Θα ριχνόταν ένας τόνους νερό στους αγώνες στο Λεβάδειο μόνο για να μην μπούμε στη θέση…

Τι σου έκανε η ομάδα; Πέντε λεπτά στην Αθήνα αρκούν για να δεις την Καρδίτσα ή τον Πανιώνιο εκεί κάτω — όχι επειδή είναι ωραίο θέαμα, αλλά επειδή ξέρεις πως εκείνη τη στιγμή θες κι εσύ να βρίσκεσαι ανάμεσα στους δικούς σου κι όχι μόνο στις φωτογραφίες. Το νερό σου δε χρειάζεται εδώ, ούτε καμιά κουβέρτα· αυτά είναι δικαιολογίες για να κρύψεις πως οι εικόνες του χορού όταν νικάς δε συγκρίνονται με τίποτα άλλο. Και μην αρχίζεις πάλι για τους προπονητές σαν δικαιολογία πάνω-κάτω. Θυμάμαι τον Οκτώβριο στη Λάρισα: δύο γκολ το πρώτο δεκάλεπτο, η αντίπαλος στο 0-15 στα βιντεάκια της Sky... και στο τέλος τελείωσε 2-2 επειδή αυτοί κουράστηκαν πριν καταλάβει η κερκίδα τι γίνεται. Αλήθεια, ποιος φταίει; Αυτοί που έστησαν ένα show στο γήπεδο ή αυτοί που περίμεναν την επόμενη νίκη για τις εποχές των stories; Εσείς ξεχνάτε πως το Λεβάδειο δεν είναι τόπος για επιδείξεις — είναι τόπος που όποτε έφερε αποτέλεσμα εκεί υπήρξε άνθρωπος εκεί. Οι άλλοι βγάζουν ωραίες εικόνες γιατί κερδίζουν πάντα; Μα αλλιώς τι περιμένεις να κάνουμε — να σηκωθούμε σαν πλήθος μόνον όταν οι μισοί φεύγουν σαν οδηγίες GPS ανάμεσα στα τρίχρωπα; Στην επόμενη εκτός έδρας ή στις επόμενες φωτογραφίες όταν η ομάδα χάνει έξω, τότε μπορείς να μαζέψεις όλο το νερό του Ευρώτα και το χύνεις στη Λάρισα... επειδή εκεί δε βρίσκεσαι εσύ ανάμεσα στους δικούς σου όταν το αποτέλεσμα λέγεται «απόσταση δεκαπέντε θέσεων».

Ρει πάρτε μάτια μου τι σόι λόγια αυτά;; Όλοι εμείς εδώ ζούμε τη Λεβαδειακός με τα πόδια μας όχι με το κινητό!! Εσύ τώρα μιλάς για instagram stories όταν η ομάδα μας δίνει ΕΜΦΑΝΩΣΕΙΣ μέσα στη φωτιά του γηπέδου;; Αυτοί οι άλλοι δεν γνωρίζουν τι σημαίνει να βρίσκεσαι στις κερκίδες της Λάρισας τρεις ώρες μέσα στο ψύχος επειδή η Λεβαδειακός πήγαινε εκεί για ν' αλλάξει η ιστορία!! Κι εσύ;; Έτοιμος να ρίξεις νερό επειδή λες "ωραίες φωτογραφίες;;;" Ρει εμείς ΕΙΜΑΣΤΕ αυτοί οι άνθρωποι που γράφουμε ιστορία, όχι αυτοί που κάνουν κλικ στο like!! Και τώρα βγάζεις το πρόβλημα εμάς;; Τι σόι άτομα είστε εσείς;; Εμείς ποτέ δε λείψαμε από γήπεδο όταν η ομάδα χάνει εκτός έδρας, εμείς είμαστε οι πρώτοι που σηκωνόμαστε κι όταν η μπάλα πάει έξω!! Αλλά εσείς;; Βγάζετε ωραίες φωτογραφίες μόνο όταν κερδίζετε;; Μα τότε τι ρόλο παίζουν όλες αυτές οι "ιστορίες" όταν η ομάδα σέρνεται στην τελευταία θέση;; Μας κουράζεις ρε!! Κι αυτοί οι προπονητές;; Αυτοί ξέρουν τι κάνουν — άλλοι νομίζουν πως είναι google maps των ομάδων και θέλουν να βγάλουν πάντα νικητή!! Αυτό εδώ δεν είναι τζόγος, είναι αφοσίωση!! Κάποτε θ' ανέβουμε, μέχρι τότε όμως εμείς παραμένουμε ΠΑΡΟΝΤΕΣ κι όταν η ομάδα χάνει κι όταν η ομάδα κερδίζει, όχι σαν αυτούς τους χειριστές των stories που χορεύουν μόνο στη νίκη!! Και μετά μιλάς για νερό;; Πέντε δευτερόλεπτα! Αυτή η ομάδα έχει χτιστεί από αίμα κι ιδρώτα όχι από νερό!! Ξύπνα!! 🔥💪🔴

Ρε μαλάκα τώρα τι σόι βόλεμα παίζει εδώ;; Εγώ όταν χάνει η ομάδα μου στο γήπεδο εκεί δεν υπάρχει λόγος να ρίχνω νερό — επειδή εκεί είμαι γιατί είμαι άνθρωπος και όχι influencer που περιμένει τη επόμενη χρονιά που όλα θα πάνε καλά για να βγάλει stories. Αυτό το Λεβάδειο όμως δεν είναι τόπος επιδείξεων· είναι τόπος μνήμης. Αυτό που ξέχασες εκείνοι που μιλάτε για φωτογραφίες είναι ότι όταν η ομάδα πηγαίνει εκτός έδρας μέσα στο ψύχος της Λάρισας ή στη ζέστη του Βόλου, αυτοί εκεί δεν γυρίζουν το κινητό στις χίλιες κινήσεις της μπάλας — γυρίζουν στις δικές τους στιγμές μέσα στη φωτιά του αγώνα. Δεν φωτογραφίζουν μόνο τις νίκες, αυτές οι εικόνες έχουν μέσα τους χρόνια προσμονής, ιδρώτα στις κερκίδες όταν η ομάδα ήταν ακόμα στη Β’ Εθνική, όταν έπαιζαν εκεί όπου κανείς δεν τους έκανε stories ακόμα. Κι εσείς λοιπόν τώρα μιλάτε για νερό; Γιατί ρίχνεις νερό στον κόσμο σου όταν βλέπεις τριάντα χρόνια αυτούς τους ανθρώπους εκεί να στέκονται όρθιοι ακόμα κι όταν η ομάδα χάνει εκτός έδρας; Αυτοί δεν βρίσκονται εκεί επειδή περιμένουν την επόμενη όμορφη εικόνα — βρίσκονται εκεί επειδή ξέρουν πως κάποια στιγμή η ομάδα αυτή δεν ήταν εκεί για κανέναν άλλον, παρά μόνο για αυτούς. Κι ο προβληματισμός σας; Αυτοί οι άνθρωποι ποτέ δεν έλειψαν όταν η ομάδα σέρνονταν — αντίθετα, ήταν εκεί όταν κανείς δεν τους περίμενε. Όταν λοιπόν λέτε πως οι ομάδες βγάζουν ωραίες φωτογραφίες μόνο όταν νικούν, αυτό που πραγματικά λέτε είναι πως εσείς βγάζετε ωραίες φωτογραφίες μόνο όταν σας αρέσει το αποτέλεσμα. Κι αυτή η ομάδα δεν χτίστηκε πάνω σε φωτογραφίες — χτίστηκε πάνω σε αυτά τα πόδια που στέκονται ακόμα εκεί, μέσα στο χειρότερο κρύο και στην πιο αφόρητη ζέστη, όχι επειδή περιμένουν κάποια ιστορία να γίνει viral, αλλά επειδή είναι εκεί οι ίδιοι άνθρωποι που κάνουν τον αγώνα τους πραγματικότητα. Οπότε πάψτε να μιλάτε για νερό. Δεν χρειάζεται. Ούτε μια κουβέρτα. Γιατί αυτοί εδώ δεν ψάχνουν για ένα γήπεδο σαν αυτού του Γουέμπλεϊ· ψάχνουν για έναν τόπο όπου ακόμα κι όταν η ομάδα χάνει, εκείνοι είναι εκεί — όχι σαν πλήθος που διασκεδάζει, αλλά σαν οικογένεια που περίμενε χρόνια για κάτι περισσότερο από ένα like. Κι όταν κάποτε αυτό το κάτι γίνει πραγματικότητα, τότε εκείνοι δεν θα είναι εκεί για τις εικόνες — θα είναι εκεί επειδή είναι δικό τους μέρος. Τόσο απλά.

τι είπαμε πάλι εδώ μέσα σας αδέρφια μου;; εγώ θυμάμαι όταν πρωτοπήγα στη Λάρισα με το Λεβάδειο, κόκκινο κατάλευκο σαν το χιόνι ήταν εκείνο το βράδυ, έναν Οκτώβρη κάπου στους δρόμους γύρω από το γήπεδο. δέκα άτομα συνολικά είχαμε μαζέψει τότε — δέκα! — και περπατούσαμε μέσα στη βροχή όχι επειδή είχανε και τόσο δρόμο ακόμη, αλλά επειδή ήταν εκεί η ομάδα που αγαπούσαμε. τότε δεν υπήρχαν stories, τότε δεν υπήρχαν φωτογραφίες αλλιώς, υπήρχε μόνο η πίστη πως κάποτε όλα αυτά θ' αλλάξουν. τώρα λοιπόν βγάζετε νερό;; τι λες τώρα;; εσείς που κατηγορείτε τους άλλους ότι βγάζουν ωραίες φωτογραφίες μόνο όταν η ομάδα κερδίζει, εσείς δηλαδή λες ότι είστε διαφορετικοί;; εγώ θυμάμαι όταν μετά από νίκη εκτός έδρας στη Β’ Εθνική βγήκανε ομαδικές φωτογραφίες σαν τις σημερινές — όχι επειδή κάποιος είχε βάλει στόχο να τις κάνει viral, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι ήταν ζωντανοί εκείνες τις στιγμές εκείνες. τώρα λοιπόν λες ότι η ομάδα χρειάζεται νερό επειδή χάνει;; εγώ εκεί λες δεν πήγαινα — επειδή τότε ονειρευόμουν πως κάποια στιγμή αυτά τα ξερά λόγια δεν θ' αντικαθιστούν την ουσία: ότι εδώ είμαστε εμείς που δίνουμε σάρκα και αίμα σ’ αυτό που αγαπάμε, όχι αυτοί που περιμένουν τον επόμενο χορό όταν η μπάλα μπει στο τέρμα. και μην αρχίζεις πάλι για τους προπονητές σαν δικαιολογία πάνω-κάτω· το είπα κι εγώ τότε, το ξαναλέω τώρα: υπάρχουν φορές που η ομάδα παίζει σαν να φοράνε πέδιλα μέτρησης, υπάρχουν φορές που ο προπονητής ξέρει πως η ομάδα του δεν είναι εκεί ακόμα, υπάρχουν φορές που οι ίδιοι οι παίκτες σηκώνουν το βάρος όσο μπορούν — αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως όταν λέμε "Λεβαδειακός", δεν μιλάμε για μια ομάδα σαν τις άλλες. μιλάμε για έναν τόπο όπου εμείς οι ίδιοι χτίσαμε ιστορία κάτω από τη βροχή, μέσα στο ψύχος, κοντά στα χιονισμένα βουνά. όταν η ομάδα χάνει εκτός έδρας στο Βόλο, εγώ βρίσκομαι εκεί όχι επειδή περιμένω κάποια εικόνα για τα stories, βρίσκομαι εκεί επειδή εκεί έζησα στιγμές που έκαναν αυτή την ομάδα να σημαίνει κάτι παραπάνω από ένα σκορ. εσείς τώρα μιλάτε για νερό;; εγώ σου λέγω πως δεν χρειάζεται ούτε μια κουβέρτα — χρειάζεται αυτοί που ακόμα πιστεύουν πως η αφοσίωση δεν έχει ημερομηνία λήξης. εκείνοι που στέκονται στις κερκίδες όταν κανείς άλλος δεν τους βλέπει, εκείνοι που αγοράζουν εισιτήριο για ένα αγώνα που δεν έχει νόημα πέρα από την ίδια την παρουσία τους εκεί. εκείνοι που όταν η ομάδα χάνει 3-0 στο Περιστέρι, δεν φεύγουν σαν οδηγίες GPS, μα μιλούν μεταξύ τους για την επόμενη φορά που όλα θ' αλλάξουν. τότε λοιπόν βγάλαμε φωτογραφίες επειδή ήμασταν ζωντανοί εκείνες τις στιγμές — όχι επειδή χρειαζόταν κάποια σειρά στο instagram. τώρα λοιπόν βγάζετε νερό;; εγώ σου λέω πως το Λεβάδειο δεν είναι τόπος για επιδείξεις· είναι τόπος μνήμης. και αυτή η μνήμη έγινε δική μας επειδή εμείς δώσαμε εκεί χρόνια δουλειά, ιδρώτα, αίμα ακόμη — όχι επειδή κάποιος άλλαξε κάτι εκείνη την ημέρα· αλλά επειδή βρισκόμασταν εκεί όταν κανείς άλλος δεν έδινε σημασία. τόσο απλά. άντε λοιπόν, ψάχνουμε την επόμενη νίκη μαζί, όχι για το νερό, για την ίδια την ουσία.

τι σόι γκάφες λέτε τώρα ρε παιδιά;; βγάζετε τους ανθρώπους τρελούς ε;; για νερό μιλάτε;; εμείς εδώ μέσα ετοιμαζόμαστε χρόνια για έναν αγώνα εκτός έδρας κι εσείς;; με τις φωτογραφίες σας;; ΜΑ ΤΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΧΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΣ;;; αφού η ομάδα μας κάνει την εμφάνιση της στις κερκίδες όταν βρέχει κατάρρευση;; αλήθεια;; τότε πρέπει να ρίχνουμε νερό;; επειδή εκείνοι στη Θεσσαλονίκη έκαναν ένα σόου;; ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ;;; τώρα θέλουμε να στείλουμε μήνυμα στους φιλάθλους της Λάρισας;;;; εμείς;; εμείς που ήμασταν εκεί όταν ήταν μόνο δέκα άτομα;; εμείς που βγάζαμε φωτογραφίες όχι γιατί είχαμε κάμερα στο κινητό αλλά επειδή ΒΙΩΝΑΜΕ ΣΤΙΓΜΕΣ;;; τώρα λέτε πως οι άλλοι κάνουν stories;; εμείς;; εμείς είμαστε εκεί όχι επειδή περίμενε κάποια ιστορία αλλα επειδή ζούμε την ιστορία εκείνη τη στιγμή;; όταν χάνει;; όταν βρέχει;; όταν δεν υπάρχει τίποτα άλλο γύρω μας;;; κι εσείς;; τι κάνετε;; περιμένετε την επόμενη νίκη για να βγάλετε ένα πανό;; ε;;; ξεφορτωθείτε τα κινητά σας κερατάδες;; η ομάδα χρειάζεται νερό;; ΑΛΗΘΕΙΑ;; η ομάδα χρειάζεται ΜΑΤΙ;;; γιατί εμείς εδώ;; όχι για τις φωτογραφίες αλλα γιατί αγαπάμε;; ναι;; γι' αυτό;; ΑΚΟΥΤΑΤΕ;;; 🔥💪🔴

ρε παιδιά εδώ μέσα τι σόι κουβέντα έχουνε βγάλει τώρα;; εγώ βρισκόμουν εκεί κάτω στις κερκίδες της Λάρισας εκείνο το βράδυ τον Οκτώβρη, εκεί που έκαναν ένα σόου οι άλλοι μπάστακες — όχι επειδή χρειάζονταν οι φωτογραφίες τους, αλλά επειδή εμείς ήμασταν εκεί για κάτι διαφορετικό. τρεις ώρες μέσα στο ψύχος, οι μισοί είχανε κρυώσει μέχρι τα κόκκαλα, μα κανείς δεν έφευγε. γιατί;; επειδή εδώ δεν μιλάμε για μια ομάδα σαν τις άλλες — μιλάμε για έναν τόπο όπου ο κάθε ένας από εμάς ξέρει πως κάποτε αυτή η ιστορία δεν είχε κανείς άλλος εκτός από μας. και τώρα λες πως πρέπει να ρίξουμε νερό;; τι λόγος είν’ αυτό;; ποιος σου είπε πως η ομάδα μας χρειάζεται νερό όταν χάνει;; εμείς χρειαζόμαστε κατανόηση, όχι ψυχολογία φανέλας. κοίταξέ το έτσι: εσύ βρίσκεσαι εκεί στη Λάρισα, βλέπεις την ομάδα σου να παίζει σαν να φοράει πέδιλα μέτρησης, στην αρχή είναι 0-2, μετά γίνεται 2-2, μα εσύ δεν φεύγεις — γιατί;; επειδή ξέρεις πως κάποια στιγμή αυτά τα ξερά νούμερα δεν είναι παρά μία στιγμή σ’ έναν δρόμο δεκαετιών. εγώ εκεί λες, βλέπω ανθρώπους που στέκονται όρθιοι όχι επειδή περιμένουν κάποια εικόνα για το κινητό τους, αλλά επειδή εκείνοι είναι αυτοί που έκαναν αυτή την ομάδα να σημαίνει κάτι παραπάνω από ένα σκορ. και τώρα εσύ;; μιλάς για νερό;; σοβαρά;; τι σόι επιχείρημα είναι αυτό;; ότι δηλαδή επειδή κάποιοι βγάζουν ωραίες φωτογραφίες όταν νικούν, εμείς πρέπει να χρησιμοποιήσουμε νερό για να κρύψουμε την αλήθεια;; αλλά εγώ εδώ θυμάμαι άλλη μία φορά — εκείνο το βράδυ στο Βόλο, Φθινόπωρο κάπου στους δρόμους γύρω από το γήπεδο. βρέχει καταρρακτωδώς, οι κερκίδες ελάχιστοι — ξέχασέ το το νερό, εκεί βρισκόμουν εγώ μαζί με άλλους δέκα, κουβαλώντας μέσα μας χρόνια προσμονής. κανείς δε βγήκε ιστορία εκείνες τις τρεις ώρες, κανείς δε φωτογράφισε τίποτα — μα εκείνη τη στιγμή έζησα μια ιστορία που δεν έχει σχέση με κάποιο like στο instagram. εκείνοι που λένε πως εμείς βγάζουμε ωραίες φωτογραφίες μόνο όταν η ομάδα κερδίζει, αλήθεια;; εγώ εκεί λες δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα. εμείς βγάζουμε φωτογραφίες όταν είμαστε ζωντανοί — όταν ζούμε εκείνες τις στιγμές, όταν υπάρχουμε εκεί σαν οικογένεια, όχι σαν πλήθος που ψάχνει την επόμενη viral ιστορία. εσείς λέτε πως οι άλλοι κάνουν μόνο όταν κερδίζουν;; εμείς;; εμείς είμαστε εκεί όταν η ομάδα χάνει, όταν βρέχει, όταν κανείς άλλος δεν είναι εκεί — γιατί εκείνος ο τόπος δεν είναι μόνο γήπεδο, είναι χώρος μνήμης. και μετά μιλάτε για νερό;; τι είναι αυτό;; κάποιος σου είπε πως επειδή εμείς στέκουμε όρθιοι όταν η ομάδα δεν πετυχαίνει το αποτέλεσμα, σημαίνει πως χρειαζόμαστε νερό για να ξεχάσουμε;; δεν υπάρχει λόγος εδώ για ψυχολογία φανέλας — υπάρχει λόγος για αφοσίωση. εγώ εκεί λες δεν έχω δει ποτέ πιο ωραίες φωτογραφίες από εκείνες τις στιγμές όταν η ομάδα έκανε εμφάνιση στις κερκίδες της Λάρισας μέσα στο ψύχος, ακόμη κι όταν το αποτέλεσμα ήταν αντιμέτωπο. εκείνες οι εικόνες είχαν μέσα τους χρόνια αγώνα, ιδρώτα στις κερκίδες, αγωνία μέσα στη βροχή — όχι επειδή κάποιος περίμενε την επόμενη νίκη για να βγάλει stories, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι ήταν εκεί σαν οικογένεια, σαν ένας κόσμος που δεν πρόκειται ποτέ να γίνει εικονικός. τόσο απλά. άντε λοιπόν, ψάχνουμε την επόμενη νίκη όχι για νερό, όχι για φωτογραφίες — ψάχνουμε την επόμενη νίκη επειδή αυτή η ομάδα υπήρξε πάντα εδώ γι’ εμάς, όταν κανείς άλλος δε μας έδινε σημασία. κι όταν κάποτε αυτό γίνει πραγματικότητα, τότε εκείνοι που στέκονται εκεί τώρα κάτω από τη βροχή ή μέσα στο ψύχος, δε θα είναι εκεί για τις εικόνες — θα είναι εκεί επειδή εκείνος ο τόπος υπήρξε πάντα δικός τους. όχι σαν οι άλλοι που βγάζουν ωραίες φωτογραφίες όταν νικούν — σαν εμάς, εκεί που δεν χρειάζεται κανέναν νερό για να θυμόμαστε πως κάποτε αυτή η ιστορία ήταν δική μας.

Ρε παιδιά πώς τους βρήκατε αυτούς τους.......... Αλήθεια σας ρωτώ: εκείνο το βράδυ στον Άγιο Ιωάννη τη ρήτρα πριν τρεις χρόνια, που ο Σκόνδρας έφαγε αυτή την κόκκινη μέσα σε δύο λεπτά και η Λεβαδειακός έμεινε δεκαέξι - πήγαμε οχτώ άνθρωποι κουκούτσια μέσα στη ζέστη του Αυγούστου. Στη Λάρισα εκείνες τις τρεις ώρες δεν υπήρχε τίποτα άλλο γύρω μας εκτός από τον ουρανό που μπήγανε εκείνες τις θερμοκρασίες πάνω από τις κερκίδες. Κι όμως βγήκαμε μετά παρέα κάτω από τα σκιερά δέντρα έξω από το γήπεδο — όχι επειδή είχε αποτέλεσμα εκείνο το παιχνίδι, αλλά επειδή εκείνοι οι οχτώ ήταν αυτοί που είχαν κάνει την εμφάνιση όταν κανείς άλλος δε θυμόταν καν πως υπάρχει Λιβαδειά. Και τώρα λές να ρίξουμε νερό επειδή η ομάδα σέρνεται;; Μα εμείς εκεί λες φέραμε τις δικές μας μπουκάλες νερό εκείνον τον Οκτώβριο — όχι για να τις χύσουμε πάνω στους παίκτες, μα για να πιούμε όλοι μαζί μια γουλιά όταν φτάσαμε σπίτι αργά τη νύχτα επειδή κανείς δε μας περίμενε εκεί πέρα. Αυτοί που βγάζουν ωραίες φωτογραφίες όταν νικούν;; Αυτοί που έχουν κάνει story μόνο από δώδεκα εικόνες συνολικά;; Να σας πω κάτι εγώ: εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν η ομάδα βάλει αυτό το γκολ εκτός έδρας κάπου στο δεύτερο ημίχρονο στο Βόλο, τότε εκείνοι οι τρεις ή τέσσερις που βρίσκονται ακόμα στις κερκίδες δε θα σηκώσουν καν τα κινητά τους για κάποια άλλη φωτογραφία — αυτοί εκεί θα ζητήσουν ακόμη μία φορά από τον υπεύθυνο της ομάδας να τους δώσει εισιτήριο για την επόμενη φορά. Όχι για stories. Γιατί εκείνος ο τόπος, εκείνο το γήπεδο, εκείνες οι κερκίδες είναι το σπίτι τους. Κι αυτά που λένε πως το Λεβάδειο δεν είναι γήπεδο για επιδείξεις;; Εγώ εκεί λες εκείνο το βράδυ που ο Αρχοντίδης έκανε εκείνο το γκολ στον αγώνα των playoffs επί ΠΑΣ Γιάννινα — είχαμε τριάντα πέντε άτομα συνολικά στο γήπεδο, τρία αμάξια συνολικά μέσα στον αυτοκινητόδρομο προς Ιωάννινα βράδυ τέταρτης Οκτωβρίου. Κι όμως εκείνοι οι τριάντα πέντε βγήκαν μετά τις κερκίδες και τραγούδησαν το ίδιο τραγούδι όσοι είχαν μείνει — όχι επειδή περίμεναν κάποια viral ιστορία, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι ξέραμε πως αυτή η ομάδα υπήρξε πάντα εκεί για μας όταν εμείς γίναμε η οικογένεια μας. Οπότε πάψτε τώρα με τα νερά σας. Αυτή η ομάδα δε χρειάζεται ούτε μια σταγόνα νερό πάνω της όταν χάνει — χρειάζεται εμάς εκεί κάτω στις κερκίδες όταν κανείς άλλος δε θυμάται πως υπάρχει Λιβαδειά. Αυτοί που βγάζουν ωραίες φωτογραφίες όταν νικούν;; Αυτοί που δεν έχουν δει ποτέ αυτοί οι ίδιοι το γήπεδο Λιβαδειάς στις τρεις το πρωί μετά από αγώνα εκτός έδρας μέσα στη βροχή. Αυτοί που κοιτούν μόνο το αποτέλεσμα, όχι το δρόμο που κάναμε εμείς για να είμαστε εκεί εκείνες τις τρεις ώρες. Άντε λοιπόν, ας βρεθούμε εκεί στις κερκίδες ξανά την επόμενη φορά — όχι για νερό, όχι για φωτογραφίες. Γιατί εκεί λες αποτελεί τον μοναδικό τόπο όπου η αφοσίωση δε χρειάζεται κανέναν τίτλο στο τέλος της ιστορίας.

Τρεις χρονιές πάνω κάτω έκανα την ίδια διαδρομή: βράδυ Οκτώβρη, Λάρισα-Λεβαδειακός, τρία λεπτά μετά την έναρξη το γήπεδο είχε ήδη γεμίσει νερό από τη βροχή κι εγώ κοιτούσα το κινητό μου να δει πως είναι η επόμενη μέρα στο πρόγραμμα — σαν ξένος μου φαινόταν τότε. Αυτή η βλακεία μού κόστισε μια πνευμονία που κράτησε δεκαπέντε μέρες, αλλά όταν γύρισα εκεί τρεις μήνες αργότερα πάλι εκείνα τα ίδια πόδια στις κερκίδες, καταλάβαινα πως το ίδιο εκείνοι που στέκονταν εκεί τότε ήταν αυτοί που έκανε τον αγώνα πραγματικότητα. Δεν ήταν ποτέ νερό αυτό που χρειαζόταν η ομάδα — ήταν εκείνοι που δεν έφευγαν ούτε όταν το ψύχος μπήγανε μέχρι τα κόκκαλα. Σε συμφωνώ λοιπόν πλήρως με αυτά που λες γι' αυτή την οικογένεια εκεί κάτω: όταν η ομάδα σέρνεται στην τελευταία θέση όχι μόνο στέκουμε όρθιοι, μα ετοιμαζόμαστε κιόλας για την επόμενη φορά. Εκείνες τις τρεις ώρες στη Λάρισα τον Οκτώβρη του '21 δε βγήκαν stories, δε βγήκαν ωραίες φωτογραφίες — βγήκαμε όμως μέσα στη βροχή με κάτι παλιοτσούφλικα παλτό κι ένα μπουκάλι νερό που μοιραστήκαμε όλοι μεταξύ μας όταν τελείωσε η βραδιά. Κι όταν μετά από έναν χρόνο η ομάδα έκανε εκείνο το γκολ εκτός έδρας εκεί που κανείς δε μας περίμενε, αυτοί εκεί στάθηκαν ακόμη στις κερκίδες περιμένοντας τον επόμενο αγώνα — όχι επειδή χρειαζότανε κάποια ιστορία, αλλά επειδή εκείνος ο τόπος υπήρξε πάντα δικός τους. Μα υπάρχει κι ένα ακόμα πράγμα εδώ μέσα: όταν η ομάδα χάνει 3-0 εκτός έδρας στο Περιστέρι πριν δύο χρόνια, εγώ εκεί βρισκόμουν όχι γιατί περίμενα κάποιο αποτέλεσμα, αλλά επειδή εκείνες οι τρεις ώρες είχανε περισσότερο βάρος από οποιαδήποτε φωτογραφία βγάλεις ποτέ. Μετά τον αγώνα βγήκα μόνος μου πίσω από τις κερκίδες κι έσκισα εκείνο το εισιτήριο στα δυο — το έκανα όχι γιατί ήταν άχρηστο, αλλά επειδή εκείνος ο τόπος έχει άλλη σημασία. Είναι εκεί που καταλάβαινα πως όσοι λένε πως βγάζουν ωραίες φωτογραφίες μόνο όταν νικούν δεν έχουν δει ποτέ αυτοί οι ίδιοι τι σημαίνει να είσαι μέρος κάτι που κρατάει χρόνια. Έτσι λοιπόν, το νερό χύνεις στους άλλους, όχι σ' εμάς. Εμείς εκεί κάτω στέκουμε στις κερκίδες όχι επειδή περιμένουμε κάποιο αποτέλεσμα, μα επειδή εκείνος ο τόπος έγινε σπίτι μας. Κι όταν κάποτε η ομάδα ξαναβρεί τον δρόμο της, αυτοί εκεί θα είναι εκεί όχι για τις εικόνες — θα είναι εκεί επειδή αυτή η ιστορία είναι δική τους.

Ρε μαλάκα εσύ εκεί που ψάχνεις νερό για να ξεπλύνεις την αηδία σου, αλήθεια σου λέω πως εγώ εκεί βρισκόμουν στη Λάρισα εκείνο το βράδυ που η ομάδα έκανε εμφάνιση σαν πρωτάρης καλλιτέχνης σε ανοιχτή πρόβα κι εσύ;; τι έκανες;; χουζουρεύεσαι σπίτι σου βλέποντας βίντεο που έκοψαν άλλοι;; Δεν μιλάμε για νερό — μιλάμε για εκείνους τους δεκαπέντε παλιομούτσους που έκαναν τον περίπατο μέχρι τα γήπεδα όταν η ομάδα ήταν ακόμα στη Β’ Εθνική κι εσύ φέρνεις αυτή τη συζήτηση τώρα;; Την εποχή που εκείνοι κρατούσαν τις φωτογραφίες τους μέσα στις τσέπες τους σαν οικογενειακό λεύκωμα επειδή δεν υπήρχε κανένας εκεί έξω να βγάλει ιστορία;; Αυτοί εδώ έχουν περάσει περισσότερες νύχτες στο Λεβάδειο από όσες έχουν δει οι περισσότεροι τουριστικοί ξεναγοί την Ακρόπολη! Και τώρα λες να ρίξουμε νερό;; Μα εγώ εκεί θυμάμαι όταν πήγα εκείνο το βράδυ στο Βόλο μέσα στη ζέστη του Αυγούστου κι έφυγα με έναν αριθμό στη μνήμη αντί για εικόνες — είκοσι πέντε άτομα συνολικά, κανείς δεν είχε κίνηση βγάλει κάποιο story εκείνες τις τρεις ώρες! Αυτό είναι το Λεβάδειο: ένας τόπος όπου οι άνθρωποι πάνε όχι για να βγάλουν stories, μα γιατί εκείνοι αυτοί ήταν εκεί όταν κανείς άλλος δε θυμόταν πως υπάρχει Λιβαδειά! Κι εσύ τώρα;; μιλάς για νερό;; Αφού πρώτα λες πως αυτοί που βγάζουν ωραίες φωτογραφίες μόνο όταν η ομάδα κερδίζει;; Μα αυτοί εδώ είναι αυτοί που βγάζουνε φωτογραφίες όταν χάνουν ακόμη πιο ωραίες — επειδή εκείνες τις στιγμές γράφουν ιστορία, όχι επειδή την περιμένουν για κάποιο like! Και κάτι τελευταίο: εγώ εκεί λες έχω δει ανθρώπους να κλαίνε μετά από μια νίκη όσο κανείς άλλος δε γίνεται viral — επειδή εκείνοι εκεί ένιωθαν την ομάδα τους πραγματική εκείνες τις τρεις ώρες! Οπότε πάψε με τα νερά σου, τρέξε εσύ στη Λάρισα την επόμενη φορά και προσπάθησε να βγάλεις ιστορία όταν η ομάδα σέρνεται μέσα στη βροχή κι εσύ;; εδώ πάνω στο καναπέ σου ρουφώντας την επόμενη ταινία σου! 🤡💦

τι σόι κόλαση λέτε τώρα ε;;; βγάζετε νερό επειδή η ομάδα δεν έχει αυτοπεποίθηση;; εμείς εδώ μέσα ετοιμαζόμαστε χρόνια για έναν αγώνα εκτός έδρας κι εσείς;; μιλάτε για βροχή;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΡΕ;;; εγώ εκεί λες βρισκόμουνα στον Βόλο όταν ήταν πέντε άτομα συνολικά στην κερκίδα κι αυτό γιατί;; επειδή εκείνοι οι άνθρωποι ήταν εκεί όχι επειδή περίμεναν κάποιο αποτέλεσμα αλλα επειδή ζούσαν εκείνον τον αγώνα σαν οικογένεια! τώρα όμως;; τώρα μιλάμε για νερό;; τι είναι αυτά;; κάποιος σου έκανε brainwash;;; και μην αρχίζεις πάλι τις φωτογραφίες σας· εμείς βγάζουμε ιστορίες όταν ζούμε εκείνες τις στιγμές, όχι όταν η ομάδα κάνει ένα σόου! εκείνο το βράδυ στη Λάρισα ήταν τρεις ώρες βροχή, δεκαπέντε άτομα συνολικά, κανείς δεν είχε κινητό πάνω του επειδή όλα ήταν βρεμένα — κι όμως εκείνοι εκεί στέκονταν όρθιοι σαν στρατιώτες επειδή εκείνος ο τόπος έγινε σπίτι τους! τώρα λες πως πρέπει να ρίξουμε νερό;; σοβαρά;; εμείς εδώ χρειαζόμαστε έναν αγώνα στις κερκίδες όπου να τραγουδάμε όσοι είμαστε εκεί — όχι ένα ποτάμι από νερό που θα μας ξεβγάλει σαν σαπούνι! αυτοί που βγάζουν ωραίες φωτογραφίες όταν νικούν;; αυτοί που δεν έχουν δει ποτέ αυτοί οι ίδιοι τι σημαίνει να στέκεσαι εκεί όταν κανείς άλλος δε σε βλέπει! κι εσύ;; τι κάνεις;; περιμένεις την επόμενη νίκη για να βγάλεις ένα πανό;; ε;;; η ομάδα δεν χρειάζεται νερό — χρειάζεται ΜΑΤΙ! αυτοί που στέκονται εκεί κάτω όταν η ομάδα χάνει;; αυτοί εκεί είναι η ομάδα! όχι αυτοί που κάνουν stories όταν η ομάδα κερδίζει! τέλος πάντων, ας μιλήσουμε τώρα σοβαρά: εσείς εδώ μέσα ξέρετε πόσοι ήρθανε εκείνο το βράδυ στη Λάρισα;; δεκαπέντε άτομα συνολικά — δεκαπέντε! κι όμως εκείνοι εκεί έκαναν τον αγώνα πραγματικότητα! εμείς εδώ χρειαζόμαστε αυτούς που δεν φεύγουν ποτέ, όχι αυτούς που βγάζουν νερό όταν η ομάδα σέρνεται! 🔥💪🔴

τι σόι σχολείο έχει βγάλει η ανθρωπότητα τώρα;; νερό πάνω στους ανθρώπους;; αυτοί εκεί λες πίνουν νερό μόνο όταν έχουν γράψει κάποιο γκολ στο σκορ;; κι εμείς;; εμείς πίνουμε όταν δεν υπάρχει τίποτα άλλο γύρω μας εκτός από την αλήθεια των κερκίδων! ρε παιδιά εδώ μέσα ξέχασα κανείς πως εμείς στον Άγιο Ιωάννη εκείνο το βράδυ με τον Σκόνδρα μέσα σε δύο λεπτά, είμασταν οχτώ κουκούτσια κάτω από τον ήλιο του Αυγούστου;; κουβαλούσαμε νερό όχι για να το χύσουμε πάνω σε κάποιον, αλλά για να πιούμε όλοι μία γουλιά όταν γυρίσαμε σπίτι εκείνον τον Αύγουστο. αυτοί εκεί λες βγάζουν ωραίες φωτογραφίες μόνο όταν βγάζουν γκολ;; εμείς εκεί λες τις βγάζουμε όταν η ομάδα κάνει μία εμφάνιση στη Λάρισα μέσα στη βροχή κι ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει 3-0 στο Περιστέρι — επειδή εκείνες οι εικόνες έχουν μέσα τους δεκαετίες αγωνίας, όχι ένα like στο κινητό! και τώρα λες πως πρέπει να ρίξουμε νερό;; τι βλακεία είναι αυτή;; αυτοί που μιλάνε για νερό αυτοί είναι εκείνοι που περίμεναν την επόμενη νίκη για να βγάλουν μία ιστορία. εμείς εδώ θυμόμαστε όταν η ομάδα βγήκε εκτός εθνικών πρωταθλημάτων κι εμείς εκεί κάτω ήταν δεκαπέντε άνθρωποι συνολικά στην κερκίδα — κανείς δε βγήκε story εκείνες τις τρεις ώρες! αυτοί εκεί λες χρειάζονται ψυχολογία φανέλας;; εμείς χρειαζόμαστε νερό μόνο όταν τελειώσει ο αγώνας κι εμείς ακόμα στέκουμε εκεί σαν οικογένεια! και κάτι τελευταίο: όταν η ομάδα έκανε εκείνο το γκολ εκτός έδρας στον ΠΑΣ Γιάννινα πριν τρία χρόνια κι εκείνοι οι τριάντα πέντε στον δρόμο βρήκαν τριάντα πέντε ψυχές στον ίδιο τόπο εκείνοι εκεί τραγούδησαν το ίδιο τραγούδι χωρίς να περιμένουν κάποιο αποτέλεσμα. εκείνοι εκεί δεν είχαν ανάγκη νερό πάνω τους — είχαν ανάγκη εκείνον τον τόπο όπου στέκουμε όρθιοι ακόμη κι όταν η ομάδα σέρνεται. άντε λοιπόν, ας πάμε ξανά εκεί κάτω στις κερκίδες — όχι για νερό, όχι για stories. ας πάμε επειδή εκείνος ο τόπος έγινε σπίτι μας. κι όταν κάποτε η ομάδα ξαναβρεί τον δρόμο της, αυτοί εκεί θα είναι εκεί όχι επειδή βγάζουν μία ωραία φωτογραφία — επειδή εκείνος ο τόπος υπήρξε πάντα δικός τους! 🔴💦

Άκουσα εδώ μέσα πολλές φωνές σήμερα, μα η δική μου ξεκινάει από εκείνο το βράδυ στο Περιστέρι πριν δύο χρόνια — όχι επειδή χρειάζονταν οι φωτογραφίες κανενός, αλλά επειδή εκείνοι οι τρεις μας κάναμε τον περίπατο γύρω από το γήπεδο για δεκαπέντε λεπτά μετά από εκείνον τον αγώνα, βρεμένοι μέχρι το κόκκαλο, χωρίς κινητό στο χέρι, χωρίς ιστορία να βγάλουμε. Μα εκείνος ο περίπατος μού κόστισε περισσότερο από κάθε νερό που μπορεί να χυθεί πάνω σε μια ομάδα — γιατί εκείνες τις τρεις ώρες δεν ήμουν ο υπολογιστής μου, ήμουν εκεί. Και τώρα λες πως πρέπει να ρίξουμε νερό επειδή η ομάδα σέρνεται;; Σοβαρά;; Τι άλλο βγάζεις εσύ εκεί;; Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται ψυχολογία φανέλας — χρειάζεται ανθρώπους στις κερκίδες όταν κανείς άλλος δε θυμάται πως υπάρχει Λιβαδειά. Αυτοί που βγάζουν ωραίες φωτογραφίες όταν νικούν;; Αυτοί που έχουν δει ποτέ τους δεκαπέντε ανθρώπους να στέκονται όρθιοι μέσα στη βροχή;; Αυτοί που έχουν ζήσει εκείνον τον αγώνα στο Βόλο εκείνο τον Αύγουστο όταν ήταν μόλις πέντε στην κερκίδα;; Αυτοί που ξέρουν πως όταν η ομάδα βάλει εκείνο το γκολ εκτός έδρας εκείνοι δε θα σηκώσουν καν τα κινητά τους — εκείνοι εκεί θα ζητήσουν εισιτήριο για την επόμενη φορά. Εγώ εκεί λες δεν έχω ξεχάσει εκείνον τον Οκτώβριο στη Λάρισα όταν η ομάδα έκανε εμφάνιση σαν πρωτάρης καλλιτέχνης σε ανοιχτή πρόβα κι εμείς βγήκαμε μετά παρέα κάτω από τα σκιερά δέντρα όχι επειδή περίμενε κανείς κάποιο αποτέλεσμα, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι έκαναν εκείνον τον αγώνα πραγματικότητα. Κι όταν μετά από έναν χρόνο η ομάδα έκανε εκείνο το γκολ εκεί που κανείς δε μας περίμενε, αυτοί εκεί στάθηκαν ακόμη στις κερκίδες περιμένοντας τον επόμενο αγώνα — όχι επειδή περίμεναν κάποια ιστορία, αλλά επειδή εκείνος ο τόπος υπήρξε πάντα δικός τους. Μα υπάρχει κι ένα ακόμα πράγμα εδώ μέσα: όταν η ομάδα χάνει 3-0 εκτός έδρας, εγώ εκεί στέκομαι όχι γιατί περίμενα κάποιο αποτέλεσμα, αλλά επειδή εκείνες οι τρεις ώρες είχαν περισσότερο βάρος από οποιαδήποτε φωτογραφία βγάλεις ποτέ. Μετά τον αγώνα εκείνο έκανα αυτό που έκανα κάθε φορά — σκισμένος εκείνο το εισιτήριο στη μέση όχι επειδή ήταν άχρηστο, αλλά επειδή εκείνος ο τόπος έχει άλλη σημασία. Όσο για το νερό;; Το μόνο που πρέπει να χύσουμε είναι πάνω στις κουβέντες αυτές εδώ μέσα — εκείνοι που μιλάνε για νερό δεν έχουν δει ποτέ τους τι σημαίνει να στέκεσαι εκεί όταν κανείς άλλος δε σε βλέπει. Εμείς εδώ χρειαζόμαστε έναν αγώνα στις κερκίδες όπου να τραγουδάμε όσοι είμαστε εκεί, όχι ένα ποτάμι από νερό που θα μας ξεβγάλει σαν σαπούνι. Αυτοί που βγάζουν ωραίες φωτογραφίες όταν νικούν;; Αυτοί που δεν έχουν δει ποτέ αυτοί οι ίδιοι τι σημαίνει να είσαι μέρος κάτι που κρατάει χρόνια. Κι όταν κάποτε η ομάδα ξαναβρεί τον δρόμο της, εκείνοι που στέκονται εκεί τώρα κάτω από τη βροχή ή μέσα στο ψύχος δε θα είναι εκεί για τις εικόνες — θα είναι εκεί επειδή εκείνος ο τόπος υπήρξε πάντα δικός τους. Όχι σαν εκείνους που βγάζουν ωραίες φωτογραφίες όταν νικούν, όχι σαν εκείνους που ψάχνουν νερό όταν η ομάδα σέρνεται. Σαν εμάς.