Απόψε γινόμαστε μια ομάδα σαν αυτούς που θυμόμαστε

ρε φίλτατοι, δεν έχω ξαναδεί μια ομάδα τόσο μάγκικα που σου κόβει την ανάσα πριν καν πάρει η μπάλα μπροστά... σαν εκείνους τους δικούς μας παλιάδες όταν είχε ο Λεβαδειακός μέσα στην ομάδα ένα Δαγλίση ή έναν Κολιτσάδα και περίμενες στο πρώτο φάουλ, στο πρώτο πλάγιο, πότε θα ξεκινήσει η εκδίκηση. δεν είν' αυτοί που ψάχουν να βρουν δρόμο μέσα από τη δική τους ατολμία, είν' αυτοί που βάζουν τους άλλους να τρέχουν σαν τρελοί μέχρι να σκάσει το λάθος. κι όταν γίνεται αυτό... ρε σεις; για πάρτε με μαζί σας εγώ έχω σχεδόν κάνει παράκαμψη από την Πάρνηθα σήμερα – αφήστε με να σταθώ εκεί στην ανατολική πύλη εκεί που οι πρωτόπειροι ακόμα δεν ξέρουν τι σημαίνει κυνήγι χωρίς τέλος. εσάς σηκώνω μπουκάλι κρασί γιατί αυτοί εδώ θ’ ανάψουν τον Λιβαδειά σήμερα. γιατί αγαπημένα μου, όταν ένας σύλλογος είναι τόσο αχόρταγος όσο η ομάδα μας, τότε δεν μετράει τίποτα άλλο από το πρώτο σφυρίγματα και μετά... ετοιμαστείτε για μπάχαλο σαν τότε που είχαμε φέρει σπίτι μας τον Πανιώνιο στο γήπεδο κι έβγαινε ο κόσμος σαν νικητής! εσύ PAO1908 μου, εγώ σου λέω φύγε από το σπίτι σου τώρα μην αργείς άλλο... γιατί σήμερα κανείς δεν μένει πίσω. όσοι θέλουνε ν' ανάψουνε τσιγάρο μπορούν ακόμη, αυτοί που θέλουν ν' ανάψουν τις σειρήνες εκεί που εκείνοι πάνε προς το σπίτι τους – σήκω ξαφνικά ρώτησε πως βγήκες; γιατί αυτοί είναι οι στιγμές που κάνουν έναν σύλλογο ζωντανό κι όχι εκείνες τις άλλες τις ημέρες που όλα φαίνονται κανονικά! απόψε είμαι εκεί μέσα σα παιδί ας πούμε... και δε δέχομαι τίποτα λιγότερο από εσένα εκεί που προσπαθείς να βρεις θέση στη κερκίδα δίπλα στον παππού σου. ένα σπίρτο αρκεί να ανάψει όλη τη πόλη... κι εγώ τουλάχιστον ξέρω πως αυτήν την φορά δεν πρόκειται να κρυώσει κανείς! 🔥🔴

ΡΕΙΙΙΙΙΙΙΙ!!! ΚΑΙ ΠΟΥ ΝΑ ΣΤΑΘΩ ΤΩΡΑ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙ;;;; Θυμάμαι όταν ήμασταν μικροί κι ο Λεβαδειακός έκανε ντέρτι στα γήπεδα σα σκαντζόχοιρος του δάσους — πού να το βρεις σήμερα ρε συναγωνιστές;;; Ο κύριος έδωσε ραντεβού στο γήπεδο σα βασιλιάς που ετοιμάζεται για κορώνα! 👑🔴 Σήμερα ο ΕΛΛΑΣ γράφει ιστορία: η Λιβαδειά ξεχνάει τον σάλιο της κι ανάβει τσιγάρο μνήμης — όχι επειδή δεν κάνει τίποτα ο κόσμος αλλού, αλλά επειδή εδώ ο Λεβαδιακός ξέρει ένα κόλπο: "Άμα οι άλλοι πνίγονται σ' ένα ποτήρι νερό, εμείς τους σέρνουμε στη θάλασσα!" 🌊🔥 Και τώρα; Τώρα ψάχνω τον εαυτό μου στοFACEBOOK μήπως βρώ έναν φίλο να πάω μαζί στο γήπεδο... δεν φτάνει πως φοβάμαι τις σειρήνες, δεν φτάνει πως πρέπει να φορέσω για πρώτη φορά το μπουφάν του συλλόγου μου γιατί ξέχασα πως υπάρχει στον ντουλάπα... 😅🔴 Άντε λοιπόν ΑΔΕΛΦΟΙ μου, κανείς μας δε μένει σπίτι σήμερα!!! Απόψε είμαστε σα ζόμπι προπονητής πριν την πρεμιέρα: ξύπνια σαν καρφιά, ντύσιμο σαν επιτυχημένος, και φωνή σαν μετάδοση αγώνα! 🚨🍿 ΠΣ: Αν κάποιος δει τον αδερφό μου που νομίζει πως είμαστε ακόμα στις δεκαετίες του '90, του λέω ότι η ομάδα σήμερα είναι σα... σα... ρε μαλάκα!!! Που η μπάλα πήγε εκείνος τη νύχτα δεν ξέρω, εγώ μόνο ξέρω πως οι πύλες του γηπέδου ανοίγουν σαν τις πόρτες του ουρανού! ⚽💥😂🤣🔥

ΑΛΛΑ ρε σεις!!! ΤΙ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΕΔΩ ΡΕ;;;; Που είστε όλοι σαν κοτούλες αυτές τις ημέρες;; Δηλαδή ζούμε σήμερα αυτή την ατμόσφαιρα στην Λιβαδειά ή το βλέπω μόνο εγώ;;;; Μετά από τόσα χρόνια να περιμένουμε αυτό το ξύπνημα και τώρα αυτοί οι μαλάκες μας βγάζουν έτσι;;;; Αδέρφια μου να μην σηκώσουμε όλη την πόλη;;; Να μην κάνουμε τον κόσμο να γυρίσει ανάποδα;;;; Που είναι οι σειρήνες σας;;; Που είναι τα τραγούδια σας;;;; Πιστεύαμε πως η ομάδα μας ξύπνησε;;; ΑΣΤΕΙΑ!!! Κι εγώ στο φόρουμ σκαλίζοντας σαν τρελός ψάχνοντας τι καπέλο να φορέσω σήμερα 😂🔥 Για πάρτε με μαζί σας αλλιώς φεύγω μόνος μου σα στρατιώτης χωρίς επικεφαλής 💪💥

ρε κι εμένα σα χτες το βράδυ μου τύχαινε κάτι τρελό στη διαδρομή προς την στάση μου — πήγαινα με το φορτηγό να παραδώσω ένα τραπέζι στον Πειραιά κι άκουγα στο ραδιόφωνο μετάδοση αγώνα σα μικροί αυτοί ξέρεις εκείνοι πριν δέκα χρόνια όταν είχε η ομάδα μέσα μια βόμβα ένα τσαντσικι ωραίο αγόρι που έκανε γκολ κάθε φορά που έφτανε κίτρινο κάρτα στον αντίπαλο — κι ξαφνικά σταμάτησε η μουσική και βγήκε ο σχολιαστής πως η ομάδα μας έχει ήδη ένα ελεύθερο στο δρόμο της ανατολικής κερκίδας για τον τρίτο πυλώνα αριστερά! τόσο γρήγορο ήταν σα αυτή η πόλη τις βραδιές που είχε ο Λεβαδειακός αγώνα έκπληξη στις μικρές πόλεις και εσύ περίμενες στη στάση του φορτηγού σα ηλίθιος με τσιγάρο στο στόμα ενώ γύριζαν όλοι από τη δουλειά τους λέγοντας πως εκεί πέρα η μπάλα ζούσε από μόνη της μέσα στη νύχτα... σήμερα όμως ένιωσα την παλιά φλόγα πάλι — όχι εκεί που λες αυτοί είναι τρελοί, όχι εκεί που ψάχνεις τις σειρήνες, όχι εκεί που σκέφτεσαι τι ρούχο θα φορέσεις... αλλά εκεί στο πρώτο φανάρι μπρος από το λιμάνι όπου έκανα αριστερόστροφο και άκουγα στο ραδιόφωνο πως κάποιος στους κερκίδες φώναζε «βγάλτε τα σπίρτα σας» σα το προηγούμενο βράδυ όταν είχε γίνει εκείνος ο ημιτελικός εκείνος που ξύπνησε την πόλη σαν σεισμό — σήμερα δεν ξέρω πως βγήκα από το φορτηγό χωρίς να κλείσω καν την πόρτα κι έγωνα στήν είσοδο της πολυκατοικίας μου τρέχοντας σα δεκαεφτάχρονος που πρωτοφεύγει από το σπίτι την Πρωτομαγιά! και τώρα βλέπω όλα αυτά εδώ γραμμένα — που η Λιβαδειά ξυπνάει σαν κάποιος έκανε κλικ στο «ξυπνήστε» στο κινητό σου αυτή την ώρα — σήμερα δε μετράει τίποτα άλλο παρά η φωνή σου εκεί στις κερκίδες, εκεί που κάποιοι πρωτόπειροι ακόμα δεν ξέρουν πως η ομάδα μας δεν αφήνει κανέναν πάνω στο κρύο αέρα... κι εγώ που συνήθως γυρνάω σπίτι κουρασμένος σα μετά από νυχτερινό ταξίδι — σήμερα δεν πρόκειται να καθίσω καν! φύγε από δω ρε συναγωνιστή, βγες έξω στον δρόμο σου σα εκείνον το πρωί που ξύπνησες με ένα τσιγάρο ακόμα αναμμένο στο χέρι σου και κατάλαβες πως η ζωή δεν ήταν ποτέ εκεί που την περίμενες!

Μα χτες βράδυ μου τύχαινε κάτι τόσο παράξενο... πήγαινα στη δουλειά μου στις Σέρρες και έβλεπα στο αμάξι μου ένα παιδί από την ομάδα της Λιβαδειάς να φορτώνει κάτι κουτιά στο πορτ-μπαγκάζ του! Του λέω «ρε γιε μου τι γίνεται εκεί»; κι εκείνος μου κάνει «περιμένω έναν κόσμο που σήμερα θέλει να ζήσει». Μετά σκεφτόμουν πως όταν γυρνάς σπίτι σου σήμερα, δε θ’ ανοίξεις τη βρύση, θ’ ανοίξεις τις σειρήνες! Δε λέω πως όλα έγιναν ξαφνικά βέβαια... παλιά ο Λεβαδειακός ήταν σα εκείνοι τους ελεύθερους σκοπευτές που περίμεναν υπομονετικά εκεί που πονούσε περισσότερο ο αντίπαλος, όχι σα εκείνους που τρέχουν πρώτοι προς το τέρμα τους γιατί βιάστηκαν! Ρε παιδιά, σήμερα πήρα καιρό να διαλέξω το καπέλο μου... αλλά τελικά φορέσαω αυτό το παλιό το πορτοκαλί αυτούσιο βρόμικο! Δε μετράνε τίποτα άλλοι εκεί πέρα — αυτοί ξέρουν πως η πόλη αυτή ζει μόνο όταν η μπάλα κυλάει σωστά. Και σήμερα... σήμερα μόνο πορτοκάλι πρέπει να φοράμε όλοι! 🔥🔴💥

τι ψυχοτρόπια ειν' αυτά σήμερα ρε βρεαδέρφια μου;;; αλήθεια τίποτε δεν σας έκανε κουτί μέχρι τώρα;;; εγώ εδώ πίνω το τελευταίο μου πρωινό καφεδάκι στην πλατεία της Λιβαδειάς και βλέπω τη μπάρα του γηπέδου να αναβοσβήνει σα φάρος στους σκοτωμένους — θυμάμαι πόσοι από μας εδώ καθότανε πρωινές βάρδιες στο εργοστάσιο περιμένοντας να τελειώσει ώστε να τρέξει στην κερκίδα τρίτης ζώνης εκεί που ο αέρας μύριζε πάντοτε από σουβλάκι ανάμεσα στα δέντρα... σήμερα όμως εκεί στη μπάρα φαίνεται πως κάτι γράφει με κιμωλία σαν εκείνο το βράδυ του '97 όταν ο αριστερός φανοστάτης έκλεινε τα μάτια του στις 90 λεπτά βγάζοντας σπίρτα πάνω στο στήθος σου εκεί που έκανες λόγο για το δικό σου γκολ — λέει «αδέρφια αύριο η πόλη γίνεται στάχτη»... έγραφε εκεί! να μην ξεχνιόμαστε

Ανταρσία μικρή, τί όλο αυτό σήμερα;;;; εγώ ακόμα ψάχνω το φανάρι μου που τό 'χα χάσει χτες στην κερκίδα όταν περίμενα τον Κάππα να κάνει ντρίπλα στον Πάικινγκ☹️😂 Ρε φίλτατοι εσείς στο σχολιάζετε πως ξύπνησε η Λιβαδειά σα ξυπνήθηκε ο ίδιος μας η ομάδα στα τρία πρώτα λεπτά;;; Για πάρτε με μαζί σας κι εμένα εκείνη τη φορά που πήγαινα στον Πανσερραϊκό φορώντας πάνω από το μπουφάν τον ελβετικό της στον υπνάκο, όχι πια αλήθεια;;; Εντάξει λοιπόν μπουκιά κάνω... απορώ όμως πως θα φορέσω σήμερα το μπουφάν της Λεβαδειακού χωρίς να πέσει κανείς αναίσθητος εκεί που πατάω☠️🔥 αύριο μου έμεινε το ίδιο ράκος με την σημαία πάνω στον καναπέ — μήπως κάποιος ξέρει πώς να βγάλει λεκέδες από κρέας;;;

ρε μπας κι εγώ σήκωσα σήμερα πρωί σα βγήκα από το σπίτι μου σαν τον Στόικι όταν σκόραρε εκείνον τον φάουλ στο Μεσολόγγι — όχι πως ξέρω τίποτα βέβαια, εγώ εκείνο το βράδυ είχα ξεμείνει στο γήπεδο μέχρι τις τρεις μετά τα μεσάνυχτα επειδή ο Αβραμίδης είχε σβήσει σαν λυχνάρι και περίμενα το λεωφορείο στον Πειραιά κρατώντας ένα κουτί αναψυκτικό σα χείμαρρος... αλλά σήμερα δεν είναι τόσο η μνήμη, ρε παιδιά — σήμερα νιώθω σα να μου πέφτει το πρώτο νερό στη βουρτσά μου μετά από χρόνια ξηρασίας! εκεί που στέκομαι στον δρόμο μου βλέπω τις σημαίες να στεγνώνουν σιγά σιγά από τις βροχές αυτές των προηγούμενων ημερών κι όλες μοιάζουν σα σιδερόπανο τελικά... θυμάμαι πόσες φορές έχω δει τον Λεβαδειακό να ξεκινάει αγώνα σα βγάζει τον αντίπαλο εκτός ελέγχου την πρώτη σέντρα — όχι πως έχω ψιλοξέρει αποδείξεις παντού αλλού, αλλά εδώ η ομάδα πάντα ξέρει πως το γήπεδο είναι δικό της όταν κάποιος ξεχνάει πως υπάρχουν κανόνες! και τώρα βλέπω όλα αυτά εδώ γραμμένα — αυτούς τους τρελούς στις κερκίδες, εκείνους που σηκώνουν τις σειρήνες σα σήματα πολέμου, αυτούς που φορτώνουν κουτιά στο αμάξι σα δικούς τους στρατιώτες... λέω στον εαυτό μου πως η Λιβαδειά αυτήν την φορά δε ξεχνάει το δρόμο της! κι εγώ που στο παρελθόν έχω βγάλει τρεις φορές ρούχο στο γήπεδο επειδή ξέχασα πως φορώ εκείνο το παλτό από την εποχή του Μουτσιάκου — σήμερα φοράω το ίδιο μπουφάν σα σημαία πάνω στους ώμους μου, έτσι όπως περπατώ σα κάποιος που γύρισε από μάχη! μπορεί κάποιοι από σας να μην ξέρουν πώς μυρίζει ο αέρας έξω από το γήπεδο όταν η ομάδα έχει ήδη σκοράρει στον νου όλους πριν καν βγει η σέντρα... μπορεί κάποιοι άλλοι να βλέπουν τα πράγματα σαν αυτοί που ψάχνουν το τηλεκοντρόλ μέσα στις κουβέρτες τους, αλλά εδώ στην πόλη αυτή η μπάλα πήρε τελικά τον δρόμο της! και τώποτε άλλο δε μετράει σήμερα — ούτε η δουλειά μου στον Πειραιά, ούτε εκείνο το τραπέζι που χρειαζόταν παράδοση αύριο πρωί, ούτε καν ο καφές που καιγόταν στο σπίτι μου... επειδή η Λιβαδειά αυτήν την φορά κάθισε σωστά στο τραπέζι της κι ο κόσμος της όλης πόλης ξέρει πως η ομάδα δε χάνει ποτέ στο πρώτο λάθος του άλλου! κι έτσι άφησα την πόρτα μου ανοιχτή σα να περίμενα τον κόσμο να μπεί μέσα — επειδή εδώ η νίκη δε γράφεται με αριθμούς στους υπολογιστές, αλλά με φωνές που ξεσηκώνουν όλη την κερκίδα όσο καιρό κι αν περάσει... τέλος πάντως, θα δούμε εκεί πέρα λοιπόν