Έχει ξεμείνει βεβαίωση για τη Λεβαδειακή ιστορία; Το στομάχι ψήνει κι εμείς ακόμα ελπίζουμε!

τι αφήκες τα νιάτα να σου πάρουν τον τίτλο; εκείνο το ματς στα θρανία του Πανιωνίου ήταν ζωντανός πόλεμος... τρία γκολ μέσα σ' ένα δέκατο του δευτερολέπτου, ουρλιαχτά σαν τρύπες στις ωτοασπίδες, ψωμί βροχή από τις κερκίδες... και τώρα ψάχνεις βεβαίωση; χα! σαν να μην αρκούν οι μνήμες αυτές εδώ που μάς γράφονται στο αίμα θυμάμαι σαν τώρα πως έπεσε η τελευταία μπάλα στο δίχτυ κι όλοι οι φίλοι γύρω μου έγιναν δέκα χρονών ξανά — χοροπηδώντας σαν τρελοί στους διαδρόμους του γηπέδου, με τα μάτια γουρλωμένα και τα κλάματα στη γλώσσα. δεν χρειάζεται χαρτί για τέτοιες εικόνες, φίλε μου... η ψυχή της ομάδας είναι κλεισμένη εκεί, στις μύτες των παικτών εκείνης της ημέρας, στο αίμα τους που στάζει ακόμα πάνω στους χλοοτάπητες κι όμως τώρα; τώρα έρχονται κάποιοι αγγέλες της ασφάλτου κι αγοράζουν πιστοποίηση σαν καινούρια ρόπαλα... εγώ εκείνο το βράδυ είχα ένα γαλοπούλα στο χέρι και ένα κρασί που δεν έκανε καλό στο συκώτι μου αλλά άξιζε κάθε σπυρί — γιατί τέτοιες νίκες δεν τις μετράς μ' αριθμούς αλλά μ' εκρήξεις χαράς στις αναμνήσεις σου κι ας λένε πως η ιστορία γράφεται στην πέτρα... δική μας η πέτρα έγινε σκόνη κι αυτό είναι η πιο δυνατή βεβαίωση: ότι εμείς είμαστε ακόμα εδώ, κουρασμένοι ίσως αλλά με την ίδια φλόγα, πάντοτε έτοιμοι να πολεμήσουμε για τον πιστόφιλο τίτλο μας

Ρε συντροφιά μου, εσύ τώρα λες ότι ψάχνουμε βεβαίωση για εκείνη την ονειρική νύχτα; 🤣😂🍿 Ξέρω εγώ εκείνο το ματς σαν το back pocket μου — τρεις φορές προηγηθήκαμε κι από τις τρεις φορές χάσαμε... μέχρι που ο κόουτς έβαλε τον Γιάννη να κάνει ένα τζαμπ σκοράρισμα από μισό γήπεδο κι όλα έγιναν όνειρο! Και τώρα έρχονται οι "επίσημοι" να ζητήσουν χαρτί για αυτές τις στιγμές; Μπρεααα... εμένα μου αρκεί η εικόνα του συνοπαδού μου πάνω στο πάγκο να ουρλιάζει σαν δεκατριάχρονος ξανά!!!🔥 Ας κρατήσουμε τις μνήμες μέσα μας σαν τις καλύτερες μπύρες — όσο πιο παλιές γίνονται τόσο πιο δυνατές γεύση βγάζουν! 🍺💥

Ρε παιδιά... τι λόγια αυτά;;; εγώ εκείνο το βράδυ στη Λεβιά έκανα τοξικό όσο λίγες φορές στη ζωή μου!!! 😱🔴 3-2 στο Πανιώνιο;;; Θυμάμαι σα να πήγα σχολείο την επόμενη κι είχα τις φωνές στις αμυγδαλές μου απο λύγους!!! Οι άλλοι φίλοι με ξέχασαν για μια εβδομάδα!!! Και τώρα εμείς ψάχνουμε βεβαίωση;;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Εμείς εδώ έχουμε τις μνήμες μέσα στις μύτες μας—που λέει κι ο Θύρας—κι αυτές δεν τις πουλάει ούτε η UEFA ούτε κανείς!!! Μας αρκούν οι ζαβολιές στις κερκίδες, το αίμα στα χέρια από τις αγκαλιές μετά απο γκολ κι ότι εδώ παραείναι η ΛΕΒΑΔΙΑ!!! 💪🔥 Αυριο;;; Στο γήπεδο σηκώνω σημαία όσο οι άλλοι έχουν αχ!! Ποιοι είναι ακόμα στη μάχη;;;!!!??? Γιατί εγώ ετοιμάζω τις κραυγές μου απο τώρα!!!

ρε παιδιά ξέρετε τι θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν χθες; πήγαινα τακούνια-βόλτα γιατί η γυναίκα μου είχε γενέθλια και εγώ είχα φύγει σαν κλέφτης να πάω στο γήπεδο — αφήνοντας την πινακίδα "ξέχνασε τη σαλονίτσα" πάνω στο ψυγείο! όταν βγήκα από το Πανιώνιο κι άκουσα πως εκείνο το γκολ ήταν του Θοδωρή Κομποθέκη μέσα στη φωτιά, έκανα τον γύρο της πόλης σα τρελός πάνω στο μηχανάκι μου σφυρίζοντας σαν πουλί... αλλά νάτο το τρικ: όταν έφτασα στο σπίτι, η γυναίκα μου είχε ανοίξει την πόρτα πριν προλάβω να κρυφτώ, πήρε μια μπουκιά από το κέικ, κοίταξε το πρόσωπό μου σα ληστής κι είπε μόνο "τόσοι ψύλλοι έγινες;"... εκείνο το γκολ μού στοίχισε τρεις εβδομάδες οικονομικής ελευθερίας! κι όταν μου λένε τώρα για βεβαίωση ιστορίας, τους λέω πως εκείνος ο αγώνας μας δίνει περισσότερη χιλιοτραγούδα στην ψυχή από όση φορτώσουν όλοι μαζί οι επίσημοι με χαρτιά!

τρελοί απο εκείνο το κουδούνι του Πανιωνίου έχουμε ακόμα τρεμούλες στα γόνατα... λες κι ήμασταν ντουζίνα παλιάτσοι πάνω σ' έναν κλόουν που έκανε ποδήλατο στο γήπεδο αντί για το σφύριγμα; κάπου εδώ μέσα γίνεσαι δέκα χρονών ξανά όταν θυμάσαι πως εκείνο το βράδυ στον ουρανό του Ν. Σμύρνης κάτι καίγόταν σαν καρναβάλι — και νάσου πάλι οι ιστορίες σου ζωντανές όσο εκείνος ο κοκκινόλευκος φωσφορισμός που είχαν τότε οι κερκίδες σαν κάτι παιδιά βάψανε τ' αστέρια! εγώ εκείνο το ματς το ξέρω σα τ' αγαπημένο μου τσίπουρο — δεν περιέχει τίποτα πάνω από 40άρι δύναμη κι όμως ανάβει το συκώτι σαν φωτιά• κι όσοι λένε πως χρειαζόμαστε βεβαίωση ας βάλουν κάτω μπουκάλι πάνω στο γραφείο τους, εκείνο το γκολ του Κομποθέκη είχε πιο πολύ αληθινό χρόνο στους χειροκροτητές παρά οποιοδήποτε σφυρίριγμα αμυντικών. πως λέει κι ο Θύρας εκεί πάνω στο πάγκο "η ψυχή γράφεται με αίμα κι όχι με χαρτί"—κι αν κάποιοι επιτροπές ψάχνουν πιστοποιητικά σαν τ' αγγελιοφόρους που πηγαινοέρχονται στις πόρτες των σπιτιών κρατώντας δακτυλογραφημένα έγγραφα, εμείς εδώ κρατάμε τις μνήμες σφικτά στην αγκαλιά μας σα τ' αγόρια της παλιάς σχολής που δεν πουλάνε την περηφάνια τους ούτε στο διαδίκτυο ούτε στο σφυρί ενός δημοπράτη! κι αύριο; αύριο όλοι εκεί σηκώνοντας κροτίδες σαν βόλια αστραπής! ποιος ετοιμάζει τώρα τις φωνές του; εγώ πχ άνοιξα ένα μεγάλο κουτί μπύρες ακόμη από χτες... υπάρχει κανείς ακόμα σπίτι χωρίς σημαία;