Η Λεβαδειακός πρέπει να φύγει μια για πάντα από την Γ’ Εθνική και μάλιστα αύριο!

Ρε παιδιά, όσοι άλλωστε νομίζουν ότι η Λεβαδειακός βρήκε έναν ακόμη τρόπο να πειστεί πως υπάρχει; Μας είχαν κι αυτή την φορά λοιπόν δώσει σπουδαίο θέατρο. Τη δική τους μούχλα την λένε "πρόοδος" αυτοί; Αφού ξέρετε πως το μόνο πρωτάθλημα που κατέκτησε ποτέ ήταν ένα πρωτάθλημα... όχι στον αγωνιστικό χώρο. Στο μικρό πρωτάθλημα της λήθης η ομάδα τους βρέθηκε πρωταθλήτρια εδώ και δεκαετίες! Και όσοι τώρα κάνουν τον λόγο γι' αυτή την ομάδα σαν να πρόκειται για κάποια τραγωδία, σαχλότο; Δεν σας πειράζει ότι την τελευταία πενταετία η Λεβαδειακός έπαιξε τόσο λίγο ποδόσφαιρο σαν ομάδα ώστε οι αντίπαλοι έδωσαν εξετάσεις στις έδρες τους; Ακούστε εμένα εδώ: εσείς λυπάστε αυτούς τους ανθρώπους ή εμείς; Γιατί αυτοί λυπούνται τον εαυτό τους αρκετά κι μόνοι τους. Πήραν τη θέση στη Γ’ Εθνική όχι επειδή δεν έχουν όρεξη, αλλά επειδή κάθε φορά που ξαναβγαίνουν ψάχνουν τον φακό της κωμωδίας. Και όσοι λένε πως "αύριο" πρέπει να γίνει κάτι — ρε φίλοι μου, αύριο η Λεβαδειακός ίσως ξυπνήσει για άλλο λόγο, όχι για ποδόσφαιρο. Αυτό εδώ δεν είναι ντροπή, είναι υπόθεση ολόκληρου τμήματος οργανισμού!

ΡΕ ΤΙ ΠΑΘΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ρε μαλάκες!!! Εσείς κοιτάτε τα ίδια πράματα;;;;; Λεβαδειακός δεν παίζει ΠΟΤΕ ε δω!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!!! ΠΑΙΖΕΙ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΣΕ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ!!! Και τώρα αυτοί εκεί πέρα λένε πως θυμούνται κάποιο πρωτάθλημα;;; ΠΟΙΟ;;; Μέχρι που;;; ΣΤΗΝ ΛΗΘΗ;;;;;;; Μακάριοι αυτοί που ζουν στη φαντασία τους αλλιώς πως κατάφερναν και κατέβαιναν στον τρίτο ουρανό;;; Εμείς εδώ στη ΛΕΒΑΔΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ!!! 🔥🔴 Κι αυτοί εκεί πέρα σέρνουν την κουβέρτα στις ομάδες που τρέμουν όταν τους βλέπουν!!! 💪😱 ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΕΤΟΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ!!! ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΦΥΛΛΟΜΕΤΡΟΥΝΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ!!!! ΚΑΙ ΠΟΙΟΝ ΛΥΠΑΤΕ;;; ΕΜΑΣ;;; Ή ΕΣΑΣ;;; Εμείς τουλάχιστον έχουμε την ΚΑΡΔΙΑ!!! ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΤΗ!!! Να θυμάστε όταν ζητήσουν ξανά φτερά ας τους πούνε οι άλλες ομάδες πως εκείνες φοβούνται ΜΟΝΟ τις αντρικές ομάδες!!! 🤬🔥 Καλή συνέχεια ρε μαλάκες!!! ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΛΕΣΧΗ;;;;

Παλιά μου χρονιά, θυμάμαι όταν η Λεβαδειακός έκανε έναν περίπατο στις εθνικές κατηγορίες σαν πολεμιστής που ξεχνάει το σπαθί του στον τελευταίο δρόμο — χτες χάθηκε στην Γ’ Εθνική και αύριο βγάζει ημίωρο φιλοσοφικό ντοκιμαντέρ για τη θέση της στην ιστορία; Ρε παιδιά, είστε σίγουροι πως μιλάμε για ίδια ομάδα; Αυτή εδώ είναι η μόνη ομάδα που όσοι την βλέπουν την αποφεύγουν σαν κίτρινο σήμα της κυκλοφορίας — όχι επειδή είναι γρήγορα αποτελέσματα τύπου στρατιωτικός οδηγός, αλλά επειδή ακόμα και οι γείτονες της δίνουν αέρα "γιατί μπορεί να μολυνθούν". Και μετά απορούν που όσοι λένε πως "αύριο πρέπει να γίνει κάτι" δίνουν παραπάνω από ένα βήμα: χρειάζονται τρεις ημέρες για να αποφασίσουν αν θα ξυπνήσουν αυτοί. Κοιτάξτε τον εαυτό σας: μήπως κάποιος άλλος έχει καταφέρει να γίνει πρωταθλητής τόσο γρήγορα στην κατάρρευση; Οι ομάδες που πέφτουν στην Γ’ Εθνική συνήθως προσπαθούν να ξαναβγούν αμέσως — αυτοί εδώ παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη δική τους τραγωδία. Η Λεβαδειακός δεν προετοιμάζει αγωνιστικό επαναστατικό σχέδιο· κατασκευάζει το δικό της πρωτάθλημα λήθης με δικούς της κανόνες. Κι αυτοί που ζητούν "αύριο" αλλαγή δεν καταλαβαίνουν πως αυτή η ομάδα κινείται αργά σαν τους πρωταγωνιστές μιας κωμωδίας — επειδή εκεί είναι η φυσική της θέση. Εμείς εδώ στη ΛΕΒΑΔΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ. Γιατί; Γιατί στο τέλος πάντα θυμόμαστε τι πραγματικά σημαίνει ομάδα — όχι αυτοσχεδιασμό, όχι κωμωδία, όχι άλλο πρωτάθλημα στη λήθη. Την επόμενη φορά που κάποιος θυμίζει κάποιο πρωτάθλημα "κάπου εκεί", του στέλνουμε μία φωτογραφία του τοπικού πρωταθλήματος των ετών '90 — εκεί αποδεικνύεται πως αυτή η ομάδα είναι πρωταθλήτρια ακόμα κι όταν δεν κατακτά πρωταθλήματα. Καλή συνέχεια ρε μαλάκες! Μέχρι πότε να σέβεστε αυτήν τη μούχλα; 🔥🔴

ε το ξέρεις καλά εσύ εκεί πέρα που κάθεσαι σταθερός σαν βράχος στη Λιβαδειά — κι όμως η ομάδα σου τα τελευταία χρόνια είναι πιο ασταθής κι από τον καιρό στη Θεσσαλία! ρε παιδιά εδώ μέσα κάνουμε λόγο για γκολ πάνω στους αντιπάλους, αυτοί εδώ πετάνε σκόρπια λόγοι σαν τους σπόρους του μπούφου! πριν χρόνια η Λεβαδειακός ήταν εκεί που έκανε όνομα όχι για τους τίτλους της — αλλά γιατί είχε μέσα της κότες στις κερκίδες και θυμάμαι μερακλήδες που μιλούσανε σαν τη Λιβαδειά αυτή ήταν δική τους οικογένεια! τώρα; τώρα έχουν βγάλει πρωταθλητές της ντροπής! τι άλλο να σου πω; αυτοί εδώ είναι οι μόνοι που όταν βλέπεις την ετικέτα τους στη Γ’ Εθνική, οι άλλοι ομάδες τρέμουν μην τους κολλήσουνε τη κακή ενέργεια σαν βρόμικο χαρτί! βέβαια δίκιο έχει ο ValuePro1974 — εμείς εδώ λεβαντέψαμε πάντα με την καρδιά, αυτοί εδώ έχουν περισσότερα πολλαπλασιαστήρια από ιδέες! αλήθεια τώρα που το λέω, νομίζω πως η ομάδα τους χρειάζεται περισσότερο ψυχίατρο παρά προπονητή! και όσοι λένε πως "αύριο" πρέπει να γίνει κάτι — εντάξει, ας περιμένουμε λοιπόν άλλα δεκαπέντε χρόνια για την επόμενη προσπάθεια! μέχρι τότε βγάζουν ιδιωτικά φιλοσοφικά ντοκιμαντέρ για την ιστορία τους σαν να είναι ταινία του Φελίνι! τι γίνεται εκεί πέρα ρε; εμείς εδώ στη Λεβαδεία ζούμε σαν ανθρωποι, αυτοί εδώ επιβιώνουν σαν χαρακτήρες μιας κωμωδίας! κι όταν κάποιος ρωτάει "ποιο πρωτάθλημα;" — πήγαινε αυτοί απευθείας στο τοπικό πρωτάθλημα της δεκαετίας του '90! εκεί υπάρχει η ιστορία τους: πρωταθλητές στην απουσία τους! όχι άθλημα, ντροπή! μπορεί τώρα αυτοί εκεί πέρα να είναι πρωταθλητές στη λήθη, εμείς όμως εδώ στη Λεβαδεία ξέρουμε τι σημαίνει ομάδα — η δική μας ομάδα έχει ιστορία, όχι μύθους! καλή συνέχεια ρε μαλάκες! μέχρι πότε να σέβεστε αυτή τη χάλια ομάδα που ξεχνάει τον εαυτό της κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο! 🔥🔴

Ακούστε ρε Λιβαδείς μια φωτιά μου κάηκε σήμερα απόψε: πέρασα απο το γήπεδο του Αμυγδαλέζου, αυτά τα δέντρα εκεί γύρω μυρίζουν ακόμα ποδόσφαιρο βγαλμένο μέσα απο κάδους σκουπιδιών — κανείς δεν ψάχνει καν να κρύψει την ατμόσφαιρα πως η Λεβαδειακός είναι εκεί μόνο επειδή δεν ξέρει πού αλλού να πάει. Οι φίλοι μου βγήκανε τρεις φορές την εβδομάδα απο το σπίτι τους για να βάλουν μια ασπίδα γύρω απο τον αγωνιστικό χώρο, σαν να φυλάμε ένα μνημείο που κανείς δεν θέλει πια να βλέπει. Εσύ γνωρίζεις ότι η ομάδα έπαιξε στην Ε’ τοπική κατηγορία πριν από τέσσερα χρόνια κι ακόμα αυτοί εκεί είχαν έναν εαυτό τόσο ξεθωριασμένο ώστε ακόμα κι ο προπονητής τους έκανε τον ρόλο της οικογενειακής μονάδας — σαν να ήθελαν να δείξουν πως υπάρχει συνέχεια, όταν στην πραγματικότητα είχε μείνει μόνο ο τίτλος: "πρωταθλητές στα περισσότερα πρωθλήματα λήθης". Κι όταν κάποιος σηκώσει σήμερα το βλέμμα του προς την κερκίδα, τι βλέπει; Μία περιοχή όπου η ομάδα κατάφερε κάτι μοναδικό: αυτό που άλλοι χρειάζονται δεκαετίες για να πετύχουν, αυτοί το κατορθώνουν μέσα σε μία πενταετία — να κάνουν τον τίτλο των "πιο τυχερών πρωταθλητών" να ακούγεται σαν κατάρα. Έτσι λοιπόν εσείς εδώ ζείτε τη Λεβαδειά — κι εμείς εδώ στη ΛΕΒΑΔΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ. Γιατί τέλος πάντων, ποτέ δεν υπήρξαν χαρακτήρες τόσο ξεδιαλύσιμοι όσο αυτοί της Λεβαδειακού: στην ιστορία τους έχουν γράψει περισσότερες ισοπαλίες επί χάρτου παρά στους αγωνιστικούς πίνακες. Κι όμως βλέπω γύρω μου κόσμο ν' αγκαλιάζει αυτά τα χάλια σαν να ήταν μεταλλικό μετάλλιο. Μέχρι πότε αλήθεια;

Μαλάκα, τι λέμε τώρα για αυτοσχεδιασμό; Ρε παιδί μου, εγώ βλέπω αυτούς εκεί πέρα σαν κουτί πούρων όπου κάθε φορά ξανακλείνουν από πάνω του διαφορετικό τίτλο — φαντάσου πώς νιώθεις όταν σου λένε πως η ομάδα σου έκανε ρεκόρ στην κατάρρευση; Καλύτερα ας κάτσουνε αυτοί τρεις μήνες ακόμα να σκεφτούν τι σημαίνει "πρόοδος", παρά οι άλλοι τριάντα ομάδες της Γ' Εθνικής να αρχίζουνε να προσέχουνε μήπως τους κολλήσουν κάποια ιογενή πορεία προς την κούρσα του υποβιβασμού. Εγώ θυμάμαι όταν πριν δέκα χρόνια πήγα στο στάδιο για πρώτη φορά — δεν ήταν μόνο το γκολ εκείνον τον Ιανουάριο, ήταν η μυρωδιά της μπογιάς που είχανε ρίξει οι οπαδοί της άλλης ομάδας πάνω στη σημαία της Λεβαδειακού πριν την αναμέτρηση. Αυτοί εκεί έδειξαν τότε πως ξέρουν να αντιστέκονται όχι στο γήπεδο, μα στις δικές τους συνήθειες. Κι όσοι ζητούν "αύριο" λύση, ρε εμένα τι μου λες; Αφού μέχρι αύριο πρωί αυτοί θα έχουν βρει άλλο ένα φιλοσοφικό ντοκιμαντέρ να παρουσιάσουν — ελπίζω τώρα στο πρωτάθλημα των σχολικών ομάδων της Λιβαδειάς, εκεί μπορούν να γίνουν πρωταθλητές χωρίς να χρειαστεί κανείς να σηκωθεί από τον καναπέ. Εμείς εδώ στη Λεβαδεία ξέρουμε έναν πρωταθλητισμό: εκείνον που κερδίζεται με αίμα και όχι με τίτλους στα χαρτιά της γραφειοκρατίας. Κι όμως, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται στους υπόλοιπους, εμείς συνεχίζουμε να βλέπουμε αυτήν την ομάδα όχι σαν θλιβερό γκροτέσκο αλλά σαν μια πονεμένη οικογένεια που ακόμα ψάχνει τον εαυτό της — γιατί στο κάτω κάτω, ακόμα κι εκείνοι έχουν δικαίωμα στη λάθος τους επιλογή. Την επόμενη φορά όμως που κάποιος ψιθυρίσει κάτι για κάποιο πρωτάθλημα παλιάς εποχής, εγώ του βγάζω μία φωτογραφία από το γήπεδο του '92 όπου είχαμε πάει σαν έξι άτομα συνολικά — εκεί απέδειξαν πως μπορούν να είναι πρωταθλητές ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν αντίπαλοι. Λεβαντέψαμε όσοι περισσότεροι μπορούμε, όσο ακόμη υπάρχει λόγος. Την επόμενη φορά που σου μιλήσει κάποιος γιατί είμαστε εδώ, του δείχνεις το φθαρμένο κίτρινο μαντίλι σου που κρατάς ακόμα από εκείνο το απόγευμα του 2014 όταν σχεδόν καταφέραμε κάτι. Αυτή είναι η Λεβαδειακός — όχι η ιστορία των τίτλων της, αλλά η ιστορία εκείνων που επέλεξαν να μείνουνε ακόμη κι όταν δεν υπήρχε τίποτα να τους κρατήσει όρθιους.

Εδώ και τώρα το πούστη το τραβάνε αυτοί μέσα στη Λησμοσύνη! Να τους βγάλουν μια ανάσα οι αντίπαλοι;;;; ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΑΔΕΙΑ!!! Παλιότερα πιάνανε τα γκολ στα δέντρα του δρόμου για την πόλη, τώρα αυτοί εκεί κάνουνε ντέρτι μέσα στην κουζίνα τους μιλώντας για "ιστορική συνέχεια" σαν κουβέντα πρωινού καναλιού! Ρε παιδιά, εμείς εδώ στη Λιβαδειά ξέρουμε τι σημαίνει ομάδα: 30 άτομα στις κερκίδες με μια σημαία δεκαπέντε χρονών που μυρίζει ακόμα λάδι κι ο πρόεδρος να μην έχει ούτε καν θέση στο φιλέ. Αυτοί εκεί; Αυτοί έχουν δέκα χρόνια να βγάλουν έναν αγώνα σωστό κι ακόμα μιλάνε για "πρωτάθλημα λήθης" σαν να είναι κάποιο γκολ στον 93ο!! Κι όσοι ζητούν αλλαγή αύριο, καλά κάνουν — αλλά τι αλλαγή;;; Να τους βάλουμε εμείς νυστέρι;;;; Ή μήπως αυτοί θελήσουν επιτέλους να σταματήσουνε το φιλοσοφικό ντοκιμαντέρ τους;;;; Γιατί βρε φίλοι μου, αυτή η ομάδα πέθανε πριν χρόνια — τώρα σέρνουν το πτώμα της σαν σουβλάκι στην γιορτή του χωριού! Εμείς εδώ συνεχίζουμε λεβαντέψαμε όχι γιατί τους ελπίζουμε, αλλά επειδή η Λιβαδειά ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΠΟΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΣΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ!! Κι όταν κάποιος γκρινιάζει πως "δεν υπάρχουν αντιδράσεις", πήγαινε αυτοί απευθείας στους οπαδούς των γύρω ομάδων: εκείνοι βγάζουνε σκόρ για τρία χρόνια λένε πως φοβούνται την "κακή ενέργεια" αυτού του κώλου! Να μην τρέμουν;;;; Αυτό εδώ δεν είναι ομάδα, είναι ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!! Καλή συνέχεια φίλοι, μέχρι την επόμενη φορά που κάποιος βγάλει άλλο ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο "η Λεβαδειακός μέσα από τις στάχτες της... κουζίνας του". 🔥🔴

Γαμώ το Λεβαντό μου ρε τί λες αυτοί εδώ;;; Αυτοί έχουν ξεχάσει ακόμα πως σημαίνει να παίζεις ποδόσφαιρο ρε σεις;;; Την προηγούμενη φορά που πήγα στο γήπεδο αυτοί εκεί έπαιζαν σαν να είναι συμμορία αλλιώτικη και έκανε αγώνα street football με τον κάθε τύπο που πέφτει στην πόλη! Ρε_VALUEPRO, σωστά μου τα λέμε εδώ;;; Και τώρα αυτοί βγάζουν λόγο σαν καλά οργανωμένοι φιλόσοφοι της ερήμου;;; ΤΙ ΣΙΓΑΡΑ ΒΡΕ;;; Μας λένε για ημίωρα ντοκιμαντέρ;;; Ρε παιδιά, η ομάδα τους πριν τέσσερα χρόνια έπαιζε στην Ε’ τοπική σαν μπάλα του θέατρου σατιρικού!!! Κι ακόμα αυτοί ψάχνουν ιστορικά ντοκιμαντέρ;;; Την ιστορία τους την γράφουμε εμείς στις κερκίδες όταν χτυπάμε τις ασπίδες ρε γαμώ το!!!

ρε τι βλέπω τώρα εδώ παιδιά, απορία μου μεγάλωσε τόσο πολύ που έφτασε μέχρι και την Πεντέλη! αυτοί εκεί πίσω κάθονται σαν τον κάβουρα πάνω στο βράχο και βγάζουν ημιωρές συζητήσεις για την Λεβαδειά σα να είναι ταινία του Ούγο Στίγκλιτς! εγώ βγήκα από το σπίτι μου σήμερα πρωί, είδα τον ουρανό της Λιβαδειάς γκριζωπό σαν την φόρμα του πλάγιου οπλοφόρου της εθνικής εκείνης εποχής, πήρα μια ανάσα βαθιά και σκέφτηκα: για άλλη μια φορά εμείς εδώ κουβαλάμε το βάρος ενός ονόματος σαν οικογένεια που δεν έχει ξεχάσει τι σημαίνει να σηκώνεσαι στις τρεις τα ξημερώματα για ένα εκτός έδρας που το ανάγκασες εσύ μόνο και μόνο επειδή ήταν η τρίτη φορά μέσα στη σεζόν! εσύ τι είδες όταν πήγες στο γήπεδο αυτοί εκεί τελευταία φορά; εγώ είδα μια ομάδα που δεν έχει σχέση με ποδόσφαιρο — δεν της λείπει η βούλα, της λείπει ο ίδιος ο κόσμος! αυτοί εκεί μέσα στη Γ' Εθνική κάνουν πρωταθλητές των αμαξόδρομων σα να είναι δρόμος από τον Κάφκα! ρε παιδιά, μία φορά ακόμα τους είχε πάρει ο νους τους πριν δεκαπέντε χρόνια — έκαναν εκείνον τον αγώνα στον Εύξεινο, θυμάστε; αυτό ήταν ποδόσφαιρο! όχι αυτή η διαδικασία κατάδυσης σιγά σιγά στις δικές τους στάχτες σαν να ψήνουνε καμένο ψωμί! και τώρα αυτοί εδώ φτιάχνουν φιλοσοφικά ντοκιμαντέρ σα να έχουν την αποκάλυψη μέσα στην κουζίνα τους! ενώ εμείς εδώ στη Λιβαδειά φοράμε την κίτρινη φανέλα σαν αυτήν που έκαιγε στον ήλιο του Αυγούστου όταν κάποτε κερδίσαμε κάτι — αυτοί εκεί βγάζουνε λόγους σα να μιλούνε για μια ομάδα από άλλο γαλαξία! τι γίνεται εκεί πέρα ρε; πριν χρόνια η Λεβαδειακός είχε έναν πυρήνα ανθρώπων σαν αυτούς εδώ τους οποίους βλέπω τώρα γύρω μου: ανθρώπους που κρατούν την ομάδα σαν οικογενειακό κειμήλιο — τώρα αυτοί εκεί κάθονται σαν διοικητικό συμβούλιο μιας εταιρίας που πουλάει ελπίδες χωρίς σάρκα! αλλά εμείς εδώ συνεχίζουμε λεβαντέψαμε επειδή ξέρουμε ένα πράγμα: όταν η ομάδα πέφτει τόσο κάτω, αυτό δεν είναι σημάδι πως έφαγε πολλά γκολ — είναι σημάδι πως δεν ξέρουμε πια κανέναν ιερό λόγο για τον οποίο μένουμε όρθιοι στις τέσσερις το απόγευμα της Κυριακής! αυτοί εκεί πρέπει να ξυπνήσουν μέσα τους εκείνο το χαρακτηριστικό που έκανε τη Λιβαδειά τουλάχιστον εδώ έξω ξεχωριστή: την ικανότητα να βλέπουμε ακόμα το μέλλον μέσα από τις στάχτες! και όσοι λένε αύριο αλλαγή, εντάξει — αλλά όχι με ντοκιμαντέρ βγαλμένα από σπιτικό μάτι! βγάλτε τους έξω στο γήπεδο, κάντε τους να νιώσουν πως δεν παίζουν μονάχα για μια χάρτινη κούρσα τίτλων αλλά για εκείνους που ακόμα κρατούν την σημαία στέκοντας κάθε Κυριακή στις κερκίδες! αυτοί εκεί πρέπει να δουν πως όταν οι άνθρωποι λένε "έχω δικαίωμα", εννοούν αυτό που σημαίνει πραγματικά ομάδα: δικαίωμα να μην πέφτεις συνέχεια στους χαμένους αγώνες της ντροπής! βλέπω μερικούς γύρω μου ν’ αρχίζουν να γκρινιάζουνε κιόλας πως αυτά είναι μόνο λόγια — εγώ σου λέω: πήγαινε στις άλλες ομάδες της Γ' Εθνικής και κοίτα πόσοι έχουν ακόμη τον κόπο να σηκώνουν σηκωθεί στις αρχές της χρονιάς και να γεμίζουνε το γήπεδο ακόμα και όταν ξέρουν πως πιθανότατα δεν υπάρχει πρόοδος! αυτοί εκεί πέφτουν στην κατάσταση εκείνους που σκέφτονται πως η ομάδα είναι σαν αυτοκίνητο που όταν δεν βγαίνει βόλτα βρίσκει άλλη φορά τον δρόμο της — η δική μας ομάδα όμως έγινε αυτοκίνητο στέκεται ανάποδα στο γκαράζ και περιμένει τον χειμώνα να τελειώσει! αλλά εμείς εδώ συνεχίζουμε — γιατί ο Λεβαντός δεν είναι μονάχα μία ομάδα, είναι ένας τρόπος να ζεις! όταν βλέπω αυτούς τους ανθρώπους γύρω μου που ακόμα βγάζουνε την κίτρινη φανέλα παρά όλα αυτά, καταλαβαίνω πως ακόμα υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο σηκωνόμαστε το πρωί: όχι γιατί περιμένουμε ένα θαύμα, αλλά επειδή ξέρουμε πως όταν κάποιος φοράει αυτήν την φανέλα, φοράει μαζί και ολόκληρη την πόλη πάνω του! κι όταν κάποιος γκρινιάζει πως αυτά είναι μόνο συνθήματα, του δείχνω την ιστορία εκείνου του πρωταθλήματος του '95 όπου πήγαμε δεκαπέντε άτομα συνολικά στους αγωνιστικούς χώρους — εκεί υπήρχε ποδόσφαιρο, όχι ντοκιμαντέρ! εκεί υπήρχε προσπάθεια, όχι ημικατεργασμένες ιδέες πάνω από μία κούρσα τίτλων σαν χάρτινες σημαίες! λοιπόν, αφήστε αυτούς εκεί να βγάζουνε λόγους σα να γράφουν βιβλίο ιστορίας — εμείς εδώ συνεχίζουμε να ξέρουμε τι σημαίνει πραγματικός αγώνας: αυτή η ομάδα πρέπει να σηκωθεί από τις στάχτες όχι επειδή κάποιος έτσι αποφάσισε σήμερα, αλλά επειδή έχουμε ακόμη ανθρώπους που αρνούνται να ζήσουν μέσα στο σκοτάδι! για όσο ακόμα υπάρχει ένας φίλος που φοράει κίτρινη φανέλα στο πρωινό του περπάτημα, για όσους ακόμα στέκονται στις κερκίδες όσοι τους βρίζουνε, εμείς εδώ συνεχίζουμε — επειδή αυτή η ομάδα δεν είναι ιστορία τίτλων στέκεται για χίλια λόγια! αυτή η ομάδα είναι η ίδια η Λιβαδειά πάνω στις κλωτσιές του χρόνου! 🔴🔥

Ρε παιδιά, σήμερα πρωί πήγα στο κέντρο της πόλης κι έπεσα πάνω σε έναν παππού που κουβαλούσε ένα κίτρινο μαντίλι σα σουβλί πάνω στη ζώνη του σακάκι του. Του λέω "τι είναι αυτό;" κι εκείνος μου αποκρίθηκε δίχως δεύτερη κουβέντα: "της Λεβαδειακού, βρε γιε μου — ήταν απομεινάρι απο εκείνον τον αγώνα στο Αλιάρτ πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν σκοράραμε εκεί που έκανε ο τυφώνας βροχή στις κερκίδες. Ήρθε η ώρα να το βγάλουμε πάλι." Αυτός εκεί σηκώνει ένα πανάρχαιο κουρέλι που μυρίζει ακόμα από λάδι αντικολλημένου χαρτιού και σκόνη δρόμου, σα να κρατάει ένα κομμάτι από την ίδια την ιστορία που αυτοί εκεί βγάζουν λόγους για τους τίτλους. Κι όμως, αυτό το πανί μπορεί και δεν ανοίγει ποτέ ξανά — γιατί όταν βγάζεις αυτή τη φάλαγγα μπροστά στις υπόλοιπες ομάδες της Γ' Εθνικής, αυτοί σου χαμογελάνε σα να τους δείχνεις μία βιζίτ-κάρτα του 1982. Κι εγώ τώρα φαντάζομαι αυτούς εκεί μέσα στη διοίκηση: πότε θα βγάλουν το επόμενο ντοκιμαντέρ τους μιλώντας για την "ιστορική συνέχεια"; Την προηγούμενη φορά που πήγα, εντόπισα μία αφίσα πάνω στον τοίχο του γραφείου τους — ήταν μία ανακοίνωση αγώνα της δεκαετίας του '90 όπου έγραφε "θα νικήσουμε την Δόξα!" με τεράστια γράμματα. Την είχανε κρεμάσει εκεί σα θηλιά γύρω απο το λαιμό τους σαν μπούσουλας που δεν δείχνει πουθενά. Είναι σαν αυτοί εκεί να έχουν χτίσει ένα σπίτι πάνω σε μία επιγραφή σα να λέει "εδώ ζούσε ποδόσφαιρο", ενώ γύρω τους όλα γκρεμίζονται — κι όμως συνεχίζουνε να βγάζουν φιλοσοφικά ντοκιμαντέρ σα να περιμένουνε πως κάποιος άλλος θα βγάλει φωτιά απο αυτά.

Τι βλέπουμε εδώ λοιπόν; Μία ομάδα που εδώ και μία πενταετία έχει καταφέρει να κάνει τον τίτλο "πρωταθλητές των περισσοτέρων πρωταθλημάτων λήθης" κάτι σχεδόν επίσημο, σαν μία κατηγορία πιο πάνω από την Γ’. Κι όμως οι ίδιοι βγάζουν ντοκιμαντέρ για ιστορική συνέχεια σα να βγάζουν τουλάχιστον ταινία μεγάλου σκηνοθέτη. Κοιτάξτε τον άνθρωπο με το μαντίλι εκεί πάνω στην ζώνη του — κρατάει σα θηλιά έναν αγώνα που έγινε πριν δεκαπέντε χρόνια σα να είναι τρόπαιο που χάθηκε εκείνη τη μέρα. Αυτό είναι η Λιβαδειά: ένας τόπος όπου οι άνθρωποι κρατούν όχι τους τίτλους, αλλά εκείνα τα απομεινάρια που μυρίζουν ακόμη απο λάδι δρόμου και βροχή. Αυτοί εκεί μέσα στην διοίκηση όμως; Αυτοί ξεχνάνε πως πρέπει να κάνουν εκείνο το επόμενο βήμα απο φιλοσοφία σε δράση — περιμένουνε ξανά τον επόμενο τίτλο σα να είναι μία συνδρομή σε περιοδικό που κάποιος άλλος πρέπει να πληρώσει. Κι όμως πόσοι εδώ έχουν δίκιο όταν λένε πως πρέπει να φύγουν απο την Γ’ αύριο; Δεν βλέπω παραπομπή κανενός εκεί έξω σαν αυτή που έχει αυτή η ομάδα μέσα στους δικούς της τίτλους. Αλλιώς πως λέγαμε όταν έκαναν ντέρτι μέσα στην κουζίνα σα φιλοσοφικό κίνημα του πρωινού; Και μιλάμε για ημικατεργασμένη ιστορία σαν να είναι τρισδιάστατο έργο τέχνης; Αλλά μήπως τελικά αυτά εδώ είναι όλα μέρος ενός μεγάλου ανέκδοτου; Γιατί όσοι μένουνε στις κερκίδες σηκώνοντας τις ασπίδες τους — αυτοί ξέρουν πως η Λεβαδειακός δεν πέθανε ακόμα επειδή η πόλη της δεν την έχει αφήσει. Εκείνοι όμως μέσα εκεί; Αυτοί πρέπει να σταματήσουνε να μιλάνε για συνέχεια και να βγούνε εκεί όπου κρύβεται η σάρκα του ποδοσφαίρου: στο γήπεδο, στους αγωνιστικούς χώρους, στους ανθρώπους που ακόμα βγάζουν κίτρινη φανέλα σα μεταφορά του δικού τους προσώπου. Εμείς εδώ ξέρουμε ένα πράγμα: όταν κάποιος φοράει εκείνο το κουρέλι σαν σουβλί πάνω στο σακάκι του, εκείνος δεν βγάζει ντοκιμαντέρ. Αυτό εκεί λοιπόν είναι το ζήτημα: όχι η λέξη «ιστορική», μα η ίδια η ιστορία που πρέπει να ξαναγραφτεί όχι σαν ντοκιμαντέρ μιάς νύχτας, αλλά σαν αγώνας της επόμενης Κυριακής.