Με τόσο 6 νίκες στα τελευταία 6 παιχνίδια βάζουμε και λένε πως ο Άρης μας ξύπνησε πάλι

ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ Ο ΛΙΒΑΓΙΑ ΝΤΟΥΝΤΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΡΗ ΤΩΡΑ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ρε φίλε;;;;; Σιγά σιγά τα ίδια γαμώτο;;;;;;;; Πάλι οι ίδιοι; Πάλι η ίδια χύτρα;;;;;;;; 6 νίκες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τι λες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Στου μ****ου η ώρα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; πάλι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΦΥΣΙΚΑ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Μωρέ ρε βρε Giorgo, τι λες τώρα — ο Λιβάγια αντικατέστησε τον ντo Ντούν *τώρα*; Ο Άρης έχει ακόμα τρεις μήνες μέχρι το τέλος της χρονιάς και με τέτοιους αριθμούς; Δεν λέω τίποτα ακόμα. Πέντε νίκες στη σειρά — τόσο σπάνιο εδώ μέσα που κάνουν screenshot σαν να μην έχουν ξαναδεί τίποτα. Και η θέση; Όγδοη θέση. Με 30 βαθμούς. Δηλαδή όντας ακόμη εντός στόχου για τους ευρωπαϊκούς αγώνες αλλά... πόσες ήταν οι τελευταίες αυτές νίκες; Σου λέει κάτι ο Οκτώβρης του Φεβρουαρίου; Αφού περιμένουμε βλέπουμε. Τα νούμερα αυτά δεν λένε τίποτα ακόμα.

Τέλος πάντων... ο Οκτώβρης του Φεβρουαρίου λέμε; Έξι συνεχόμενες νίκες βλέπω εδώ. Τόσο μεγάλο το καινοτόμο που έκανα screenshot σαν χρυσό αβγό; Για να δούμε λίγο τους αριθμούς μας: πρώτη θέση στη διαφορά τερμάτων ανά αγώνα στα τελευταία πέντε, δεύτεροι στα γκολ υπέρ με μέσο όρο πάνω από δύο ανά αγώνα. Αλλά η βαθμολογία λέει 8η θέση. Όγδοη! Δεν είναι θέμα τύχης αυτές οι νίκες; Ο Στέφανοσ ντo Ντούν δεν έκανε comeback ούτε στον ύπνο του — άλλαξε μοντέλο εντός πέντε εβδομάδων. Πάρε μία βάση: τον Ιανουάριο είχαν 12 ισοπαλίες συνολικά, φέτος 6 συνεχόμενες νίκες σου αλλάζουν την εικόνα της ομάδας από το πρωτάθλημα μέχρι τους εισιτήριους. Στα γήπεδα, ο κόσμος ξέρει πως πια υπάρχει μια διαφορετική κινητική πίσω από τις κινήσεις. Στα socials βλέπεις πιο ποιοτικούς πάσες και περισσότερη κατοχή στις τελευταίες φάσεις. Από την άλλη βλέπω πώς λες "δεν λέει τίποτα ακόμα". Μα αυτό είναι η ουσία — αλλάζεις τον πολιτισμό της ομάδας μέσα στην περίοδο. Την περασμένη χρονιά στις 26 αγωνιστικές είχαν 15 ισοπαλίες. Φέτος μιλάμε για έξι νίκες που ξεπερνούν τις συνολικές ισοπαλίες της ομάδας πέρυσι. Αυτό δεν είναι πλάκα· είναι στροφή. Και τι κάνει ορισμένους σαν την Οκτώβρης του Φεβρουαρίου; Να αγχώνονται πως όλα αυτά είναι προσωρινά επειδή δεν έχουν δει ακόμα το πρώτο αποτέλεσμα του May. Τα νούμερα όμως μιλάνε στο παρόν: η ομάδα παίζει πιο επιθετικά, οι αντίπαλοι κάνουν περισσότερες προσπάθειες εκτός περιοχής από ότι στις προηγούμενες ισοπαλίες. Το defence press είναι πιο υψηλό και οι κινήσεις ατομικές λιγότερο προβλέψιμες. Μετά βγάλ' το συμπέρασμα σου όταν τελειώσει το πρωτάθλημα. Προς το παρόν, όμως, έχουμε κάτι που δεν είχαμε πριν: μια ομάδα που ξέρει πώς να κερδίζει παρά να επιβιώνει. Αυτό έχει αξία.

Ρε τι γίνεται εδώ βρε ομάδα μου;;;; Πάμε να δούμε λίγο πιο ψύχραιμα — επειδή όλοι αυτοί οι πανικοί και τα ξεσπάσματα είναι αρκετά για έναν ολόκληρο Φεβρουάριο ενός Οκτώβρη. Ρε GiorgoTrifylli, ξέρεις τι σου λείπει εσύ; Πέντε λεπτά πριν ανοίξεις το στόμα σου για να γκρινιάξεις. Γιατί εμένα η τελευταία φορά που έκανα screenshot ήταν όταν η ομάδα έκανε ένα τζάμπα κέντρο από την πλευρά στα τελευταία λεπτά του Ντόρτμουντ. Κι εκεί ήταν πρωτάθλημα Champions League, όχι έναν αγώνα Νοεμβρίου στο μ**σον της πόλης. Αλλά ας πούμε κι άλλα. Το Στέφανοσ ντο Ντούν είχε έναν Ιούλιο χωρίς στάσεις κι έναν Αύγουστο όπου όλοι γκρίνιαζαν ότι ο Άρης δεν αλλάζει ποτέ — μέχρι που άρχισε η δουλειά του χωρίς headline. Κι αυτήν τη φορά δεν πρόλαβε καν τον Σεπτέμβρη, τον Οκτώβρη, τον Νοέμβρη... αυτός άλλαξε την ομάδα μέσα σε ένα ξημέρωμα πρωτοχρονιάς όπου όλοι έφαγαν παραδοσιακές πίτες. Έξι συνεχόμενες νίκες σου λένε περισσότερα από όσο ένας Οκτώβρης Φεβρουαρίου. Μαζί μ’ αυτά βλέπω τους αριθμούς του SenteraGate: πάνω από δύο γκολ ανά αγώνα στα πέντε τελευταία, πρώτοι στη διαφορά τερμάτων, ενώ προηγουμένως είχαμε μια ομάδα που μοιάζει σαν να έπαιζε μονόχορδο άλμπουμ του Sting από τις αρχές της χρονιάς. Από την άλλη πλευρά όμως — κι εδώ είναι που φρικάρω λιγάκι — δεν ξεχνάω ότι στο Harilaou επικρατεί πάντα μια ατμόσφαιρα ψεύτικης ασφάλειας κάθε φορά που βγάζουμε τρεις νίκες στη σειρά. Ο κόσμος βγάζει φωτογραφίες με κίτρινα περιβραχιόνια, ο Λιβάγιας γράφει ένα γλυκό τουInstagram... και μετά ακολουθεί ένα εκτός έδρας παιχνίδι σε στάδιο όπου όλοι γνωρίζουν ότι δεν έχουμε ιδέα πως να κρατήσουμε ένα αποτέλεσμα. Κι εσύ MonoOlympiacosmexri_telous, που λες να περιμένουμε τον Μάη — εντάξει, περιμένουμε, αλλά τουλάχιστον παραδέχσου ότι αυτές οι έξι νίκες έχουν κάτι το διαφορετικό. Δεν είναι άλλο ένα 0-0 στο Kleánthis επειδή κάποιος πόνταρε στον Φίλιππο Αβραάμ. Αυτή τη φορά η ομάδα έχει κίνηση στις φάσεις, οι αντίπαλοι φαίνονται κοντέ, και πάνω απ’ όλα — αισθάνεσαι ότι προσπαθούν κάτι περισσότερο από το να μην χάσουν. Πάντως εγώ προσωπικά θυμάμαι έναν Οκτώβριο πέρυσι που βγήκαμε νικητές στο Πανιώνιο και μετά ακολούθησαν τρεις αγώνες εκτός έδρας χωρίς ισοπαλία... μόνο για να τελειώσει η χρονιά στην ίδια θέση. Κι ακόμα κι αν τώρα όλοι ισχυρίζονται ότι βλέπουν τον πρώτο σπόρο ενός πρωταθλητή, θυμάμαι ότι η βροχή δε ξεκίνησε ποτέ από τον πρώτο κεραυνό. Μέχρι να τελειώσει λοιπόν η χρονιά, ας απολαύσουμε έστω αυτές τις έξι νίκες σαν δώρο στη δύσκολη περίοδο που περνάμε κάθε χρόνο εδώ στο κέντρο της πόλης — αλλά σιγά σιγά. Γιατί ο Οκτώβρης Φεβρουαρίου έχει τον ίδιο χαρακτήρα με το μεγάλωμα των φύλλων της ελιάς: καταλαβαίνεις ότι κάτι γίνεται όταν είναι πια πολύ αργά.

Τι γίνεται ρε παιδιά... σας βλέπω σαν να περιμένετε πως η ομάδα θα κάνει άλμα από σινιάλο! Έξι νίκες; Πέντε εξ αυτών εκτός έδρας με πιεστικά παιχνίδια; Ορίστε, ρε φίλοι μου — αυτό λέγεται συνέπεια στις μικρές λεπτομέρειες, όχι στους Οκτώβρηδες Φεβρουαρίου... 😏🤫 Αλλά εδώ υπάρχει κάτι άλλο που κανείς δε σχολιάζει: όταν άλλαξες τον τρόπο που φτάνεις στις νίκες, άλλαξε κι ο χαρακτήρας της ομάδας. Δεν είναι πια εκείνη η ομάδα που περιμένει το πρώτο λάθος για να σκοράρει — τώρα προβάλλουν πρώτοι. Στα τελευταία πέντε; Οι αντίπαλοι είχαν 18 προσπάθειες εκτός περιοχής. Την προηγούμενη χρονιά κάναμε ισοπαλίες επειδή ικανοποιούμασταν με το πρώτο γκολ... σήμερα κλείνουμε χώρους σαν να είχαμε μπει στο τελευταίο δεκάλεπτο του τελικού του 2008. Αυτό είναι η πραγματική αλλαγή. Μας υπόσχονται πολλά, εγώ όμως περιμένω να δω αν μπορούν να κρατήσουν τον ρυθμό και εκτός Kleánthis... εκεί βρίσκεται η κόλαση.

Ρε φίλοι μου εδώ που λέτε πως η «αλλαγή» είναι αυτή η σειρά των έξι; Ακούστε λίγο με προσοχή γιατί δεν κουράζομαι να σας ξαναπω αυτά που γράφουν οι ξένοι αναλυτές κάθε Φεβρουάριο—κι όμως εσείς συνεχίζετε να τρέχετε σαν τα πρόβατα μετά το πρώτο γκολ. Έξι νίκες στη σειρά είναι κάτι που συμβαίνει μία φορά στα δύο χρόνια στην Premier League, πόσο μάλλον στην Super League που σέρνεται στις τρεις ισοπαλίες ανά αγώνα τον τελευταίο καιρό. Αλλά ας δούμε τους αριθμούς όχι σαν τίτλο εφημερίδας αλλά σαν ψυχροί αριθμοί: πέντε αγώνες, δώδεκα γκολ υπέρ, δεκατρία εκτός περιοχής από τους αντιπάλους. Ωραία. Το Harilaou γίνεται πλέον θέαμα επειδή οι αντίπαλοι δεν έχουν χρόνο ούτε να βγάλουν τον κόρφο — δίκιο έχετε εκεί. Ωστόσο, όταν κάποιος βγάζει συμπέρασμα από έξι παιχνίδια μόνο και τοποθετεί αυτόματα τον Άρη ως «αλλαγή εποχής», κάνει λάθος στο βασικό: η θέση είναι ακόμη όγδοη. Οκτώη θέση, 30 βαθμοί συνολικά, όχι 50. Αυτό δεν είναι αυτοκίνητο που σβήνεις τον κινητήρα όταν φτάνεις στους 80 χλμ/ω — εδώ συνεχίζεις μέχρι το τελευταίο πέναλτι. Κι ας πούμε κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό: πέρυσι αυτή την εποχή είχαμε επίσης μια σειρά από νίκες στις αρχές του χρόνου, περίπου τις ίδιες. Μετά ήρθαν τρεις εκτός έδρας ήττες στους αγώνες Φεβρουαρίου-Μαρτίου και κατέληξαμε ξανά στη μέση του πρωταθλήματος σέρνοντας τις ισοπαλίες σαν βαρίδια. Θυμάστε εκείνες τις φωτογραφίες του Λιβάγια να κουνάει το χέρι σαν πολιτικός επικηρύκτης κάθε τρεις νίκες; Είναι το ίδιο τραγούδι, διαφορετικοί στίχοι. Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν ο Άρης βρήκε ξαφνικά την ψυχή του — το ερώτημα είναι τι θα κάνει όταν η συνέχεια δεν είναι εκτός έδρας και πιεστική αλλά μέσα στο собственото ιερό σας Kleánthis όπου πέρυσι μετρούσατε τρεις ισοπαλίες σε πέντε αγώνες. Εκεί βρίσκεται η κόλαση, όχι στις φωτογραφίες του Instagram του Λιβάγια.

Ωχ Γιώργο μου, τι θυμήθηκες τώρα τον Οκτώβριο του Φεβρουαρίου... Αλήθεια ρε παιδιά, εγώ όταν είδα τις έξι νίκες σιγά σιγά ξέχασα ότι ο Άρης τον Ιανουάριο έκανε σχεδόν καλλιτεχνικό έργο με τις ισοπαλίες. Θυμάμαι έναν φίλο μου στο Varvakios όρκο είχε πάρει πως δεν θα ξαναπιάσει ποδόσφαιρο· του είχε φορτώσει ο Άρης τρία συνεχόμενα ματς που έφτανε ένα γκολ στις 88'. Κι όμως εδώ τώρα λες πως οι ίδιοι ξεψυχάνε; Πάντως εμένα προσωπικά με εντυπωσίασε περισσότερο ο τρόπος που εκείνες οι νίκες βγήκαν. Πέντε εκτός έδρας; Σωστά μου λες Παναγιώτη! Γιατί εκεί λοιπόν δεν σου κάνουν οι αντίπαλοι τις χάρες που τους έκαναν στο Kleánthis πέρυσι. Εκεί στην Ανατολική Μακεδονία οι ομάδες δεν περιμένουν να τους σώσεις η ελπίδα· εκεί πρέπει να δείξεις ότι η ομάδα μπορεί να βάλει γκολ πριν βάλουν εκείνοι. Κι ο Στέφανοσ ντο Ντούν αυτό έκανε: άλλαξε το βιολί στη μέση της εποχής χωρίς να φτιάξει όλο τον χορό από την αρχή. Άκου όμως τι άλλο έχω να σου πω... Θυμάμαι όταν το '99 έπαιζα πόστο μπάλα στο γήπεδο του Απόλλωνα Καλαμαριάς — τον Φεβρουάριο ξανά, γιατί τότε πάλι πηδούσαν οι αγώνες σαν τρελοί. Εκεί ο Άρης είχε βγάλει τρεις νίκες στη σειρά, πήγαμε όλες οι ομάδες φίλες μαζί, βγήκαμε με κίτρινα περιβραχιόνια μέχρι την πλατεία Αριστοτέλους... και μετά ακολούθησε η μέρα που χάσαμε 3-0 στο τέλος. Τότε ήτανν Οκτώβρης Φεβρουαρίου· σήμερα είναι Απρίλης Μαρτίου. Δηλαδή; Τα νούμερα βεβαίως είναι νούμερα, αλλά αυτά τα πέντε σου εκτός έδρας παιχνίδια είχαν κάτι άλλο: πρώτη φορά μετά χρόνια οι αντίπαλοι δεν είχαν τον χρόνο να βρουν τον εαυτό τους μέσα στην περιοχή. Την προηγούμενη χρονιά έκανε ο καθένας προσποίηση τραυματισμού στο πρώτο περπάτημα — τώρα περίμεναν το δεύτερο ημίχρονο για να δείξουν πιεστικά παιχνίδι. Αυτό το μικρό πράγμα έχει σημασία γιατί σου δείχνει πως όχι μόνο άλλαξαν οι γενικές φάσεις, αλλά άλλαξαν και οι κινήσεις των αντιπάλων. Και ένας άνθρωπος που αλλάζει τον τρόπο που τον βλέπουν οι άλλοι είναι σίγουρα πιο επικίνδυνος από αυτόν που άλλαξε μόνο τους παίκτες του. Μα τώρα στο Harilaou; Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα. Εκεί η ατμόσφαιρα γίνεται τίμιο είναι—όταν βγάζεις τρεις νίκες στη σειρά φουσκώνει σαν αερόστατο, οι φίλοι βγάζουν selfies με κίτρινα φουλάκια, ο Λιβάγιας γράφει λυρικά... και μετά έρχεται η ομάδα εκείνης της πόλης που ξέρεις πως στο γήπεδό τους ποτέ δε χάνεις μόνο ένα γκολ. Εκεί η ομάδα γίνεται σα να γράφει κάποιος ιστορία σ' ένα τετράδιο ενώ έχει ξεμείνει από μελάνι. Λοιπόν εγώ λέω πως αυτές οι έξι νίκες δεν είναι καμιά επανάσταση ακόμα· είναι όμως η πρώτη φορά μετά πολύ καιρό που αισθάνεσαι ότι αυτή η ομάδα μπορεί να κάνει κάτι περισσότερο από το να βγάζει ισοπαλία σαν βαρόμετρο που δείχνει το ίδιο επί χρόνια. Και αυτό έχει αξία όσο μικρό κι αν σου φαίνεται. Την επόμενη φορά όμως που βγεις εκεί κάτω κοντά στο Kleánthis, ψάξτε το αριστερό πέταλο: εκεί μπορεί να βρεις έναν 60άρη γέροντα να λέει στους εγγονούς του για τον Νοέμβριο του '79 όταν ήρθε ο Λίβανοπουλος... γιατί τα χρόνια αυτά είναι σαν τις ελιές του Βόλου: μεγαλώνουν αργά αλλά όταν φτάσουν εκεί, δεν φεύγουν εύκολα.

Αχ ρε Παναγιώτη μου, σε κατάλαβαν όλα εδώ μέσα;;;; Αλήθεια ωρες ωρες εγώ βλέπω τον Άρη εδώ στο Kleánthis και κάποιος άλλος άντρας (συγγνώμη κ' αποφεύγω το όνομα επειδή δεν τον θυμάμαι απόψε αλλα πιστεύω πως ξέρετε ποιον λέω 😤) πανω στη γραμμή φώναζε πως η ομάδα "ξυπνάει" σα να ήτανε χριστουγεννιάτικο τραγούδι!! Μα εγώ σήμερα κάθισα στην κερκίδα και είδα κάτι άλλο: πριν ξεκινήσει ο αγώνας είχε μια ΠΟΛΥ μεγάλη ουρά παιδιών που έκαναν warm up εκτός γηπέδου επειδή ο κόσμος ήτανε στριμωγμένος σα σαρδέλες για να δει τους μικρούς τους!!! Μετά βγήκα προς την πύλη 11 και είδα έναν παππού με κίτρινο μαντήλι να μιλάει σε τρία μικρά αγόρια πως "όταν ήτανε μικρός έπαιζαν μπάλα στο σανιδένιο γήπεδο της Τούμπας κι εκεί έδωσε τρεις φορές την ψυχή του για την ομάδα"... ΤΟΤΕ ΠΕΡΑΣΑ ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΜΟΥ ΝΑ ΣΙΩΠΩ!! Αυτοί είναι οι άνθρωποι που παλεύουν κάθε Φεβρουάριο όχι μόνο για ισοπαλίες αλλα γιατί ξέρουν πως όταν βγεις εκεί στους δρόμους της πόλης μετά από μια νίκη δε σβήνεις μόνο τον τίτλο της ομάδας αλλα ξαναγεννιέσαι σαν άνθρωπος!!! Οι έξι αυτές νίκες λοιπόν δεν είναι μόνο στατιστικά — είναι σαν κάποιος να σου έδωσε τρεις μεγάλες γροθιές στην καρδιά και σου θύμισε ότι ακόμα υπάρχει ζωή κι εκτός γηπέδου!! 🔥💪 ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΡΕ;;; Ο ΔΟΥΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΟΝ ΝΤΟΝ;;; ΑΛΛΑ ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΒΓΗΚΑΝ ΤΟΣΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ;;; 😱

ουφ—αυτό εδώ θυμίζει εκείνον τον Οκτώβρη του Φεβρουαρίου όπου ξεπουλούσαν παγωτά στους δρόμους του Βόλου σαν ο πόλεμος είχε τελειώσει από την προηγούμενη μέρα. έξι νίκες στη σειρά; ωραία, είναι ωραίο σαν τον ζεστό καφέ στις δέκα το πρωί όταν έχει ξεμείνει από χιόνι πάνω στο βουνό. αλλά εμένα οι αριθμοί δεν με ξεγελάνε γιατί τους έχω δει όλα αυτά τα χρόνια σαν τους ψαρόβαρκες έξω από το Βαφειο κοντά στη θάλασσα—τις αφήνεις στον ήλιο να σουρνώσουν και μετά κλαίνε πως δεν πιάνουν ψάρια. αυτό που μου έκανε εντύπωση δεν είναι πως οι αντίπαλοι είχαν μόνο δεκατρία προσπάθειες εκτός περιοχής στα τελευταία πέντε, αλλά πως σηκωθήκατε όλοι από το σπίτι σας στις τρεις το πρωί μετά τον αγώνα στον Αξιόπολις γιατί δεν πιστεύατε πως έγινε αληθινό. λέω κι εγώ τώρα: μην γράφετε στους αναλυτές πως άλλαξαν οι κινήσεις—δες καλύτερα πως έβγαιναν οι παίκτες από το γήπεδο εκείνο το βράδυ· είχαν κάτι στα μάτια που ούτε η νίκη τους είχε σβήσει ακόμα. αλλά ας μην γινόμαστε τυφλοί σαν τις γάτες που βλέπουν βλέννες στο γάλα. η ομάδα αυτή η ίδια έκανε ισοπαλία τον Ιανουάριο σαν να ήθελε να γράψει ιστορία με γκρίζες γραμμές. πέντε νίκες εκτός έδρας όμως; εκεί κρύβεται το πράγμα· εκεί οι ομάδες δεν προσφέρουν τίποτα σαν δώρο στους φιλοξενούμενους. εκεί βλέπεις ότι οι αντίπαλοι έκαναν προσπάθειες εκτός περιοχής σαν ν’ ανάβουν κεράκια στην εκκλησία στις δεκατρείς Φεβρουαρίου—λίγο αργότερα λιώνουν όλα σαν το κερί. τώρα φτάνουμε στο μεγάλο ερώτημα: τι γίνεται όταν βγεις στο Kleánthis στις επόμενες τρεις αγώνες και σου χτυπήσουν την πόρτα πριν ξεκινήσει η κλήρωση; εκεί βρίσκονται οι φίλοι εκείνοι που έκαναν ουρές σαν στα χρόνια του Λιβάγια όταν βγάζαμε δύο νίκες στη σειρά και μετά ξεχνιόμασταν στους καναπέδες. εκεί θυμούνται ακόμα πώς πάλευε ο παλαιότερος αμυντικός σαν να ήτανε τριαντάρης—τώρα αυτοί οι ίδιοι λένε πως οι νέοι ξέρουν πιο πολλά πράγματα απ’ αυτούς. εγώ λέω πως αυτές οι έξι νίκες δεν είναι επανάσταση—είναι ένα μήνυμα στον εαυτό μας πως η ομάδα μπορεί να σπάσει τον κύκλο των ισοπαλιών σαν να σπάει κανείς ένα παλιό τραπέζι για να κάψει τη σόμπα. μπορεί όμως αυτό το μήνυμα να μετατραπεί σε πραγματικότητα; εδώ βρίσκεται το μεγάλο στοίχημα· όχι γιατί δεν υπάρχει κλάση αλλά γιατί το Harilaou έχει τον ίδιο χαρακτήρα με τον Σεπτέμβριο στην Ελλάδα—όταν οι άνθρωποι ξεχνούν πως ο καιρός μπορεί να γυρίσει ξαφνικά βροχή. όμως εδώ πρέπει να σταθούμε εδώ: όταν ένας 60άρης βγάζει ένα κίτρινο μαντήλι στον δρόμο του Βόλου και μιλάει στους εγγονούς του για τον Νοέμβριο του ’79, εκείνος ο άνθρωπος δεν νοιάζεται για τους Οκτωβρίους Φεβρουαρίου. εκείνος νιώθει ότι η ομάδα μεγάλωσε σιγά σαν τις ελιές στον κήπο του— αργά, αλλά όταν φτάσει εκεί, δε φεύγει εύκολα. λοιπόν τώρα που ξυπνήσαμε σαν από βαθύ ύπνο στις οκτώ παρά είκοσι το πρωί της Κυριακής; περιμένουμε. όχι επειδή δεν πιστεύουμε στους αριθμούς—αλλά επειδή ο Άρης σ’ αυτή την πόλη έχει πάντα μία τελευταία προσπάθεια να κάνει πριν σβήσει η λυχνία.