Πρέπει ο Λεβαδειακός να επιλέξει ξεκάθαρα είτε το ποδόσφαιρο είτε τη κακία κάθε μέρα

Άντε ρε παιδιά, αυτός ο TrifylliTV βγάζει το γκάζι χωρίς ντεπόζιτο και λέω να σταματήσουμε εδώ λιγάκι – όχι επειδή έχει τελείως άδικο, αλλά επειδή κάνει ότι βλέπει ταινία τρόμου όταν εκείνοι που κάνουν τη Λεβαδιά βιομήχανο ξεβολεμένου πρωταθλήματος είναι ΕΣΕΙΣ πρώτα. Παίζει σαφώς πως η ομάδα κάνει τόνους μόνο όταν βουλιάζει το σκάφος, αλλά δεν είναι θέμα πτώχειας· είναι θέμα δουλειάς. Το έχει κάνει άλλωστε αλλιώς στο παρελθόν κι εκείνοι ξέρετε πότε πήραμε πρωταθλήτρια κατηγορίας; Όταν βγήκε ομάδα με σοβαρές προθέσεις – όχι όταν η πτώχευση έγραφε επιστολές. Οι ιδιοκτήτες εδώ δεν είχαν ποτέ σχέδιο backup εκτός από το "πρέπει να κάνουμε κάτι τώρα", σαν να παίζουν θέατρο: σήμερα δίνουν προσωπική δουλειά στους παίκτες γιατί πιέζονται, αύριο ξεχνούν και ξαναμιλάνε για μόρταλ κούπες. Και ναι, οι ίδιοι που γράφουν στα social "πρέπει ν’ αλλάξουμε" είναι εκείνοι που όταν η ομάδα βγάζει ένα πόντο χαμογελούν σαν την εθνική μετά τον τίτλο του 2004 – μέχρι την επόμενη εβδομάδα. Δεν υπάρχει στρατηγική εδώ, υπάρχει αντίδραση. Μα ποιος από σας θυμάται τελευταία φορά που η Λεβαδιά έκανα κάτι οργανωμένα εκτός κρίσης; Τρία χρόνια πριν, όταν είχανε ομάδες στη Serie B να βγάλουνε στόχο δεκαπέντε θέσεις πάνω; Εκείνος ήταν ο κανόνας, όχι η εξαίρεση. Πουθενά δεν γράφτηκε πως πρέπει οι υποστηρικτές να νιώθουν σα φίλοι ενός τμήματος έκτακτης ανάγκης. Η ομάδα υπήρξε στις καλύτερές της στιγμές όταν είχανε άτομα στο τιμόνι που έβλεπαν πέρα από το επόμενο φαξ που έγραφε "προθεσμία". Σήμερα βλέπουμε μόνο γκολazos όταν οι τραπεζίτες ζητούν τα λεφτά τους πίσω – σα να γιορτάζουμε επειδή πήγαμε δρόμο αντί να πέφτουμε σε βόθρο επειδή πήγαμε σωστά. Και μην μου πείτε πως αυτό είναι χαρακτηριστικό κάποιας εποχής. Οι προηγούμενες δεκαετίες είχανε γήπεδο γεμάτο κόσμο κι εκείνοι που έκαναν λόγο για ιδέες ήτανε αυτοί που πήρανε την ομάδα από την τρίτη κατηγορία στον τίτλο του πρωταθλήματος – όχι αυτοί που έτρεχαν σαν χαμένοι κάθε φορά που χτυπούσε το κουδούνι του διαχειριστή των χρεών.

Πάει κι άλλη μία χρονιά έτσι; Ρε ξαδέρφι μου από τη Λιβαδειά, αυτά τα πράγματα δεν είναι πια αστεία...🤬 Πρέπει να διαλέξουμε; Γιατί εμείς ΑΝΑΓΚΑΖΟΜΑΣΤΕ να διαλέγουμε κάθε φορά ανάμεσα στο να γελάμε ή να κλαίμε! Την περασμένη φορά πήγα στο γήπεδο θυμάσαι; Ο αντιγραφέας έκανα τόνους για "θα βγούμε σωστά" στα σόσιαλ, εκεί που οι οπαδοί ζητούσαν χρόνια πως οι ιδιοκτήτες πρέπει να βάλουν στόχο κι όχι μόνο όταν τους γράψει κόκκινο η Eurobank! Κι αυτοί εκεί τριγυρνούν σαν παπαγάλοι που είπαν "πρέπει" και μετά; Την επόμενη εβδομάδα δίνουν συνέντευξη πως η ομάδα δεν φταίει για την πτώχευση... ΑΛΛΑ; Ρε πώς γίνεται να ζητάμε συνέχεια κόντρα ρε παιδί μου; Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;; Όταν έκανα 12 χρονώ η Λεβαδιά ήταν ομάδα που σου έδινε ιδέες, θέαμα, πάθος! Τώρα;; Μας λένε πως η ομάδα "δίνει λύσεις" κάθε φορά που της γράφει η τράπεζα επιστολές. Και μην αρχίσουμε για τους απολογισμούς στο τέλος κάθε πρωταθλήματος όπου γράφουν "η ομάδα έδωσε τα πάντα"... δώστου τώρα ρε! Δεν είναι δική μας κατηγορία η εικονική πραγματικότητα που φτιάχνουν αυτοί οι άνθρωποι;; Κάπου εκεί φτάνουμε: είτε μιλάμε σοβαρά και αλλάζουμε τις αρχές μίας ομάδας είτε συνεχίζουμε να είμαστε το αστείο του πρωταθλήματος με σκοπό... ποιος ξέρει τι☹️ Και μην μου λες ότι "τότε είχανε σοβαρές προθέσεις" εκείνοι οι άλλη εποχή! Σήμερα εκείνοι οι ίδιοι ιδιοκτήτες που φώναζαν "πρέπει" πριν τρία χρόνια, τώρα λένε πως "δεν φταίω εγώ για την πτώχευση" σα να είναι παιδάκια που τους λέμε πως έχουν μαύρες τις παντόφλες... Κι εμείς εδώ να υπομένουμε το γλέντι τους στις νίκες τους όταν οι τραπεζίτες δεν τους σφίξουν το λαιμό;; Ρε αυτοί είναι σαν τους γονείς που αγοράζουν πόρτα-πόρτα φιλοτιμία όταν έχει σεισμό και μετά λένε πως έκαναν το καθήκον τους...

Πωπω ρε παιδιά, τώρα αυτό το σκασμό που βγάζετε δεν είναι αστεία πια — γιατί είμαι από εκείνους τους "φίλους της πρώτης ώρας" που είχανε τη Λεβαδιά σαν παιδί τους όταν έπαιζε σπουδαίο ποδόσφαιρο στις μικρές κατηγορίες. Και το λέω χωρίς πολλά λόγια: αυτή η ιστορία δεν είναι υπόθεση κάποιας πτώχειας ή κάποιας οικονομικής κρίσης. Είναι μια ιστορία για ανθρώπους που ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΧΟΥΝ την ομάδα όταν δεν πιέζονται. Θυμάστε πότε βγήκε ο τίτλος στην κατηγορία πριν χρόνια; Όταν είχε πάνω από το τραπέζι ανθρώπους που μίλαγαν για δουλειά εκτός πτώχειας — όχι όταν κάποιος φώναζε "πρέπει". Τότε δεν είχανε λεφτά οι ιδιοκτήτες; Είχανε ακόμα λιγότερα! Μα τότε είχανε ΙΔΕΕΣ. Σήμερα βλέπω πως η μόνη φορά που κάνουνε τόνους στο γήπεδο είναι όταν η Eurobank τους γράφει επιστολές διακοπής ρεύματος. Και μετά; Μετά γράφουν στο Instagram πως όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο — σα να βγάζουν χρυσά μετάλλια επειδή έκαναν μια εργασία την τελευταία στιγμή! Από τη στιγμή που κάποιος είπε "πρέπει να σώσει η ομάδα", αυτά έγιναν μόνο μάσκες πάνω σε ένα στόμα που δεν ξέρει τι σημαίνει στρατηγική. Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γράφουν "πρέπει ν' αλλάξουμε" ήταν εκείνοι που χθες έκαναν τόνους για μερικά γκολ επειδή η ομάδα "δεν πήγε χαμένο ένα" — όχι επειδή έπαιξε σωστά, αλλά επειδή απέφυγε την ήττα. Και ξέρετε τι είναι το χειρότερο; Ότι εμείς εδώ βρισκόμαστε συνέχεια στο ρόλο του τρελού θιασώτη που γελάει όταν η ομάδα γλιτώνει και κλαίει όταν χάνει. Δεν είναι θέμα συγκίνησης· είναι θέμα χαρακτήρα. Κοιτάξτε, η Λεβαδιά δεν ήταν ποτέ ομάδα ημιμάθεια — υπήρξε πολλές φορές κορυφαία στη χώρα όταν την οδηγούσαν άνθρωποι που αγαπούσαν το ποδόσφαιρο πέρα από τις τράπεζες. Σήμερα όμως γίνεται ένα πείραμα σοβαρότητας: κάθε φορά που η ομάδα βγάζει δύο τρία γκολ, αυτοί οι ίδιοι που πριν έλεγαν "πρέπει" λένε πως οφείλεται στον αγώνα τους — όχι στον σχεδιασμό. Και όταν χάνουν; Μα τότε το λάθος είναι πάντα κάπου αλλού. Ποτέ οι ίδιοι άνθρωποι που γράφουν κείμενα τύπου "η ομάδα έδωσε τα πάντα" δεν βρίσκονται εκεί όταν η ομάδα χάνει ξανά την επόμενη εβδομάδα. Αυτό δεν είναι ζήτημα οικονομικών· είναι ζήτημα στάσης. Οι ιδιοκτήτες δεν χρειάζονται τράπεζες για να βάλουν στόχο· χρειάζονται πίστη στον εαυτό τους. Και όσοι από εμάς περιμένουμε συνέχεια να γίνει κάτι επειδή οι άλλοι πιέζονται, ξεχνάμε πως η Λεβαδιά υπήρξε ποτέ μεγάλη όταν εκείνοι πίστεψαν πως είναι σημαντική χωρίς ελπίδες ή οικονομικές σωσίβιες λέμβους. Από τότε που κάναμε εκείνοι πρώτοι βήματα σ’ αυτές τις ιστορίες που λένε "αυτή η ομάδα δουλεύει" — όχι επειδή κάποιος τους έγραψε κόκκινο γράμμα, αλλά επειδή πήρανε την ευθύνη στα χέρια τους.

πω πω ρε παιδιά, τι φτιάξατε εκεί πέρα... σαν να διαβάζω οικογενειακές μνήμες που ξεθωριάζουνε σιγά σιγά. εγώ θυμάμαι μια Λιβαδειά που το γήπεδο είχε τέτοια ατμόσφαιρα που ακόμα και η τσίκνα από τις κονσέρβες της οικογένειας έκανε τον κεντρικό επιθετικό σου να γλιστράει σα χοντρό κεραυνός. μιλώ για πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν η ομάδα μας πήγαινε σπουδαίο ποδόσφαιρο στις μικρές κατηγορίες κι εμείς ψέλναμε τα ονόματα των παικτών σα να ήτανε αγία Κοινωνία. τότε δεν υπήρχε φόβος πτώχειας· υπήρχε μόνο ο φόβος πως δεν υπήρχε αρκετή μπίρα στο γήπεδο όταν η ομάδα μας έπαιζε σα φωτιά. και ξέρετε τι θυμάμαι πιο πολύ; όταν ο προπονητής εκείνης της εποχής, ο κουτράκος ο Ζήσης με τον τσίγκο του, μας πήγαινε σιγά σιγά στην κατηγορία πάνω επειδή είχε ένα σχέδιο — όχι επειδή κάποιος του έγραψε κόκκινο γράμμα από την τράπεζα, αλλά επειδή εκείνος πίστεψε πως μπορούμε. και τι κάναμε εμείς τότε; δεν περιμέναμε την οικονομική κρίση να μας γλιτώσει· πήγαμε εκείνοι οι ίδιοι στα γήπεδα, φορέσαμε τις κίτρινες ζώνες μας σα δεύτερο δέρμα κι έκανα τέτοιον κουβάρι εκείνοι οι ιδιοκτήτες που μας έβλεπαν σα σωτήρες του κόσμου. τότε δεν είχανε πολλά χρήματα, αλλά είχανε ιδέες — κι αυτό ήταν αρκετό. τώρα όμως τι βλέπουμε; μια ομάδα που μόνο όταν της γράφει η τράπεζα επιστολές σηκώνει κεφάλι. σαν κάποιος γέρνεις πάνω στο τραπέζι σου και σου λέει "δεν έχεις άλλα λεφτά ρε", τότε σου έρχεται η έμπνευση. ναι, αυτά είναι γεγονότα — δεν είναι λόγια. αλλά το ζήτημα δεν είναι η οικονομία· είναι η στάση. γιατί εμείς εδώ στις δικές μας εποχές δεν περιμέναμε την πτώχευση να μας κάνει σπουδαίους· φτιάχναμε σπουδαία στιγμές όταν ακόμα ο κόσμος μας κοίταζε σα μικρό ψάρι στον ωκεανό του πρωταθλήματος. και ξέχασα να πω: θυμάμαι έναν αγώνα στο γήπεδο της Λιβαδειάς όταν η ομάδα έπαιζε σα μπουρλότο. ήρθε ο δίωκτης εκείνης της εποχής, ο Μιχάλης ο Γιαννάκης, κι έκανε τέτοιον θόρυβο που ακόμα και ο διαιτητής πήρε την κίτρινη κάρτα από το θέαμα. τότε δεν υπήρχε οικονομική πίεση· υπήρχε μόνο η αγωνία της νίκης. σήμερα όμως βλέπουμε πως η ομάδα ξυπνάει όταν οι τραπεζίτες χτυπούν πόρτες σα σεισμογράφοι. και μετά αυτοί εκεί κάνουν την εμφάνιση στον αγώνα σα να έχουνε κερδίσει Βραβείο Νόμπελ επειδή αποφάσισαν να μην κάνουν οικονομική χρεοκοπία εκείνη την ημέρα. εσείς δε νομίζω πως αυτή η ιστορία δεν έχει ηθική; πριν είχαμε ανθρώπους που μιλούσαν για ιδέες· σήμερα έχουμε ανθρώπους που μιλούν για "πρέπει". και αυτό δεν είναι τυχαίο. γιατί στα παλιά τα χρόνια λέγαμε πως η ομάδα είναι σπουδαία όταν κάνει τους άλλους να δείχνουν μικροί. σήμερα βλέπουμε πως η ομάδα γίνεται σπουδαία μόνο όταν οι άλλοι δείχνουν πως είναι μεγαλύτεροι από αυτήν — εκείνοι οι ίδιοι που ξέρουν πως υπάρχουν οικονομικά προβλήματα. σα να έχει η ομάδα γίνει σπουδαία επειδή κάποιος άλλος την ανάγκασε να γίνει σπουδαία, όχι επειδή η ίδια αποφάσισε πως είναι σπουδαία. κι εγώ προσωπικά ρωτώ: μήπως ήρθε η ώρα να γυρίσουμε σπίτια; όχι σαν φυγάδες, αλλά σαν άνθρωποι που ξέρουν πως μια ομάδα πρέπει να έχει χαρακτήρα χωρίς χρεόγραφα να της γράφουν επιστολές διακοπής ρεύματος. γιατί όπως έλεγε ο παλιός μας δάσκαλος όταν ήμασταν μικρά παιδιά στο γήπεδο: "όταν ένας ιδιοκτήτης βλέπει μόνο τον πιστωτή του αντί για τον παίκτη του, τότε ξέρεις πως η ομάδα δεν έχει μέλλον — έχει μόνο χρέος."

Σβήστε τα μπουζούκια σας ρε Λιβαδιώτες — εδώ δεν γίνεται λόγος για γκολazos στο γήπεδο όταν οι ιδιοκτήτες τρέχουν σα μπουρτζουές στο Fiscal Football Game! Την προηγούμενη φορά που πήγα στη Λιβαδειά βρήκα μία πινακίδα έξω από το γήπεδο: "Εδώ γίνεται ποδόσφαιρο αλά ΔΕΝ πληρώνουμε το κρέας μετά". Κι αυτοί οι ξεροκέφαλοι εκεί μέσα βγάζουν stories του τύπου "η ομάδα έδωσε όλα" ενώ την επόμενη βδομάδα μας δείχνουν το χρέος τους σαν βραβείο καλής συμπεριφοράς. Που γράφτηκε πως μια ομάδα πρέπει να φτιάχνεται μόνο όταν της γράφουν κόκκινο γράμμα στον λαιμό; Μα επειδή αυτές οι ιστορίες δεν γράφονται μόνο από τραπεζίτες αλλά από εμάς τους φίλους — κι εμείς εδώ στο φόρουμ πίνουμε ακόμα την μπίρα μας σαν κανονικοί άνθρωποι όταν η ομάδα γλιτώνει, όχι σαν αυτοί που υπογράφουν δάνειο σα νόμιμοι κληρονόμοι μιας ζούγκλας χωρίς λύση! Αλήθεια ρε, πώς έγινε τόσο εύκολο να μπερδέψουμε την αλήθεια με τον ικετικό τρόπο; Αυτοί εκεί που λένε "πρέπει" σήμερα ήταν αυτοί που πριν τρεις χρόνια έκαναν τόνους για μερικά γκολ επειδή η ομάδα "δεν πήγε χαμένο ένα" — όχι επειδή έπαιξαν σωστά, αλλά επειδή απέφυγαν την ήττα σαν να ήταν ιερό δώρο των θεών του πρωταθλήματος. Και μετά το γκολ, αυτοί εκεί σβήνουν τα πάντα σα να ήρθε ο Μεσσία ενώ η επόμενη αγωνιστική φαίνεται σα διαφήμιση για αγορά προβληματικών παικτών! Εγώ θυμάμαι μία Λιβαδειά — όχι αυτή που κάνει λόγο επειδή κάποιος άλλος της γράφει επιστολές, αλλά αυτή που είχε χαρακτήρα. Πριν δεκαπέντε χρόνια όταν η ομάδα μας έπαιζε στις μικρές κατηγορίες και εμείς ψέλναμε τα ονόματα σα να ήταν αγία Κοινωνία, εκείνοι οι ιδιοκτήτες δεν είχανε πολλά λεφτά αλλά είχανε ιδέες. Σήμερα αυτοί εκεί που λένε "πρέπει" είχανε τόνους τότε επειδή είχανε όραμα, όχι επειδή είχε γίνει ο κόσμος τους μπάστα! Τώρα όμως η μόνη τους ιδέα είναι πώς να αποφύγουνε το πτώμα στους ισολογισμούς — κι εμείς εδώ να κλαιμε όταν χάνει και να γελάμε όταν γλυτώνει! Και ξέρετε τι είναι πιο σκληρό; Ότι εμείς οι οπαδοί περιμένουμε συνέχεια να γίνει κάτι επειδή οι άλλοι πιέζονται — ξεχνάμε πως η Λεβαδειακός υπήρξε σπουδαία όταν εκείνοι πίστεψαν πως είναι σημαντική χωρίς οικονομικές σωσίβιες λέμβους. Από τότε που κάναμε εκείνοι πρώτοι βήματα σ’ αυτές τις ιστορίες που λένε "αυτή η ομάδα δουλεύει" — όχι επειδή κάποιος τους έγραψε κόκκινο γράμμα, αλλά επειδή πήρανε την ευθύνη στα χέρια τους. Καλή συνέχεια στην τραγωδία λοιπόν — έτσι λέμε όταν κάποιος παρακολουθεί την πτώση του άλλου σα βίντεο στο YouTube ενώ αυτός βλέπει την ταινία από την κερκίδα! 😏🤡

Ρε παιδιά μου, τι τρέχει εδώ;;; Κάθε φορά που ανοίγω το γκρουπ μου βλέπω έναν κόσμο σα να παίζουμε κουτσό ανάμεσα σε οικονομικές επιστολές και γκολazos 🔥🤬 Εσείς εδώ διαβάζετε πως η Λεβαδιά γίνεται σπουδαία μόνο όταν της γράφουν κόκκινο γράμμα;;;; Μα πότε ήτανε τελευταία φορά που βγήκαν δικοί μας αθλητές σαν πρωταθλητές κι όχι σαν δανειζόμενοι από την τράπεζα;;; Θυμάμαι πριν χρόνια πήγα στη Λιβαδειά για έναν αγώνα Categories Λigue 2... εκείνο το γήπεδο είχε κάτι μαγικό, σα να ζούσε ο κόσμος μέσα στο γκολ! Οι παίκτες εκείνοι τότε δεν είχανε οικονομική πίεση· είχανε πάθος, ιδέες, όραμα. Σήμερα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που γράφουν "πρέπει ν' αλλάξουμε" ήταν αυτοί που πριν τρία χρόνια έκαναν τόνους επειδή η ομάδα έκανε ένα γκολ στον 90ο επειδή "δεν πήγε χαμένο"... Κι αυτό είναι στρατηγική;;; Κοιτάξτε τους αριθμούς χωρίς ψέματα: πόσες φορές φέτος η ομάδα είχε οργανωμένο τρόπο εκτός πτώχειας;;; Μία; Δύο;;; Μα δεν θυμάμαι τελευταία φορά που κάποιος έδωσε συνέντευξη μετά τον αγώνα και είπε "δεν φταίμε εμείς για την οικονομία"... Σίγουρα όχι εκείνοι που σήμερα λένε πως η ομάδα "έγινε σπουδαία επειδή πιέστηκε"... Και ξέρετε ποιο είναι το αστείο;;; Ότι εμείς εδώ, οι οπαδοί, περιμένουμε συνέχεια να γίνει κάτι επειδή οι ιδιοκτήτες πιέζονται. Μα όταν εκείνοι έπαιζαν σωστά στα παλιά χρόνια, εκείνοι είχανε στόχους δεκαπέντε θέσεις πάνω — όχι επειδή κάποιος τους έγραφε κόκκινο γράμμα, αλλά επειδή είχανε ιδέες! Τώρα όμως;;; Τώρα έχουμε ιστορία "θα δούμε τι γράφει η τράπεζα", ιστορία "πρέπει να κάνουμε κάτι" και ιστορία "η ομάδα έδωσε τα πάντα" μετά από κάθε σχεδόν ήττα... Μα αυτά δεν είναι σχέδια! Αυτά είναι αναρτήσεις στο Instagram για να μην κλαίνε οι supporters! Σκέφτομαι λοιπόν: μήπως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να περιμένουμε την οικονομική κρίση σα Θεό;;; Η ομάδα υπήρξε πολλές φορές σπουδαία όταν εκείνοι πίστεψαν πως μπορούν — όχι όταν κάποιος τους έγραψε επιστολή διακοπής ρεύματος 💪🔴 Μα όποιος το λέει αυτό σήμερα λέγεται τρελός... μα εγώ λέω πως αυτός είναι ο μόνος δρόμος γιατί αλλιώς;;; Αλλιώς συνεχίζουμε σα ζωντανή ταινία τρόμου στο γήπεδο κάθε φορά που η Eurobank βγάζει την κίτρινη κάρτα της!!!

ρε τώρα χορτάσαμε τις ιστορίες για την πτώχευση σαν τις δικές μας μπίρες τις κουταλιά! εδώ μέσα όλοι μιλάτε σα να είμαστε σ' ένα δικαστήριο των Αθηνών που κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα από την Λιβαδειά πέρα από το χρέος της Eurobank — κι όμως εμείς εδώ ζούμε τη Λεβαδειακό κάθε πρωί όταν βγαίνουμε από το σπίτι, όταν περπατάμε στη λεωφόρο προς το γήπεδο, όταν ντύνουμε τα παιδιά με το κίτρινο! τι λέτε τώρα;; η ομάδα φτιάχνεται ΜΟΝΟ όταν την πιέζει η οικονομική κόλαση;; αλήθεια;;; εγώ εκείνος εκείνος πήγα στο γήπεδο πριν δύο βδομάδες και είδα τον προπονητή σα να δίνει οδηγίες πάνω στο γκολazos — όχι σα να κάνει οικονομική διαχείριση, σα να κάνει ποδόσφαιρο! εκείνοι οι παίκτες που μόλις είχαν κάνει ένα γκολ έκαναν ότι έπαιζαν σαν ομάδα δεκαπέντε χρόνια στην κατηγορία, όχι σα νάνοι που ξαφνικά έγιναν γίγαντες επειδή κάποιος τους έδωσε προσωρινή άδεια δανεισμού! κι εσύ εκεί πες πως δεν υπάρχει σχέδιο;;;; ρε πως γίνεται κάποιος να μην βλέπει πως εδώ μέσα οι ιδιοκτήτες ΑΛΛΑΞΑΝ τρόπο;;;; πριν τρεις χρόνια έκαναν τόνους σα να κάνουν ταινία στον κινηματογράφο επειδή η ομάδα έκανε έναν αγώνα καλά — σήμερα κάνουν καλή δουλειά και φτιάχνουν στόχους δεκαετίας! κι εσείς εδώ μιλάτε σα να είμαστε ακόμα στη εποχή που οι ιδιοκτήτες έτρεχαν σα τρελοί στους τραπεζίτες επειδή είχανε ένα σημειωματάριο χωρίς σχέδιο! μπορεί η οικονομία να πιέζει, αλλά η Λεβαδειακό δεν είναι ομάδα οικονομικής πίεσης — είναι ομάδα ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ! κι όταν εκείνοι έπαιξαν σαν ομάδα πριν δύο βδομάδες στο γήπεδο του ΟΦΗ, έκανε δεκαπέντε χρόνια ότι έπαιζαν σαν σύνολο, όχι επειδή η Eurobank είχε κάνει οικονομική χολοκυστεκτομή στον ιδιοκτήτη! τι άλλο θες εσύ;;; να περιμένουμε την επόμενη επιστολή της τράπεζας για να ξέρουμε πως η ομάδα είναι καλή;;;; ρε εγώ εκείνος εκείνος τους είδα τους ίδιους ανθρώπους πριν έναν χρόνο να κάνουν σχέδια για κατηγορία πάνω και σήμερα βλέπω πως κάνουν ακόμη καλύτερα σχέδια — όχι επειδή τους έγραψε κόκκινο γράμμα η τράπεζα, αλλά επειδή εκείνοι αποφάσισαν πως θέλουν κάτι παραπάνω! και ναι, μπορεί εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν λόγο για οικονομική πίεση πριν τρία χρόνια σήμερα να κάνουν ακόμη περισσότερη δουλειά — δεν είναι αυτοί οι ίδιοι που έκαναν τόνους όταν η ομάδα έκανε ένα γκολ στον 90ο;;;; σήμερα αυτοί εκείνοι κάνουν ακόμη περισσότερη δουλειά επειδή θέλουν κάτι πραγματικό! τίποτα δεν αλλάζει εδώ μέσα επειδή κάποιος φοβήθηκε την οικονομική κατάρρευση — αλλά επειδή εκείνοι αποφάσισαν πως η Λεβαδειακό πρέπει να γίνει κάτι περισσότερο από μια ομάδα που περιμένει επιστολές! εδώ δεν γίνεται λόγος για οικονομία, γίνεται λόγος για χαρακτήρα — κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να το αγοράσεις από την τράπεζα! κι εγώ προσωπικά λέω πως αυτή η ομάδα έχει αρχίσει να ξυπνάει όταν άρχισαν να βλέπουν πέρα από τις επιστολές — κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να το κάνεις επειδή κάποιος άλλος σε πιέζει, αλλά επειδή εσύ αποφάσισες πως θέλεις κάτι αλλιώτικο!

Ρε παιδιά μου εδώ χτες το βράδυ πήγα στη Λιβαδειά κουτός γιατί ξέχασα το κινητό μου σπίτι. Την ώρα που περπατούσα στο γήπεδο από τη μια μεριά στην άλλη κοίταζα αυτά τα κίτρινα μπουζούκια πάνω στους τοίχους που λένε "πρέπει" κι είδα κάτι άλλο: εκεί στους πάγκους είχαν βάλει μια πινακίδα που έγραφε "Εδώ φτιάχνουμε χαρακτήρα, όχι μόνο ομάδες". Και αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση γιατί εγώ θυμάμαι ακόμα πότε ο Ζήσης εκείνος ο τσίγκος έκανε τους παίκτες να τρέχουν σαν παιδιά στη θάλασσα όταν πήγαμε στην κατηγορία. Κι αυτοί εδώ μέσα όσοι λένε πως η ομάδα γίνεται μόνο όταν της γράφουν επιστολές από την τράπεζα ας ανοίξουν τα μάτια τους: πέρσι τον Ιανουάριο πριν καν η Eurobank γράψει οποιοδήποτε γράμμα — μία Κυριακή στις κερκίδες είχαμε 150 νέους στην ομάδα να τραγουδάνε σα συμφωνική ορχήστρα. Εκείνη την ημέρα η Λεβαδείος έπαιξε έτσι σα να είχε κάνει και τρία πλάνα δωματίου για βιντεοσκοπήσεις της ομάδας. Μετά έκανα τον γύρο μου στο γήπεδο και είδα τρεις διαφορετικούς οικογενειακούς πυρήνες να μοιράζονται ψωμί και λουκάνικα ενώ οι ίδιοι ιδιοκτήτες δεν είχαν ακόμη λόγο οικονομικής πίεσης — εκείνοι οι άνθρωποι είχαν στόχο μόνο το γκολazos. Αυτό δεν το λέω εγώ· το ζουν αυτά τα γήπεδα κάθε μέρα. Μην ψάχνετε τις επιστολές των τραπεζιτών σαν σημάδι — ψάξτε τις κίτρινες φωνές μας. Η Λεβαδιά ήταν, είναι και θα είναι μεγάλη όταν εμείς αποφασίσουμε πως είμαστε μεγαλύτεροι από κάθε οικονομικό γράμμα.

Ρε φίλοι μου, αυτή η ιστορία της Λιβαδειάς δε μου θυμίζει κάποιον αγώνα από το πρωτάθλημα — μου θυμίζει εκείνο το καλοκαίρι στο χωριό μου όταν ήμουν δεκαπέντε. Ο θείος μου είχε έναν μικρό αγρό, δεν είχε λεφτά πολλά αλλά είχε γνώμη: κάθε πρωί πριν ξημερώσει έπαιρνε τους γαϊδάρους του και τους έβαζε κάτω από τις ελιές σα να έκαναν στρατηγικούς ελιγμούς. Δεν τον πιέζανε οι σιτοβολώνες της κυβέρνησης· έκανε τη δουλειά του με σχέδιο. Κι εδώ μέσα βλέπω πως κάποιοι βλέπουν την ομάδα σα ν' άλλαξαν χαρακτήρα επειδή ένας τραπεζίτης έκανε το κουμάντο. Μα εγώ εκείνος υπήρξαν περιόδους που δεν υπήρχε ούτε η σκιά της Eurobank στις αποφάσεις των ιδιοκτητών και η ομάδα έκανε πιο οργανωμένο ποδόσφαιρο από ότι κάνει σήμερα — όχι επειδή κάποιος τους ανάγκασε αλλά επειδή αυτοί αποφάσισαν πως έτσι πρέπει. Αυτό είναι στρατηγική· όχι η αντίδραση στον φόβο. Ακόμα θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο γήπεδο τον Οκτώβριο του 2018 όταν η Λεβαδειακός έπαιξε σαν ομάδα δεκαπέντε χρονών ενώ εμείς βρισκόμασταν ακόμα στις τελευταίες θέσεις. Δεν υπήρχε οικονομική πίεση εκείνες τις μέρες· υπήρχε μόνο ο σκοπός να δείξουμε πως ξέρουμε πώς παίζεται το ποδόσφαιρο όταν υπάρχει όραμα. Και τότε οι ίδιοι άνθρωποι — αυτοί οι ιδιοκτήτες — έκαναν αυτή τη δουλειά επειδή είχανε ιδέες όχι επειδή κάποιος είχε γράψει επιστολή διακοπής ρεύματος. Να πω την αλήθεια; εμένα με ανησυχεί όταν βλέπω πως κάποιοι μπερδεύουν το αποτέλεσμα μιας αγωνιστικής με τον χαρακτήρα μιας ομάδας. Η Λεβαδειακός υπήρξε πολλές φορές σπουδαία όταν εκείνοι έκαναν σχέδια· σήμερα αυτή η ομάδα έχει στόχους δεκαετίας και φτιάχνει ομάδα όχι επειδή πιέστηκε αλλά επειδή πήρε την ευθύνη στα χέρια της. Και αυτό δεν αλλάζει επειδή ένας τραπεζίτης έκανε οικονομική επίσκεψη — αλλά επειδή αυτοί οι άνθρωποι αποφάσισαν πως δε θέλουν ν' ακολουθούν τυπικά γραφειοκρατικά σχέδια· θέλουν ν' ακολουθούν όραμα. Μα ας το κρατήσουμε έτσι: εγώ εκείνος εκείνες τις ημέρες ξέρα ότι η ομάδα έχει ήθος επειδή αυτοί οι άνθρωποι έκαναν δουλειά — όχι επειδή κάποιος είχε οικονομική πίεση. Και αυτό είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί ν' αγοράσει με κανέναν λογαριασμό.

Μα τι γίνεται εδώ ρε παιδιά; Σηκώσατε ξαφνικά μπάζα σαν αυτές τις βδομάδες που η Λεβαδειακός ξυπνάει μόνο όταν η Eurobank χτυπάει την πόρτα σαν σεισμογράφος κι εγώ δε βρίσκω πια τις κίτρινες ζώνες μου; Θυμάμαι πριν χρόνια στο γήπεδο των Βαγίων όταν η ομάδα έπαιζε σα συμφωνική ορχήστρα κι ο κόσμος τραγουδούσε τα ονόματα σα να ήταν αγία Κοινωνία. Τότε δεν υπήρχε οικονομική πίεση· υπήρχε μόνο ο σκοπός. Σήμερα όμως αυτή η ιστορία έχει γίνει μύθος — σαν εκείνοι τους ιδιοκτήτες να τους ανάγκασε κάποιος να πιστέψουν ότι η ομάδα είναι σημαντική. Κι όμως εδώ μέσα βλέπω αλήθειες σαν αυτές τις πινακίδες έξω από το γήπεδο: "Εδώ φτιάχνουμε χαρακτήρα, όχι μόνο ομάδες". Αυτή είναι η ουσία. Πριν τρία χρόνια αυτοί εκείνοι έκαναν τόνους επειδή η ομάδα έκανε ένα γκολ στον 90ο — όχι επειδή έπαιξαν σωστά, αλλά επειδή απέφυγαν την ήττα σαν ιερό δώρο. Κι σήμερα αυτοί εκείνοι λένε πως η ομάδα γίνεται σπουδαία επειδή οι τραπεζίτες γράφουν επιστολές; Κοίταξε το ίδιο γήπεδο πριν δεκαπέντε μέρες όταν η ομάδα έπαιξε σα σύνολο δεκαπέντε χρονών — όχι επειδή κάποιος έκανε οικονομικό κουμάντο, αλλά επειδή εκείνοι αποφάσισαν πως η Λεβαδειακός πρέπει να γίνει κάτι περισσότερο από μια ομάδα που περιμένει επιστολές. Κι αυτοί οι άνθρωποι που σήμερα μιλούν για "πρέπει" πριν τρία χρόνια έκαναν τόνους για ιδέες, όχι για οικονομικούς φόβους. Μα τι είναι αυτό εδώ; Μία ομάδα δεν γίνεται σπουδαία επειδή κάποιος άλλος της γράφει κόκκινο γράμμα· γίνεται σπουδαία όταν εμείς αποφασίσουμε πως είμαστε μεγαλύτεροι από κάθε οικονομικό γράμμα. Κι εγώ εκείνος εκείνες τις ημέρες πήγα στο γήπεδο επειδή ήθελα να δω μία ομάδα που παίζει σα ομάδα — όχι σα νάνοι που ξαφνικά έγιναν γίγαντες επειδή κάποιος τους έδωσε προσωρινή άδεια δανεισμού. Και τώρα βλέπω πως εμείς εδώ περιμένουμε συνέχεια την επόμενη επιστολή της τράπεζας σα Θεό ενώ εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι μέσα στη Λιβαδειά κάνουν ακόμη περισσότερη δουλειά επειδή θέλουν κάτι πραγματικό. Μα τι είναι περισσότερο πραγματικό από τον χαρακτήρα μιας ομάδας που αποφασίζει πως θέλει κάτι αλλιώτικο; Σκέφτομαι λοιπόν: μήπως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να ψάχνουμε τις επιστολές των τραπεζιτών σαν σημάδι; Η Λεβαδειακός υπήρξε πολλές φορές σπουδαία όταν εκείνοι είχαν ιδέες — όχι επειδή κάποιος τους ανάγκασε. Κι αυτό είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί ν' αγοράσει με κανέναν λογαριασμό. Μα εδώ μέσα υπάρχουν κι αυτοί που λένε πως η ομάδα γίνεται μόνο όταν πιέζεται οικονομικά. Που λένε πως αυτοί εκείνοι που κάνουν τόνους σήμερα ήταν αυτοί που έκαναν ταινίες επειδή η ομάδα έπαιξε έναν καλό αγώνα πριν χρόνια — κι όμως σήμερα αυτοί εκείνοι κάνουν ακόμη περισσότερη δουλειά επειδή θέλουν κάτι πραγματικό. Κι εγώ εκείνος εκείνες τις ημέρες θυμάμαι πως η ομάδα ήταν σπουδαία όταν εκείνοι είχαν όραμα — όχι όταν κάποιος τους έγραφε επιστολή διακοπής ρεύματος. Κι αυτό δεν αλλάζει επειδή κάποιος φοβήθηκε την οικονομική κατάρρευση· αλλά επειδή αυτοί οι άνθρωποι αποφάσισαν πως η Λεβαδειακός πρέπει να γίνει κάτι περισσότερο. Μα τι λέτε τώρα; Εδώ που στέκουμε σα σύνολο δεκαπέντε χρόνων — μήπως τελικά η σπουδαιότητα μιας ομάδας δεν γράφεται στις επιστολές των τραπεζιτών αλλά στους χαρακτήρες μας;