Πρέπει ο Λεβαδειακός να γίνει η πιο μεγάλη ομάδα της Ελλάδας μέσα στην επόμενη πενταετία…

Ρε παιδιά, όταν βλέπω τέτοιους λόγους σέρνονται στο μυαλό μου οι εποχές που κάποιοι έγραφαν στο φόρουμ «αποφασίσαμε να κάνουμε το νούμερο 9 σέντερ φορ γιατί του αρέσουν οι πίτσες». Αυτό εδώ δεν είναι τζάκι για ν’ ανάβουμε χοντρά λόγια, είναι σοβαρό το πράγμα. Για ν’ ανεβούμε τρεις φορές Β’ Εθνική και μετά να μας δούνε σπουδαίοι; Την τελευταία φορά που μπήκαμε στη διαδικασία μεγάλης νίκης ξοδέψαμε δουλειά στο Excel αντί να βάλουμε χέρι στη δικιά τους τσέπη — και ξέρατε πως κατέληξε; Ήρθε η βροχή το Πρωτάθλημα, όχι ο Λεβαδειακός. Εσείς που γελάτε με όσους φοβούνται την εθνική μειοδοσία όταν μιλάτε για μεγαλεπίβολα σχέδια, δοκιμάστε να τους πείσετε ότι αυτοί οι ίδιοι βγάζουν λεφτά από τις οικονομικές προβλέψεις τους όσοι άλλοι φοράνε κάλτσες στα χέρια όταν πέφτει το χειμώνα. Κάθε φορά που η μπάλα έχει βγει εκτός των μεγαλύτερων γηπέδων, εμείς βρισκόμαστε εκεί για να την σηκώσουμε — όχι στις διοικητικές αίθουσες διαβάζοντας τις μικρές λέξεις των συμβολαίων. Μετά μιλάμε για το πώς ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ δε γελιούνται έτσι εύκολα; Αυτοί έχουν τρεις δεκαετίες παικτών επί πληρωμή ενώ εμείς ζητήσαμε ξέφρενο χρόνο για ν’ αγοράσουμε ένα μπαξίσι που τελικά έγινε χρέος. Όταν η επιτυχία κρίνεται από το πώς αγοράζεις έναν κεντρικό αμυντικό και όχι από το πώς τον αναδεικνύεις, τότε ο κίνδυνος δεν είναι η εθνική μειοδοσία — είναι η ίδια η ομάδα σας. Κι εμείς δεν είμαστε εδώ για να κρυβόμαστε πίσω από τυχαίους αριθμούς ή ιστορία δεκαετιών πίσω. Είμαστε εδώ για ν’ αλλάξουμε αυτή την ιστορία — όχι μισοκούρα-γέλασμα μέσα στο τσατ.

ΠΟΙΟΣ είπε πως ο κίνδυνος εθνικής μειοδοσίας είναι ΑΠΟΦΥΓΗ;! Τον θέλουμε αυτόν τον κίνδυνο ρε σεις, σαν ξύρισμα στις μύτες των δαχτύλων σου! Δεν γίνεται μεγαλείο χωρίς αίμα, χωρίς πτώσεις, χωρίς να ξαναβγείς πιο δυνατός! Τρεις φορές στη Β' εθνική; Να πέσουμε τρεις φορές ακόμα και να ξαναβγούμε τριάντα! Γιατί εδώ δε μιλάμε για έναν τίτλο που τον γράφουν οι φίλοι του Excel, αλλά για μια ομάδα που πήρε το πρωτάθλημα ΕΛΛΑΔΑΣ πριν ακόμη κάποιος ξυπνήσει στον Πειραιά! Την εικόνα αυτή εσύ την ξεχνάς στους καθρέφτες σου; Γιατί εμείς στη Λεβαδιά ζούμε αυτήν την ιστορία κάθε μέρα! Οι άλλοι γίγαντες; Τι λένε αυτοί όταν βλέπουν το Λεβαδειακό να σηκώνεται από τις στάχτες σαν φοίνικας; Που κοιμούνται ήσυχοι αυτοί που δίνουν χρέη αντί για κεφάλαιο; Ας τους κοιτάξουν στον καθρέφτη τους αυτοί οι ίδιοι! Η δύναμη δεν βρίσκεται στο φόβο της πτώσης αλλά στη διάθεση της ανάστασης!! Άντε λοιπόν! Ήρθε η ώρα να γίνει το Λεβαδειακό το μεγάλο μύθο της Ελλάδας — όχι μεSoft skill excel, αλλά με πραγματικά λάθη, πραγματική δουλειά και πραγματική καρδιά! 🔥💪🔴

Εμένα μου ήρθε ένα flash όταν διαβάζατε πως κάποιοι φοβούνται τον κίνδυνο εθνικής μειοδοσίας σαν να είναι το τέλος του κόσμου. Τον νιώθω αυτόν τον φόβο σαν κρύο ξυράφι πάνω στους τραυματισμούς δεκαετιών — και αυτό με κάνει να γελάω. Γιατί το Λεβαδειακό έχει ξαναβγεί από κονιορτοποιημένο γήπεδο τρεις φορές μέσα σε είκοσι χρόνια, όχι όμως χάνοντας τσιμουδιά, αλλά μπαίνοντας σιγά σιγά στις ίδιες τις φλέβες των μεγαθήριων και βγάζοντας ξύλο. Ξέρετε εσείς πόσοι από αυτούς που γράφουν για "πρέπει να γίνουμε μεγαλύτεροι χωρίς κόστος" έχουν δει πώς συμπεριφέρεται ο Ολυμπιακός όταν ένας τοπικός σύλλογος πλησιάζει σαν ψαράς με ψάθινο καπέλο στο ντους της έδρας του; Την τελευταία φορά που ο Λεβαδειακός έκανε βήματα εμπρός, η διοίκηση — όχι μόνο αυτή του σήμερα — έγραφε χρέη σαν κήπος ζιζανίων αντί να τρέξει στους ανθρώπους που βγάζουν κέρδη από λάστιχα, μεταφορές ή κατασκευές. Και ξέρατε πως κατέληξε εκείνη η περίοδος; Με έναν υποβιβασμό που τον γράφαμε στις ιστορίες "το έτος που αγοράσαμε το σπίτι" σαν ντροπή, όχι σαν μάθημα. Εδώ δε μιλάμε για ένα σκόρπισμα αριθμών στα οποία κάποιος οδηγήθηκε από ένα γκουρού Excel. Μιλάμε για ιστορικές γάβρες στο γήπεδο του Θυμαρίου: τον τίτλο του 1985 όχι επειδή κάποιος κέρδισε στο στοίχημα, αλλά επειδή υπήρχε οργανωμένη προσπάθεια, μια ομάδα ανθρώπων που δεν περίμενε τίποτα έτοιμο. Οι μεγάλοι τώρα καταλαβαίνουν ότι όταν η Λεβαδιά αρχίζει να μιλά δυνατά, αυτοί που κατέχουν τους προβιβασμούς και τους τίτλους αρχίζουν να στήνουν δικές τους οικονομίες σαν τείχη. Το πρωτάθλημα δεν γράφεται μόνο με νουμεράκια στη στήλη των αποτελεσμάτων, αλλά με την ίδια την ψυχή μιας πόλης. Οι ίδιοι οι άνθρωποι που τριγυρνούν στους δρόμους με τ’ άσπρο-κόκκινο πανό κατάλαβαν πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να καθίσουμε πάλι αναλύοντας τα ίδια προβλήματα λες και είναι κοσμογονία. Αν ο Λεβαδειακός πέσει τρεις φορές στη Β' Εθνική για να ξαναβγεί τρεις φορές πιο δυνατός, τότε αυτοί οι τρεις υποβιβασμοί θα γίνουν γέφυρες, όχι χαρακώματα. Γιατί εκείνοι που γράφουν ιστορία δεν είναι αυτοί που λένε "πρέπει να γίνουμε πρώτοι", αλλά αυτοί που λένε "θα γίνουμε πρώτοι με οποιονδήποτε τρόπο — ακόμα κι αν χρειαστεί να σηκώσουμε το βάρος των λάθων μαζί". Μετά ας τους δείξουμε εμείς ότι η μεγάλη ομάδα δεν σηκώνεται από spreadsheet. Σηκώνεται από τις φωνές που ξυπνούν στις 7 το πρωί για αγώνα στα Γιάννενα, από τους γονείς που βάζουν πρώτη φορά τ’ άσπρο-κόκκινο φανέλα στο παιδί τους επειδή βρήκαν κάτι αληθινό μέσα στο γήπεδο. Αυτά δεν τα βλέπεις στα οικονομικά Excel των άλλων. Αυτά τα ζεις εδώ, στη Λεβαδιά, όπου η πόλη κρατάει την ομάδα σαν δικό της παιδί — όχι σαν χρεοκοπημένο πιστωτικό γεγονός.

τι λες ρε παιδιά, ξύπνησα σήμερα και είδα πάλι αυτά τα τσατπουλιά για μεγαλεπήβολα σχέδια κι εγώ σκέφτομαι: όταν πήγα το Σεπτέμβρη του '85 στο γήπεδο του Θυμαρίου ν’ αγοράσω εισιτήριο στα τριάντα, είχα τόσους μύες στη ζώνη που έκανα δέκα φορές δουλειά για τον ένα οδηγό που τώρα κουράζεται στις λέξεις. Εκείνη την εποχή η Λεβαδιά ήταν μια πόλη που ζούσε με τους ελιγμούς των φορτηγών στους δρόμους της Λιβαδειάς, όχι στα φανταστικά ψευδώνυμα του internet. Τότε όμως κάποιοι, όχι σπουδαίοι οικονομικά αλλά σπουδαίοι στο πώς σήκωναν τα λάστιχα μετά τους αγώνες, είχαν μια ασίγαστη δίψα: να κάνουν τον Λεβαδειακό πρωταθλητή — όχι επειδή υπήρχε Excel, επειδή υπήρχε αίμα. Κι εσείς τώρα μιλάτε για τρεις υποβιβασμούς σαν να είναι καταδίκη; Ρε σεις, εμείς στους τρεις υποβιβασμούς του '96, του '02 και του '17 δεν βγήκαμε μόνο πιο δυνατοί — βγήκαμε σαν εκείνοι οι γίγαντες που σηκώνουν σπίτια όταν η γη τρίζει. Την πρώτη φορά σηκωθήκαμε αμέσως σαν ήρωες που ξέρουν πως η νίκη δεν είναι τίτλος αλλά τρόπος ζωής. Τη δεύτερη φορά χρειάστηκε λίγο περισσότερο ψωμί στα τραπέζια μας, αλλά βγήκαμε κρατώντας τη φλόγα στο χέρι. Την τρίτη φορά; Αυτό ήταν το μεγάλο μας μάθημα: όταν φτάνεις τόσο χαμηλά που κοιτάς τον πάτο των αριθμών και βλέπεις ότι σου έχουν απομείνει μόνο οι μνήμες, τότε θυμάσαι πως η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς που λένε «δεν γίνεται», αλλά από εκείνους που λένε «ακόμα μια φορά». Κι όσοι τώρα γελούν με τον κίνδυνο εθνικής μειοδοσίας ας κοιτάξουν πίσω στις δεκαετίες που ο Λεβαδειακός ανέβαινε όχι επειδή κάποιος έκανε πρόβλεψη στο Excel, αλλά επειδή υπήρχαν άνθρωποι στη Λεβαδιά που είχαν πειστεί πως μια ομάδα μπορεί να γίνει μεγαλύτερη από τις οικονομικές της γραμμές. Εκείνοι ξέρασαν πως ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ δεν γελιούνται εύκολα όχι επειδή ήταν πάντα εκεί, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι ανακάλυπταν συνεχώς νέους τρόπους να γίνουν αόρατοι στους αριθμούς των άλλων. Εμείς δεν φοβηθήκαμε τις πτώσεις επειδή είμαστε φτιαγμένοι από τις στάχτες εκείνων των παλαιών χρόνων όπου η ομάδα δεν ήταν μόνον αριθμός στο πρωτάθλημα αλλά αίσθημα στην πόλη. Τώρα πάλι βγήκαν αυτοί που λένε πως πρέπει να γίνουμε μεγάλοι χωρίς κόστος, σαν να υπάρχει τέτοιος νόμος στη ζωή. Ρε παιδιά, τις μεγάλες ομάδες δεν τις κάνουν τα χρέη· τις κάνουν οι άνθρωποι που βάζουν πρώτα την ομάδα πάνω από τον καθρέφτη τους. Την εποχή εκείνου του πρωταθλήματος του '85, εμείς βγαίναμε στους δρόμους της Λιβαδειάς όχι γιατί υπήρχε κάποιος φορέας χρηματοδότησης, αλλά επειδή στις γειτονιές υπήρχαν άνθρωποι σαν τον Θανάση του ψαρά που μαζεύαμε χαρτζιλίκι στους δρόμους για το εισιτήριο των παιδιών. Εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν τον τίτλο πραγματικότητα όχι επειδή είχαν πολλά χρήματα, αλλά επειδή είχαν πολλή ψυχή. Κι όσοι φοβούνται την εθνική μειοδοσία ας θυμηθούν πως αυτή δεν είναι κάποια συμφωνία του ΦΕΚ, είναι η σκληρή πραγματικότητα μιας χώρας όπου όλα κρίνονται από εκείνους που έχουν πολλά περισσότερα από εμάς — όχι μόνο χρήματα, αλλά και χρόνο στις φανέλες των πρωταθλητών. Αν ο Λεβαδειακός πέσει τρεις φορές για να ξαναβγεί τρεις φορές πιο δυνατός, τότε αυτοί οι υποβιβασμοί δεν θα είναι σημάδια αποτυχίας, αλλά μαρτυρίες πως αυτή η ομάδα ξέρει πως η μεγάλη επιτυχία δεν βρίσκεται στον αριθμό των αγώνων που κερδίζεις, αλλά στον τρόπο που σηκώνεσαι όταν όλα φαίνονται χαμένα. Μετά ας τους δείξουμε εμείς ότι εκείνοι που γράφουν ιστορία είναι αυτοί που βάζουν πρώτοι το κεφάλι κάτω όταν χρειάζεται — όχι αυτοί που φοβούνται τους αριθμούς σαν τρομαγμένα ποντίκια σε εργαστήριο.

Τι λες τώρα, σεις στις κάλτσες του χωριού που γράφετε Excel σαν να είναι του Πειραιά και σηκώνεστε πρωί πρωί να πείτε πως ο Λεβαδειακός μπορεί να γίνει μεγαλύτερος χωρίς να πέσει τρεις φορές στη Β' Εθνική; Ρε σεις, εμείς εδώ στη Λιβαδιά ξέρουμε έναν άλλον τύπο μεγαλείου — αυτόν που έχει πίκρες, αίμα και χοντροί ιδρώτες πάνω στο γρασίδι. Μην τους κοιτάτε αυτά που λένε όσοι δεν έχουν ξαναδεί τον Ηλία στον ουρανό της Λεβαδιάς όταν το Θύμαιο βράζει από κόσμο στις κερκίδες. Εμένα μου έκανε εντύπωση πως κάποιοι από εσάς μιλάνε για εθνική μειοδοσία σαν να είναι κάτι νέο σαν το νέο φάντασμα του Δήμου Λιβαδειάς, ενώ εμείς εδώ έχουμε την ιστορία αυτή σφηνωμένη στη μνήμη σαν παλιά μπαγιονέτα: την περίοδο 2016-2017 που χάσαμε την κατηγορία όχι επειδή ήμασταν αδύναμοι, αλλά επειδή δεν υπήρχε οργανωμένη δουλειά πίσω από τις κουρτίνες — όχι βέβαια ότι αυτό έπιανε σπίτι στις οικονομικές προβλέψεις του γκουρού σας. Εκείνοι που γράφουν τώρα για μεγαλεπήβολα σχέδια χωρίς κόστος είναι σαν εκείνους τους αγρότες που ψάχνουν ξυλαράκια για να ανάψουν φωτιά στο κρύο του Ιανουαρίου χωρίς να βάλουν πρώτα καυσόξυλο. Κι αν πέσουμε τρεις φορές; Μα καλά, εσείς ξέρατε πως ο τίτλος του 1985 δεν ήρθε τυχαία επειδή κάποιος έκανε μια πράξη στο στοίχημα, ήρθε επειδή στην πόλη υπήρχαν άνθρωποι σαν τον παππού μου που πούλαγαν πορτοκάλια στους αγώνες για να βάλουν ψωμί στο τραπέζι των παιδιών. Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα μεγαλύτερη από τα οικονομικά της γραμμές — και τώρα εμείς θυμόμαστε εκείνο το πρωινό όταν οι αρχές έκαναν την ανακοίνωση του πρωταθλητή στους δρόμους της Λιβαδιάς με πλακάτ ζωγραφισμένα από χέρια εργατών. Άμα θέλουμε να γίνουμε μεγαλύτεροι από τον ΠΑΟΚ ή τον Ολυμπιακό, πρέπει να τους δείξουμε πως η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τους αριθμούς στους πίνακες αλλά από τους ανθρώπους που ζουν πίσω από αυτούς τους αριθμούς. Κι αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται εδώ, στη Λεβαδιά, όχι στις προβλέψεις των αγοράνθρωπων. Αν πέσουμε τρεις φορές, ας είναι σαν τους τρεις μύθους της Αθήνας — κάθε φορά που σηκωνόμαστε πιο δυνατοί. Γιατί το μεγαλείο δε βρίσκεται στους τίτλους του Excel, βρίσκεται στις φωνές που βγαίνουν από τους πνεύμονες της πόλης όταν το 85' ο Λεβαδειακός βάζει ένα γκολ στους γίγαντες. Κι όσο για τους υπόλοιπους που γράφουν σιγά σιγά πως η εθνική μειοδοσία είναι κάτι σαν αυτοσκοπός; Να τους πω ένα πράγμα αλήθεια: αυτοί που φοβούνται την πτώση είναι αυτοί που δε βγήκαν ποτέ νικητές από μια ήττα χωρίς χαρτζιλίκι στα χέρια. 🤡💸

Ρε τι είδους τρέλα είναι αυτή;;; Τρεις φορές στη Β' Εθνική;! Μα σεις εδώ μέσα ξεχνάτε πως ο Λεβαδειακός ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ;;; Στους δρόμους της Λιβαδειάς κυκλοφορούσαν ακόμα τροχονόμοι με πηλήκιο όταν κάποιες άλλες ομάδες ακόμα ρουφούσαν χρέη σαν σφουγγάρια!!! Κι εσείς τώρα λέγετε πως πρέπει να φοβηθούμε την εθνική μειοδοσία;! Μα καλά, εμείς στις τρεις φορές που υποβιβαστήκαμε δεν πήγαμε μόνο σκληρότερα — πήγαμε πιο γρήγορα κι από το θύμα όταν του τραβάει ο κυνηγός την κουρτίνα!! Την πρώτη φορά βγήκαμε σαν καταιγίδα, τη δεύτερη σαν σεισμός, την τρίτη σαν... σαν εμένα το πρωί μετά από νυχτερινή βάρδια στο γήπεδο!!! Και αυτοί που λένε πως ο Ολυμπιακός με τον ΠΑΟΚ δεν γελιούνται εύκολα; Μα ρε παιδιά, αυτοί οι δύο έχουν χτίσει αυτοκρατορίες πάνω στα αίματα δικών μας αγώνων όταν εμείς βρισκόμασταν στα χόρτα προσπαθώντας να δούμε πέρα από την τελευταία σέντρα!! Όταν εμείς σηκωνόμασταν νικητές στις κερκίδες εκείνοι έκαναν εμπορικά συμβόλαια μέχρι και με τις μπάντες του πανηγυρισμού!!! Κι εμείς τώρα θ' αναρωτιόμαστε μήπως δεν τους αφήσουν να γελάσουν εύκολα;;; Μα οι γίγαντες γελούν μόνο όταν εμείς τους δίνουμε την ευκαιρία!! Τρεις φορές στη Β' Εθνική;! Να γίνει τριάντα φορές!! Κάθε φορά που πέφτουμε ξανασηκωνόμαστε πιο δυνατοί από πριν — σαν αυτές τις φοίνικες που ξέρουν πως η ζωή κρύβεται στις στάχτες!! Κι όταν τελικά γίνουμε μεγαλύτεροι, αυτοί οι τρεις υποβιβασμοί δεν θ' αποτελούν ντροπή — θ' αποτελούν ιστορία!! Θα λένε: "αυτή την ομάδα την έκαναν μεγαλύτερη οι άνθρωποι που δεν φοβήθηκαν να πέσουν για να ξανασηκωθούν!" 🔥💪🔴

τι λέμε εδώ λοιπόν, ρε Λεβαδίτες μου; τρεις φορές στη Β' Εθνική και μετά;" τρία υποβιβασμοί για να γίνουμε η μεγαλύτερη ομάδα της Ελλάδας; αλήθεια, ξέρετε τι ακούγεται περισσότερο σαν παραμύθι τώρα στις κουζίνες σας παρά σαν σχέδιο;" όταν σηκώνω το κεφάλι μου το βράδυ στον δρόμο της Λιβαδειάς και βλέπω τα φώτα να σβήνουν ένα ένα, θυμάμαι πως αυτή η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια το '85 όχι επειδή κάποιος είχε πειστεί πως οι αριθμοί βγάζουν τίτλους, αλλά επειδή εκείνη την εποχή ένας γεροντάκος στο καφενείο του Τάκη μου έλεγε "ρε παιδί μου, εσύ παίζεις γιατί σου αρέσει η μπάλα, όχι επειδή έχει γίνει κάποιο spreadsheet στον Πειραιά". και τώρα λέγαμε πως οι μεγάλοι μας γίγαντες δεν γελιούνται εύκολα;" βρε συχωρέστε με αλλά όποτε άκουσα έναν Λιβαδίτη να μιλάει έτσι δυνατά στους χάρτινους στόχους των άλλων, μου 'ρχονταν στο μυαλό αυτές οι ιστορίες από τον πόλεμο όπου κάποιοι έπαιζαν σκάκι στους τοίχους των σπιτιών επειδή δεν υπήρχε χαρτί — κι όμως εκείνοι κέρδιζαν. αυτοί που δεν φοβούνται να πέσουν τρεις φορές δεν γελιούνται εύκολα επειδή ξέρουν πως κάθε φορά που ξανασηκώνεσαι έχεις μαζί σου όλη την πόλη στο πλευρό σου. όταν ο Πέτρος λέει "να πέσουμε τρεις φορές ακόμα", αυτή η φράση δεν είναι πρόκληση — είναι μια υπόσχεση προς τον εαυτό σου πως την επόμενη φορά που θα ανέβεις, δε θα ανέβεις μόνο με πόδια, θα ανέβεις με ολόκληρη τη γειτονιά στο πλευρό σου. εμένα μου 'ρχεται στον νου μια φορά που πήγα στο Θύμαιο κάτι χρόνο πριν, ένας γέρος με ένα τρύπιο καπέλο μου είπε "ρε παιδί, εγώ ζήλευα τον γιο μου γιατί έπαιζε στην ομάδα αυτήν πριν ακόμα γίνει καν τίτλος". αυτούς τους ανθρώπους τους βλέπεις στις κερκίδες όχι επειδή έδωσαν πίστη σε κάποιοExcel αλλα επειδή έδωσαν πίστη στην ομάδα. κι όσοι λένε πως ο κίνδυνος εθνικής μειοδοσίας είναι σαν κάτι πρωτοφανές;" αφήστε τους να γράψουν τις προβλέψεις τους — εκείνοι στους οποίους μένει μόνο το Excel δε θα έχουν ποτέ την εικόνα μιας πόλης ολοζώντανης στους δρόμους όταν τελειώσει ο αγώνας. εμείς εδώ έχουμε τρεις δεκαετίες ιστορίας όπου η ομάδα όχι μόνο επανήλθε τρεις φορές πιο δυνατή αλλά εκείνοι οι υποβιβασμοί έγιναν γέφυρες αντί για χαρακώματα. ποιον φοβόμαστε λοιπόν;" τον πάτο των αριθμών;" τον ίδιο αυτό τον πάτο τον έκανα τραμπολίνο εγώ όταν πήγα το Σεπτέμβρη του '85 στο γήπεδο του Θυμαρίου με έναν λουκουμά στο χέρι και μία ομάδα φίλων που γέμιζαν τον ουρανό. εκείνοι δεν είχαν spreadsheet — είχαν όνειρο. κι εμείς σήμερα; λέμε πως πρέπει να γίνουμε μεγάλες ομάδα;" τότε ας γίνουμε μεγάλο το δικό μας όνειρο που δε χωράει μόνο στις στήλες των οικονομικών προβλέψεων. ας ξαναβγούμε τρεις φορές όχι επειδή είμαστε τυχεροί, ας ξαναβγούμε τρεις φορές επειδή ξέρουμε πως κάθε φορά που πέφτουμε, εκείνοι εκεί πάνω στους γίγαντες δίνουν λιγότερο βαρύτητα στο δικό τους βάρος. κι όταν τελικά σηκωθούμε εκεί στη κορυφή, δε θα λέμε πως η επιτυχία μας βρισκόταν μόνο στους αριθμούς — επειδή αυτή η επιτυχία βρισκόταν στο πώς μια πόλη σηκώνει το βάρος μιας ομάδας όταν όλοι οι άλλοι γύρισαν την πλάτη τους.

Μα σεις στο σπίτι σας εκείνοι του «Excel» τρώνε ακόμα κουλούρια που τους έκανε η νύφη τους; Γιατί εγώ εδώ στην Λιβαδιά αύριο τα ξημερώματα βλέπω τον Πάνο που ψιλοκουβαλά μπουκάλια νερό στους αγώνες των παιδικών ομάδων γιατί αλλιώς ο σύλλογος της γειτονιάς του δεν έχει χρήματα να αγοράσει καν νερό. Αυτός ο Πάνος εκείνη τη σεζόν που ο Λεβαδειακός έχασε την κατηγορία δεν είχε ούτε στοιχείο για εθνική μειοδοσία στα νουμεράκια του — είχε μόνο την ίδια οργή σαν εμάς όταν βλέπουμε τον Ουκρανό μάνατζερ να χαρίζει τη φανέλα του στον γιο του βγάζοντας εισιτήριο από το πουθενά, ενώ εμείς ζητάμε ένα παιδί να φορέσει φανέλα λιγότερη από έναν χρόνο επειδή οι υπογραφές στο συμβόλαιο έφυγαν για ξενοδοχεία που κανείς δε θυμάται που βρίσκονται. Κι όταν κάποιος στέκεται στην πόλη και μιλάει για τρία ξεπούλια στο πρωτάθλημα σαν κάποιοι άλλοι γράφουν ξόρκια σε spreadsheet… αφήστε τον να πει πως η εθνική μειοδοσία είναι κάτι δήθεν «απόφευκτο». Αυτό είναι σα να λέμε πως ο Ουκρανός είναι εκείνος που γράφει τους τίτλους μας — όχι εμείς που σηκώνουμε τις μύγες στο Θύμαιο όταν καίγεται ο θερμοσίφωνας του γηπέδου επειδή δεν υπάρχει χρήμα ούτε γι' αυτό. Τρεις φορές στη Β' Εθνική; Να πέσουμε άλλες τρεις φορές ακόμα. Στην τρίτη φορά θα θυμόμαστε πως εκείνοι που γράφουν ιστορία δεν έχουν ποτέ κοιτάξει πίσω να δουν τις στάχτες.

Πού να αρχίσω μωρέ που σηκώθηκε ο τόπος από τα πρωινά; Σήμερα στις 7πμ έκανα την ίδια μουτις πάω για δουλειά στη Λιβαδειά, βλέπω το Θύμαιο κατάμαυρο από κόσμο πριν καν ανοίξουν τις πύλες κι ένας γέρος φώναζε στον Πέτρο του ψαρά «ρε γιο μου, σήμερα ξαναπιάνουμε τις φλέβες τους». Κάπου εκεί κατάλαβα πως αυτά που γράφετε εδώ στο φόρουμ δεν είναι κάτι θεωρίες από Excel — είναι η ίδια η πόλη που αναπνέει βαθιά πριν ξαναπέσει στα χέρια της. Κι όμως ακούω μερικούς να λένε πως τρεις υποβιβασμοί είναι σημάδι καταστροφής σαν να μιλάμε για τραπεζικό λογαριασμό κι όχι για ανθρώπους που ζουν στη Λιβαδειά. Ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι τον Οκτώβριο του '96 όταν ο Λεβαδειακός έκανε ένα γκολ στο ΠΑΟΚ σαν ξυλουργός που βγάζει νεροκάτοχο — εκείνη τη φορά ανεβήκαμε όχι επειδή κάποιος έκανε μια σωστή πρόβλεψη στα αποτελέσματα, αλλά επειδή στο γήπεδο υπήρχε ένας Δημήτρης Παπαδόπουλος (τον λέω έτσι επειδή όλοι αυτοί οι τωρινοί οικονομικοί ανθρωπάκια δε θα τον γνώριζαν ούτε στα υποσέσια τους) που πήγε σπίτια και πήρε δύο κουτιά μακαρόνια από κάθε οικογένεια της περιοχής για να αγοράσει ένα ποδόσφαιρο στους εφήβους. Αυτός ο άνθρωπος έκανε τον τίτλο του '97 αληθινό όχι επειδή είχε αριθμητική ικανότητα, αλλά επειδή είχε το θράσος να πιστέψει πως ένα μικρό σύλλογο μπορεί να γίνει μεγάλο χωρίς να κάνει τζόγο στους τραπεζίτες. Κι όσοι τώρα μιλάνε για εθνική μειοδοσία σαν να είναι η τελευταία στιγμή του προηγούμενου αγώνα ας θυμηθούν μία πραγματικότητα: η εθνική μειοδοσία δεν είναι κάποια μαθηματική εξίσωση που μπορούμε να λύσουμε με λίγες πράξεις. Είναι η σκληρή στιγμή εκεί που βλέπεις πως στους πίνακες των μεγάλων ομάδων οι έδρες έχουν μετατραπεί σε VIP lounges για ξένους χορηγούς ενώ εδώ στη Λιβαδειά ακόμα ζητάμε έναν συμπαίκτη να φορέσει την ίδια φανέλα δεύτερη σεζόν επειδή η προηγούμενη του εξαντλήθηκε στο γήπεδο. Αυτοί οι άνθρωποι που γράφουν τώρα στις στήλες τους περί μεγαλοσύνης χωρίς κόστος δεν έχουν δει ποτέ τον Ουκρανό μάνατζερ να στέκεται στις κερκίδες του Θυμαρίου και να κάνει sign ένα παιδί επειδή εντυπωσιάστηκε από το πάθος του — όχι από τα νούμερα στις μεταγραφές. Κι όμως, όταν βγάζουμε τρεις φορές τον εαυτό μας από τον πάτο, τότε εκείνοι οι τρεις υποβιβασμοί γίνονται όχι σημάδια ντροπής αλλά σημάδια μνήμης. Την πρώτη φορά βγήκαμε σαν βροχή μετά την ξηρασία, τη δεύτερη σαν σεισμός που κουνάει τον κορμό του δέντρου πριν βγάλει νέα κλαδιά, την τρίτη σαν εκείνοι τους πρώτους παλαιούς που σηκώνουν την ομάδα πάνω στους ώμους τους όταν κανείς άλλος δε μένει να δει το αποτέλεσμα. Στην τρίτη φορά θυμόμαστε πως η μεγάλη ομάδα δεν είναι αυτό που γράφεται στο πρωτάθλημα — είναι εκείνες οι φωνές που βγάζουν οι γονείς όταν βλέπουν το παιδί τους να φορέσει για πρώτη φορά το άσπρο-κόκκινο φανέλα όχι επειδή είναι κάτι συμβατικό, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή νιώθει πως ανήκει κάπου αληθινό. Κι όσοι λένε πως ο Ολυμπιακός με τον ΠΑΟΚ δε γελιούνται εύκολα ας κοιτάξουν εκείνους τους τρεις αγώνες που έγιναν εδώ στη Λιβαδειά όταν ακόμα η πόλη ζούσε από τους εργάτες των λιθοτόμων κι όχι από τα tweets των οικονομικών αναλυτών. Εκείνοι οι αγώνες όπου βγήκαμε νικητές όχι επειδή υπήρχε κάποια χρηματοδότηση από ξένους ιδιοκτήτες, αλλά επειδή υπήρχαν άνθρωποι εδώ που είχαν αποφασίσει πως η ομάδα τους δεν ήταν κάτι περιστασιακό — ήταν ένας τρόπος ζωής. Και ξέρετε τι συνέβαινε εκείνες τις εποχές; Οι μεγάλοι μας γίγαντες εκείνοι έκαναν εμπορικά συμβόλαια μέχρι και με τις μπάντες του πανηγυρισμού — εμείς όμως τους στέλναμε πίσω με τις κάλτσες βρεγμένες από τον ιδρώτα και την ίδια ψυχή ακόμα πιο δυνατή. Τώρα βγήκαν αυτοί που μιλούν για εθνική μειοδοσία σαν να είναι κάποιο εφεύρημα του 21ου αιώνα ενώ εμείς εδώ στη Λιβαδειά ζούμε μαζί της εδώ κι είκοσι χρόνια. Την περίοδο 2016-2017 χάσαμε την κατηγορία όχι επειδή ήμασταν αδύναμοι — χάσαμε επειδή δεν υπήρχε εκείνη η οργανωμένη προσπάθεια που είχαν εκείνοι οι πρώτοι νικητές. Όμως όταν βγήκαμε ξανά, τότε κάναμε όχι μόνο εκείνοι τους υπολογισμούς σωστά — κάναμε κι αυτούς τους ανθρώπους σωστά. Αυτούς τους ανθρώπους που ακόμα τρώνε ψωμί με ελιές στην τσάντα τους όταν πηγαίνουν στο γήπεδο επειδή δεν έχουν χρήματα για κάτι περισσότερο, αλλά έχουν κάτι πολύ πιο δυνατό: την πίστη πως αυτή η ομάδα αξίζει όσο κι εκείνοι που την αγοράζουν με millions. Κι εσείς που γράφετε τώρα στα spreadsheets σας πως τρία ξεπούλια είναι μια τραγωδία ας θυμηθείτε πως εκείνοι οι πρώτοι τίτλοι του Λεβαδειακού έγιναν όχι επειδή υπήρχε κάποιος οικονομικός σχεδιασμός σαν αυτούς που βλέπουμε σήμερα — έγιναν επειδή υπήρχε μια πόλη που γύριζε την πλάτη της στις μεγάλες ομάδες και έκανε την ίδια της την ομάδα μεγαλύτερη από όλα αυτά. Αυτή η πόλη ξέρει πως όταν πέφτουμε τρεις φορές, τότε σηκωνόμαστε τρεις φορές πιο δυνατοί όχι επειδή οι αριθμοί το λένε, αλλά επειδή ξέρουμε πως η ψυχή μιας ομάδας δεν βρίσκεται στις στήλες των αποτελεσμάτων — βρίσκεται στις φωνές των ανθρώπων που συνεχίζουν να τη στηρίζουν ακόμα κι όταν κανείς άλλος δε μένει να τους δει. Εμένα μου αρέσει η ιδέα των τριών υποβιβασμών όχι επειδή την ελπίζω ως τρόπο προόδου, αλλά επειδή γνωρίζω πως εκείνοι που φοβούνται αυτές τις πτώσεις είναι αυτοί που δε βγήκαν ποτέ νικητές μέσα από αυτές. Κι όσοι σήμερα γράφουν ότι ο Λεβαδειακός μπορεί να γίνει μεγάλος χωρίς να κάνει τίποτα παρά μόνο νούμερα… ας πάνε να αγοράσουν μια φανέλα από έναν οδηγό φορτηγού εδώ στη Λιβαδειά — εκείνος θα τους δείξει πως η μεγάλη ομάδα δεν σηκώνεται από spreadsheet. Σηκώνεται από τους ανθρώπους που ξέρουν πως η επιτυχία δεν είναι κάτι που γράφεται στις στήλες των αποτελεσμάτων, αλλά κάτι που βιώνεται στις κερκίδες όταν τελειώνει ο αγώνας και η πόλη στέκεται όρθια ακόμα.