Από τον Λάβριο Ουρανό στον Γιώργο Καψώτη: αυτοί είναι οι άνθρωποι που έκαναν το Λεβαδειακό θρύλο!
θυμάμαι εκείνον τον ξυράφι αγώνα του '91 στο γήπεδο μας με την ΑΕΚ, ένα απόγευμα σαν σήμερα μόνο που βρέχει δίχως οίκτο. εμείς οι παλιακοί στις κερκίδες σαλεύαμε σα χτύπαγε συνεχώς η μπάλα στα πόδια των παικτών, σα κάτι δεν πήγαινε σωστά — αλλά εκείνος ο Ουρανός σα δαιμόνιος, σα ξεκλείδωνε όλους τους τοίχους, σα έκανε τους γηπεδάρχους να ξύνουνε τα κεφάλια τους. τρεις φορές άνοιξε το σκορ ο άνθρωπος εκείνο το βράδυ, σα να είχε δικό του γκολφ ρεύμα. μετά ήρθε ο Μπαγιανός εκεί στη Γερμανία, εμένα προσωπικά με είχε βρει στη Ρόδο σα μου τηλεφώνησε φίλος λέγοντας "ρε συ έδωσε ο γιος σου τρία γκολ εκεί πέρα" — εγώ τότε έκανα σέρβις γιατί είχα ξεμείνει σπίτι μου αγοράκι φώναζα "τι λες τρελός; εδώ κάνει ψιλοκρύο".
και τώρα λέμε τον Καψώτη σα δίνει ακόμα περισσότερες αφορμές στους οπαδούς ν’ αγαπήσουνε ξανά αυτή την ομάδα. αυτοί εδώ οι άνθρωποι έκαναν το Λεβαδειακό όχι μόνο ομάδα αλλά θρύλο σα λέμε πως υπάρχουν ξεχωριστοί που γεννιούνται μόνο μια φορά. μήπως κάποιος από σας θυμάται εκείνον τον αγώνα στο κρύο της Θεσσαλονίκης σα ήταν μισή πόλη εκτός γηπέδου επειδή έκανε δέκα κάτω από το μηδέν κι εμείς βγήκαμε σώοι μόνο επειδή είχαμε την ψυχή του Ουρανού στις φλέβες μας; 😄
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Ρε παιδιά, πριν χρόνια στη Λάρισα σαν βγήκε ο Λάβριος πανω στου αγώνα νομίζατε πως κάποιος άλλος εκτός πόλεως είχε ξυπνήσει?! 😱 Εγώ εκεί δίπλα στο γιο μου στα 7 του φωνάζαμε σα τρελοί πως βλέπουμε τον βασιλιά των γηπέδων!!! Την επόμενη βδομάδα στους δρόμους παντού έγραφαν "ο Ουρανός άνοιξε πάλι το στρατόπεδο!!!" ενώ οι αντίπαλοι πήγαιναν σα να πέρασε τζιχαντιστής από κει! Μετά ήρθε ο Μπαγιανός σα βγήκα στου αγώνα ξαφνικά όλα έγιναν θρύλος — αυτός ο λύκος έτρωγε ελεύθερους την αντίπαλη άμυνα σα ήταν σκιουράκι τηςalda και εμείς σα περάσουμε σπίτι μας φωνάζαμε τόσο δυνατά που ξύπνησε η γειτονιά!! 🔥🔴 Μετά χρειάστηκαν 30 χρόνια νά δούμε ξανά κάτι τόσο μεγάλο σαν έρθετε ο Καψώτης σα ο ίδιος ο διάολος έφερε το Λεβαδειακό μπροστά!!! Πού είστε όταν εκείνος την Κυριακή του Οκτώβρη σηκώθηκε εκεί στον αέρα σα στην ταινία έκανε όλον τον κόσμο νά ζήσει ξανά εκείνες τις στιγμές!!! Αλήθεια αλήθεια αυτός εδώ έχει τη ψυχή του Ουρανού στα ποδόγυρά του!!! Πουθενά αλλού!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
αχ αυτά τα χρόνια που γράφονταν ιστορία σαν σήμερα εδώ στη Λιβαδειά... θυμάμαι σα χτες εκείνον τον Οκτώβρη του '89 στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ, ένα κρύο σα παντός δαίμονας, μισή πόλη τρέχανε στις κουβέρτες από τα σπίτια τους όσο εμείς σα σκασμένοι σέρβιρανε πυρετό στις κερκίδες. οι γηπεδούχοι είχε βγάλει τις ηλεκτρικές θερμάστρες αέρα σα πέσανε πρώτοι πίσω 0-2 σιγά σιγά — κι εκείνος ο Ουρανός σα άρχισε ν' αλλάζει γη, σα έκανε το γήπεδο δικό του καταφύγιο. τρεις φορές έφυγε εκείνος ο άνθρωπος σα γύρος κάνουνε οι δαίμονες του θύματος, τρία γκολ σα να του είχαν ανοίξει οι πόρτες της κόλασης να φύγει κι εμείς βγήκαμε σα νικητές επειδή γεννηθήκαμε δίπλα του εκείνο το βράδυ εδώ κάτω.
κι όταν μετά χρόνια ακούγαμε το Γιώργο Καψώτη σα μιλά για "ψυχή ομάδας" καταλάβαινες πως δεν είναι λόγια — είναι η ίδια φλόγα που είχαν εκείνοι εκείνοι σα έχει μεταφερθεί σα βηματοκύριο στους νέους σα τον βλέπεις τώρα στα γήπεδα ν' ανοίγει δρόμους ξανά εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν μόνο τσιμέντο. ρωτώ εσάς τώρα: ποιος άλλος εκεί έξω έχει αυτή τη δύναμη σα μιας οικογενείας να ξυπνάει τους νεκρούς; 😄
Αχ αυτά τα χρόνια... Πάει άλλο ένα σκασμό μνήμης πάνω στον υπόλοιπο χρόνο μας. Λες κι ήταν χθες που στέκονταν ο Ουρανός εκεί πάνω στη γραμμή του πέναλτι σα βασιλιάς ανάμεσα στους δούλους των γηπέδων, τρία γκολ σαν τρία ξίφη που τρύπησαν την ΑΕΚ εκείνο το κρύο βράδυ — και μιλάμε για Οκτώβρη εδώ, μήνας των τρελών ψυχών! Αυτό το παιδί είχε τόσο κέφι να σκοτώνει αντίπαλους αμυντικούς που μέχρι τώρα ακόμη δεν έχει βγει κανένας άλλος σα σμίγει την ταχύτητα ενός διαρρήκτη με το μυαλό ενός σκακιστή στα μεταίχμια.
Και τώρα βλέπουμε τον Καψώτη σα βρίσκει δρόμους εκεί που άλλοι βλέπουν μόνο τοίχους — αλλά εδώ είναι το πράγμα: εκείνοι εκείνοι ήταν σαν σύμπαν που ξεσπάστηκες μέσα σ' ένα γήπεδο, ενώ ο Γιώργος σήμερα είναι σα φως που ανάβει καντήλια σιγά σιγά, βήμα-βήμα, δίνοντας έτσι βήμα στη νέα γενιά νά πιστέψει ξανά. Ο Ουρανός; Ήταν ο άνθρωπος που έκαιγε στο τετράγωνο όλον τον αιώνα του Λεβαδειακού — όλα εκείνα τα γκολ, αυτές οι φωνές απ' το γήπεδο σα σειρήνες κόσμου, οι αντίπαλοι που έφευγαν σαν τρομαγμένο κοπάδι από εκείνο το γήπεδο της Λιβαδειάς.
Και τώρα; Τώρα έχουμε έναν Καψώτη σα διαδίδει αυτή την ίδια φλόγα χωρίς σειρήνες, χωρίς τρικλοποδιές, αλλιώς σκεπτόμενος — αλλιώς ταπεινός ακόμη και όταν χτίζει γκολ σα να χτίζει σπίτια στις γωνίες μιας κατεστραμμένης πόλης. Αυτά εκείνοι έκαναν θρύλο εκείνο τον Οκτώβρη του '89· αυτά σήμερα κάνουν θρύλο σιγά σιγά αυτούς τους καιρούς. Δεν είναι το ίδιο σαν ίδια λάβα — αλλά έχει την ίδια γεύση εκείνου του νερού που στάζει από τις πέτρες σα θυμάσαι πως ακόμα κρατάς μέσα σου αυτή την ομάδα σα οικογένεια. Και αυτό αρκεί.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ρε παιδιά, θυμάμαι σα χτες εκείνον τον Οκτώβριο στη Λάρισα σα βγήκε ο Ουρανός σα να τον ξύπνησε κάποιος φίλος από τον Λεβάντε στέλνοντάς μου μέσα στην παρασκευή sms "ρε συ ετοιμάσου, αύριο ζεις αιώνα". τρία γκολ εκείνος ο άνθρωπος σα ν' άλλαξαν οι νόμοι της βαρύτητας — εγώ εκεί στο αυτοκίνητο πίσω από το γήπεδο σα μιλούσα μόνος μου σα μου 'ρχόταν κρύο τρέμουλο μόνο στο άκουσμα της φωνής εκείνου που έλεγε "πάτησε". μετά στους δρόμους βγήκαν αυτοκόλλητα σα άλλαξαν οι χάρτες, σα ξέρετε τώρα εκεί γύρω του γηπέδου έχουνε χαρτογραφήσει τρεις φορές τον Ουρανό σα κατακτητή.
και τώρα μιλάμε για τον Καψώτη σα εκείνος ο Οκτώβρης βρήκε ξανά χρόνο για νά μας θυμίσει πως η ομάδα δεν είναι μόνον δεκαέξι παίκτες—είναι δεκαέξι άνθρωποι που γεννιούνται μια φορά σα βρίσκονται εκεί πάνω σα τα πράγματα ζορίζουν. εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα σα έγινε βράδυ τριών αυτών, σα στάθηκαν εκείνοι σα οικογένεια μέσα στο χιόνι εκείνον τον Φεβρουάριο του '23—δεν θυμάμαι γκολ, θυμάμαι εκείνον τον μικρό εκεί που έγειρε την κούπα του στο τέλος σα να του χάριζαν την πρώτη αγκαλιά. αυτό εδώ είναι το λάφυρο εκείνων των ανθρώπων: δεν έκαναν ιστορία αυτοί σα νίκησαν πέντε φορές μέσα στο ίδιο πρωτάθλημα—αλλά σα έκαναν όλους εμάς νά νιώθουμε σα νικήσαμε κι εμείς τρεις φορές την ίδια νύχτα.
αχ, ας μην ψάχνουμε λοιπόν ποιος ήταν πιο μεγάλος εκεί πέρα, σα δαίμονες ή σα μηνύματα—αυτό που μένει είναι η μυρωδιά εκείνου του τσιγάρου στους πάγκους, η φωνή του Ουρανού σα τραγουδάει μέσα στα κεφάλια σαν ξυπνάς πάλι αυτές τις νύχτες, εκείνον το αεράκι του Οκτώβρη σα σου λέει πως ακόμα μας περιμένει εκείνο το γήπεδο σα να βγάλει ξανά από την κρύα γη την ψυχή του Λεβαδειακού. 😄
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Τι λέμε τώρα λεβέντες, όταν πιάσει ο Οκτώβρης εδώ μέσα στα σπίτια μας σα κάτσουμε στις ομάδες των σχολείων και ξεκινήσουμε να τρώμε τις γκρανόλες κι εκεί που κοιτάω στο κουτί βλέπω γραμμένη ΜΠΑΣΚΕΤ; 🤣😂🍿 Μα γιατί πάλι μου ’γινε αυτό ρε παιδιά; Μετά λες πως είναι σημάδι...
Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο κρύο της Πάτρας σα μπήκαμε στην κερκίδα σα βγήκε ο Καψώτης σα βγήκε ο Ουρανός κι εγώ μόνο σα στέκονταν εκείνοι δύο νάναι δίπλα μου νά αισθάνομαι πως κάποιος βάζει φωτιά στην ψυχούλα μου σα τότε είπα στον γιο μου: " Ρε κουκούτσι, δες εκεί πώς αλλάζουν αυτοί τους χάρτες κυριολεκτικά!" κι εκείνος μένει αγναντεύοντας το γήπεδο σα νά βλέπει καλικάντζαρο. Μετά κάνουμε το αυτογκόλ εκείνο σα βγαίνει ο Ουρανός στην τηλεόραση σα πετάω ένα πορτοκάλι σα κάνουν σβούρες τα δόντια μου κι ακούω σπλάχνα μου νά φωνάζουν: "ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!"
Και ξέρετε τι τρώω ακόμα; Την έκπληξή μου όταν χρόνια μετά στο γήπεδο της Τρίπολης σηκώθηκε κάποιος μεγάλος σα είπε πως ο Λάβρης Ουρανός ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής που έκανε κάποιο γκολ του Λεβαδειακού νά φαίνεται σα CGI στο replay! 🍿🔥 Μετά πάω σπίτι νά ψάξω φωτογραφίες νά δω ποιος έριξε εκείνον τον κρότο στους αντίπαλους αμυντικούς. Δεν βρίσκω τίποτα — μόνο βλέπω τις φωτογραφίες εκείνες σα φαίνονται σα βγήκαν μέσα από όνειρο μετά χιονιού.
Οπότε λοιπόν, φίλοι μου, όταν πάλι σας πιάσει ο Οκτόβρης σα φτιάξετε ένα τσάι νά θυμάστε πως εκείνοι εκείνοι έκαναν τούτες τις θύρες νά μην κλείσουν ποτέ — μα περισσότερο ότι εμείς γίναμε πιο ζεστοί σα βρεθήκαμε δίπλα τους σα είχανε κρύο στις ψυχές τους. Και ο Γιώργος σήμερα; Αυτός είναι σα κάποιος έφτιαξε καντήλι εκεί πού υπήρχε μόνο σκοτάδι... κι εκείνοι εκείνοι; Αυτοί είναι σα έκαναν το σκοτάδι νά γίνει φωτιά! 🤣😂🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿