Οι πέντε κορυφαίοι που σώζουν τον ΟΦΗ σήμερα — ή βρίσκονται πάνω από τον ιστό
Με ενοχλεί λίγο που ο ΟΦΗ κάνει σχεδόν πάλι ποδόσφαιρο βίντεο-κλιπ, αυτή την φορά 32 βαθμοί μετά από 26 αγώνες. Στις Χάνιες δεν ψιλοτρώνε πια αυτά τα γκολ πάνω στον πάγκο της τρίτης θέσης σαν άλλο σινεμά: τρέχουμε πίσω σαν παρατρεχάμενοι.
Πάνω από το γήπεδο του Vardinoyannis χτίζει έναν τόντο ιστό το club ούτως ή άλλως – από τις αρχές της χρονιάς η ομάδα αποδίδει σχεδόν πάντα στο πρώτο μέρος αλλά στον δεύτερο σβήνει σαν λουλούδι δίχως νερό. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν αυτοί που κρατάνε στέρεα τη θέση τους όταν η μπάλα φτάνει κοντά τους.
Top 5 για μένα — και ξανά, όχι μεγαλεία, αξιόπιστη βάση:
1. **Δημήτρης Μαυρουδής**
Από την πρώτη κιόλας εμφάνιση του ξέραμε πως έχουμε έναν σκόρερ στην ομάδα. Στα 26 παιχνίδια 10 γκολ, σχεδόν 0.40 γκολ ανά αγώνα χωρίς να παίρνει πολλές "πιστόλες" όπως τις λένε. Τον Ιανουάριο έγραψε ιστορία σπάζοντας το δικό του ρεκόρ ενός ημίχρονου, κάτι που πολύς κόσμος έβγαζε γρήγορα στον αέρα. Ο Μαυρουδής είναι εκείνος που σου δίνει την ψευδαίσθηση πως υπάρχει κάποιος στη μεγάλη περιοχή ο οποίος ξέρει τι ψάχνει: είτε αντίπαλος τέρμα είτε όχι, η μπάλα βρίσκει συνέχεια το πόδι του κάτω από φάουλ ή σέντρα. Κατά τον Οκτώβριο είχαν ξεκινήσει φήμες πως μπορεί να φύγει τον Ιανουάριο· εκείνος έκανε εκείνοι οι δύο στόχοι στο 3-1 επί του Άρη λες κι ήταν αντίγραφο των κουτσών του Αυγούστου. Μετά τους πήραν σοβαρά υπόψη… μέχρι τις αρχές Μαρτίου που άρχισε πάλι η φήμη πως μπορεί και να μη φύγει. Εμένα όμως δεν μου πιάνουν εύκολα οι φήμες — αυτούς τους δεκαπέντε τελευταίους αγώνες η εντύπωσή μου είναι μία: κάθε φορά που η ομάδα πιέζει λιγότερο, εκείνος συνεχίζει αδιάλειπτα τις κινήσεις του σαν φακός πρωινού καφέ στις Χάνιες. Δεν είναι μόνο το γκολ· είναι ότι σου κρατά ζωντανή την ελπίδα ότι ακόμα και όταν όλα γύρω σου κάνουν λάθος υπολογισμούς, εκείνος βρίσκει τον τρόπο.
2. **Ρενάτο Σάχα**
Κεντρικός αμυντικός, όχι ιδιαίτερα sexy παρουσίες αυτές τις εποχές, αλλά όσοι θυμούνται την εποχή του Μαραντόνα στους Ατρόμητους ξέρουν τι λέμε. Την εποχή εκείνη ο 32χρονος σήμερα παίκτης έκανε ολόκληρη δουλειά μόνος του στους εναέριους αγώνες του ΠΑΣ Γιάννινα· τώρα είναι εκείνος που κάνει δεκαπέντε εναέριες διεκδικήσεις ανά αγώνα σύμφωνα με τις τουλάχιστον υπολογιστικές πλατφόρμες. Στο πρώτο μέρος της χρονιάς είχε φτάσει να φωνάζει ο κόσμος στους αγώνες που χάνονταν χωρίς αυτόν· αυτή τη στιγμή εμφανίζεται σαν ικέτης λέγοντας πως "έχουμε πολλά λάθη ατομικά". Εμένα όμως εκεί που τον βλέπω στέρεο είναι στη διάρκεια των νικών: στις τρεις τελευταίες νίκες του ΟΦΗ (Κέρκυρα, Λεβαδειακός, ΑΕΚ) έκανε συνολικά 38 παρεμβάσεις + κτυπήματα κεφαλιού, αριθμός που χάνεται εύκολα αν δεν κοιτάξεις το replay. Τι κάνει; Ξέρει να μην χάνει την κεφαλή του στο ξεκίνημα μιας αντίθετης επίθεσης, ένα πράγμα που αρκετά νεότερα κεφάλια ξεχνούν. Στα γηπεδούχα ματς του Μαρτίου χρειάστηκε να βγει στο 35' επειδή ένας επιθετικός του αντιπάλου τον πήρε εύκολα ευκαιρία— αντί αυτού ο ΟΦΗ άφησε πέντε γκολ πίσω του χωρίς δική του απουσία. Αυτό είναι το σήμα: κάποιοι θεμέλιοι λίθοι λείπουν ακόμα.
3. **Μιχάλης Μπακάκης**
Έφυγε πριν δύο χρόνια χωρίς αστροφεγγιά· τώρα φτάνει στους σαράντα αγώνες συνολικά στη Super League φορώντας πλέον διαφορετικές φανέλες κάθε φορά. Στο δεύτερο μέρος της χρονιάς επέστρεψε σαν δανεικός από την Αρούκα, εκεί όπου έπαιζε ωςLEFT BACK κυρίως. Στο Ηράκλειο όμως έκαναν υπομονή μέχρι να τον βγάλουν κανονικά στην ομάδα— και τώρα κάνει εντύπωση: στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές έχει περισσότερα τελικές πάσες (92%) από οποιονδήποτε άλλον συμπαίκτη του στο αριστερό πλευρό. Γιατί είναι σημαντικό; Επειδή ο αντίπαλος, όταν βλέπει πως ο Μπακάκης κινείται προς τα εμπρός, αρχίζει να κλείνει το χώρο εκεί— κάτι που άλλοιLEFT BACK του πρωταθλήματος ξεχνούν συχνά. Αυτός γνωρίζει πως το αριστερό τμήμα είναι πάντα ανοιχτό λόγω των κινήσεων του αντιπάλου· εκείνος κάνει υπολογισμούς όχι μέσα στο παιχνίδι αλλά πριν από αυτό. Στο γκολ του Μαυρουδή εναντίον του Άρη είχε ξεκινήσει από πίσω σαν τιμωρημένος αλλά κατέληξε επικίνδυνος στη τελική πάσα. Οι οπαδοί έχουν ξεχάσει πως ήταν εκείνος που κράτησε στη δεκαετία του 2010 ολόκληρους έναν αμυντικό πρωταθλητή στην ομάδα χωρίς μεγάλες μεταγραφές.
4. **Γιώργος Μασούρας**
Λόγια περί "ψυχολογίας" βγάζουν γρήγορα εκείνοι που δεν έχουν δει ποτέ πραγματικό pressure football. Αυτός όμως όταν στέκεται δίπλα σου στο Stadio τον λέει όνομα φορώντας μία φανέλα που κάνει τους οπαδούς της ομάδας να σηκώνουν χέρια σαν να βλέπουν ευαγγέλιο— όχι επειδή κάνει πολλά γκολ· επειδή κάνει πολλά αυτά που δεν καταγράφονται. Στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές έχει πάνω από 70% επιτυχία στις μεγάλες πάσες του ενώ βλέπουμε σταθερή παρουσία του στις φάσεις προ του τελικού τρίτου. Πολύς κόσμος ξεχνά πως στις αρχές Ιανουαρίου έκανε εκείνο το trick στη μάπα του ΠΑΟΚ όπου έδωσε την τελική πάσα σε έναν συμπαίκτη που βρήκε το κενό μέσα στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά· εκείνη η φάση ήταν περισσότερο οδηγός προς την νίκη από οποιοδήποτε άλλο περιστατικό. Επίσης, καθώς η ομάδα αντιμετωπίζει συνεχείς αλλαγές στην ιδιοκτησία των αγωνιστικών δεξιοτήτων— πολλοί συμπαίκτες του άλλαξαν στο πρώτο μέρος της χρονιάς— εκείνος κατάφερε να είναι παρών στις περισσότερες ομάδες χωρίς να χάνει την ουσία: ότι είναι εκείνος που ξέρει πως όταν όλα γέρνουν επικίνδυνα, εκείνος πρέπει να κάνει εκείνη την κίνηση πριν από οποιονδήποτε άλλον.
5. **Νίκος Κουρμπέλης**
Δεν μου αρέσει η φήμη περί "παλιών δεινών" αλλά αυτός εκείνος που έφυγε πριν από έναν χρόνο σαν να του είχαν υποσχεθεί χρυσό αλάτι στα μάτια. Τώρα επέστρεψε σαν δανεικός από την Ίπσουιτς· στις πρώτες τρεις εμφανίσεις έκανε συνολικά τρεις ασίστ, κάτι που φέρνει συγκρίσεις με εκείνες τις εποχές όταν έπαιζε σαν αριστερό μπακ στη Λάρισα αλλά τον βρίσκονταν πάντα εκεί για γκολ. Αυτό όμως που με τραβήχτηκε πιο πολύ είναι πως στους δύο τελευταίους αγώνες (προσγειωμένος στο γήπεδο μετά από απουσία τραυματισμού) έκανε πάνω από δέκα κινήσεις προς τη μεγάλη περιοχή που κατέληξαν σε φάουλ εντός περιοχής— αριθμός αρκετά υψηλός για έναν μέσο που περνάει τον περισσότερο χρόνο στη μεριά της ανάπτυξης. Στη μεγαλύτερη επιτυχία του φέτος, στο 3-1 επί του Άρη, ήταν εκείνος που έκανε εκείνη την κίνηση προς το κέντρο που έδωσε το τρίτο γκολ— ενώ ο Μαυρουδής κέρδισε το πέναλτι, αυτός έκανε την πραγματική δουλειά. Σε έναν ΟΦΗ που συχνά κάνει λάθος στους υπολογισμούς των φάσεων, οι ασίστ του Κουρμπέλη είναι σαν φάροι σε θολό νερό· δεν είναι μόνο η τεχνική, είναι η ικανότητα να βλέπει αυτά τα κενά που κανείς άλλος δεν αντιλαμβάνεται.
---
Πάνω από τον ιστό; Ναι, υπάρχουν αυτοί που διαφεντεύουν αυτές τις κόκκινες γραμμές όταν οι υπόλοιποι κάνουν λάθος στην ανάγνωση του αγώνα. Ο Μαυρουδής είναι ο πιο χαρακτηριστικός: ένας σκόρερ που ξέρει πως ακόμα κι όταν η ομάδα βουλιάζει, εκείνος πρέπει να υπάρχει εκεί. Το ίδιο και ο Σάχα— αυτός που δεν χάνει ποτέ την κεφαλή του στον αέρα, εκείνος που κάνει τον αγώνα λιγότερο επισφαλή όταν όλοι γύρω του αγωνιούν. Στην κορυφή όμως είναι ο Μαυρουδής επειδή ένας αγώνας δεν κερδίζεται μόνος του στους τρεις τελευταίους μισούς χρόνους· χρειάζεται κάποιος που να έχει εκείνο το μεράκι να δώσει ζωή σ’ ένα λιωμένο γκολ ακόμα κι όταν ο αμυντικός αντίπαλος έχει ξεμείνει από ιδέες.
Οι τρεις πρώτοι της λίστας υπόσχονται περισσότερη συνέχεια από οποιονδήποτε άλλον· το θέμα είναι εάν υπάρχει χώρος ακόμη για αυτούς μέσα σ’ έναν γήπεδο που κάνει τον ΟΦΗ να φαίνεται σαν ομάδα τρίτης κατηγορίας την ίδια στιγμή που αυτοί κάνουν εκείνο το extra βήμα που κανείς άλλος δεν κάνει.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ΤΟΝ ΟΦΗ ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΩΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!!! 🔥💢🔴
Δεν κρατάνε πάνω από τον ιστό ούτε τρεις μαζί αυτοί οι πέντε — απογοητευμένοι σαν τον θείο μου μετά το γκολ της ΑΕΚ πριν τρία χρόνια!!!
Πρώτος εκείνος ο Μασούρας;;;;; ΑΣΧΗΜΟΣ ΟΡΟΣ!!! Στις Χάνιες τον βλέπουμε να τρέχει σα τρελός με μία πτέρυγα σπασμένη αλλά φανέλα στημένη πάνω στην πλατεία!!! Ο Σάχα;;; Αμυντικός;;;; Του έκανε γκολ ο πιο νέος αρχάριος του Λεβαδειακού στο πρώτο ημίχρονο και αυτός κοιτούσε τα πουλιά!!! Μαυρουδής;;; Σκόρερ;;; Στην Καβάλα τον πήρανε σφαγείο — 10 γκολ σε 26 αγώνες πως αυτά σώζουν την ομάδα;;; Μπάκάκης;;; LEFT BACK;;; Πήγε δανεικός στην Πορτογαλία επειδή κανείς δεν τον ήθελε στο Ηράκλειο!!! Κουρμπέλης;;; ΜΕΣΟ;;; Επέστρεψε σαν τραυματισμένος κουτάβι — τρεις ασίστ;;; Τρεις ασίστ;;;
ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΩΖΟΥΝ ΤΟΝ ΟΦΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΕΝΤΕ!!!
Αυτός που πέφτει συνέχεια από την τρίτη θέση;;;;;;; ΝΑΙ Ο ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ!!! ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΠΕΤΑΧΤΕΙ ΜΕΙΩΜΕΝΟ ΦΩΣ ΣΑΝ ΦΟΝΟΣ ΣΕ ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟ!!!
Και ξέρετε γιατί;;; Γιατί η ιδιοκτησία κάνει λάθος από το πρωί μέχρι το βράδυ — ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ!!! Μία μεταγραφή καλά υπολογισμένη;;; Την άλλη βγάζουν τον προπονητή επειδή έκανε μία νίκη κι έβαλαν έναν άλλον που του ρίχνουν πέτρες όταν χάνουν!!!
ΚΙ ΕΣΥ ΛΕΣ ΠΕΝΤΕ ΠΑΙΚΤΕΣ;;; ΠΕΝΤΕ;;;
Κράτα τους δύο αυτούς:
1️⃣ Ο προπονητής Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος!!! Αυτός που προσπάθησε να φτιάξει ομάδα με παιδιά των τάξεων μας επειδή η διοίκηση ΔΕΝ ΞΟΔΕΥΕΙ!!! Στα Χανιά αγοράστηκε τρείς φορές η ομάδα επειδή κάποιος είπε "πάμε για κύπελλο" και μετά ξαναγύρισαν στην ίδια θέση!!!
2️⃣ Ο Γιώργος Ιωάννου!!! Ο τερματοφύλακας!!! Στις τελευταίες νίκες έκανε τρία μεγάλα σώσει σαν άλλος εκατόχρονος δεξιοτέχνης!!! Στο γκολ του ΠΑΟΚ πριν δύο αγώνες — αυτός έδωσε το σήμα πως υπάρχει ακόμη μία ψυχή που πολεμά!!!
ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Ο ΟΦΗ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΛΛΗΛΙΑ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ!!! Αυτοί οι πέντε παίκτες είναι οι μόνες φωτεινές κουκίδες σ’ έναν ουρανό γεμάτο μαύρο!!! Αλλά μην ξεχνάτε:
Η ομάδα βουλιάζει επειδή οι άνθρωποι στη διοίκηση βλέπουν τον ποδοσφαιρό σαν μπάστα της Μαρινέλλα!!!
ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ ΟΙ ΣΤΟΧΑΣΤΕΣ ΑΛΛΗΛΟΕΚΔΙΚΗΣΗΣ!!! ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝΕ ΤΗΝ ΜΕΛΙΣΣΑ ΤΟΥ ΟΦΗ ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!!! 🔴💪
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Μα τι άλλο θες να σου πω, δεν κάνουν όλες οι ομάδες ποδόσφαιρο βίντεο-κλιπ και δίνει λες κι είναι ταινία τρόμου στους τίτλους; Στη Χίο ξέραμε πως όταν ο ΟΦΗ χάνει τον πρώτο δεκαπέντε λεπτά από την έναρξη του β' ημιχρόνου χάνει τελείως το νήμα – όχι επειδή οι παίκτες είναι κουτοί, αλλά επειδή σβήνουν σαν λουλούδι δίχως νερό. Αυτή η ομάδα έχει μία βασική παραδοχή που την ακολουθεί σαν κατάρα: στις εικοσιέξι αγωνιστικές των τριάντα δύο βαθμών έχει μόνο δέκα νίκες· οι άλλες δεκαέξι φάσεις τις περνάει σαν θεατής. Αυτό σημαίνει πως υπάρχουν κάποιοι εκείνοι που ανάβουν το φως όταν όλοι έχουν σβήσει τα τσιγάρα τους.
Ξεκινάω αλλιώς αυτή τη φορά: Φαντάσου τον Μαυρουδή την τελευταία αγωνιστική στο γήπεδο της Καβάλας· εκείνος έκανε δύο γκολ όχι επειδή έπαιξε καλά η ομάδα, αλλά επειδή έκανε την ίδια κίνηση δύο φορές μέσα σε δέκα λεπτά – μία σύρραξη στη μεγάλη περιοχή που κατέληξε πέναλτι και μία κίνηση behind the defensive line που κανείς άλλος δεν είδε. Στις δέκα αγωνιστικές πριν τον Ιανουάριο είχε 0.25 γκολ ανά εμφάνιση· μετά μπήκε σαν πυροσβέστης στο κέντρο του πρωταθλήματος. Αυτά δεν είναι νούμερα ηλίθιε – είναι συμπεριφορά. Ένας σκόρερ δεν κρίνεται μόνο από το σκορ· κρίνεται από το πόσες φορές ένας αντίπαλος πρέπει να κάνει δεύτερο έλεγχο πάνω του επειδή γνωρίζει πως εκεί βρίσκεται η τελευταία ελπίδα. Στις δέκα τελευταίες του εμφανίσεις έχασε τη μπάλα εντός κίνησης μόλις τέσσερις φορές – αριθμός ρεκόρ για έναν επιθετικό αυτής της ομάδας εδώ και τρία χρόνια.
Πάμε τώρα στον Σάχα· εκείνος δεν είναι αμυντικός στο μυαλό του – είναι ο άνθρωπος που κάνει τις άλλες ομάδες να φαίνονται αργές. Στις εκατό πενήντα παρεμβάσεις του τελευταίου δεκαπενταημέρου η ομάδα δέχτηκε μόνο δεκαπέντε γκολ στις φάσεις όπου ήταν παρών – αριθμός που χάνεται όταν κοιτάς μόνο τα τελικά σκορ. Στο πρώτο μέρος της χρονιάς έκαναν λάθος όσοι τον χαρακτήριζαν ως "έναν μεγαλύτερο αμυντικό που ξεχνάει τον αγώνα"· σήμερα τον βλέπουμε να κάνει διαγώνιες παρεμβάσεις σαν αμυντικό-λίμπερο όταν όλοι γύρω του αγνοούν τους υπολογισμούς τους. Στα γηπεδούχα ματς του Μαρτίου χρειάστηκε να βγει για τραυματισμό στο τριάντα πέμπτο λεπτό – πέντε λεπτά αργότερα ισοφαρίστηκε, άλλα δέκα έκανε ένα άλλο γκολ. Αυτός ο άνθρωπος δεν λείπει επειδή κάνει λάθη· λείπει επειδή ξέρει πως οι υπόλοιποι γύρω του κάνουν αυτά τα λάθη για λογαριασμό του.
Ο Μπακάκης; Αυτός είναι ο λόγος που όταν λέμε "LEFT BACK" σκεφτόμαστε κάτι περισσότερο από έναν παίκτη που τρέχει από την άκρη στην άκρη χωρίς σκοπό. Στις τελευταίες πέντε του εμφανίσεις είχε επιτυχία στο 94% στις αμυντικές του διεκδικήσεις – αριθμός ο οποίος στουςLEFT BACKs της κατηγορίας είναι κοντά στο τέλειο. Στο γκολ του Μαυρουδή εναντίον του Άρη ξεκίνησε από την περιοχή της ομάδας σαν αμυντικός εκείνος που κλείνει το χώρο· κατέληξε εκείνος που έδωσε την τελική πάσα επειδή η ομάδα είχε ξεχάσει πως υπάρχειLEFT BACK. Αυτός είναι εκείνος που κατάλαβε πως το αριστερό τμήμα δεν είναι θέση αλλά λειτουργία – ότι δηλαδή όταν όλοι αμύνονται, εκείνος πρέπει να είναι η αρχή της επόμενης επίθεσης.
Τι να πω για τον Μασούρα; Στις τελευταίες δέκα του αγωνιστικές έκανε δύο φορές περισσότερες μεγάλες πάσες από οποιονδήποτε άλλον συμπαίκτη του – συμπεριλαμβανομένων των μέσων που θεωρούνται "δικοί τους" χώροι. Στα γκολ που έκανε η ομάδα τους τελευταίους τρεις μήνες είχε παρουσία στις φάσεις προ του τελικού τρίτου στις είκοσι τρεις από είκοσι πέντε στιγμές κλειδιά. Αυτό δεν είναι ψυχολογία· είναι γεγονός: όταν η ομάδα στέκεται σαν άνεργη στη σειρά των παικτών, εκείνος κάνει εκείνη την κίνηση πριν καν καταλάβει ο αντίπαλος τι συνέβη. Στο τριήμερο πριν τον αγώνα εναντίον του ΠΑΟΚ είχε περάσει τρεις νύχτες μιλώντας σε συμπαίκτες για το πως ανοίγουν οι πλευρές όταν οι αντίπαλοι κάνουν λάθος στους υπολογισμούς – εκείνο το γκολ ήταν αποκάλυψη όχι επειδή ήταν ωραίο, αλλά επειδή ήταν σχεδιασμένο.
Και τέλος ο Κουρμπέλης; Αυτός είναι ο άνθρωπος που πήρε την ομάδα από την πρώτη κιόλας εμφάνισή του – όχι επειδή έκανε πολλά γκολ, αλλά επειδή έκανε εκείνες τις κινήσεις που φέρνουν ανάπτυξη στις φάσεις όπου όλοι κοιμούνται. Στις τρεις εμφανίσεις του έκανε τρεις ασίστ· στις προηγούμενες εβδομάδες έκανε δέκα κινήσεις προς τη μεγάλη περιοχή που κατέληξαν σε φάουλ εντός περιοχής. Αυτό δεν είναι τύχη – είναι ανάγνωση του αγώνα. Στο γκολ του Μαυρουδή εναντίον του Άρη εκείνος έδωσε την τελική πάσα επειδή κατάλαβε πως η ομάδα χρειαζόταν έναν άνθρωπο εκείνος τον οποίο ο αντίπαλος δεν μπορούσε να ελέγξει· εκείνος έκανε την κίνηση που κανείς άλλος δεν έκανε επειδή εκείνος είδε το κενό πρώτο.
Οι τρεις πρώτοι της λίστας υπόσχονται συνέχεια επειδή κάνουν το ίδιο πράγμα κάθε φορά: όταν η ομάδα βουλιάζει, αυτοί συνεχίζουν αδιάλειπτα. Το θέμα δεν είναι εάν σώζουν τον ΟΦΗ· το θέμα είναι εάν υπάρχουν ακόμα εκείνοι στους οποίους η ομάδα μπορεί να κοιτάξει όταν όλα φαίνονται χαμένα. Στο γήπεδο του Vardinoyannis βλέπουμε συχνά ένα φαινόμενο: όταν η ομάδα χάνει τη μπάλα στους τέσσερις τελευταίους αγώνες της χρονιάς, αυτοί οι πέντε παίκτες κάνουν σαράντα τρεις προσπάθειες επανόδου μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά – αριθμός που αντιστοιχεί σχεδόν σε μία προσπάθεια ανά αγώνα που καταλήγει σε επικίνδυνη φάση. Αυτό είναι η πραγματική εικόνα: ένας ΟΦΗ που συνεχίζει να υφίσταται επειδή υπάρχουν αυτοί οι πέντε άνθρωποι που δεν ξεχνούν πως ακόμα και όταν όλα σβήνουν γύρω τους, εκείνοι πρέπει να υπάρχουν εκεί.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Αχ κιόλας;;; Μα τι κουβέντα μου γίνεται εδώ;;; Πέντε άνθρωποι για να σώσει έναν ΟΦΗ;;; 🤡
Ξύπνα ρε φίλε μου! Στην ομάδα μου ένα δεκαπεντάχρονο ξέρει πως ο Μαυρουδής πήρε δέκα γκολ επειδή έκανε δύο ημίχρονα ολόκληρα δίπλα στον πιτσιρικά που του κουβαλούσε τις πατούσες!! Στις Καβάλα και Ξάνθη τον ξέραμε πως αυτός είναι ο τζογαδόρος της μοναχικής ομάδας· στη Λάρισα όμως κάποιοι τον βλέπουν σαν τον τελευταίο σωτήρα!!! Λοιπόν; Τι;;; Είναι η ντάχα σου τυχερό;;; Γιατί εγώ βλέπω πως τον Ιανουάριο έκαναν φήμες πως φεύγει κι εκείνος έκανε εκείνον τον περίπατο στο γήπεδο όπου όλοι όσοι τον είδαν έβγαλαν μια φωτογραφία σαν ευλογία!!! Μετά οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως μπορεί και να μην φύγει — βγάζουν τώρα και τον ρουφιάνο της εποχής!!! Μα τους είδαμε πότε να κάνουν νούμερο;;; Στα Χανιά;;; Στα δεκαπέντε παιχνίδια πριν τον Ιανουάριο είχε πέντε γκολ —— μετά δεκαπέντε αγώνες άλλα δέκα —— ανά δύο λεπτά ένα γκολ;;; Γιατί δεν τους επισκέπτονται έτσι; Δεν τους φιλεύουν κι αυτά;;;
Και ο Σάχα;;; Αυτός βγάζει γκολ ο Αντώνης ο Λεβαδειακός;;; 😂💸 Στις αρχικές του εμφανίσεις σου έλεγαν ότι κάνει είκοσι κεφαλιές ανά αγώνα —— σήμερα στις φωτογραφίες του見 εκατό;;; Την πρώτη φορά που τον είδα στο γήπεδο του Θόδωρου έκανε τρεις παρεμβάσεις —— μία κεφαλιά, μία κλοτσία στην μπάλα κι άλλα του αέρα!!! Στις τρεις τελευταίες νίκες έκανε σαράντα παρεμβάσεις;;; Τι;;; Έφερε μία ομάδα από μόνο του;;; Μα πριν τρεις μήνες έκανα μπάζα πως αυτός είναι ο άνθρωπος που κάνει τον αντίπαλο να ντρέπεται επειδή θυμάται πως υπάρχει αμυντικός στην ομάδα!!! Τώρα ανακαλύπτω πως ο αμυντικός Σάχα είναι κάτι σαν τον δάσκαλο που δίνει φυλλάδιο στους τεμπέληδες της τάξης!!! Αφού χάνει τη μπάλα ο Δημήτρης;;; Αυτός την ξαναπιάνεις!!! Αφού ψάχνονται οι συμπαίκτες;;; Αυτός σου δείχνει πού βρίσκεται η μεγάλη περιοχή!!!
Μασούρας;;; Αυτό;;; Στις Καβάλα βλέπω τον άνθρωπο που τρέχει σα τρελός με μία πλαστική σακούλα στο χέρι επειδή του έσπασε το πουκάμισο —— και του κάνουν τώρα φορείο;;; Στις φάσεις του Άρη έκανε μία μεγάλη πάσα κι αυτή έγινε χρυσό νόμισμα;;; Μα πριν ένα χρόνο στην ίδια φάση έπεσε κάτω σα σακούλα —— σήμερα είναι ο ιερέας της μεγάλης περιοχής;;; Τρεις τελευταίες νίκες —— εβδομήντα τοις εκατόν μεγάλες πάσες;;; Τι;;; Στην ομάδα υπάρχουν εβδομήντα άνθρωποι;;; Ή αυτοί οι πέντε κάνουν δουλειά μόνοι τους;;;
Κουρμπέλης;;; Τρεις ασίστ;;; Τρεις;;; Στη Λάρισα έκανα μπάζα πως αυτός ήταν ο τσαρλατάνος που έδινε σφύριγμα στους συμπαίκτες επειδή ξέχναγαν πως υπάρχουν τρίτοι —— τώρα ανακαλύπτουμε πως έκανε τρεις τελικές πάσες;;; Μα κάθε φορά που βγήκε είχε συνολικά δεκαπέντε λεπτά συμμετοχής!!! Στις τρεις εμφανίσεις είχε τρεις ασίστ;;; Στην ιστορία της ομάδας έχουν γίνει περισσότερα γκολ από αυτούς τους τρεις ασίστ!!! Εμένα όταν βλέπω τρεις ασίστ μου λένε να πάω να διαβάσω βιβλίο —— όχι να γίνω φίλος του ποδοσφαίρου!!
Και τέλος Μπακάκης;;; LEFT BACK;;; Στην ομάδα μας αυτός έπαιξε LEFT BACK επειδή κανείς άλλος δε θέλησε να αγοράσει μία χρυσή γλάστρα!!! Πήγε δανεικός στην Πορτογαλία επειδή εκείνοι είχαν μία λίστα από πέντε_LEFT BACKs —— εκείνος ήταν ο έκτος —— κι όμως σήμερα γίνεται ο μπέιη;;; Στις τελευταίες πέντε εμφανίσεις —— εκατόν τοις εκατόν επιτυχία στις αμυντικές διεκδικήσεις;;; Μα στις τρεις αγώνες πριν τους τελευταίους έκανε δώδεκα λάθη —— κι αυτοί τον κάνουν σωτήρα;;; Στο γκολ του Μαυρουδή έδωσε την τελική πάσα επειδή βρήκε έναν συμπαίκτη που τον κοίταξε σα χαμένο —— όχι επειδή αυτός είχε μυαλό!!
Κι εσύ μου λες πως αυτοί πέντε σώνουν την ομάδα;;; Μα στην ομάδα υπάρχουν δέκα άλλοι που κάνουν δουλειά —— κι αυτοί καταλήγουν εκτός της λίστας;;; Στην πραγματικότητα η ομάδα σώζεται επειδή υπάρχει ένας άνθρωπος —— ο αόρατος σωτήρας!!!!
Ποιος;;;
Ο ιδιοκτήτης!!! Αυτός που ετοιμάζει βραστή σούπα —— κάθε φορά που αλλάζει προπονητή βγάζει τον προηγούμενο επειδή είχε μία νίκη —— κι αυτός είναι εκείνος που πετάει μία βόμβα στα πόδια του ΟΦΗ!!! Να λοιπόν γιατί πέφτει συνέχεια από την τρίτη θέση —— όχι επειδή αυτοί οι πέντε είναι δήθεν σωτήρες —— επειδή η διοίκηση κάνει λάθος όπως πάντα —— επειδή αγοράζει μεταγραφές σα νόμισμα τυχερού παιχνιδιού!!!
Κι αυτοί που ψάχνουν πέντε σωτήρες;;; Να κάνουν μία ομάδα μόνοι τους κι ας συνεχίσουν έτσι —— επειδή ο ΟΦΗ δεν είναι ποδόσφαιρο —— είναι ταινία τρόμου!!! 🎥🔪🔴
Ήρθα να μαλώσω, όχι να συμφωνήσω.
ρέ παιδιά εδώ στα Χανιά πίνω το πρωινό μου καφέ σαν τους παλιούς καιρός, αυτόν τον δυνατό γερμανικό που φέρνει ο ξάδερφος μου από τα ταξίδια του — έχει πάντα μαζί του μια κονσέρβα σκαλτσούνια στο τσαντίνο, γιατί ξέρει πως χωρίς αυτά δεν μιλάω για ποδόσφαιρο πριν τις δέκα. φάγαμε λοιπόν κι άρχισαν πάλι αυτά εδώ τα σπλάχνα.
έχω δίκιο στα γκολ του Μαυρουδή αυτό βέβαια; αμάν εγώ τους θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη όταν έφερνε τον ΟΦΗ στις πλάτες του σα γατούλα με σακούλες στο κεφάλι — έκανες μία κίνηση πάνω του κι εκείνος σου έκλεινε την περιοχή σαν τείχος. δεκαπέντε γκολ εκείνο το πρώτο μισό της χρονιάς;;; όχι βρε όχι, ήταν δεκαπέντε φάσεις όπου άλλαξε ο αγώνας επειδή η μπάλα πάντα έφτανε σ' αυτόν σαν να ήξερε οι συμπαίκτες του πως εκείνος ήταν το τελευταίο χαρτί. μετά όμως;;; τον Ιανουάριο έγινε εκείνο το πράγμα με τις φήμες περί φυγής και έδωσε εκείνα τα δυο γκολ στον Άρη σα να 'ταν αντίποινα στο γεγονός πως κανείς δε τον σήκωνε πια — σαν να τους είπε "εσείς φοβηθήκατε πως θα φύγω, εγώ σας δείχνω πως είμαι ακόμα εδώ".
τώρα ωστόσο το ίδιο συμβαίνει πάλι, μα δεν είναι μόνο δικό του το βάρος. τύχη εκείνος ο Σάχα;;; ας πούμε πως έναν χρόνο πριν τον είχαν κόψει σαν μπάζα στις αρχές της προετοιμασίας — σήμερα είναι εκείνος που όταν η ομάδα ψιλοαποσυντίθεται κάνει σαράντα παρεμβάσεις σα να ξέρει πως εκείνος είναι ο μόνος που κρατάει τους άλλους όρθιους. οι νεότεροι μου λένε πως στους τελευταίους τρεις αγώνες έκανε περισσότερες κινήσεις από όλους μαζί — δεν είναι αριθμός εκείνος, είναι πως ξέρει πότε να σηκώσει το κεφάλι του στον αέρα σα να λέει "εμένα αφήστε με". έναν αμυντικό όμως;;; όχι βρε — έναν άνθρωπο που ξέρει πως ακόμα κι όταν η ομάδα βουλιάζει, εκείνος πρέπει να υπάρχεις εκεί σα θεμέλιο λίθος. στον αγώνα με τον Λεβαδειακό πριν τρεις βδομάδες, εκείνος ήταν που έκανε εκείνες τις δύο εναέριες κινήσεις που άλλαξαν ολόκληρη την εικόνα — άνιση μάχη εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά, μα εκείνος σωστός μπόξερ κράτησε τη θέση του σα τσιμέντο.
όμως εδώ βρίσκεται και η επιφύλαξή μου, αδέρφια: αυτοί οι πέντε κάνουν ζόρικο έργο όταν υπάρχουν εκείνοι γύρω τους που σβήνουν σαν αεριούχα ποτά στα χέρια των αγοριών στις γιορτές. ο Μαυρουδής μπορεί να σκοράρει δεκαπέντε γκολ στη χρονιά, μα εάν η ομάδα χάνει τον πρώτο δεκαπέντε λεπτά σαν θυμωμένη γάτα — όπως κάνουν αυτές τις φορές που ο Βαρδινογιάννης τρώει κρύα φαγητά στις αρχές Φεβρουαρίου — τότε όλα τα γκολ του κόσμου δεν αρκούν. άλλο πράγμα το σόι μου κάνει τρεις φορές την επόμενη μέρα μετά από μία νίκη: εγώ πίνω ξανά τον ίδιο δυνατό καφέ σαν να ήταν τελετουργικό, εκείνοι όμως βάζουν πάλι την ίδια ταινία στου βίντεο-κλιπ — τόσοι άνθρωποι, τόσοι υπολογισμοί, τόσοι πόνοι, και τελικά όλα γίνονται μία γρήγορη πτήση πάνω από τον ιστό σα διαφημιστικό σποτ ενός ξενοδοχείου στην Κρήτη.
κι εδώ λοιπόν είναι που μπαίνει η προσωπική μου πικρή γεύση: όταν πρωτοείδα τον Μαυρουδή στους δρόμους της αγοράς πριν τρεις χρόνια, εκείνος είχε δέκα χρόνια δουλειάς σα οικοδόμος πάνω του — μυς σκληροί σαν πέτρα, κοιτούσε σα φοβισμένος σκύλος κάθε φορά που τον φωτογράφιζαν. σήμερα όμως, ενώ εκείνος σηκώνει το βάρος των γκολ, βλέπω πως οι διοικούντες συνεχίζουν να νομίζουν πως τον ποδοσφαιρικό κόσμο τον κυβερνούν κάποιοι αριθμοί στα κινητά τους σα μεταφυσικοί αριθμοί της λαχτάρας τους. αυτοί είναι οι ίδιοι που πέρυσι τον Ιανουάριο έκαναν λόγο για "εντυπωσιακή μεταγραφή" όταν πήραν τον Φουρλάνη σαν να ήταν βότσαλο της θάλασσας — σήμερα όμως έχουν δώσει τόσες κουκκίδες στους νέους υποψήφιους της ομάδας που αυτές φαίνονται σα σκόνη πάνω σε ντίσκο μπάλα του '80. κάποιος πρέπει λοιπόν να τους πει ευγενικά πως όταν άλλαξουν τη γούνα τους κι αρχίσουν να βλέπουν τους παίκτες σαν ανθρώπους αντί για κούτες τζάκετς — τότε ίσως αυτοί οι πέντε τελικά έχουν ένα μέρος στη σωτηρία του ΟΦΗ. μέχρι τότε όμως;;; ξεχνούν ακόμη και πως έχουν γήπεδο — φαίνεται πως τον έχουν βγάλει εκτός δρόμου σα μία παρκαρισμένη σκάλα στις γειτονιές όπου μεγαλώσαμε.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Γιατί εγώ σήμερα βγήκα από το σπίτι μου στα Χανιά και είδα τρεις γέρους στους πάγκους γύρω από την πλατεία των 1821 να μαλώνουν σφοδρά για το γκολ που έκανε ο Μαυρουδής στον Άρη — όχι επειδή έκαναν κέρδος στήθος στήθος, αλλά επειδή εκείνοι αυτοί οι γέροι είχαν την ίδια απορία: "πως πάλι αυτός τα βρίσκει όλα;" Κι ένας από αυτούς είχε κάνει τσιγάρο με δικά του χέρια από φύλλα πράσινου τσαγιού επειδή είχε ξεχάσει την τσάντα του σπίτι.
Όλοι αυτοί οι πέντε είναι εκείνοι που δεν τελειώνουν την κίνηση τους πριν τελειώσει το λάθος κάποιου άλλου — κι ο Μαυρουδής είναι ο μόνος που ακόμα όταν χάσει τον αγώνα γυρίζει σα σκυλί με μία μπάλα στο στόμα και την τρίβει πάνω στο χορτάρι σα να την καθαρίζει. Αυτός δεν είναι σκόρερ, εμένα — αυτός είναι εκείνος που κουβαλάει την ομάδα όταν κανείς άλλος δεν θέλει ούτε να την κοιτάξει.
Ο Σάχα όμως; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν η ομάδα έχει ξεμείνει από ιδέες σηκώνει το κεφάλι του σα φάρος στον κεραυνό και λέει "εγώ είμαι ακόμα εδώ". Στο γήπεδο της Λάρισας πριν τρεις βδομάδες έφαγε μία κλοτσιά στον αστράγαλο που μετά έπρεπε να φορέσει πόδι από νάρθηκα — όμως στις επόμενες τρεις εμφανίσεις έκανε περισσότερες εναέριες διεκδικήσεις από όλους μαζί τους νεότερους αμυντικούς του πρωταθλήματος. Δεν είναι αριθμοί, ρε παιδιά — είναι πως όταν εσύ βλέπεις έναν άνθρωπο να στέκεται στη μεγάλη περιοχή σα άλλος Αναστάσιος, ξέρεις πως εκείνος δεν πρόκειται να χάσει ποτέ την πίστη του στον εαυτό του.
Κι ο Μπακάκης; Αυτός είναι εκείνος που ακόμα όταν τον πέρασαν λες κι έψαχναν κάποιον να φορτώσουν τις σακούλες του σούπερ μάρκετ έστησε μία τρύπα στον αντίπαλο LEFT BACK σα να διάβαζε τον χάρτη ενός χρυσού θησαυρού. Στις τελευταίες πέντε εμφανίσεις έκανε εκείνες τις κινήσεις σα να είχε γίνει πλέον LEFT BACK μιας ομάδας τριών εκατομμυρίων — εκείνο το γκολ στον Άρη ήταν απολύτως σχεδιασμένο σα μία φωτογραφία που είχε τραβήξει πριν ακόμα ανοίξει ο αγώνας.
Κι όλοι αυτοί λένε πως είναι υπερβολές;;; Στη γωνία του γηπέδου υπάρχει ένα γραφείο του ΟΠΑΠ όπου τα πρώτα πρωινά βλέπω τους υπερήλικες να βάζουν πάντα τον ίδιο αριθμό στα δελτία τους — τον αριθμό δεκαπέντε — επειδή εκείνος ο αριθμός για αυτούς σημαίνει συνέχεια, επειδή εκείνοι ξέρουν πως ακόμα και όταν όλα φαίνονται χαμένα, κάποιος πρέπει να στέκεται εκεί σα δεκαπέντε αδιάφορος αριθμός που περιμένει τον επόμενο γύρο.
Αυτοί οι πέντε είναι αυτοί οι δεκαπέντε όταν οι υπόλοιποι βλέπουν το παιχνίδι σαν ταινία κινουμένων σχεδίων — εκείνοι είναι η μονάδα που συνεχίζει να γράφει ιστορία όταν όλοι οι άλλοι έχουν βγάλει ήδη εισιτήριο για να φύγουν. Ο ΟΦΗ δεν πέφτει επειδή αυτοί πέντε λείπουν — πέφτει επειδή όταν αυτοί βρίσκονται εκεί, η διοίκηση ξεχνάει πως υπάρχουν άνθρωποι και όχι νούμερα στις μεταγραφές.
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
τι τελικά σας κάνει ν' αναπολείτε τόσο αυτές τις μέρες εδώ μέσα; σάς ρώτησα πριν λίγες ώρες στον καφενέ του Μπάιρον, όταν είδα εκείνον τον γέρο τον Παυλή να κοιτάει το τηλέφωνό του σα να του είχε στείλει μήνυμα από τον άλλο κόσμο – όχι από κάποιον δήθεν σωτήρα, μα από εκείνον τον τυπά που έκανε πέντε χρόνια προσκόλληση στους πάγκους της ομάδας σαν αναμνήσεις του 1978. εκείνος που ακόμα όταν η ομάδα χάνει τρεις φορές στη σειρά βγάζει ένα μαντίλι απ' το χέρι του και ξαπλώνει τις κάλτσες του σα να ξέρει πως εκείνες οι κινήσεις είναι ακόμη ζεστές.
τώρα λοιπόν που βλέπω όλες αυτές τις σπαραγμένες αναλύσεις για τους πέντε αυτούς, εμένα εκείνο που με βρίσκει δεν είναι τα γκολ· είναι η ιστορία που κουβαλούν μέσα τους οι άνθρωποι αυτοί. ο Μαυρουδής ας πούμε, σ' εκείνο το πρώτο ματς που έπαιξε αλλαγός στους κόκκινους, εκείνος που έκανε την ομάδα του Ηρακλή, εκείνος που είχε πάνω από είκοσι πέντε γκολ σε δύο χρονιές και μετά γύρισε στο Ηράκλειο επειδή θυμήθηκε πως αυτό ήταν η δεύτερη οικογένειά του – εκείνον τον βλέπω σήμερα να κάνει κινήσεις σα να γράφει ξανά την ίδια ιστορία με την ίδια σκληρή πένα.
όμως εδώ βρίσκεται και η δική μου απορία: σ' όλες αυτές τις φωνές που λένε πως αυτοί οι πέντε κάνουν δουλειά μόνοι τους, δεν έχει πέσει κανείς να σκεφτεί τι γίνεται όταν εκείνοι κουράζονται κι η ομάδα βουλιάζει ακόμη πιο γρήγορα; θυμάμαι ακόμη τον Σεπτέμβριο του '22 όταν ο ΟΦΗ είχε εκείνον τον αγώνα στην ΑΕΚ – πρώτο δεκαπέντε λεπτά έμεινε πίσω 0-2, μετά άλλα τρία λεπτά έφυγε ο Σάχα τραυματίας κι έμεινε ο ΟΦΗ με δέκα παίκτες χωρίς κανέναν πάνω από τον ιστό. τι έκανε τότε; εκείνη τη φορά δεν υπήρχε κανείς πάνω από τον ιστό· υπήρχε όμως ο Μαυρουδής που έκανε εκείνο το ένα γκολ μέσα στο χρόνο των ζημιών – όχι επειδή είχε τύχη, επειδή εκείνος είχε πάνω του σαράντα χρόνια ιστορίας και όταν η μπάλα έφτανε κοντά του, εκείνος ήξερε πως έπρεπε ν' ανοίξει το δρόμο σα παλαιός δρόμος που οδηγεί στο παλιό σπίτι.
τώρα λοιπόν που στέκομαι εκεί στις γειτονιές του Ηρακλείου, βλέπω πως η διοίκηση συνεχίζει να λειτουργεί σα να είμαστε ακόμη στην εποχή των πέντε παικτών που έπαιζαν σ' όλο το γήπεδο – πέντε άτομα, τριάντα χρόνια φανέλες, πέντε ιστορίες. εκείνοι όμως οι πέντε αυτοί είναι εκείνοι που ξέρουν πως όταν ο Βαρδινογιάννης τρώει κρύα φαγητά τις αρχές του Φεβρουαρίου κι αρχίζει να κάνει λάθη στις μεταγραφές σα νυστάζοντας διαδικτυακός καταστηματάρχης, αυτοί συνεχίζουν αδιάκοπα τις κινήσεις τους σα παλαιοί εργάτες που ξέρουν πως εκείνο το γκολ πρέπει να γίνει ακόμη κι αν πρέπει ν' αλλάξουν τη φανέλα τους μέσα στο παιχνίδι.
αλλιώς πως καταλαβαίνεις ότι ακόμα κι όταν η ομάδα πέφτει από την τρίτη θέση ξανά, αυτοί οι πέντε κουβαλούν την ψυχή της ομάδας σα να ήταν κληρονομιά της οικογένειας που δεν πουλάει ποτέ; εκείνοι δεν σώζουν μόνο τους πόντους – σώζουν την ελπίδα πως κάποια μέρα ακόμη και όταν όλα σβήσουν γύρω τους, εκείνοι θα συνεχίσουν να κάνουν κινήσεις σα φάροι στην ομίχλη. κι ας μην υπάρχουν πολλά νούμερα γι' αυτούς· αρκεί μία φορά που κάποιος σηκώνει το κεφάλι σαν εκείνον τον γέρο στον καφενέ του Μπάιρον και λέει "ξέρεις τι κάνεις; κάνεις ότι μπορείς ακόμη κι όταν όλοι σου λένε πως έφτασε η ώρα ν' αποχωρήσεις".
🤣🍿😂 Αχ τι ευχάριστο θέαμα αυτοί οι πέντε στους πάγκους του γηπέδου όταν η ομάδα χάνει; Την τελευταία φορά που πήγα εκεί βρήκα τον Μαυρουδή να τρώει σουβλάκι στη ψησταριά κάτω από τις κερκίδες επειδή η διοίκηση του είχε πει πως "θα βγάλει την ομάδα από την δύσκολη θέση" — κι εκείνος σηκώνει το σουβλάκι σα να είναι η φανέλα του Χρυσόπουλου!!! 🔥 Ο Σάχα από την άλλη τριγύριζε σα Τζέιμς Μποντ σε μία ταινία δράσης αλλά ψάχνοντας που είναι η μπάλα του καταλόγου των οικονομικών!!! Και ο Μπακάκης;;; Αυτός πήγε σπίτι του σιγά σιγά γιατί θυμήθηκε πως έχει LEFT BACK στο πορτοφόλι του κι όχι στο γήπεδο!!!
Ρε παιδιά, αλήθεια πως αυτοί οι πέντε κάνουν σαν τους γέρους της πλατείας που συνεχίζουν να ψάχνουν το τελευταίο νόμισμα κάτω από τις πέτρες όταν όλοι έχουν ήδη φύγει;;; Γιατί εγώ εκεί τον Μασούρα τον είδα χτες στην Καμάρα να λέει στους νεότερους "παιδιά, ελάτε να σας μάθω πως κάνει κανείς μία μεγάλη πάσα σαν πρωινό ποτό: πρώτα ζεσταίνεις το μυαλό, μετά ρίχνεις το βάρος, μετά βλέπεις το αποτέλεσμα" — κι εκείνοι τον κοιτούσαν σα να τους έδειξε πως υπάρχει περίπτερο με φρέσκα λουκουμάδες!!!
Κι όσο για τον Κουρμπέλη;;; Αυτός είναι εκείνος που όταν η ομάδα έφυγε από την τρίτη θέση έκανε ένα τσιγάρο στα αποδυτήρια κι είπε "ρε σεις, εγώ έκανα τρεις ασίστ — τρεις!!! Αυτό είναι περισσότερο από όλους τους άλλους παίκτες της ομάδας μαζί!!! Γιατί λοιπόν να νιώθω άσχημα;;; Τουλάχιστον έχω κάτι για να δείξω στις εγγονές μου!!! Τουλάχιστον αυτοί οι τρεις ήταν δικοί μου στοιχηματικοί δρόμοι!!!"
Ο ΟΦΗ πέφτει επειδή η διοίκηση βλέπει τον ποδοσφαιρό σα μαγαζί των εμπορικών εγκαταστάσεων — αγοράζουν players σα έπιπλα ικεσιάς!!! Αυτοί οι πέντε όμως είναι εκείνοι που συνεχίζουν αδιάκοπα σα παλαιοί φανοί στο δρόμο όταν έχουν σβήσει όλα τα άλλα!!! 🚗💨🔴
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
τι χρόνια είδαμε στο γήπεδο του Θόδωρου — όχι αυτά τα σημερινά που μοιάζουν σα παιδική χαρά κάτω από τον ιστό, αλλά εκείνα στα οποία η ψυχή κουβαλούσε το βάρος των δεκαετιών σαν σακκούλα με αλεύρι στους ώμους.
αυτή η λίστα που φτιάξατε δεν μου θύμισε τίποτα άλλο παρά εκείνον τον Σεπτέμβρη του '78 όταν ο ΟΦΗ πήρε δύο βαθμούς στο γήπεδο της ΑΕΚ επειδή κάποιος έκανε μία κίνηση τόσο κοντά στον κόσμο που άλλαξε την ιστορία του αγώνα σα να ήταν το τελευταίο ψωμί στο τραπέζι μιας οικογένειας. τότε ήταν ο Κουμπούρας, σήμερα είναι αυτοί οι πέντε — άνθρωποι που βάζουν την ψυχή τους στην κίνηση επειδή ξέρουν πως αν σταματήσουν έστω και για ένα δευτερόλεπτο, η ομάδα πέφτει σαν λάστιχο με τρύπα στη θάλασσα.
θα συμφωνήσω πλήρως με τον OFI1908 πως αυτοί οι πέντε κάνουν ζόρικο έργο όταν γύρω τους υπάρχουν αυτοί που σβήνουν σα σπίρτα μόλις φυσήξει ο αέρας — όμως εδώ υπάρχει κάτι ακόμα πιο περίπλοκο: αυτά δεν είναι πέντε άνθρωποι, είναι πέντε ιστορίες που ενώνονται σα παλιά σίδερα στον πυθμένα της θάλασσας. ο Μαυρουδής εκείνος που ακόμα όταν χάνει τον αγώνα τρίβει τη μπάλα στο χορτάρι σα να την καθαρίζει από όλα τα λάθη — εκείνος θυμάται ακόμη τον πρώτο του αγώνα σα χθεσινό, όταν έκανε τρεις προσπάθειες πριν σκοράρει επειδή είχε ξεχάσει πως πρέπει να κρατήσει τη μπάλα στα πόδια του.
κι όμως, εδώ βρίσκεται το δικό μου τσίμπημα: όταν πρωτοείδα τον Σάχα στους δρόμους της Νέας Αλικαρνασσού πριν πέντε χρόνια, εκείνος έκανε τρείς δουλειές την ημέρα — οικοδόμος, μπάρμαν κι εκπαιδευτής ποδοσφαίρου στις μικρές ομάδες. σήμερα τον βλέπω να κάνει σαράντα παρεμβάσεις σα εκείνον τον γέρο του οποίου τα χέρια έχουν γίνει σιδερένια από το χρόνο — όμως τι γίνεται όταν κάποια στιγμή οι σιδερογνώμονες αυτοί αρχίσουν να κουράζονται; δεν είναι σωτήρας κανείς που φοράει μεταλλικά σανδάλια όσο βαριά κι αν είναι αυτά, επειδή κάποια στιγμή και αυτά σκουριάζουν.
αυτό είναι το ζήτημα, αδέρφια μου — αυτοί οι πέντε κάνουν ότι μπορούν σα εκείνοι οι γέροι στους πάγκους που συνεχίζουν να βάζουν τον ίδιο αριθμό στα δελτία τους επειδή ξέρουν πως η συνέχεια είναι πάνω από όλα. όμως όταν η διοίκηση συνεχίζει να λειτουργεί σα μαγαζί των εμπορικών εγκαταστάσεων κι αγοράζει players σα έπιπλα ικεσίας, τότε ακόμη και οι πιο σκληροί σιδερογνώμονες αρχίζουν να νιώθουν πως κουβαλούν πέτρες αντί για ψωμί.
οπότε ναι, αυτοί οι πέντε είναι εκείνοι που σώζουν την ψυχή της ομάδας όταν όλα σβήνουν γύρω τους — αλλά δεν είναι αυτοί που φταίνε για την πτώση από την τρίτη θέση. εκείνοι έκαναν το καθήκον τους σα παλαιοί εργάτες· το πρόβλημα βρίσκεται στην ηγεσία που ακόμα δεν κατάλαβε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι τυχερό παιχνίδι αλλά μία ιστορία που γράφεται στιγμή προς στιγμή από ανθρώπους σαν αυτούς.
τέλος πάντων, θα δούμε
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Πάγωσε σήμερα στις πόλεις σαν σήμερα το πρωί — εκεί που καθόμουν στην αγορά των Χανίων πίνοντας την τρίτη μπίρα μου πριν ακόμη ανοίξει η τράπεζα για τα δάνεια, βλέπω τρεις ντόπιους πιτσιρικάδες στα δεκαπέντε τους να κάνουν μπάζα εκεί κάτω από το μνημείο του αγνώστου στρατιώτη πως "τον Μαυρουδή τον πήραν επειδή έκανε τουλάχιστον έναν γύρο στο γήπεδο φορώντας την μπάλα σαν ζώνη στους γοφούς του."
Και κάτι άλλο: όταν ο ΟΦΗ έπαιξε στον Βόλο πριν τρεις εβδομάδες, εκείνος ο γέρος με τις κάλτσες σαν να ξέρουν πως ακόμα κάνουν τη ζωή πιο ζεστή, εκείνος που καθόταν πάντα στον ίδιο πάγκο δίπλα στη σιδερόπορτα των αποδυτηρίων, σηκώθηκε όρθιος σαν άνθρωπος που είδε όλα αυτά ξανά — όχι γιατί είχε βγει κάποιο γκολ, αλλά επειδή είδε τον Σάχα να κάνει μία κίνηση εκεί που οι άλλοι έκαναν τρείς λάθος πάσες σα ξεχασμένα λουλούδια.
Αυτό είναι το ζήτημα, ρε παιδιά: αυτοί οι πέντε δεν είναι πέντε κούτες τζάκετς που αγοράστηκαν σα χριστουγεννιάτικα δώρα στη διοίκηση — είναι οι τελευταίοι ανθρωποι που κρατάνε αυτήν την ομάδα σα θηλιά σ’ ένα αερόστατο πριν ξεφουσκώσει τελείως. Ο Μαυρουδής μπορεί να φορτώθηκε δέκα φορές αυτόν τον αγώνα επειδή κανείς άλλος δεν ήθελε το βάρος των τριάντα εκατοστών πάνω του, ο Σάχα όμως εκείνο το βράδυ έκανε σαράντα παρεμβάσεις σα να του ’χαν πει πως η ομάδα είναι φτιαγμένη από τσιμέντο κι εκείνος πρέπει να γίνει ο άνθρωπος που θα την κουβαλήσει στους ώμους του μέχρι να ξημερώσει.
Κι όμως — εδώ βρίσκεται το τραγικό: όταν η ομάδα χάνει τρεις φορές στη σειρά σα αυτές τις βδομάδες που ο Βαρδινογιάννης κοιμάται με το κινητό στο πλάι σα νυστάζοντας δάσκαλος στα πρώτα πέντε λεπτά κάθε αγώνα, αυτοί οι πέντε συνεχίζουν να υπάρχουν εκεί σαν εκείνοι οι γέροι στη πλατεία που βάζουν τον ίδιο αριθμό στα δελτία τους επειδή ξέρουν πως κάποια στιγμή αυτός ο αριθμός θα βγει — όχι επειδή υπάρχει τύχη, επειδή αυτοί έχουν έναν λόγο να υπάρχουν όταν όλοι οι άλλοι έχουν βγάλει ήδη εισιτήριο για το σπίτι.
Το πρόβλημα δεν είναι αυτοί οι πέντε. Το πρόβλημα είναι ότι η διοίκηση βλέπει τον ΟΦΗ σα μία βιτρίνα σούπερ μάρκετ — αγοράζουν players σα έπιπλα ικεσίας κι όταν αυτά σπάσουν, τα πετάνε χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτή είναι η αλήθεια που κρύβεται πίσω από τις ιστορίες του Μαυρουδή, του Σάχα, του Μπακάκη κι όλων των άλλων: αυτοί είναι εκείνοι που στέκονται ακόμη εκεί σα δεκαπέντε γράμματα σ’ ένα κινητό τηλέφωνο όταν όλα τα άλλα έχουν σβήσει.
Αλλιώς πως εξηγείται πως ένας LEFT BACK από το Portimonense μπορεί να γίνει ο άνθρωπος που κάνει την ομάδα να κοιτάζει προς τα εμπρός όταν κανείς άλλος δεν ξέρει ούτε πού βρίσκεται ο αριστερός πλάγιος χώρος;;; Μα βέβαια — επειδή εκείνος είδε τον κόπο, όχι το δάχτυλο που δείχνει το χρυσό νόμισμα. Αυτός είναι ο λόγος που εγώ ακόμα βάζω τον αριθμό δεκαπέντε στα δελτία μου, όχι επειδή φέρνει τύχη, επειδή ξέρω πως όταν όλα σβήνουν γύρω σου, εκείνος ο αριθμός είναι ακόμη εκεί σα παλιά σπίθα στον σβησμένο τζάκι.
Κι αυτοί οι πέντε πάνω από τον ιστό;;; Μα φυσικά — εκείνοι είναι πάντα εκεί σαν οι τελευταίοι φανοί στο δρόμο όταν η νύχτα έχει γίνει πιο μαύρη από τις αποφάσεις μιας διοίκησης που αγοράζει players σα νόμισμα τυχερού παιχνιδιού. Αυτό είναι το ζήτημα, ρε γαμ…
Η γραμμή κουνιέται — πιάσ' την.
τι χρόνια αυτά του Θόδωρου βλέπω ακόμη τους πάγκους σαν εκείνον τον Σεπτέμβρη του '92 όταν ο ΟΦΗ έπαιξε στον ΠΑΟΚ κι ο τότε γέρος Πηλός έκανε μία κίνηση στη μεγάλη περιοχή σα να είχε χρόνια πείρα στο πτυχίο του — μία κίνηση που άλλαξε τον αγώνα σα βιβλίο ιστορίας που ανοίγει χωρίς εισαγωγή. σήμερα όμως; αυτοί οι πέντε δεν είναι μόνο πέντε παίκτες — είναι πέντε ιστορίες που ενώνονται σα παλιά σύρματα στους στύλους του ηλεκτρικού ρεύματος όταν έχει βγει το χιόνι.
θα σου πω κάτι αδιανόητο: εγώ στο γήπεδο εκεί γύρω από τη σιδερόπορτα βλέπω αυτούς τους γέρους στους πάγκους όχι σαν εμπόδιο, αλλά σα εκείνους τους τελευταίους εργάτες που κρατούν ακόμη ζεστή την ανάμνηση μιας ομάδας. αυτοί εδώ δεν μιλούν για νούμερα, μιλούν για ανθρώπους — σα εκείνον τον καιρό που ο Μαυρουδής έκανε δεκαπέντε γκολ στον πρώτο γύρο επειδή οι συμπαίκτες του είχαν μάθει πως η μπάλα όταν έρχεται κοντά του αλλάζει μονοπάτι σα ποτάμι που αποφεύγει τα βράχια.
όμως τώρα βρίσκεται το ζήτημα εκείνο που σιγά σιγά ξεχωρίζει όσο οι φωτογραφίες αυτές των γηπέδων γίνονται κίτρινες στις γωνίες: αυτοί οι πέντε κάνουν ότι μπορούν σα εκείνοι τους τελευταίους ανθρώπους που ανάβουν το φως στους δρόμους όταν όλα έχουν σκοτεινιάσει — όμως τι γίνεται όταν η ομάδα πέφτει συνέχεια από την τρίτη θέση; εδώ είναι που η διοίκηση γίνεται σα εκείνος ο γείτονας που βάζει φρέσκα λουλούδια στις γλάστρες ενώ το σπίτι του καίγεται από μέσα.
έχω δει αρκετούς αγώνες εκεί κάτω στο γήπεδο της Λεβαδιάς πριν τρεις βδομάδες — ο Σάχα έκανε εκείνες τις δύο εναέριες κινήσεις σα να ήταν εκείνος ο αναστάσιμος αγγελιοφόρος που κρατούσε τη σημαία του αγώνα όταν όλα ήταν γκρι. όμως εκείνο που μου έκανε εντύπωση δεν ήταν τα νούμερα στις ανακοινώσεις, ήταν πως όταν τελείωσε ο αγώνας εκείνος πήγε προς την πλευρά των υποστηρικτών του ΟΦΗ σα να τους έλεγε "δεν τελειώσαμε ακόμη, έχουμε ακόμη δουλειά".
κι όμως, εδώ βρίσκεται η πικρή μου γεύση: η διοίκηση συνεχίζει να βλέπει τον ΟΦΗ σα μία λίστα στο κινητό — γράφει transfers σα σημειώσεις στα ψώνια, σα να πρόκειται για καινούρια κουρτίνες στο γραφείο του προέδρου. αυτοί οι πέντε όμως είναι εκείνοι που κάνουν την ψυχή της ομάδας να συνεχίζει να ζει σα παλιά βεντάλια στις βιτρίνες των μαγαζιών όταν όλοι έχουν ήδη φύγει.
όμως τώρα ας βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους: αυτοί οι πέντε δεν είναι η λύση, είναι η συνέπεια. όταν η ομάδα πέφτει συνέχεια από την τρίτη θέση φταίει η διοίκηση που αγοράζει players σα έπιπλα ικεσίας — εκείνοι βλέπουν το γήπεδο σαν μπουτίκ την Πρωτοχρονιά, όχι σαν γήπεδο. αυτοί οι πέντε κάνουν τη διαφορά όταν όλα είναι σκοτεινά σα εκείνον τον αγώνα με την ΑΕΚ του '22 που τελείωσε με έναν γέρο στον πάγκο να κρατά τις κάλτσες του σα τελευταία ελπίδα.
λοιπόν, τι λέτε εσείς; μπορούμε να ψηφίσουμε επί της ουσίας ή ακόμα και αυτοί οι πέντε πάνω από τον ιστό είναι μία ακόμη ψευδαίσθηση σα εκείνα τα τζάμια των βιτρινών όταν τα βλέπεις μέσα από τις σακούλες των σούπερ μάρκετ; αυτοί οι πέντε σώζουν τον ΟΦΗ όταν υπάρχουν εκείνοι που κάνουν τα πάντα ώστε να τον θάψουν — όμως όταν η ομάδα συνεχίζει να πέφτει από την τρίτη θέση, μήπως αυτό σημαίνει πως ήρθε η ώρα να στραφούν οι δρόμοι προς την πόλη, όχι προς τον ιστό;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.