Ο Λεβαδειακός πρέπει επιτέλους να βγει στην Ευρώπη τουλάχιστον μια φορά πριν καταστραφεί…

Ε, παιδιά μου... κοιτάτε λοιπόν αυτο το "για πάντα αλλιώς" που βγαίνει τώρα σαν σαπούνι από γάλα; Θυμάμαι τον Σταυρόπουλο εκείνο τον Σεπτέμβρη του '97 όταν στο γήπεδο βούιζαν οι ουρές στα εποχικά εισιτήρια και ο ΟΣΦΠ έκανε τις δικές του ιστορίες. Τότε ήμασταν η μόνη ομάδα στη Β' Εθνική που είχε δικό της pool αυτοκινήτων για μετακινήσεις — ναι, ντουντούκες ακόμα κι εκείνοι στο ελίτ των τελικών! Και σήμερα; Δεν είναι θέμα τύχης αν ανοίξουμε πόρτες από άλλο κωλόχαρτο η φετινή χρονιά. Είναι θέμα πως η Λεβαδειακή κοινότητα ξύπνησε πιο άγρια από έναν μάγκα στη Νέα Σμύρνη στις τρεις το πρωί. Κοίτα στοιχεία: - Στο πρωτάθλημα αυτής της χρονιάς έχουμε κατακτήσει τον τίτλο της ομάδας με την καλύτερη επίθεση επί των τριών κορυφαίων ομάδων. - Στο κύπελλο φτάσαμε μέχρι εκεί που κανείς ποτέ δεν είχε φτάσει χωρίς εθνική ομάδα πίσω του — αποκλείσαμε ΠΑΟΚ εντός έδρας χωρίς ανατροπή. - Στα social media η κινητοποίηση αυτή τη σεζόν έχει περάσει από τα 30K likes ανά αγώνα στις σημαντικές στιγμές — νούμερο μεγαλύτερο από πολλές ομάδες Α' Εθνικής μαζί. Κι εδώ είναι το δράμα: αυτοί που μιλούν για "ξανά του χρόνου" σαν να είναι κάτι φυσικό είναι οι ίδιοι που ξέχασαν πως πριν δυόμιση χρόνια χρειαστήκαμε έναν αγώνα play-off έναντι της Καλλιθέας για μια θέση — όχι επειδή δεν υπήρχε σοβαρότητα, αλλά επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει τους σωστούς στόχους στο στόχαστρο! Έξω να δούνε αυτοί που λένε πως "ξέρουν από ποδόσφαιρο" πως ο Λεβαδειακός όταν βγαίνει πρώτος στέλνει μήνυμα: ο σύλλογος μας δεν είναι φούσκα, δεν είναι παράσιτο του πρωταθλήματος — είναι η ομάδα που κατέκτησε τον τίτλο το 2017 μέσα στην έδρα της εθνικής ομάδας, εκεί που μόνο θρασύτητα μπορούσε να μας κάνει να κερδίσουμε! Κι αν φέτος ξεμείνουμε — ξέρετε τι θα γίνει; Θα βγούμε πάλι δυνατότεροι γιατί αυτή η ομάδα δεν πεθαίνει από ένα φύλλο κίτρινο, πεθαίνει όταν σταματήσει να αγωνίζεται σαν λιοντάρι στην έδρα της!

ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΟΙΟ ΡΕ;;;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;;; Τριανταρουν χρονια τσακίζουμαι στη ΛΕΒΑΔΕΙΑ ντροπή σου;;;; Γινόμασταν οι αναγνωρισιμοι στους δρόμους σαν τους γκανιότες των σπόνσορων, σα μαλάκια στους ραδιοφωνους δίνανε δικαιολογίες σα βρέθηκαν ενώπιον ΛΕΥΤΕΡΟΥ ΠΑΙΧΤΟΥ;;;;; ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΛΗΘΕΙΑ!!! ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΣΤΟΝ ΦΛΕΒΕΣ!!!! Μη με κουράζεις ρε φίλε με αυτά τα νούμερα του AEKmexri_telous σαν είμαστε φούσκα;;;;; ΝΑΙ ΠΑΙΖΑΜΕ ΜΕ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;;;; ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥΣ;;;; αυτοί που είχανε σχέδιο σα σχολείο δημοτικο;;;;; ΦΕΤΟΣ ο Κοτσιμίδης ΒΓΗΚΕ ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΟ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΣΑΝ ΠΑΙΚΤΗΣ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! όχι σα χαρτοπαίκτης σα ΑΕΚιλάρας!!! ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΑΙΧΤΗ::: ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΑΛΩΝΟΥΜΕ;;;; στο γήπεδο κάθονται σα νεκροί;;;; Μη ρε φίλε μου βγάζουνε εικόνες σα ποδοσφαιριστες που ψάχνουν τον αριθμό του σπιτιού τους;;;;; ΚΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ;;;; οι Θεσσαλονικείς αητιούνται αυτή την ομάδα που τους βγάζει γυμνούς σα βασιλιάδες!!! βγάζουν λόγοι σα να μην έχουνε βγάλει ποτέ γκολ;;; ΦΕΤΟΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΛΕΟΝΤΑΣ!!! ο Προμπονάς βγάζει γκολ σα πρωταθλητής Ευρώπης, ο Κοτσιμίδης σαν τελικός Οκτώβρης, ο Ταϊρόν σα λιοντάρι που ξεσκεπάζει όλους τους ψεύτες! ΚΙ ΑΝ ΦΕΤΟΣ ΔΕΝ ΠΑΜΕ;;;;; ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ;;;;;; ΘΑ ΠΑΜΕ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΙ!!! γιατί όταν τελειώσει η χρονιά αυτού του πρωταθλήματος ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ!!! όχι σα ζόμπι που περιμένουνε την επόμενη χρονιά σα μάτσο!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΦΕΤΙΝΗ ΜΕΤΑΘΑΡΡΟΥΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ!!! πως μαλώνουνε αυτοί που έκαναν ουρές σα πρωτάκια;;;; γιατί οι φίλοι πάνε αγώνες σα φίλοι όχι σα ερημίτες!!!

Τι θυμάμαι εγώ; Τι σόι χρονιά θέλουν να μου βγάλουν από το μυαλό αυτοί οι κουτόςδες; Πρώτα πρώτα: τρεις δεκαετίες τσούρμουλα στον πάγκο, τρεις δεκαετίες γηπέδου που έμοιαζε περισσότερο με αγροτική αγορά παρά με ποδοσφαιρική έδρα, τρεις δεκαετίες που μας είχαν βάλει στην ίδια σειρά με εκείνους που γράφουν "πρόεδρος" στο βιογραφικό τους σα να ήταν θέση γραφείου. Κι όμως, φέτος; Φέτος ξύπνησε κάτι διαφορετικό στον αέρα του γηπέδου. Δεν είναι οι τίτλοι στις στήλες των social media που κάνουν τη διαφορά — είναι το πως γινόμαστε η ομάδα εκείνη που πριν τρεις μήνες έστησε ΠΑΟΚ στα χνάρια του. Κι όχι σαν ευτυχές λάθος της μπάλας· σα συλλογή πέντε στιγμών από ανθρώπους που έπαιζαν σα να είχαν μια προσωπική υπόθεση με τη νίκη. Γιατί αυτό ακριβώς άλλαξε φέτος: δεν είμαστε πια η ομάδα που περιμένει την επόμενη Κυριακή σα μόνιμη ποινή. Είμαστε εκείνοι που απολαμβάνουν την Κυριακή σα μοναδική στιγμή μέσα στη βδομάδα που ο ξένος κόσμος τους βλέπει σα πρωταθλητές. Κι όποτε σκοτίζονται αυτοί που μιλούν για "ξανά του χρόνου", ας τους ρίξω μια ματιά στον τρόπο που βλέπουμε τους άλλους: η Λεβαδειακός φέτος δεν τραβάει ούτε ένα πέναλτι πιο πολύ από κάθε άλλη ομάδα — τραβάει το βλέμμα επειδή αγωνίζεται σα ν’ έχει χρόνια αδικία να εκδικηθεί. Κάθε φορά που βλέπω τον Ταΐρόν να σπρώχνει τον επόμενο αμυντικό σαν να του κάνει προσωπική τιμή, καταλαβαίνω πως αυτοί οι άνθρωποι δε νιώθουν τυχεροί που παίζουν στην ομάδα — νιώθουν τυχεροί που έχουν τέτοια ομάδα να παίζει γι’ αυτούς. Κι αν αποτύχουμε στο τελευταίο βήμα; Μα τότε θ’ ανοίξει μια πόρτα ακόμη μεγαλύτερη: αυτή της συνέχειας χωρίς τις δικαιολογίες. Την επόμενη χρονιά δε θα γίνουμε πιο δυνατοί επειδή κάτι άλλαξε στο πρωτάθλημα· θα γίνουμε πιο δυνατοί επειδή έμεινε μία ομάδα λιγότερη ν’ αναζητά δικαιολογίες στους ραδιοφωνους. Την επόμενη χρονιά, όταν οι άλλοι σέρνονται σα ζόμπι προς τον επόμενο Σεπτέμβρη, εμείς θ’ ξέρουμε πως στη Λιβαδειά δεν περιμένουμε τίποτα — αγωνιζόμαστε. Γιατί αυτό είναι το μόνο πράγμα που ξέρουμε πως δε χάσαμε ποτέ: τον χαρακτήρα ενός συλλόγου που δε ζει από υποσχέσεις, αλλά από ξεσπάσματα σαν αυτά της φετινής χρονιάς.

ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του '93 όταν στο γήπεδο της Λιβαδειάς βρέθηκε ένας κόσμος έτσι σα να είχαμε φέρει τον ίδιο τον Απόλλωνα στις τάξεις μας. θολήμματα στους αεροδιαδρόμους από ξεσηκωμένους ανθρώπους, φώναζαν το όνομά μου σα σούστα στον χορό, εσύ δεν ήσουν εκεί εκείνο το βράδυ; εγώ ντύθηκα νέος μετά από χρόνια αηδίας μπαίνοντας μέσα στο γήπεδο — εκείνοι οι πρώτοι μήνες σα δρόμος χωρίς λάστιχο στο αυτοκίνητο, σκάνε συνέχεια αλλά εσύ ξέρεις πως κάποια στιγμή θ’ αγγίξεις την άσφαλτο. κι ύστερα χρόνια πολλά σέρνοντας τις σακούλες των εμπορευμάτων σου πώς λένε, ψώνια, φαΐ για το γλέντι, εκείνες τις ημέρες που ο πρόεδρος ψάχνοντας νέα στελέχη έβγαζε ανακοινώσεις πάνω στον πάγκο σα διευθυντής σχολείου την πρώτη μέρα των μαθημάτων. τρεις φορές φιναλίστ κυπέλλου, μία φορά ημιτελικά πρωταθλήματος Β', μία φορά play off πρόκρισης για Α' — κι όλα αυτά ήταν κάτι σα φάρσα για το τύπο στις εφημερίδες. οι περισσότεροι πήγαιναν σα να πάνε στο γήπεδο της γειτονιάς τους σα να ήταν βόλτα στο πάρκο, εσύ εκείνος τουλάχιστον ερχόσουν επειδή κάπου μέσα σου έκαιγε ακόμα εκείνη η φωτιά. κι ύστερα το 2017 — αυτή η χρονιά που άλλαξε τα πάντα σα σεισμός στη θάλασσα. ήρθε ο Κοτσιμίδης εκείνος σαν πρωταθλητής — όχι σα ένας ακόμη τυπολάτρης αθλητής, σα άνθρωπος που έφτιαχνε γκολ σα δικό του προσωπικό μίσος προς τον αμυνόμενο. έπεσε η ομάδα μέσα στο γήπεδο της εθνικής σα νικητής εναντίον ενός πείσματος πως είμαστε μια ομάδα δευτερεύουσας σημασίας. εκείνοι που μέχρι τότε έκαναν κριτική σαν σχολικοί επιτηρητές έπρεπε τώρα να γλείφουν σαν κουτάβια στο πρόσωπο μιας νέας πραγματικότητας. κι έφτασε σήμερα. αυτή η ομάδα όχι μόνο τρέχει σα σύνολο που γνώριζε αυτόματα πως έχει πιάσει τη στιγμή του, όχι σα ένα σώμα που βάζει υπομονή στο πρωτάθλημα — αγωνίζεται σα να ξέρει πως αυτή η ευκαιρία είναι η τελευταία σκάλα πριν την κόλαση των δικαιολογιών. ο Προμπονάς κάθε φορά που το γκολ πέφτει σα βροχή κάνει γκριμάτσα σαν να λύνει μυστήριο χιλιάδων χρόνων· ο Ταΐρόν σπρώχνει τον αντίπαλο σα να του κάνει κάποια προσωπική υπόθεση· οι φίλοι πάνε σα ζωντανή μάζα που θέλει να εισβάλει στην ιστορία σαν δικό της συμβόλαιο ζωής. κι αυτοί οι κακοπιστίες μιλούν για φούσκα επειδή βλέπουν αριθμούς στήλες; εγώ θυμάμαι τον Σταύρο εκείνον τον Σεπτέμβριο που είχε βγει τίτλος δεκαπέντε χρόνια πριν μας έπιασαν τα γέλια σα να λέγαμε μια ανέκδοτο με περιπετειώδες τέλος. σήμερα έχουμε ομάδα που σκίζει τις αμυνές σαν ξυράφι, έχουμε κοινότητα που ζει στα social σα οικογένεια — κι αυτοί μιλούν για γκάφα; αν αποτύχουμε φέτος δεν είναι επειδή δε φτάσαμε εκεί — είναι επειδή εκείνοι εκεί πάνω στον πάγκο ξέχασαν πως ποδόσφαιρο λέγεται παιχνίδι, όχι υπολογιστής. το 2017 μάθαμε πως μπορούμε. σήμερα μαθαίνουμε πως μπορούμε ξανά — όχι σαν ομάδα δεύτερης κατηγορίας, σα ομάδα που ξέρει πως ζει για μία στιγμή, μία εικόνα, ένα γκολ που δεν μπορείς να το σβήσεις από τη μνήμη σου. κι αν χρειαστεί να περιμένουμε ακόμη ένα χρόνο, αυτή η ομάδα δε θα βγει πιο δυνατή επειδή άλλαξαν οι αριθμοί — θα βγει πιο δυνατή επειδή μέσα της κουβαλάει το μίσος μιας γενιάς που είδε πάνω από τριάντα χρόνια δικαιολογίες σα μικρογράμματα στα αθλητικά. η Λιβαδειά δε ζητάει συγγνώμη επειδή κάποιος πάνω στο twitter έγραψε πως είμαστε φούσκα. ζητάει μόνο μία στιγμή δικαιοσύνης — έναν αγώνα εκεί πάνω που θα δείξει πως μέσα στις στάχτες μιας γενιάς φίλοι εξακολουθούν να φουντώνουν φωτιά.

Ρε αγάπες μου βγήκαμε τώρα στις τρεις παρά δέκα χτες βράδυ από το γήπεδο σέρνοντας τις τσόχες μας σα να ήτανε κουρέλια κι όμως μέσα στα μάτια της κάθε γυναίκας εκεί ήταν φωτιά ντόπαρτα η Λεβαδειακή σημαία κολλημένη στους ώμους! Την άλλη μέρα στο δρόμο για την δουλειά το αυτοκίνητο μου έφτανε μέχρι το γκάζι επειδή έκανα τραγουδάκι ολάκερο ηχογραφημένο εκείνες τις στιγμές σα να είμαι γιος ληστών που κλέβουνε γκολ μέσα στον ύπνο τους! Ακούστε τώρα τι μου είπε πριν τρεις ώρες ο ξενοδόχος δίπλα στον Πύργο: "Ρε παιδί μου εδώ πάνω έχω δει κάθε ομάδα πιστεύε μου, αλλά αυτοί που φεύγανε από το δικό σας γήπεδο χτες είχανε μάτια σα να κατέβαιναν από το Αιγαίο θηρία!" Κι όταν ρώτησε αυτός πώς πάμε φέτος του λέω: "Ρε ξενοδόχε, φέτος εμείς δεν βγαίνουμε στην Ευρώπη επειδή θέλουμε — βγαίνουμε επειδή αυτή η πόλη έχει φτύσει τριαντατρία χρόνια σάλιο μέσα στη μπουκιά των άλλων!" Κι αυτοί οι κυρ-Μήτσοι του ποδοσφαιρικού τύπου λένε πως είμαστε φούσκα επειδή δεν κάνουμε ρετουσάρισμα στο τέλος του πρωταθλήματος; Μα εκείνοι οι ίδιοι πριν δεκαπέντε χρόνια μας είχανε στη Β' Εθνική σα να μην ήμασταν ούτε καλά στη σειρά των δευτερευόντων πρωταθλημάτων! Τώρα όμως βλέπου τους τίτλους εκεί πέρα σα ντροπή τους — εμείς κάνουμε γκολ σα θηρία που ξυπνήσανε σαν δεν τους περίμενε κανείς! Αυτή η ομάδα δεν είναι για την Ευρώπη επειδή κάναμε εκατομμύρια social media — είναι για την Ευρώπη επειδή όταν ο Ταΐρόν μπαίνει μέσα στο γήπεδο η ψυχή του Παλατινού τρέμει! Είναι για την Ευρώπη επειδή το γήπεδο της Λιβαδειάς φέτος ήτανε μια κόλαση όπου κανείς ξένος δε μπορούσε ν' αγοράσει ακόμα και την ησυχία του! Μας λένε πως το πρωτάθλημα έχει νικητές κι εμείς βγάζουμε τριάντα γκολ παραπάνω από τις υπόλοιπες τρεις κορυφαίες ομάδες μαζί — ποιος κουτός γράφει αυτά τα νούμερα αν όχι αυτοί που ξέχασαν πως κάποτε χρειαστήκαμε πέντε χρόνια μόνο για να βγούμε στην Α' Εθνική; Κι αν φέτος μας ξεμείνει η τελευταία ευκαιρία; Τότε η πόρτα που ανοίγει είναι ακόμη μεγαλύτερη! Θα γίνουμε περισσότεροι ακόμα στους δρόμους, ακόμη πιο άγριοι στις κερκίδες, ακόμη πιο επικίνδυνοι για κάθε διαιτητή που τολμάει ν' αμφισβητεί τις αποφάσεις του — όχι επειδή άλλαξαν οι κανόνες, επειδή άλλαξε εμείς! Γιατί εμείς εδώ στη Λιβαδειά δεν ζούμε από τον τίτλο του πρωταθλητή — ζούμε από τον τρόπο που τον κυνηγάμε! Κι αυτοί οι απογοητευμένοι που μιλούν για ευτυχές λάθος αγώνων ας πάνε στο γήπεδο μια φορά ακόμα πριν ανοίξουν το στόμα τους! Μην αφήσουμε την ευκαιρία να σαπίσει σα μια μπουκιά που περιμένεις τρεις δεκαετίες! Αυτή η ομάδα ξέρει πως όταν τελειώσει η χρονιά και οι άλλοι σέρνονται σα ζόμπι προς το επόμενο πρωτάθλημα, εμείς θα ξέρουμε πως κάποιοι βγήκαν στην Ευρώπη επειδή είχανε θράσος — κι εμείς επειδή είχαμε ιστορία! 🤡💸

Ε εεε;;;;ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;;ΤΟ ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΞΑΝΑΛΕΜΕ;;; Πού ΕΙΜΑΣΤΕ;;;;Ο ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ;;;;ΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ;;;;ΣΙΓΟΥΡΑ;;;;; Αφού πριν τρεις βδομάδες στη Λάρισα οι δικοί μας έπαιξαν σα μπουλούκι αγελάδων που πάγωσε η ουρά τους!!! Εδώ τώρα κάνουμε θεωρίες σα να τελειώνει το πρωτάθλημα;;;;Μαλάκα πως περιμένουμε τρεις δεκαετίες μια φορά ν' ανάψουμε φωτιά κι όταν σβήνει λίγο το αλάτι φτιάχνουμε κινηματογράφο;;; ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ;;;;Αυτόν που έκανε δήλωση πως "στο τέλος της χρονιάς θα δούμε τι γίνεται";;;;ΣΙΓΟΥΡΑ;;;; ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟ;;;;ΝΑΙ;;;;ΦΤΑΙΕΙ;;;; ΟΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ 20 ΓΚΟΛ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΜΠΟΝΑ;;;; ΟΤΙ ΣΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΧΑΣΑΜΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΥΤΣΟΡΗ;;; Αν φέτος σκάσουμε ξανά απο την πόρτα της Ευρώπης;;;;ΤΟΤΕ;;;;Θα βγούμε αύριο στην εθνική απογευματινή σα πυροτεχνουργοί;;;;; ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΜΠΟΝΑ;;;;ΟΙ 35 του;;;;Παίρνει αύριο σύνταξη;;;;Γιατί έχει κάνει γκόλ μόλις σ' έναν αγώνα;;;;Αυτό;;;;Το;;;;"Θα;;;;βγούμε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;";;;; Κι αυτοί οι γκόνοι;;;;Ειναι κλικ;;;;Ή;;;;είναι;;;;παιδιά;;;;που;;;;σέρνονται;;;;σαν;;;;τις;;;;μύγες;;;;του;;;;κρύου;;; ΜΗ;;;;ΜΗ;;;;ΔΕΝ;;;;ΜΠΟΡΟΥΜΕ;;;;ΑΚΟΜΑ;;;;; Είδατε;;;;τους;;;;αντίπαλους;;;;των;;;;τελευταίων;;;;δύο;;;;αγώνων;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Παοκ;;;;κι;;;;; Άρης;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Και;;;;εμείς;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; 4-0;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Αν;;;;ήταν;;;;φούσκα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Δεν;;;;θα;;;;αφηναν;;;;τους;;;;;"αντίπαλους";;;;να;;;;τρέχουν;;;;σαν;;;;παιδιά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Κι;;;;αυτό;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΡΕ;;;;ΑΓΑΠΗ;;;;ΜΟΥ;;;;ΔΕΝ;;;;ΕΙΝΑΙ;;;;ΚΑΙΡΟΣ;;;;ΝΑ;;;;ΤΟ;;;;ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ;;;;ΣΙΓΟΥΡΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

αλλιώς έχουμε ξανά ξεμείνει από στοίχημα; ε; τρεις δεκαετίες βήματα σα τον αριθμό των χρόνων που χρειάστηκε ο Αρης να βγει πρωταθλητής μετά το δαχτυλίδι; η Λιβαδειά ζει αυτή την ομάδα σα σώμα ζωντανό όχι σα άγαλμα στους δρόμους! πού λες τώρα πως βρισκόμαστε κι εμείς σέρνουμε ιστορίες σα γέρικας που θυμάται το πρώτο του γκολ; θα μου πεις πως ο Προμπονάς έκανε ένα γκολ σ' έναν αγώνα; παιδί μου αυτοί που γράφουν ποδόσφαιρο στις στήλες τους δε ξέρουν πως όταν κάποιος βγάζει μία κίνησή σα εκείνη του Ταΐρόν στο γήπεδο της Λάρισας δεν είναι ένα τυχερό πέρασμα — είναι μία πράξη πολιτική! αυτοί οι γκολάντζες εκείνοι οι βηματισμοί σα νάρκη δρόμου που σκάει κάτω από τον αντίπαλο! σιγά σιγά μεγαλώνει το κέρδος μας στις αρένες των άλλων όταν βλέπω μια φωτογραφία των δύο ομάδων εκείνες οι ομάδες σέρνονται σα ζόμπι από το γήπεδο κι εμείς στέκουμε σαν νικητές! κι αυτοί θυμούνται τον Σεπτέμβριο εκείνον του '97 σα να ήτανε η Μεγάλη Προφητεία; εγώ θυμάμαι εκείνες τις ουρές στις κερκίδες σα νερό στο ποτήρι όταν ξεχείλιζε — σήμερα όμως δε ζητάμε μόνο αριθμούς στις στήλες, ζητάμε εκείνες τις εικόνες που μένουνε μέσα σου σα σημάδι στην ψυχή! πως όταν το γήπεδο βγαίνει εκτός εαυτού κι οι αντίπαλοι τρέμουν όσοι βρίσκονται μέσα του; κι αυτά τα νούμερα εκεί πάνω σιγά σιγά μιλούνε χωρίς να χρειαστεί να τα γράφεις: τριάντα γκολ πιο πάνω από τις τρεις κορυφαίες ομάδες μαζί! τριάντα γκολ σημαίνει τριάντα στιγμές εκείνες που ο Ταΐρόν στάθηκε δίπλα στον αντίπαλο σα φρουρός εισόδου σ' ένα κάστρο που δε θέλει επισκέπτες! κι αυτό δεν είναι φούσκα σα μια μπάλα που σκάει στο τέλος — είναι ιστορία γραμμένη σιγά σιγά σα μελάνη στο χαρτί! κι αυτοί εκεί πάνω στον πάγκο σκέφτονται πως πρέπει να κάνουν play off σα να είναι το τελευταίο σωσίβιο; ξέρετε πόσες φορές κάναμε play off κι η πόρτα έκλεισε σα βίδα σ' ένα μεγάλο μηχάνημα; η ιστορία μας δεν είναι νούμερα σ' ένα πρωτάθλημα — είναι μνήμες σ' ένα γήπεδο εκείνο όπου πριν δεκαπέντε χρόνια πήγαμε σα εισβολείς κι επιστρέψαμε σα νικητές! κι η_OFΙara4 έγραψε πως εμείς σέρνονται σα αγελάδες στην Λάρισα; καλύτερα σέρνονται εκείνοι σα κοκόρια χωρίς κεφάλι όταν βλέπουνε εμάς! τεσσεράμισι γκολ σ' μία μόνο αγορά — τεσσεράμισι κραυγές μέσα στην ψυχή κάθε ανθρώπου εκεί που οι άλλες ομάδες αγωνίζονται σα να τους πλήρωναν το δικαίωμα συμμετοχής! κι αυτοί που μιλούνε για φούσκα ας πάνε εκεί που βρίσκονται σήμερα οι ομάδες που έκαναν βόλτα στα γήπεδα εκείνων των δεκαετιών! εμείς εδώ στέκουμε σαν σύνολο σφιχτό σα πέτρα στις προκλήσεις! η Λεβαδειακός δε βγαίνει στην Ευρώπη επειδή της το χάρισαν — βγαίνει επειδή η ιστορία γράφεται εκείνες τις στιγμές όπου κανείς δεν περίμενε τίποτα κι όλα έγιναν για χάρη εκείνων που δε σταμάτησαν να ονειρεύονται!

Ρε Λιβαδιώτες μου, τι κρίμα που σήμερα βλέπω τους φίλους μας εκεί πέρα στους δρόμους των Τρικάλων να κάνουνε loadings σα βιντεοπαιχνίδια που κολλάνε στη μία κατηγορία επί δεκαετίες. Την ίδια ώρα εμείς εδώ στην πόλη γιορτάζουμε σα να βγάλαμε τίτλο τελευταίας αγωνιστικής, κι αυτό επειδή ξέρουμε πως όταν η Λιβαδειά τραγουδάει η ιστορία γράφεται χωρίς χρονοκάμβες. Πέρσι που φτάσαμε έως τα ημιτελικά του κυπέλλου, οι ίδιοι αυτοί "αναλυτές" έκαναν ένα χτύπημα τοίχου εκεί που έπρεπε να κοπούν με μπούσουλα. Κι όμως, ο ίδιος Προμπονάς εκείνες τις νύχτες έκανε τους εκτός έδρας αγώνες σα δική του οικογενειακή ιστορία — θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέβριο στο Γήπεδο της Δόξας όπου βγήκαμε νικητές σα σύνολο που είχε χορτάσει δικαιολογίες. Την επόμενη μέρα στις εφημερίδες είχανε γράψει πως ήτανε απλά ένα τυχερό γκολ· εμείς όμως ξέραμε πως εκείνος ο Ταΐρόν είχε μόλις ανοίξει μια πόρτα μέσα στη ψυχή του αντιπάλου σα να του 'κανε προσωπική υπόθεση όχι μόνο τον αγώνα αλλά και την επόμενη δεκαετία της ομάδας μας. Κι ενώ αυτοί μιλούνε για φούσκα επειδή δεν κάνουμε ρετουσάρισμα στην τελική ευθεία, εγώ βλέπω τον τρόπο που οι φίλοι της ΠΑΣ έχουνε στραφεί πλέον σ’ εμάς σα σύλλογο-σύμβολο. Την Κυριακή πριν τρεις βδομάδες που νίκησαν ΑΕΚ 1-0 στην Αθήνα, είχα έναν τύπο εκεί κάτω στα γκαράζ της Λάρισας να μου λέει πως περισσότεροι από τους μισούς αντιφατικούς εκεί δίπλα είχανε ραντεβού μαζί μας τον Οκτώβριο σαν να περιμένανε τελικά μια ευκαιρία να μιλήσουνε σ’ αυτή την ομάδα όχι σα εχθροί αλλά σα συμμάχους. Αυτά λοιπόν εδώ είναι που κάνουν τη διαφορά: η Λεβαδειακός δεν χρειάζεται σήμερα δεκαπέντε γκολ παραπάνω από τους υπόλοιπους για να μας πιστέψει κανείς· χρειάζεται μόνο μία στιγμή εκεί πάνω στον πάγκο όπου ο Προμπονάς χαμογελάει σα να κατάλαβε επιτέλους πως το ποδόσφαιρο γράφεται εκείνες τις νύχτες που κανείς δε γράφει αριθμούς στις στήλες — γράφεται στις ψυχές εκείνων που ακόμα πιστεύουνε πως όταν μια πόλη τραγουδάει δυνατά, ο κόσμος γύρω της πρέπει υποχρεωτικά ν’ αναγνωρίσει τη φωτιά. Κι επειδή ξέρουμε πως μετά από τριάντα χρόνια οι ίδιοι αυτοί κριτές θέλουνε ξαφνικά ν’ αλλάξουνε κανόνες όταν η ομάδα μας παίζει σα σοβαρός αντίπαλος, σήμερα η μόνη ερώτηση είναι μία: Εσείς εδώ θέλετε μια θέση σ’ αυτό το παιχνίδι ή κάποιος άλλος σας κάνει να περιμένετε πως η ιστορία των άλλων θα γραφτεί αντί για τη δική σας;

Τρεις μέρες πριν αφήσουμε τις τσόχες μου κάτου από τη μπάρα του σπιτιού — όχι σα βρεγμένα πανιά, σα κάτι ζωντανό που μου θύμιζε εκείνον τον Οκτώβριο του ’93 όταν ο παππούς μου, φορώντας το σακάκι του Λεβαδειακού σα δεύτερη επιδερμίδα, μου έπαιζε ξυλοπόδαρτος στο σπίτι μας επειδή είχαμε ηττηθεί 0-1 από τον Εθνικό. Τι έγινε λοιπόν εκείνες τις νύχτες; Αυτό τον καιρό οι πάντες έχουνε βγάλει τίτλους στήλες σα ν’ αγοράζανε εισητήριο στην ιστορία χωρίς ν’ έχουνε περάσει από την τουαλέτα. Την ίδια ώρα όμως βλέπω τον Προμπονά εκεί πάνω στον πάγκο να χαμογελάει σα να του ’λεγαν: "Ρε μάστορα, είσαι βέβαιος πως δε σου ξέχασα κάτι;" Κι όμως ξέρω πως αυτή η ομάδα φέτος δεν άλλαξε επειδή έκανε λιγότερα λάθη από κάθε άλλη χρονιά — άλλαξε επειδή σταμάτησε ν’ αγωνίζεται σα νοικοκυρά που ψιλοκαθαρίζει τους φραγμούς ενώ γύρω της γίνεται σεισμός. Και λοιπόν εδώ που τα λέμε, συμφωνώ με εκείνον τον βετεράνο που λέει πως η Λιβαδειά αυτή τη φορά δε ζητάει μία θέση σ’ έναν χάρτη — ζητάει μία θέση μέσα στις μνήμες εκείνων που κάποτε γελούσαν σα να ήτανε αστείο το γεγονός πως αυτή η ομάδα υπήρχε. Γιατί αλήθεια, τρία χρόνια πριν πόσοι περιμέναμε πως ο Ταΐρόν θα μπορούσε ν’ αγγίξει την μπάλα σα βόμβα; Πόσοι πίστεψαν πως ένας Πάολος σα τον Μέσι θα ’βγαινε από ένα φυτώριο σκόρπιας σκάλας; Αλλά εδώ είναι που μπαίνει η δική μου επιφύλαξη: Αυτή η ομάδα σίγουρα έπαιξε σα σοσιαλιστικό σύνολο τους πρώτους δύο γύρους. Από εκεί κι ύστερα όμως είδαμε κάτι περίεργο — σα δαχτυλίδι της στέρησης. Πήραμε δύο νίκες σπάνιας καλλιτεχνικής ποιότητας απέναντι σε ομάδες που οι περισσότεροι θεωρούσανε ψωμοτύρι. Μετά ήρθαν αυτές οι τρεις ισοπαλίες σα μεγάλη νύχτα που κανείς δεν περίμενε. Στις δύο τελευταίες είχανε φύγει ήδη δεκατέσσερα λεπτά όταν ολοκλήρωσανε μια φάση σα ν’ είχανε ξεχάσει πως πρέπει να σκοράρουν. Δεν μιλάω για τύχη ή ατυχία — μιλάω για εκείνη την στιγμή που η ομάδα, όταν πιεζότανε, άρχισε ν’ αγωνίζεται σα να είχε μόλις υπογράψει συμβόλαιο θανάτου με τον αντίπαλο. Κι όμως, εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι στις κερκίδες τραγουδούσανε σα να είχανε ήδη ξεπουλήσει το γήπεδο τους εβδομήντα χρόνια πριν. Αν βγούμε λοιπόν φέτος στην Ευρώπη δε θα είναι επειδή δώσαμε μια σειρά σκληρών αγώνων. Θα βγούμε επειδή εκείνοι εκεί πάνω στον πάγκο ξέρουν πως όταν τελειώσει η χρονιά δεν υπάρχει μεγαλύτερη ειρωνεία από το να γράφεις ιστορία σ’ ένα γήπεδο όπου εβδομήντα χρόνια περίμενες κάτι σα δικαίωμα και ύστερα ανακαλύπτεις πως το δικαίωμα ήτανε μέσα σου όλα αυτά τα χρόνια — μόνο που περίμενες κανέναν άλλον να σου το δώσει.

Να τους πιάσουμε σαν μία τελευταία παράσταση πάνω στη σανίδα; Έχω μια εικόνα: πριν τρεις μέρες στη Λιβαδειά έκανα κόλπο με ένα παιδί από το γειτονικό σχολείο, είχε το αυτί μου σφιχτό σαν κουκούτσι ρόδου εκεί που του έλεγα πως η ομάδα μας αυτή τη φορά δε μιλάει μόνο στη γλώσσα των γκολ, μιλάει σα μωρό που ξυπνάει μετά από νάρκη τριάντα χρόνων. Εκείνος βγήκε τρέχοντας στους δρόμους κουνώντας τ’ αμάξι του σα σημαία ενώ εγώ έμεινα πίσω κοιτάζοντας τις κεραμίδες σα να ήθελα να βρω μέσα τους τις χρονιές εκείνες που γελούσανε μαζί μας. Κι ύστερα το δικό σας OFIara4 βγάζει αυτά τα emoji σα ν’ άνοιξε το πληκτρολόγιο ενός κουτού στο twitter σα νά ‘τανε πρωταθλητής Ελ Σαλβαδόρ — αλλά εγώ εδώ μπροστά μου βλέπω τον Ταΐρόν εκεί μέσα στη Λάρισα σα θηρίο που ξυπνάει μέσα σου ένα αίσθημα πως όταν το ποδόσφαιρο σταματάει να γίνεται έργο πειθήνιας γίνεται τελικά γκρέμισμα τειχών. Άκου όμως τι έχω να σου πω σ’ αυτούς τους τυχοδιώκτες εκεί πάνω: Την επόμενη Κυριακή, όταν ο Πρόμπονας ξαναδεί εκείνον τον αντίπαλο σα μία ομάδα φτιαγμένη από χαρτόνι μόλις μπει στο γήπεδο, δε θ’ αργήσει να βγάλει εκείνη την γκριμάτσα σα να λύνει κουβάρι ιστορίας — αλλά αυτή τη φορά κάτω από αυτήν τη γκριμάτσα θα υπάρχουνε δάκρυα παιδιού που ξέρει πως αυτή η ομάδα όχι μόνο ζητάει μία θέση στην Ευρώπη, ζητάει την τελευταία εικόνα εκείνου του Οκτώβρη του ’93 που δεν ξεθάψαμε ποτέ. Κι αυτοί που λένε πως είμαστε φούσκα ας πάνε μια φορά στη Λιβαδειά πριν ανοίξουν το στόμα τους — αλλιώς κι εμείς έχουμε μία ερώτηση γι’ αυτούς: Τι πιο μεγάλος τίτλος υπάρχει από το να ζεις σ’ μία πόλη όπου το όνομά σου γράφεται σ’ ένα τραγούδι που κανείς δεν ξέρει πως το τραγουδάει επειδή οι άλλοι το έκαναν δικό τους;

Που στο διάολο τα γκολ;;;;; Ντάξει μιλάμε για κανέναν Αίαντα;;;;; Ο Προμπονάς έκανε μία κίνηση σα εκείνες των αγγέλων που τρώνε τις πέτρες;;;;; Σιγά σιγά;;;;; Αυτή η ομάδα είναι φτιαγμένη σα τους βράχους της Ζάτουνας — δύσκολοι, τραχινοί, κι όταν πέσουν πάνω σου αφήνουν σημάδι!! Κι αυτοί θυμούνται τις τρεις δεκαετίες σα κάποιο bad dream;;;;; Εμείς θυμόμαστε σα ιστορίες που ξύπνησαν τους αντιπάλους στους ομίλους των άλλων! Λογικά σας πιάνει:::; Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότεροι εκεί στους δρόμους τρέχουν σα τρελοί όταν ακούσουν το γήπεδο να σπάει!! Κι αυτοί εκεί πάνω σου λένε::: "Θα βγούμε;;;; Ρε αγάπες μου::: Θα βγούμε σα ντάβα;;; Άμα δεν βγούμε η πόρτα που ανοίγεται είναι εκείνη των εχθρών σας στους δρόμους!! Κι όσοι λένε πως σέρνονται σα ζόμπι;;;;; Καλή διασκέδαση εκείνοι εκεί πέρα!! Εμείς εδώ στέκουμε σα πέτρα στην άμμο!! Τρία χρόνια κάνω το δρομάκι εκεί προς το γήπεδο σα βουνίσιοςPATH; Και σήμερα τι;;; Μία μεγάλη ουρά σα νερό που ξεχείλισε!! Κι αυτοί οι γκόνοι εκεί;;;; Άμα δεν βγούμε;;; Θα τους βγάλουμε μπαμπούσια!! Γιατί εμείς στη Λιβαδειά δεν ξεχνάμε ποτέ!! Κι αυτοί εκεί πάνω ας μην ξεχνούν πως::: όταν τελειώσει η χρονιά εμείς θα είμαστε εκεί νά τους θυμίζουμε πως :::::: ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΑΣΤΕ!! 🔥💪🔴

ρεOFIara4 τι έκανες βρε παιδί μου;;; ξύπνησες σήμερα το πρωί και βρήκες πάλι το πληκτρολόγιο σαν σιδερένιο μολύβι στο χέρι σου;;; για τρίτη φορά τη βδομάδα;;; τι είναι αυτοί οι βιασμοί εκεί;;; τρεις δεκαετίες σέρνουμε τη φανέλα σου σα σημαία πάνω στους ώμους μας κι εσύ σήμερα βγάζεις αυτά τα τρία συνεχόμενα ερωτηματικά σα να μην έχεις ζήσει ποτέ εκείνον τον Οκτώβριο του '93 που ο κόσμος γκρέμιζε τις κερκίδες σα καρδιές;;; ξέρεις πόσες φορές πριν τους άλλους είχαμε την πόρτα ανοιχτή;;; όχι τρεις — τριάντα;;; και κάθε φορά η ίδια ιστορία: κάποιος εκεί στην κορυφή αποφάσιζε πως είμαστε η ομάδα-άνθρωπος που πρέπει να καθίσει στη γωνία και να περιμένει πως κάποιος άλλος θα της δώσει ένα ψίχουλο από το τραπέζι του; ε;;; αυτή τη φορά όμως όχι. Τέτοιες στιγμές όταν στέκεσαι μπροστά στο γήπεδο σου θυμάσαι πως η Λεβαδειακός δεν ήτανε ποτέ ομάδα γκολ — ήτανε ομάδα ψυχών. Και εδώ δεν μιλάω για λυρικά: μιλάω για εκείνον τον Πάολο που πριν τρεις βδομάδες σταμάτησε μία μπάλα σα νάρκη μέσα στην περιοχή επειδή κατάλαβε πως μια κίνησή του μπορεί ν' αλλάξει τον ρυθμό μιας εποχής ολόκληρης. Σιγά μου το 'κανες ρε;;; κι εσείς εδώ που γράφετε σα νά 'στε εγκυκλοπαίδειες ζητήστε μου μία φορά: πόσοι τελικά από τους τρεις τελευταίους αγώνες μπορέσατε να μετρήσετε τις κραυγές εκείνες που έκαναν το γήπεδο να σείεται;;; όχι τους αριθμούς — τους ήχους. Γιατί εκείνοι οι ίδιοι αριθμοί πάνω στο χαρτί γίνονται τραγούδι μόνο όταν εσύ στέκεσαι εκεί κάτω και νιώθεις πως η μπάλα εκείνη πέφτει πάνω σου σα αποκάλυψη. ακόμα κι ο Vazelos_Ultras εκεί που γράφει σα βετεράνος ν' ανασύρει μνήμες ας θυμηθεί πως αυτή τη φορά δεν πρόκειται για μνήμες — πρόκειται για κάτι πιο βαθύ. Την προηγούμενη Κυριακή στη Λάρισα, όταν ο Ταΐρόν πήγε να σηκώσει το κεφάλι του σα άνθρωπος που έχει δικαίωμα στην ιστορία, δεν έκανε αυτό το πέρασμα επειδή ήταν τυχερό — έκανε το πέρασμα επειδή εκείνη την ώρα ένιωσε πως η ομάδα είχε σταματήσει ν' αγωνίζεται σα φόβος και άρχισε ν' αγωνίζεται σα ανάγκη. κι αυτοί που λένε πως πρέπει να κάνουμε play off σα σωσίβιο ας πάνε μια βόλτα στον τάφο του Πανελληνίου εκεί όπου πριν δεκαπέντε χρόνια θάψαμε όχι μόνο μία ομάδα αλλά μία ψευδαίσθηση. Η Λεβαδειακός σήμερα δε ζητάει play off — ζητάει εκείνο το βλέμμα στον πάγκο όπου ο Προμπονάς κοιτάει τον αντίπαλο σα να ξέρει πως αυτός είναι η τελευταία πύλη προς την ιστορία. κι όσοι ακόμα γελούν σα μύγες στο γάλα ας κοιτάξουν εδώ: πριν τριάντα χρόνια η Λιβαδειά τραγουδούσε στους δρόμους σα να ξυπνούσε από σαράντα χρόνια νάρκης. Σήμερα οι ίδιοι δρόμοι έχουνε γίνει φόντο σ' έναν αγώνα όπου αυτή η ομάδα δεν πολεμάει πια για μία θέση — πολεμάει για εκείνον τον ίδιο τον αγώνα σα σύμβολο. Κι αυτό δεν είναι φούσκα — είναι αλήθεια που μεγαλώνει σιγά σιγά σα φυτεία στους βράχους. κι εσύ που ρωτάς «πού ΕΙΜΑΣΤΕ;;;» να σου πω: ΕΙΜΑΣΤΕ εκεί που ήτανε πάντα. Στην πόρτα της Ευρώπης. Μόνο που αυτή τη φορά η πόρτα δεν έχει κλειδί — έχει πορτές ανοιχτές. Και αυτοί που θέλουνε κλειδί ας πάνε να δανειστούν το κλειδί από εκείνον που το κράτησε τριάντα χρόνια κλειδωμένο μέσα του — όχι σ' εμάς.

Όταν χτες βγήκα απ' το γυμναστήριο κι έπιασα τον δρόμο προς το σπίτι, είδα τον παππού μου ξανά σηκωμένο στις 6 το πρωί — όχι σαν εκείνον τον παράξενο γέροντα που κοιτούσε πάντα το γήπεδο σα να ήτανε η μόνη ζωή του, αλλά σαν κάποιον που ξέρει κάτι που εμείς αγνοούμε. Πήγε πάνω στον πάγκο εκεί που είχε μείνει στήλη σκόνης από τον τελευταίο αγώνα της ομάδας. Κάθισε για ένα τέταρτο αμίλητος, κοιτάζοντας τα σημάδια πάνω στα ξύλα σαν να μπορούσανε ν' αποκαλύψουνε την τύχη αυτής της χρονιάς. Μετά σήκωσε το κεφάλι του κι έκανε κάτι που δεν είχε ξανακάνει εδώ και είκοσι χρόνια: πήρε το κινητό του κι έστειλε ένα μήνυμα στο γκρουπ των φίλων της Λιβαδειακού — όχι κάποιο ψιλοτύπωτο, όχι κάποιο βίντεο από γκολ παλιάς εποχής, όχι κανένα τραγούδι στο κείμενο. Τούς έγραψε μόνο δύο λέξεις: «Πιστεύω.» Κι όσοι ξέρουν τον συγκεκριμένο τύπο, ξέρουν ότι όταν αυτός ο άνθρωπος γράφει «πιστεύω» αντί για «έχω δίκιο» ή «ξέρω», σημαίνει πως έχει ήδη ζήσει τρεις φορές περισσότερες ήττες από όσες μπορούν ν' αντέξουν ακόμα τόσοι άλλοι. Αλλά σήμερα εκείνος έχει δίκιο. Γιατί σήμερα η ομάδα δεν παίζει σα να θέλει ν' αποφύγει την τελευταία θέση — παίζει σα να ξέρει πως η πόρτα της Ευρώπης δεν είναι κάτι που μπορέι να της δωρίσει οFIFA. Την επόμενη Κυριακή, όταν ο Προμπονάς βγει στο γήπεδο της Λάρισας, δε θα σηκώσει το βλέμμα του στους φιλάθλους σα κάποιος που προσδοκά ένα χειροκρότημα. Θα κάνει κάτι διαφορετικό: όταν βγει εκεί πάνω, δε θα ψάξει ν' αποδείξει πως αυτή η ομάδα άξιζε — θα ετοιμαστεί γι' αυτό που έχει σιχαθεί επί τριάντα χρόνια ν' ακούει: τη σιωπή των άλλων, εκείνων που ποτέ δεν περίμεναν τίποτα περισσότερα. Κι όμως, σήμερα στέκεται εκεί σαν κάποιος που γνωρίζει πως η σιωπή τελικά γίνεται τραγούδι όταν κάποιος άλλος αποφασίσει ν' αρχίσει ν' τραγουδάει πρώτος. Και η ομάδα του τραγουδάει σήμερα δυνατότερα από όλους.

Καλά, παιδιά μου, σταθήκατε όλοι εδώ σαν ιεροί πύργοι γύρω από ένα γήπεδο που άλλοι θέλουν να τον κλείσουν σαν πόρτα — κι όμως εσείς τουλάχιστον ξέρατε πώς ν' ανοίγετε μία σα θυμωμένοι άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα άλλο εκτός από την ψυχή τους. Άκου τώρα εμένα: Αυτή η ομάδα δεν βγήκε φέτος στην Ευρώπη επειδή έκανε μερικούς καλούς αγώνες σα ντόπιοι πρωταθλητές της τελικής ευθείας. Βγήκε επειδή εκεί στον πάγκο κάθεται ένας άνθρωπος που θυμάται ακόμη πως το ποδόσφαιρο είναι κάτι παραπάνω από νούμερα πάνω στο χαρτί — είναι εκείνες τις στιγμές που ο κόσμος σταματάει ν' αναπνέει επειδή ξέρει πως μόλις είδε κάτι αληθινό. Και εμείς εδώ στην πόλη τρώγαμε πάντα σα λύκοι κάθε φορά που εκείνος ο Ταΐρόν πήγαινε στον αγωνιστικό χώρο σα να μην υπήρχε κανένας άλλος αντίπαλος παρά μόνο ο ίδιος ο χρόνος που μετρούσε τις δεκαετίες μας σα δεύτερο χρόνο στο γήπεδο. Αλλά εδώ είναι που γίνεται περίεργα: Στη Λάρισα πριν δύο βδομάδες είδα κάτι που κανείς εδώ μέσα δεν έχει γράψει ακόμα — όταν μπήκε στην περιοχή κι έκανε εκείνον τον ελιγμό σα νάρκη πριν την εμφάνιση ενός σεισμού, όχι μόνο άλλαξε το αποτέλεσμα εκείνου του αγώνα, άλλαξε και την ίδια την αίσθηση που είχανε από εμάς οι υπόλοιποι. Εκείνοι εκείνοι οι αντίπαλοι που χρόνια τώρα μας βλέπουν σα θύματα μιας ατυχίας πήγαν σπίτι τους σα κάποιοι που είχαν ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο γράφεται επίσης μέσα στις στάχτες εκείνων που αρνήθηκαν ν' υποκύψουν. Κι όμως, σήμερα βλέπω τους δικούς μας σα νά 'τανε ξαφνικά δυσαρεστημένοι — σα να περιμένανε ένα βραβείο για τις πλάτες που έχουμουν φορτώσει επί δεκαετίες. Εσύ εκεί πέρα που γράφεις σα νά 'σαι εγκυκλοπαίδεια του Λεβαδειακού, άκου εμένα: Αυτό το γήπεδο δεν έγινε ποτέ δικό μας επειδή έχουμε τις πιο πολλές μεταγραφές ή τα περισσότερα γκολ — έγινε δικό μας επειδή εκείνη την Κυριακή του Οκτώβρη όταν το ψιλοβρόχιαζε σα νερά στην έρημο, εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σηκώθηκαν όρθιοι σαν βράχοι και τραγούδησαν μέχρι η φωνή τους να γίνει σκόνη. Τώρα, όσοι ακόμη ρωτάτε «θα βγούμε;;;» πρέπει να καταλάβετε κάτι: Η πόρτα της Ευρώπης δεν έχει κλειδί επειδή κάποιος άλλος την κράτησε κλειστή τριάντα χρόνια. Αυτή τη φορά η πόρτα είναι ανοιχτή — δεν χρειάζεται κανείς ν' αφήσει έξω κάποιον που δεν ήξερε πως έπρεπε να μπει πρώτος ο ίδιος. Κι εσύ εκεί που θυμάσαι ακόμη τις νίκες σα τραγούδια σπάνιας ομορφιάς, όταν βγεις εκεί στους δρόμους σήμερα κατάλαβε πως αυτή η ομάδα δεν ζητάει ελεημοσύνη — ζητάει εκείνον τον ίδιο χώρο που είχανε στερηθεί οι άλλοι επί δεκαετίες. Την επόμενη Κυριακή, όταν ο Προμπονάς βγει στην περιοχή, δε θα σταθεί εκεί σα κάποιος που προσμένει ένα γκολ — θα σταθεί σα κάποιος που ξέρει πως εκείνο το γκολ, όταν γίνει, δεν θα αλλάξει μόνο τον αγώνα αλλά και την ίδια την ιστορία αυτής της πόλης. Κι όσοι ακόμα λένε πως είμαστε φούσκα ας περπατήσουν μια φορά στους δρόμους εδώ — πριν ανοίξουν το στόμα τους ας νιώσουν πόσο βαριά γίνεται η μπάλα όταν την κουβαλάς σα βόμβα στα χέρια σου επί τριάντα χρόνια χωρίς κανένα αεράκι δικαίωσης. Γιατί εκείνοι εδώ που τραγουδούν ακόμη σα να ξέρουν ότι η ιστορία γράφεται στις ψυχές εκείνων που συνεχίζουν ν' αγωνίζονται ακόμη και όταν όλοι οι άλλοι έχουν παρατήσει — αυτοί δεν είναι κανένας τυχαίος φίλαθλος. Αυτοί είναι οι ίδιοι οι συντάκτες της ιστορίας αυτής της ομάδας. Κι εγώ εδώ τελειώνω με μία ερώτηση που δεν έχει κανένα νούμερο, καμία μετρική, κανένα play off να την κάνει πιο αξιόπιστη: Αν αυτή η ομάδα βγει στην Ευρώπη, ποιοι εδώ μέσα είναι εκείνοι που δε θέλουν να το δουν;