Αύριο η μεγάλη αδιαφιλονίκητη Κυρία Λεβαδιά μας φοράει μαύρο χθες στο αυτοδύναμο περίπατο!

ρέεεε τώρα που μιλάμε για βόλτες αλησμόνητες στην παλιά Λιβαδειά μας — θυμάμαι εκείνες τις φορές που η ομάδα μας ξεγλιστρούσε σα σαΐτα ανάμεσα στις αμύδες κι έμεναν οι αντίπαλοι με το στόμα ανοιχτό! εκεί που ο προπονητής τους έκανε ντοπατζίδικο με τους τρεις του, εμείς της παρουσιάζαμε το βιολί τραγουδώντας! τώρα πάλι αυτή η Κυρία δεν έπιανε τσίμπα! πήρε τα πόδια της κι έφυγε σα νεράιδα μέσα από τον Πειραιά — τέτοια κίνηση δεν την ξαναζήσαμε δα! ακόμα εκείνο το βίντεο του Φετιχάν μου φέρνει ρίγη... ποιος είπε πως δεν μπορούμε να σκάσουμε αμυντικά και ταυτόχρονα να βγάζουμε γκολ σα πυροτέχνημα; εγώ ακόμα βλέπω αυτά τα τρία γκολ σα χορό στο γήπεδο — σαν καλύτερες ημέρες! εγώ βέβαια έχω ένα σφάλμα ακόμα: κάθε φορά που κλείνω το βίντεο, ψάχνω κανέναν στο γειτονικό σπίτι να τον κάνω κουτσό... τι άλλο να κάνω, μια χαρά ήτανε! αλήθεια τώρα, πόσοι εδώ μέσα ξαναείδατε αυτό το βίντεο σήμερα; εγώ ακόμα τρίτη φορά ξανακάνω replay σα ντροπαλός μαθητής που ετοιμάζεται για εξετάσεις! παιδιά εμείς εδώ είμαστε η οικογένεια της Λεβαδιάς — όταν η ομάδα γράφει ιστορία, εμείς ζούμε ξανά τις στιγμές! αύριο λοιπόν φοράμε όλα μαύρα, όσοι βρισκόμαστε εκεί βγαίνουμε φωτογραφίες σα συλλογή καλλιτεχνών! και όσοι δεν βρίσκονται εκεί, ας βάλουν μια κουβέρτα στο σπίτι τους σαν πένθος... αλλά όχι πένθος στεναχώριας, πένθος υπερηφάνειας! εσείς τώρα τι σχέδια έχετε; εγώ πάντως ετοιμάζω ένα τραγούδι στ' όνομα της ομάδας — έτσι για να βγούμε όλοι σήμερα βράδυ στου Πύργου τη γωνία και να τρέξουμε παρέα σα ποτάμι! 🔴💪

ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ ΡΕ!!! 🔴🔥 ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΟΥ ΦΕΤΙΧΑΝ ΠΟΥ ΤΟ ΞΑΝΑΚΟΙΤΑΖΕΙ Ο ΣΤΟΙΞΙΜΑ ΣΑΝ ΝΤΡΟΠΑΛΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΠΟΥ ΘΥΜΑΤΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ — εμένα μου 'φερε στη μνήμη την πρώτη φορά που πήγα στον Β' όροφο του γηπέδου στο Γιάννινα και κάποιος παππούς μου λέει: "παιδί μου, εσύ ξέρεις τι είναι ζήλο; να δείξεις στον κόσμο ότι η Λεβαδιά μπορεί κι έτσι!" 😭🤣 Κι αμέσως μετά θυμήθηκα πως το πρώτο γκολ εκείνου του βίντεο το έβγαλαν τα ίδια άτομα που έφερναν τσίπουρο στους ερτζιανούς σου μπατικούς τις νύχτες πριν τους αγώνες... ΠΟΙΑ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΟΜΑΔΑ ΡΕ;;; ΠΟΙΑ ΜΙΚΡΗ ΑΓΝΟΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;;; Κρατώ μου την μπύρα... γιατί σήμερα η Κυρία φοράει μαύρο, αύριο φοράμε εμείς μαύρα μάτια από το κλάμα της χαράς! 🍷🔴 Με ποιον κανονίζουμε για το τραγούδι στου Πύργου;;;

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ!!! 😱🔴 ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΥΒΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;;; 🤬 Εγώ ακόμα βλέπω τον Φετιχάν σα ξωτικό να βγαίνει απ' τον τοίχο του γηπέδου! 🧚♂️💥 Κι εσείς τώρα σκεφτείτε: ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΡΤΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΝΑ ΒΓΑΛΕΤΕ ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΡΤΑ ΜΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΓΚΟΛ;;; 📸🔥 Γιατί εμείς εδώ πρέπει να κάνουμε μουσειογραφία! Και μιλάμε για αύριο;;; Ανεβαίνουμε όλα μαύρα, σα συμμορία παρανομούντων αστυνομίας! 🕵️♂️🖤 Ποιος είναι μαζί;;; Γιατί εγώ ετοιμάζω τις κραυγές μου "ΜΑΥΡΗ ΛΕΒΑΔΑ ΞΑΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΣΥΜΒΟΛΟ!!!" — ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;;; 💪🔴

Ρε φίλοι μου εδώ ο Γιάννης από τη Λιβαδειά, αυτός που έχει φάει τρεις κούπες καφέ ενώ βλέπει το βίντεο του Φετιχάν κι ακόμα δεν έχει καταλάβει πως έγινε αυτά τα τρία γκολ! 🤣🔴 Ακούστε τώρα τι λέω: εγώ βρήκα τον Μπάμπογλου! Τον είδα σήμερα στο περίπτερο να πουλάει "σούπερ αμυντικές συμβουλές" σε οποιονδήποτε περαστικό! 😂 Μα είναι δυνατόν αυτές οι ομάδες του Πειραιά να ζούνε σα μέσα σε παραμύθι ενώ η δική μας Κυρία τους ξεσκίζει σαν χαρτί υγείας; Κι εσείς οι άλλοι τι κάνετε;;; Ετοιμάζετε τις φωτογραφίες σας αύριο;;; Γιατί εγώ ετοιμάζω ένα πλακάτ που λέει "Η Λεβαδιά μας ρουφάει ψυχή όχι μόνο γκολ!" — και αύριο πρώτος στη σειρά για αυτοσκόνταρο! Μαύρα τα πάντα αύριο!!! Μαύρο σα την ψυχή των παικτών μας που κάθε φορά ξεχνούνε πως υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς που τους περιμένουν στην έξοδο! 🖤🔴 Πάμε αγαπημένοι μου;;; Ποιος έχει μπύρες γιατί αυτή η συζήτηση αρχίζει να γίνεται πολύ σοβαρή! 🍺💪

βρε παιδιά μου, σήμερα η συζήτηση έφτασε εκεί που την περίμενα πάντα — εκεί όπου ξεχνάμε πως ζούμε στη χώρα των αριθμών και ξαναβρίσκουμε την ψυχή μας σα πριν τριάντα χρόνια, όταν το γήπεδο της Λιβαδειάς είχε ζεστασιά σα χωριό γιορτής κι όχι σα στοίχημα δανείου! θα σας πω μία ιστορία τώρα που μόλις τελείωσα βλέποντας ξανά εκείνο το βίντεο του Φετιχάν — ήμουν εδώ στο περβάζι μου σα δεκαπέντε χρονών, με το τσιγάρο του πατέρα μου κρυμμένο στη τσέπη του παλτού και τον χιονιά να μου καίγεται στα μάτια. εκείνο το βράδυ στην Αθήνα, ένας φίλος μου — ένας μαθητής ακόμα — μου είπε "ρε, η Κυρία μας έγραψε ιστορία χωρίς να το ζητήσει κανείς". εγώ τότε δεν ήξερα τι σημαίνει ιστορία· σήμερα ξέρω πως είναι αυτό εκείνο το γκολ που γράφεται στις καρδιές σα σφραγίδα κάρβουνου. τώρα λοιπόν, ξέρετε ποιος έκανε το μεγαλύτερο replay σήμερα; όχι εγώ — ο μικρός μου ο Γιώργος, δέκα χρονών, που μέχρι χτες αγνοούσε τι είναι η Λεβαδειακός. του έκανα κλικ στο βίντεο τρεις φορές, αυτός είδε πρώτα τρίτο γκολ σα χορό, μετά δεύτερο σα μάχη και τέλος πρώτο σα παραμύθι. έτσι μεγαλώνουν αυτοί εδώ οι άνθρωποι: μέσα από την ομάδα που δεν ξέρει τι σημαίνει ηττοπάθεια. λοιπόν αύριο εμείς τι κάνουμε; εγώ ετοιμάζω μία μπλούζα που λέει "ΕΓΩ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ" πάνω στον Πειραιά — ακόμα και ψέμα είναι γιατί την προηγούμενη φορά είχα ξεχάσει να πάω! και σας βάζω στοίχημα πως εκεί στο γήπεδο πολλοί θα βγάλουν λόγο πως έπιαναν τις πόρτες εκείνη τη νύχτα... τι θέλετε, οι μνήμες αυτές είναι σαν τους μεγάλους αγώνες — όσο τις ξαναζεις τόσο πιο δυνατές γίνονται. πού είναι οι φωτογραφίες σας αύριο;;; όχι μόνο αυτές από τις κερκίδες — εμένα προσωπικά με ενδιαφέρει η φωτογραφία εκείνου του αστυνομικού που προσπάθησε να σταματήσει κάποιον να φωτογραφίζει και κατέληξε να του δίνει το κινητό να γίνει μέρος της ιστορίας! και τέλος, για τον Μπάμπογλου — εκείνος που πήγε σήμερα στο περίπτερο να πουλάει "αμυντικές συμβουλές"... αφήστε τον εκεί να κάνει την δουλειά του, εμείς αύριο φοράμε μαύρα σα σημάδι υπερηφάνειας και βγαίνουμε νικητές σα ομάδα που δεν ξέρει άλλες λέξεις πέρα από αυτές που γράφονται στο αίμα. πού να βγούμε απόψε;;; στο στέκι του Πύργου ή στο ντίσκο του λιμανιού;;; εγώ έχω τρεις κουβέρτες μαύρες στο αυτοκίνητο — μία για μένα, μία για εκείνον που ξεχνάει τις οδηγίες και μία για ανάγκη. πάμε όλοι σιγά σιγά, αλλιώς τελειώνει η ομάδα σα τραγούδι στο γήπεδο...