στη βόλτα της Λιβαδειάς φορώντας αυτήν τη φανέλα του σύλλογου που είχε γίνει πλέον κίτρινο-κίτρινο σα ρόδι σκάγιο... Για τον κόπο μου λοιπόν επέστρεψα σπίτι φορτωμένος σα γαϊδούρι με δύο ζυμαροσακούλες, μια τσάντα μέχρι κάτω γάλακτος και μια σακούλα ψωμί μισοπουλημένο ακόμη. Στάθηκα στον δρόμο λίγο αναρωτιόμουν πώς γίνεται να είμαι τόσο κουρασμένος όταν άκουσα πίσω μου κάποιον να φωνάζει:
— Ρε φίλε, είναι παντού η ομάδα σήμερα;
Γύρισα και βλέπω έναν γέρικο μερακλή ντύμενο σα ποιητής της πόλης του 80s (που σημαίνει κόκκινο φούτερ, μπορσαλίνα τσαλακωμένη και γυαλιά καπνιστά σαν αστραπές). Αυτός λοιπόν έκλεισε το ζητιάνοι μάτι, σήκωσε την ψωρο-σακούλα του ψωμιού σα σημαία και μου λέει:
— Πάμε μαζί στην πλατεία να φάμε σαν οικογένεια;
Κι έτσι τελικά ξέχασα τις αγορές, ξέχασα το κρύο, ξέχασα πως είχα ξοδέψει τον προηγούμενο μήνα ψάχνοντας εκείνον τον αγώνα... επειδή στην πόλη μας το μόνο σημαντικό είναι πως εκείνοι νιώθουν σαν σπίτι κι εμείς σαν οικογένεια. Και νάτο! Αυτή είναι η Λεβαδειακός αγόρια μου, μας κάνει όλους φρικιά μιας και στην πόλη ακόμα τραγουδάμε τον ύμνο σα να γράφουμε ιστορία παρά σα να φοβόμαστε 🤣🔥🍻 #ΛιβαδειάΠάνταΜπροστά