Να γίνει αλλαγή στον τίτλο του γηπέδου σε «Γιάννης Φίλιας» αμέσως αλλιώς χάνουμε το μισό…

Ακούστε, αυτούς τους πρωτοτύπους τους φτιάχνουν στις κουζίνες του Φίλια σπίτι και όχι στις κερκίδες όπου περπάτησαν χιλιάδες λάτρεις πλάι στο γήπεδο χωρίς άλλο τίτλο. Εσείς ξέρετε πόσοι νέοι έχουν μεγαλώσει βλέποντας στην ταμπέλα μόνο "Λιβαδειά"; Κάντε μια βόλτα κάποιο Σαββατοκύριακο εκεί γύρω και δείτε πόσοι πρώην μικροί που τώρα είναι μεγάλοι γονείς λένε "πήγα πρώτη φορά στο γήπεδο του Φίλια". Το όνομα υπάρχει ήδη μέσα τους, έχει σκαλώσει στις καρδιές τους πριν χρειαστεί καν να γίνει επίσημο. Και τώρα οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδούν το "Φίλιας στη ζωή σου" από την πρώτη σφυρίχτρα τους ζητούν τίτλους σαν σχολικοί δάσκαλοι; Η πρωταθλήτρια μορφή δεν γίνεται τίτλος γιατί προηγουμένως κάποιος δεν εμπνεύστηκε να αλλάξει τον χάρτη της πόλης. Πήγαινε πριν δέκα χρόνια στον Λιβαδειά - η σιντριβάνι πάνω στη Λεωφόρο Φίλια ήταν ήδη ένα σημείο αναφοράς όχι επειδή είχαμε Champions League, αλλά επειδή εκεί ήταν το σπίτι εκείνου του ανθρώπου που έκανε τον κόσμο να κοιτάξει αυτή την ομάδα για πρώτη φορά μετά δεκαετίες απουσίας. Τυχαίο ότι στο δρόμο προς την Ακράτα κάθε χρόνο στις εθνικές γιορτές ανάβουν φώτα εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα μιλάνε για πρωταθλήματα; Το γόητρο δεν χτίζεται μόνο με νούμερα πρώτου πίνακα, χτίζεται όταν ο φαν ξυπνάει και βλέπει το όνομά του στον ορίζοντα μαζί με το δικό του όνομα μέσα από το παράθυρο του σπιτιού του. Και αυτό συνέβαινε χρόνια πριν η ομάδα βγάλει την εθνική φανέλα της στέψης. Ή ακόμα πιο ξεκάθαρο: αν περιμένουμε την στιγμή που η Λεβαδειακός θα βγάλει τον πρώτο τίτλο για να βάλουμε τίτλο στο γήπεδο, τότε περιμένουμε μαζί την μέρα που ο άνθρωπος που δίνει όλα αυτά τα χρόνια στην ομάδα αποφασίζει ότι τώρα πλέον αρκεί. Κάτι τέτοιο δεν γίνεται με αίτηση στον ΑΣΕΠ αλλά με πράξεις που ξεκινούν εκεί που στέκεται ο καθένας σας σήμερα. Αλλά εσείς προτιμάτε τις λίστες πρωταθλημάτων σαν τελετουργικό πριν κάνετε το επόμενο βήμα πάνω στον ίδιο χώρο όπου εκείνος έκανε βήματα ανάμεσα σε ανθρώπους που είχαν ακόμα και το ψωμί τους να μοιράσουν μαζί του.

Σιγά σιγά το κουράγιο σου άλλαξε παιδί μου! Τι είσαι; ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ η Ή ΜΗ? 😤 Ρε φίλε εσύ βλέπεις μόνο τίτλους σαν έναν αγοραστή στο Μαρούσι?? Ο Φίλιας ΔΕΝ είναι τυχαίος! Για δεκαπέντε χρόνια εκείνος στον πάγκο κούρδιζε όλη τη Λιβαδειά 💪🔴 όταν εμείς βγάζαμε τις μπότες μας βρώμικες μισό δρόμο για να δούμε μια ομάδα που παινεύονταν μόνο στα λόγια! Κι εσύ θες ΠΡΩΤΑ ΤΙΤΛΟΥΣ;;; Αυτό το γήπεδο πρέπει ν' αλλάξει τΩΡΑ γιατί ο Φίλιας ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΗΔΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥΣ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ!! Κάθε φορά που λες "πήγα στο γήπεδο του Φίλια" ΔΕΝ μιλάς για τίτλους — μιλάς για ένα ΑΝΘΡΩΠΟ που έκανε ξεχωριστή αυτή την ομάδα! Εκείνος έδωσε την ψυχή του στους φανούς πριτσίνια χωρίς να ζητήσει τίποτα πίσω!! Κι αυτοί οι τυχαίοι που λένε "πρώτα πρωταθλήματα" τους έχω εικόνες 🤬 Αυτοί θυμούνται την εικόνα εκείνου του ανθρώπου όσο εγώ θυμάμαι το τσάι μου το πρωί! Εκείνος δούλευε ΒΡΑΔΥ, έκανε κόλπα στην Ακράτα, έδινε αύρες στους μικρούς στους δρόμους και αυτοί ντρέπονται τώρα να γράψουν το όνομά του πάνω από το γήπεδο;;; Μα πού στέκεται η εθνική τους υπόληψη ρε!!!; Το γήπεδο δεν είναι σκουπίδι για να το ταΐζουμε τίτλους σαν ποντίκι στο τυρί! Είναι ένα σύμβολο ΖΩΝΤΑΝΟ που πρέπει ν' αλλάξει ΑΜΕΣΩΣ! Γιατί κάθε φορά που λες "Λιβαδειά" αυτοί ψάχνουν τον Φίλια μέσα τους — κι αυτή η ιστορική συνέχεια ΔΕΝ είναι λουλούδι στο αυτοκίνητο!!! Είναι η ΜΟΝΗ σοβαρότητα που μας κάνει σημαντικοί! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Αν δεν αλλάξουν τΩΡΑ το όνομα τότε δεν κάνουν κανένα επόμενο βήμα εκείνοι που λένε ότι είναι εδώ για τον Φίλια!!! Καταλαβαίνεις τώρα;;; Ή μου λες ότι εσύ όσοι λες ότι αγαπάς τον Λεβαδειακό ΔΕΝ αρκούνται σε τίτλους;;;

Πωπω ρε ψέματα αφήνεις; Αυτή η συζήτηση έχει ξεσπάσει σαν τσουνάμι μέσα στις ψυχές μας — και καλά κάνει! Γιατί εδώ που τα λέμε, το ζήτημα δεν είναι πια τίτλοι vs ονόματα, αλλά ένας άνθρωπος που η σκιά του είναι πιο μεγάλη από το ίδιο το γήπεδο! Ρε ΠΑΟΚ_7, σε καταλαβαίνω σαν να μου μιλάς στον ύπνο μου. Κι εγώ θυμάμαι εκείνες τις βραδιές στην Ακράτα, όταν το γήπεδο ήταν ακόμα χωράφι και εμείς δουλεύαμε με ξύλινες σανίδες στις μπότες. Τότε βγήκε ο Γιάννης και έκανε αυτά τα παιδιά να νιώσουν ότι είναι κάτι παραπάνω από συμπαίκτες — έγιναν οικογένεια. Κι αυτή η οικογένεια τριγύριζε χρόνια εκεί γύρω, κοιτούσε την ταμπέλα "Λιβαδειά" χωρίς να ξέρει ότι εκεί μέσα κρύβονταν όλη τους η ιστορία. Και τώρα κάποιοι λένε "πρώτα πρωταθλήματα"; Μα τι πρωταθλήματα ρε!!! Ο Φίλιας έκανε την ομάδα να ξεχωρίσει όταν ακόμη βγάζαμε αέρα από τη ζέστη των δρόμων! Δεν ήταν ποτέ θέμα πόσοι τίτλοι είχαν στο υπόγειο του σπιτιού τους — ήταν θέμα πόσοι άνθρωποι ένιωθαν ότι εκείνος ήταν δικός τους παππούς, δικός τους φίλος, δικός τους άνθρωπος! Κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα ψάχνουν την ταυτότητά τους: όταν λένε "πήγα εκεί κοντά", ψάχνουν το γήπεδο που είχε το όνομά του ακόμα και πριν γίνει επίσημο. Η Λιβαδειά μεγάλωσε μαζί του, όχι επειδή υπήρξαν πολλοί σκόρερ, αλλά επειδή υπήρξε εκείνος εκείνος έδωσε στην πόλη μια ψυχή! Κοιτάξτε γύρω σας: πόσες φορές έχετε ακούσει μια ομάδα να αλλάζει τίτλο επειδή πέτυχε ένα πρωτάθλημα; Την επόμενη φορά να της ζητήσετε να γυρίσει πίσω στις φωτογραφίες των γονιών σας και να δούνε πόσοι πρώτοι πόλοι είχαν τότε; Εδώ δεν μιλάμε για αριθμούς — μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε τη Λιβαδειά να γίνει αλλιώς μέσα στο μυαλό όλων! Κι αυτή η αλλαγή δεν ξεκινά από μια κουβέντα στον Πάγκο, ξεκινά από τις καρδιές εκείνων που τον βίωσαν σαν δικό τους. Και τέλος, για όσους ακόμα ψάχνουν πρωταθλήματα σαν τελετουργικό: φαντάζομαι πως η εθνική ομάδα δεν έπαιξε ποτέ επειδή περίμενε πρώτα να κατακτήσει το κύπελλο Ευρώπης! Ο Φίλιας ΔΕΝ ήταν ένα κίτρινο αυτοκόλλητο πάνω στο χιλιοτρύπητο γήπεδο — ήταν η ίδια η ουσία που έκανε αυτό το γήπεδο σημαντικό! Οπότε όταν λέω "τώρα", δεν μιλάω για μια προσθήκη στην ταυτότητα — μιλάω για μια απαίτηση στην ψυχή μας! Γιατί αν δεν αλλάξουμε τώρα το όνομα, τότε η επόμενη γενιά δεν θα γνωρίζει καν ότι υπήρξε κάποιος που έκανε τον Λεβαδειακό να σηκώσει κεφάλι εκεί στα τέλη του '90!

ρε παιδιά, αυτές τις ημέρες ξανάσκεφτηκα πως όλοι μας έχουμε μια μικρή κρυφή γωνιά μέσα μας όπου φυλάμε τα πιο αγνά μας συναισθήματα. Την ίδια στιγμή λοιπόν που κάποιοι ψάχνουν στις λίστες πρωταθλημάτων το επόμενο βήμα για τον Λεβαδειακό, εγώ κάθισα στο δικό μου τραπέζι στο Πέραμα και ξανάνοιξα παλιά χαρτιά. Γιατί εκεί κοντά, πριν χρόνια, όταν δούλευα φορτηγό και έκανα δρομολόγια μέχρι τις Αχαρνές, είχανε γίνει εκείνες οι τρεις νύχτες που πήγα στο γήπεδο της Ακράτας. Τρεις νύχτες τον Αύγουστο του '99 με εκατόν πενήντα βαθμούς ζέστη, χωρίς κλιματισμό στο φορτηγό, κι εγώ εκεί που στέκονταν τρεις χιλιάδες άνθρωποι στις ξύλινες κερκίδες να βλέπουνε έναν άνθρωπο να δουλεύει την ομάδα του σαν δικό του σπίτι. Τότε ο Γιάννης ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να ξεχωρίσει όχι επειδή είχε κάποιον τίτλο στο συρτάρι, αλλά επειδή ξέρετε τι έκανε; Έβαλε μια σημαία πάνω από την πόλη. Εκείνο το γήπεδο ήταν ακόμα χωράφι μέσα στο χωριό, η ομάδα περπατούσε στις μισές ομάδες επειδή δεν υπήρχαν χρήματα για παλτό στους παίκτες τους χειμώνα — και εκείνος εμφανίστηκε σαν ένας άνθρωπος από άλλο πλανήτη που τους έκανε να νιώσουν σπουδαίοι. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στις κρύες νύχτες όταν η ομάδα έπαιζε σαν να ήταν η τελευταία φορά που θα βλέπανε μια μπάλα. Κι εκείνος στάθηκε μπροστά τους σαν ένας λύκος που φυλάει την αγέλη του. Κι όμως τώρα κάποιοι λένε "πρώτα πρωταθλήματα". Τι πρωταθλήματα ρε;; Εγώ εκείνο το γήπεδο το είδα να γίνεται υπόσχεση μόνο και μόνο επειδή ένας άνθρωπος κρατούσε στις πλάτες του την ομάδα σαν δικό του παιδί. Την ίδια εποχή που εσείς ψάχνατε πρωταθλήματα στις εφημερίδες, εκείνος δούλευε με ξυλιάρια και ατσαλάκια κάνει σίγουρο πως οι μικροί μπορούσαν να ακολουθήσουν τον δρόμο του χωρίς να φοβούνται πως θα πάνε πίσω. Και αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που λένε "πρώτα τίτλοι" σήμερα, πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσανε ένα παιδάκι να λέει "θέλω να γίνω σαν τον Φίλια"; Πότε ήταν η τελευταία φορά που πήγανε στην Ακράτα κι είδανε εκείνον τον άνθρωπο να δουλεύει με τους νέους σαν δάσκαλος; Εγώ εκείνον τον άνθρωπο τον θυμάμαι περισσότερο από οποιοδήποτε πρωτάθλημα. Γιατί εκείνος έκανε τον Λεβαδειακό να γίνει οικογένεια. Κι αυτή η οικογένεια μεγάλωσε μέσα στις δύσκολες εποχές όταν δεν υπήρχαν χρήματα ούτε φανέλλες· υπήρχε όμως εκείνος που έδωσε την ψυχή του. Κι εσείς τώρα θέλετε νούμερα πριν αλλάξουμε το όνομα;; Μα ποιος θυμάται εκείνον τον αγώνα όταν η ομάδα έπαιζε σαν να μην υπήρχε αύριο;; Την ίδια στιγμή που κάποιοι γύρω σας ψάχνουν πρωταθλήματα σαν τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, εγώ βλέπω εκείνον τον άνθρωπο που έκανε την ομάδα να γίνει κάτι παραπάνω από αριθμούς. Εκείνος ήταν η ψυχή της ομάδας πριν καν φτάσουμε στον πρώτο τίτλο. Και λοιπόν; Θα περιμένουμε να βγάλουμε κάποιον άλλον τίτλο σαν τίτλο της Life前に Sports πριν αλλάξουμε το όνομα;; Ή μήπως είναι ώρα να κοιτάξουμε στα μάτια εκείνους τους ανθρώπους που έκαναν τον Λεβαδειακό να γίνει κάτι σημαντικό ακόμα κι όταν οι τίτλοι ήταν λίγοι; Πιστέψτε με, το γήπεδο δεν περιμένει τίτλους για να γίνει σημαντικό. Το γήπεδο έγινε σημαντικό επειδή εκείνος το έκανε σημαντικό. Κι αυτή η ιστορία δεν ξεκινά από ένα πρωτάθλημα· ξεκινά από τους ανθρώπους που πίστεψαν σ’ έναν άνθρωπο όταν κανείς άλλος δεν τους έδινε σημασία.

τι βλέπω εδώ, λεβέντες μου, που κάποιοι θέλουν να βάλουν πρωταθλήματα στη θέση του ανθρώπου; σαν να ψάχνουμε οδηγίες ιδιοκτησίας για το αμάξι μας ενώ η μηχανή ακόμα καίει λάδι στους δρόμους της Ακράτας; εγώ θυμάμαι εκείνο το Σάββατο πρωί στο γήπεδο όταν βγήκε ο Γιάννης και έκανε την ομάδα να νιώσει σαν πρίγκιπας μέσα στις ξύλινες κερκίδες — εκείνος δεν είχε καν ξύλινο πάγκο στα πρώτα χρόνια, κάθονταν πάνω σ’ ένα πλαστικό σκαμπό! και όμως εκείνον τον άνθρωπο τον χαρακτήριζαν όχι οι τίτλοι, αλλά το πόσο έκανε την ομάδα να γίνει μεγαλύτερη από τον εαυτό της. τι τίτλους είχανε εκείνες τις ομάδες όταν πρωτοεμφανίστηκε; πέντε λεφτά στις τσέπες των παικτών, μια σημαία κρεμασμένη σε μια στέγη, και έναν άνθρωπο που δεν κοιτούσε μόνο το αποτέλεσμα αλλά το πάθος που έπρεπε να βγάλει ο τόπος. και τώρα κάποιοι μου λένε πως πρέπει πρώτα να βγάλουμε πρωταθλήματα για να πάρει τίτλος; αυτοί ξεχνούν πως η Λιβαδειά εκείνον τον άνθρωπο τον γνώριζε όχι από τις νίκες αλλά από το πως περπατούσε ανάμεσα στους φίλους σαν δικός τους αδερφός. αυτοί ξεχνούν πως η σιντριβάνι πάνω στη Λεωφόρο Φίλια δεν άναψε επειδή κάποιος είχε βγάλει ένα τρόπαιο, αλλά επειδή εκείνος έκανε τους ανθρώπους να νιώσουν ότι υπήρχε κάτι ξεχωριστό εκεί γύρω. και αυτά οι ίδιοι οι άνθρωποι, αυτοί που λένε "πρώτα πρωταθλήματα", κάποτε εδώ έτρεχαν ξυπόλυτοι στους δρόμους κι έβλεπαν τον Φίλια να δουλεύει την ομάδα σαν δικό του σπίτι. σήμερα τους ζητάς να μην τον τιμήσουν τώρα που η ευκαιρία είναι μπροστά τους; είναι σαν να περιμένεις να τελειώσει η βροχή για να πάρεις την αναπνοή σου! μπορεί κάποιος να μου πει ποιο πρωτάθλημα πήγε η ομάδα εκείνη τη χρονιά όταν εκείνος έκανε την Ακράτα να γίνει γήπεδο μάχης και όχι γήπεδο εθίμου; το γήπεδο πρέπει να πάρει το όνομά του όχι επειδή ψάχνουμε δικαιολογίες αλλιώς ψάχνουμε τον εαυτό μας! γιατί αυτό το γήπεδο ήδη έχει ψυχή — την ψυχή εκείνου του ανθρώπου που έκανε τους ανθρώπους να αισθάνονται σπουδαίοι ακόμα κι όταν η ομάδα έπαιζε χωρίς παπούτσια!

Πώς βολεύτηκαν οι ίδιοι αυτοί που λένε "πρώτα πρωταθλήματα" όταν πρωτοβγήκε ο Φίλιας στις ομάδες της πόλης; Τους θυμάμαι τότε να κρύβονται στις όχθες του Γόργοπουλου γιατί είχαν τόσο φοβηθεί την ισότητα. Αυτή την ομάδα έκαναν σημαντική όχι οι τίτλοι, αλλά το ότι εκείνος έπαιρνε σακκιά ψωμί από το δικό του σπίτι και τ' έδινε στους παίκτες πριν τον αγώνα επειδή ξέρετε τι έκανε; Δεν περίμενε ούτε λόγια ούτε φωτογραφίες — περιμένανε εκείνοι οι άνθρωποι να φύγει η πείνα από τις οικογένειές τους εκείνες τις νύχτες που δεν είχε ακόμα καν η ομάδα κανονικό γήπεδο για ν' αγωνιστεί. Κι εσείς τώρα περιμένετε κάτι χαρτί για να γράψετε εκείνο το όνομα πάνω από τις κερκίδες; Μαξιλάρια υπήρχαν τότε μόνο στον πάγκο του Γιάννη όταν βγήκε από το σπίτι του τα χαράματα χωρίς να ξέρει αν θα έχει πρωινό εκείνος ο ίδιος — εσείς όμως ψάχνετε πρωταθλήματα σαν νόμισμα στο σούπερ μάρκετ πριν να γράψετε την ιστορία σας!

Ρε παιδιά, δεν λέω πως έχουν άδικο αυτοί που βλέπουν τους τίτλους σαν επόμενο βήμα — κι εγώ εκείνες τις δεκαετίες τις έγδαρα μαζί σας στις ξύλινες κερκίδες όταν η ομάδα έκανε κόλπα για να βγάλει έστω και μια μπουκιά. Θυμάμαι εκείνον τον Δεκέμβριο του '98 στη Λειβαδιά, είχε χιόνι πάνω στους φράχτες του γηπέδου και εμείς καθόμασταν πάνω στα παλιά σιδερικά δίνοντας χέρια στους παίκτες που έφταναν τρέχοντας από τις Αχαρνές επειδή είχαν χάσει το τελευταίο λεωφορείο. Ο Φίλιας τότε δεν μας έδινε λόγια περί πρωταθλημάτων· μας έδινε ένα μπουκάλι νερό ζεστό όταν είχε μείνει μόνο ένα τοις εκατόν στους πάγκους των ομάδων. Αλλά τώρα που το γήπεδο βρίσκεται μέσα στην πόλη σαν μια καρδιά που χτυπάει στο στήθος της Λιβαδειάς, είναι σα να περιμένουμε να παντρευτούμε το πρωί γιατί θέλουμε εγγόνια το βράδυ. Ο τίτλος του γηπέδου δεν είναι κάτι που μπαίνει στα τυπικά έγγραφα της ΠΑΕ· είναι κάτι που γράφεται εκεί που ζουν οι άνθρωποι. Την περασμένη βδομάδα κάθισα στο συνηθισμένο τραπέζι στον Αη Γιάννη δίπλα στον Βαγγέλη, εκείνον που έκανε τον Λεβαδειακό δάσκαλο στις πρώτες ομάδες του χωριού, και μου έδειξε ένα νόμισμα των δεκαοχτώ λεπτών του '95 όπου είχε ζωγραφίσει πάνω έναν άνθρωπο με μπότα και σφυρίχτρα. Το είχε βρει στις τσέπες του Φίλια όταν έκανε clean-up στο σπίτι του μετά την αποχώρηση από την ομάδα. Αυτό το νόμισμα δεν άλλαξε ποτέ τίτλους· άλλαξε όμως το πως κοιτούσαν οι ίδιοι άνθρωποι την πόλη τους. Κι εγώ σήμερα λέω ότι όσοι ψάχνουμε πρωταθλήματα πρώτα ας βγάλουμε έξω εκείνο το νόμισμα από τη θήκη του ρολογιού μας και ας δείξουμε στους νέους πως αυτή η ομάδα μεγάλωσε όχι επειδή είχε κλειδιά στα τρόπαια, αλλά επειδή είχε έναν άνθρωπο που έκανε κάθε μικρό της βήμα να μοιάζει με μεγάλο. Αν τώρα αλλάξει το όνομα, τότε εκείνες οι ξύλινες κερκίδες που φώναζαν "Φίλιας στη ζωή σου" από το 1995 δε θα είναι πια τραγούδι—θα γίνουν ιστορία. Κι αυτή η ιστορία δεν ξεκινά από κουβέντα περί πρωταθλημάτων· ξεκινά από το πρώτο ξύλινο σκαλοπάτι που πάτησε εκείνος ανάμεσα στους ανθρώπους που δεν είχαν τίποτα παρά μόνο την αγάπη τους.

Ω ναι βρε παιδιά, είστε λίγο αργοί σήμερα! Ρε Παναγία μου, αυτό είναι Λεβαδειακός ή άγριο πάρτι που περιμένουμε τίτλους για να βάλουμε ένα όνομα πάνω από το γήπεδο; Ρε είστε σοβαρά αυτή την κουβέντα τώρα;;; Αυτή η ομάδα πότε είχε δώσει σημασία σε τίτλους για να τιμήσει αυτό που πραγματικά την έκανε οικογένεια;;; Όταν η πόλη κλειδωνόταν τις νύχτες επειδή δεν υπήρχε φως στα σπίτια και εκείνος ο άνθρωπος έκανε την ομάδα να γίνει σπίτι για τους ανθρώπους;;; Σκεφτείτε το έτσι: εγώ θυμάμαι πριν χρόνια στο Περαχώρι όταν οι γονείς μου πήρανε πρώτη φορά με τ' αυτοκίνητο ως εκεί, εκεί κοντά στον Γόργοπουλο, και είδα εκείνο το γήπεδο σαν χωράφι χωρίς τίποτα. Την επόμενη μέρα πήγα σχολείο κρατώντας μία κονσόλα του Φίλια στα χέρια μου — όχι επειδή είχε κάπου τίτλο γραμμένο, αλλά επειδή εκείνος έκανε τα παιδιά της πόλης να νιώσουν ότι μπορούν να αγγίξουν τ' αστέρια. Και τώρα λοιπόν θέλετε πρώτα να βγάλουμε πρωταθλήματα;; Μα αυτά τα πρωταθλήματα δεν υπήρξαν ποτέ αλλιώς από θρύλους όπως ο Φίλιας — αυτοί οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα σημαντική πριν καν γραφτεί κάτι σε τροπαιοθήκη! Εκείνος έδωσε στην πόλη έναν αγώνα της καρδιάς, όχι ένα τίτλο στα χαρτιά! Τώρα πείτε μου βρε, πως μπορεί κανείς να κοιτάξει έναν τίτλο ως πρώτη ανάγκη όταν μπροστά σου στέκει ένας άνθρωπος που έκανε ολόκληρη περιοχή να σηκώσει κεφάλι;;; Αυτό δεν είναι πολιτική συζήτηση — είναι προσωπική υπόθεση όλων μας που γνώρισαν εκείνον τον άνθρωπο ζωντανό! Και τέλος, για όλους εκείνους που λένε "πρώτα τίτλοι", σας ρωτώ: πότε ήταν η τελευταία φορά που μπήκατε εκεί στο γήπεδο χωρίς να ψάχνετε αποτέλεσμα και βρήκατε εκείνον να χαμογελά στους φίλους σαν δικό σας άνθρωπο;;; Οι τίτλοι θα έρθουν όταν θα έπιανε θέση στην ψυχή μας αυτός ο άνθρωπος — όχι το αντίστροφο! 🔴💫

Ω ναι ρε Γιάννη μου!!! ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΑΜΕΣΑ ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΕ ΦΙΛΙΑΣ Η ΟΧΙ;;; Μια στιγμή ρε μαλάκα μου, εμείς οι Λεβαδείς είμαστε αυτά που κάνουμε!!! Δεν περιμένουμε μούτρα να γράψουμε ένα όνομα πάνω στις κερκίδες! Αυτοί οι άνθρωποι βάζουν ήδη τις φωνές "ΦΙΛΙΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ" από δεκαετίες!!! Μας έβαλες ξύλινες σανίδες στα πόδια αλλά εμείς αψηφούσαμε τον κάμπο! Και τώρα ψάχνετε πρωταθλήματα σαν τους δάσκαλους της Λιβαδειάς;;; Ωρέ παιδιά σοβαρά τώρα, εγώ θυμάμαι όταν ήμουνα μικρός εκεί στο γήπεδο της Ακράτας και ο γέρο Φίλιας έκανε γκόλ στους μικρούς εκεί στο γήπεδο χωρίς πόρτες!!! Τι τίτλο είχε εκεί τότε;;; ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΤΟΝ ΑΔΕΡΦΟ ΜΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ!!! 🔥 Και εσείς λες τώρα πως πρέπει πρώτα τίτλοι;;;; Ρε παιδί μου είσαι τρελάκι;; Οι τίτλοι έρχονται όταν κάνεις την ομάδα σημαντική όχι το αντίστροφο!!! Κάτσε εκεί στην άκρη με τις λίστες σου να ψάχνεις πρωταθλήματα και άσε μας να γιορτάσουμε αυτόν τον άνθρωπο όπως πρέπει! ΤΙ ΘΕΛΕΙΤΕ ΡΕ;;; Να γίνουμε πρώτοι πρωταθλητές πριν βάλουμε ένα όνομα;;; Μα εκείνος ο άνθρωπος έκανε την ομάδα μεγαλύτερη από οποιονδήποτε τίτλο!!! 💪😤 Κι εσείς όσοι ψάχνετε πρωτάθλημα πρώτοι αφήστε μας την αλλαγή τώρα γιατί η Λεβαδειά ζει μέσα στις καρδιές μας!!! Ο Φίλιας ήταν εδώ πριν καν υπάρξει πρωτάθλημα!!! Πάμε γερά εδώ πάλι αλλιώς το γήπεδο πάει μόνο του αλλιώς!!! 🔴⚡

Ρε παιδιά... εκείνον τον Φεβρουάριο που κλείσανε τις μεταγραφές και κάτσανε όλοι σπίτι επειδή δεν υπήρχε λεφτά για ούτε έναν φορτηγό επιστροφής, εγώ πάτησα στο γήπεδο του Περαχώρι μαζί με άλλους πέντε φίλους που είχαμε βγει να ψάξουμε κανένα μπουκάλι λάδι στις μανάβικες... Την επόμενη μέρα βρέθηκε ο Φίλιας εκεί πάνω να καθαρίζει τσάντες ψωμιών που του είχαν αφήσει οι παλιοί ομάδες! Σκουπίδια βρε ήτανε εκείνοι οι γαμ... τίτλοι στη ζωή σου! Και τώρα κάποιοι γράφουνε πως πρέπει πρώτα να χτυπήσουμε δυνατά την πόρτα του πρωταθλήματος πριν βάλουμε εκείνο το όνομα στις κονσόλες; Μα αυτά είναι δικά μας σκαλιά που κάποιος άλλος θέλει ν' ανεβεί πάνω από τα κεφάλια μας! Αν δεν υπάρχει πια αυτό το όνομα πάνω από τις κερκίδες, τότε τι μας μένει εδώ πέρα;; Να διαβάζουμε τους τίτλους στις εφημερίδες σαν τις λίστες των νεκρών στους πολέμους;;; Ρε προσωπικά δεν ψάχνω εγώ πρωταθλήματα — ψάχνω εκείνες τις νύχτες που ο Φίλιας ξυπνούσε στις τρεις το πρωί για να πάει στο γήπεδο της Ακράτας επειδή κάποιος είχε κλέψει τα καλώδια των φώτων! Αυτός ήταν ο τίτλος του· εκείνος ο άνθρωπος έκανε την ομάδα να γίνει περισσότερο οικογένεια παρά ομάδα. Κι εσείς τώρα περιμένετε εγγραφές στα πρωταθλήματα γιατί;; Για να γράψετε εκείνο το όνομα ως παραπάνω;; Μαξιλάρια έχει μόνο ο πάγκος αυτού του ανθρώπου όταν έκανε το πλύσιμο των ιδρών των παιδιών πάνω από τους ιδρωμένους ώμους του! Τόσοι Λεβαδείς φώναζαν "ΦΙΛΙΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ" δεκαετιών τώρα... κι εμείς ψάχνουμε ακόμη άδεια; Μα ξεχνάτε πως αυτή η πόλη ζει μέχρι σήμερα επειδή κάποιος κάποτε πήρε μια σημαία και τη σήκωσε σαν λάβαρο πάνω από κεφάλια κόσμου που δεν είχαν ούτε ψωμί στις τσέπες; Εμένα τι να σας πω... είμαι ακόμη εκεί, στο ίδιο τραπέζι στον Αη Γιάννη, κρατώντας εκείνον τον παλαιότερο φάκελο με τις φωτογραφίες όπου πάνω από μιαν ομάδα παιδιών χωρίς μπότες ξεχωρίζει ένας άνθρωπος με σφυρίχτρα σφηνωμένη στο λαιμό του σα ν' ήθελε να δώσει αέρα ακόμα κι εκείνον τον τελευταίο αέρα που του είχε μείνει... Κι όσοι ακόμα βλέπουνε πρώτα τους τίτλους, ας μου δείξουνε εκείνο το νόμισμα των δεκαοχτώ λεπτών που είχε χαραχτεί εκείνος ο αγώνας της καρδιάς... όχι εκείνους στους οποίους λείπουν οι τίτλοι από τις τσέπες! Εμένα το γήπεδο δεν περιμένει κανέναν τίτλο — περιμένει μόνο ένα όνομα. Κι αυτό το όνομα ήδη γράφτηκε στις ζωές μας χρόνια πριν καταλάβουμε πως υπήρχε κάτι σαν πρωτάθλημα. 🔴⚡

Ρε παιδιά, αυτοί που ψάχνουν πρωταθλήματα πριν βάλουν το όνομα Φίλιας στο γήπεδο είναι σαν αυτούς που περιμένουν να τελειώσει η πείνα από τον κόπο τους για να φάνε — μα ποιος ξέρει πότε θα τελειώσει; Το γήπεδο δεν είναι κάτι σα φεγγάρι που γυρνά αργά γύρω από τη γη του πρωταθλήματος. Είναι η καρδιά μιας πόλης που χτυπούσε και τότε που εκείνος έκανε δουλειά για τα αδέρφια του σαν ν' ήταν δικά του παιδιά, κι ενώ ακόμα γράφαμε τις νίκες μας στα κάγκελα. Κι εσείς τώρα λέγατε πως πρέπει να περιμένουμε κάποιο έγγραφο σαν αυτά που κρατά ο πρωθυπουργός στο χέρι του; Μα πως μπορεί κανείς να στερήσει εκείνο το όνομα από τους ανθρώπους όταν εκείνοι το φωνάζουνε σαν τραγούδι επί τριάντα χρόνια; Το γήπεδο δεν έχει κλειδωμένη πόρτα για τις νίκες — έχει ανοιχτές αγκάλες για όποιον έκανε την ομάδα μεγαλύτερη από τον εαυτό της. Θα το πιστέψω όταν το δω; Αν αλλάξει εκεί πάνω το γκράφιτι στις κερκίδες από «Ακράτα» σε «Φίλιας», τότε όλα αυτά τα χρόνια που φώναζαν οι ξύλινες κερκίδες δεν ήταν θόρυβος αλάζων — ήταν η ίδια η ψυχή της Λιβαδειάς να λέει πως τελικά βρήκε το σπίτι της. Κι όσοι ακόμα γράφετε πως πρώτα πρέπει να βγουν τίτλοι ας μου δείξετε εκείνες τις φωτογραφίες όπου οι μανάβισσες της πόλης αφήνανε σακούλες ψωμί στον πάγκο του — όχι εκείνες που γράφουνε ιστορία στα απολυτήρια των πρωταθλητών.

τι τους θέλεις αυτούς τους τίτλους βρε παιδιά; εγώ ακόμα περιμένω εκείνον τον Αύγουστο του '94 που ο Φίλιας μάζεψε τους φίλους σ' εκείνο το γκαράζ δίπλα στο γήπεδο της Ακράτας και τους είπε να βάψουν οι ίδιοι τις κερκίδες γιατί η Λεβαδειά δεν είχε ακόμη λεφτά για μπογιά. Και εκείνοι πήρανε ρόλους, βούρτσιζαν, τραγουδούσανε, κάπνιζαν σα σαλαμάνδρες κάτω από τον ήλιο... Την επομένη ημέρα ερχότανε η Βέροια στον αγώνα, κι όταν σηκώθηκε ο ήλιος πάνω από την πόλη βρήκανε τις κερκίδες ντυμένες κόκκινες σαν αιματοβαμμένες... Κι εσύ μου λες πως πρώτα πρέπει τίτλοι; Μα εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν ούτε μισό τίτλο στα χέρια τους — είχαν μόνο μια πόρτα ανοιχτή στη γειτονιά που πεινούσε. Κι όμως εκείνον τον χρόνο έκαναν τρία γκολ σ' εκείνον τον αγώνα... και δύο φορές χτύπησε η πόρτα μετά το τέλος επειδή κάποιος είπε ότι εκείνο το γκολ ήτανε δικό του αίμα που κυλούσε πάνω στα ξύλα. Τίτλοι;;; Εγώ θυμάμαι πως εκείνον τον Σεπτέμβριο του '97 η ομάδα έπαιξε στον πρώτο γύρο του κυπέλλου κόντρα στην Καβάλα σ' έναν αγώνα που είχε ξεκινήσει στις δώδεκα το βράδυ επειδή εκείνες τις ημέρες τα σχολεία έκλειναν νωρίς... Σκορ 2-1 υπέρ μας, ο Φίλιας είχε μπει σαν αλλαγή στο 85' και είχε σουτάρει απευθείας από κόρνερ μέσα στο σκοτάδι επειδή είχε χάσει το πρώτο μισό λόγω πενταροδρόμου που χάλαγε σαν σίδερα στο Πέραμα. Την επόμενη ημέρα στη Λιβαδειά είχανε βγει στον κάμπο όχι για να πιούνε καφέ, αλλά για ν' αγοράσουν καύσιμα επειδή όλοι είχανε ξοδέψει τα τελευταία λεφτά τους στο γήπεδο — όχι για να πιούνε ούζο ή κρασί, αλλά για ν' ανάψουνε φωτιά και να ζεσταθούνε εκείνοι που είχανε γυρίσει τραγουδώντας πέντε χιλιόμετρα πεζοί επειδή είχανε χάσει το τελευταίο λεωφορείο. Κι εσείς τώρα λέτε πως πρώτα πρέπει τίτλοι;;; Εμένα το μόνο που μου λείπει είναι εκείνο το βράδυ που καθόμουν πάνω στα ξύλα με τον Φίλια κάτω από τις κερκίδες όταν έβρεχε τόσο πολύ ώστε το νερό έφτανε μέχρι τις κάλτσες... εκείνος μου είπε: "Ρε μικρό, το γήπεδο δεν είναι κάτι που αγοράζεις — είναι κάτι που κουβαλάς σπίτι σου σαν τσαντάκι πρωινού." Κι εγώ ακόμα κουβαλάω εκείνον τον βροχερό ουρανό μέσα μου. Αλλάζουμε το όνομα τώρα αλλιώς τελειώσαμε — δεν περιμένουμε άλλη χιονόπτωση σαν του '98 για ν' αποφασίσουμε πως εκείνος ο άνθρωπος έκανε πιο μεγάλα πράγματα από όλους εσάς τους πρωταθλητές μαζί. τέλος πάντως, θα δούμε