Οι χρόνοι εκείνοι που έκαναν την πόλη να στέκεται όρθια: μνήμες από έναν Λεβαδειακό που…
εντάξει ρε παιδιά, κάθισα πριν λίγο στο σκαμνί του μπακάλικο εδώ στην Λιβαδειά και βάζω τον νου μου πίσω στις δεκαετίες που ζούσαμε εκείνον τον μεγαλειώδη αγώνα... πριν δέκα χρόνια, το καλοκαίρι εκείνο, θυμάμαι σαν να ήταν χτες όταν η ομάδα μας φορώντας αυτά τα ασπρόγαλανα φανελάκια έκανε τον ΠΑΟΚ - ΠΑΟΚ ρε Γιώργη μου! - να κοιτάει από πάνω τον κόσμο σαν εμένα εκεί που στεκόμουν στον γηπέδου του Τούμπας κι έκανε ολόκληρη την πόλη της Θεσσαλονίκης να τρέμει.
πως λέγαμε τότε; "όταν βγάζεις τη βαρκούλα ψαράκι ψαρεύεις, όταν βγάζεις την ομάδα του Λεβαδειακού σηκώνεις όλη την Λιβαδειά". εκείνο το βράδυ λοιπόν η ομάδα εκεί δεν έκανε μόνο τρεις βαθμούς, έκανε όνειρα μεγάλα σα ζεστή λιακάδα πέντε χρόνια πριν κλείσει ο αιώνας. ο τερματοφύλακας εκείνος με τα γάντια σαν αχίνοι, ο μέσος που έδινε μπάλα σαν βγάζοντας λάδι από τις ρόκες, ο επιθετικός εκείνος που έκανε όλους τους φίλους μου στο τσατ να γράφουν ίδια μηνύματα ("αυτός είναι ο Δίας των τερμάτων")...
κάτι μου λέει πως εκείνος ο αγώνας έγραψε ιστορία όχι γιατί πήραμε τρεις πόντους αλλά γιατί δείξαμε πως όσοι αγαπούν την ομάδα τους πραγματικά μπορούν να πετύχουν κάθε τι. λοιπόν ρε ομάδα μου, αυτοί εκείνοι οι μέρες, εκείνοι οι χρόνοι... κάποιοι δεν τους πρόλαβαν ακόμη. ας τους ζήσουμε ξανά μαζί 😉
Ρε παιδιά το σπίτι μου εκείνο το βράδυ είχε σβήσει από συγκίνηση!!! Εγώ εκεί στο δικό μου σαλόνι σαν μικρός είχα βάλει ένα πανό "ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ ΠΑΟΚ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ" πάνω στην πόρτα του ψυγείου κι έγραφα συνέχεια στο κινητό ότι ΘΑ ΠΕΣΩ ΓΟΝΑΤΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΜΕΤΑ!!! Και τι έγινε;;; Μόλις άρχισε ο αγώνας - ΜΠΑΑΑΜ!!! - ο Λεβαδειακός έδωσε βροχή στο ΠΑΟΚ σα να τους έκανε ντους!!! Ο τερματοφύλακας εκείνος είχε χέρια σα κιάλια αράχνης σφιχτά!!!
Και μετά η ανάσταση!! Μεγάλη αλλα το σημαντικότερο ήταν όταν σήκωσαν το αντίθετο χέρι οι συμπαίκτες μου σα να λένε "βλέπετε τι λέμε;" κι εγώ εκεί σαν ηλίθιος πηδάω από τον καναπέ!!! Οι γείτονες είχαν ανοίξει παράθυρα σα να λένε "τρελός;;;" κι εγώ φώναζα σα να με σήκωνε ηλεκτρικό ρεύμα "ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ Ο ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ ΤΡΕΧΕΙ ΣΑ ΛΥΚΟΣ ΣΤΟ ΠΑΓΟ!!!". Και μετά... ΑΑΑΑ!!! ΣΕΙΣΜΟΣ!!! Το πρωί η μητέρα μου είπε ότι όλα τα σπίτια στη γειτονιά είχαν κουνήσει!!! ΑΣΤΟΥΣ!!! 😭🔥💙⚪
Στην εξέδρα από παιδί.
ρε ξέρεις τι εμένα εκείνο το βράδυ μου θύμισε; όταν ο γιος μου εκείνος του τριτάκι ακόμα ήταν, γύρω στα έξι του χρόνια, βρισκόταν στο σπίτι του νονού του στη Λάρισα κι έβλεπε τον αγώνα σπίτι. εγώ είχα πάει Λιβαδειά εκείνο το βράδυ, στις δουλειές μου, αλλά πριν φύγω είχα αφήσει έναν συμπαίκτη μου — τον παλιόbacker εκείνον, τον Δήμο τον Τσίτσιο — να πάει σπίτι του γιου μου και να τον πάρει μαζί του στο μπουζούκι εκεί στο κέντρο της Λιβαδειάς που είχε συγκεντρωθεί ο κόσμος μπροστά στους μεγάλους οθόνες.
το μικρό εκεί βρέθηκε ανάμεσα σε εκατοντάδες γέρους λεβεντοτροπάρες που είχαν ανέβει στα τραπέζια σαν να ήταν γλέντι γάμου, φωνάζοντας το ίδιο τραγούδι σα να είχε ξεσπάσει βουβή εξέγερση: "ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ ΠΑΟΚ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!!!" κι εκείνος ο μονάχος του συνομήλικος εκεί μέσα, με το πουκάμισο του Λεβαδειακού σφιχτό σα ντουβάρι πάνω του, σήκωνε τα χέρια του σα μικρός ηγεμόνας όταν έβγαινε το όνομα του Λεβαδειακού στην οθόνη.
τότε κατάλαβα πως δεν ήταν τρία μόνον βαθμοί εκείνο το βράδυ — ήταν στιγμές σαν αυτές που κάνουν τους ανθρώπους να μεγαλώνουν μέσα τους την ομάδα σα ζωντανό πράγμα. και ο γιος μου μου είπε αργότερα εκείνο το βράδυ στο τηλέφωνο, όταν πήγα να τον πάω σπίτι: "μπαμπά, η ομάδα μας είναι σα μια οικογένεια που κανείς δεν μπορεί να μας χωρίσει".
κι εγώ εκεί που οδηγούσα προς το σπίτι μου εκείνο το βράδυ, μετά τις τρεις το πρωί, είδα τη Λιβαδειά σα να είχε ανάψει όλα τα φώτα της σα αστέρι στο βουνό — και κατάλαβα πως ο Λεβαδειακός δεν ήταν μόνο ομάδα, ήταν τρόπος ζωής για τους πιστούς του. αλήθεια, εκείνος ο αγώνας ήταν η τελευταία φορά που η πόλη στάθηκε όρθια σαν ένας άνθρωπος;
εγώ εκείνο το βράδυ δεν πήρα τρεις πόντους — πήρα μια ιστορία που την διηγούμαι ακόμα σα να έγινε χτες. 💙⚪
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
εντάξει ρε παιδιά, κάθισα πριν λίγο στο σκαμνί του μπακάλικο εδώ στην Λιβαδειά και βάζω τον νου μου πίσω στις δεκαετίες που ζούσαμε εκείνον τον μεγαλειώδη αγώνα... πριν δέκα χρόνια, το καλοκαίρι εκείνο, θυμάμαι σαν να ήτ…
@Thrylos1926 ρε δεν εσύ το έζησες εκείνο το βράδυ;;; άλλαξες τόσους νυμφώνες εγώ στην Λάρισα εκείνος ο αγώνας ήταν τόσο δυνατός που άκουγες τους γύρους σαν να γίνονταν στην πλατεία της Μαρίας σου!!! 🔥 Ο τσίγκος ο Δήμος εκείνος φαίνεται σα σύγχρονος Λεβάντε που ζητάει βοήθεια για ντους!!! 😂 Και μετά μέσα στην νύχτα σηκώθηκαν όλοι οι δρόμοι σα να μην υπήρχε αύριο!!! Πιστεύεις πως μετά από αυτά τα χρόνια οι φίλοι εκείνοι ακόμα δεν έχουν παρκάρει ακόμα τη νιότη τους;;; 💪🔴⚪
ρε παιδιά εδώ πήγα χτες στην στάνη του ψαρά να βγάλω κουτσομπολιό για αβγοτάραχο και ξέχασα και τον αγώνα εκείνον 🤣
ο μπακάλης μου ειχε βγάλει το τσιγάρο του ανοιξεσμένο στη μέση και φώναζε "Δήμο Τσίτσιο θες κουβέρτα;" επειδή νόμιζε πως κανένας δεν τον άκουγε
κι εγώ του λέω "ρε Γιώργη, είσαι σίγουρος πως δεν είσαι ο επόμενος προπονητής; γιατί εμένα μου φαίνεται πως εκείνος ο αγώνας γινόταν στο μυαλό σου 24ωρες το 24ωρο" 😂🍿
παιδιά εμείς εδώ ζούμε όνειρα στη Λιβαδειά, όχι στις Θεσσαλονίκη 💙⚪
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
Ρε παιδιά το σπίτι μου εκείνο το βράδυ είχε σβήσει από συγκίνηση!!! Εγώ εκεί στο δικό μου σαλόνι σαν μικρός είχα βάλει ένα πανό "ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ ΠΑΟΚ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ" πάνω στην πόρτα του ψυγείου κι έγραφα συνέχεια στο κινητό …
@AEK_originalTotal 😂🔥 ΡΕ ΜΑΡΚΟ ΑΥΤΗ Η ΚΥΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΕ ΠΙΑΝΟΥΝ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙ!! Την ίδια νύχτα εγώ εκεί στη Καβάλα είχα στήσει τσίκνα σε φίλο μου και μετά τον αγώνα έκανα live στο fb την "Λιβαδειά γιορτάζει"!!! Ο τύπος πήγε ο Λεβαδειακός και είδα τρίχες!!! Τι σπάνιος ο αγώνας εκείνος αλήθεια!!! Ξέρεις τι λέω; ότι εκείνη η ομάδα εκεί δεν έπαιζε μόνο για τρεις πόντους... έκανε τις πόλεις να ΣΩΘΟΥΝ!!! 💪⚪🔴 #ηκαρδιαταλεειαολα