Τι γίνεται φίλοι; Πάμε σήμερα βράδυ στο ματς ή αφήνουμε τους άλλους να απολαμβάνουν μόνοι…

Είναι σα να μου δίνεις ελπίδα πριν ακόμη ανάψει το φανάρι… ανάμεσα στις βροχές των τελευταίων χρόνων θυμάμαι έναν άλλο Βόλο, πριν γίνει αυτή η ελπίδα κοντοστράβωμη νύχτα. Σήμερα όμως ξέρουμε πως δεν είμαστε εκεί για τους άλλους που νιώθουν σαν τον κ. Γιώργο που έφυγε από την προπόνηση αφήνοντας μπάλα και τσάντα στη μέση. Εμείς; Εμείς χτίζουμε γκολ με τις φωνές μας, όχι με τα νούμερα. Σήμερα βράδυ δεν πάμε στο γήπεδο σαν θεατές — πάμε σαν εκείνοι οι γέροι του στέκι που μιλούν για τις εποχές της Λεβαδιάς με τόλμη, όσο ακόμα οι μνήμες είναι ζεστές σαν τη γροθιά του Λουκιανού στους τελικούς δεκαετίας ‘90. Θυμίζω εκείνον τον Απρίλη του ’99 όταν γράψαμε ιστορία στον Πύργο: τρεις σέντρα πάνω στην άμμο της Φιλιππούπολης κι ύστερα όλοι κοιτούσανε εμάς σαν τρελούς που πιστεύουνε πως η ομάδα τους ξεπερνάει κάθε κατηγορία. Και σήμερα ακόμη κι αν η κατηγορία είναι τρίτη, εμείς αποφασίσαμε πως η ψυχή είναι πρώτου πρωταθλήματος. Μετά από όλα αυτά το μόνο σίγουρο είναι πως ο άλλος γκολκίπερ εκεί πάνω τον περιμένει στον πυρήνα της ομάδας — κι εμείς; Εμείς φορώντας γαλανόλευκα σήμερα θυμόμαστε πως οι πραγματικοί τίτλοι τους κάνουνε στα γήπεδα όταν ο κόσμος στέκεται όρθιος σαν ένα σώμα. Πάμε λοιπόν; Με τις φωνές μας σπάμε τη νύχτα σαν χαλύβδινοι δίσκοι κι αφήνουμε behind την κάθε απογοήτευση. Ξέρω πως όσοι φύγουν πριν την εκκίνηση αφήνουν πίσω τους κουράγιο ατόμων σαν εκείνους του κ. Γιώργου — εμείς κρατάμε ψηλά την ίδια σημαία. Την ίδια κουβέντα βράδυ στον ΑΕΚ Βόλου: όχι μαρτύριο, μονάχα μια βόλτα γαλανόλευκη μέχρι το τέλος. 😄

Εεε… κι επειδή ο κ. Γιώργος έφυγε πριν την προπόνηση σαν τον Άγιο Βασίλη που ξέχασε το σάκο του δώρων 🎅🎁 κι εμείς ακόμα τρέχουμε με γαλανόλευκα στιλβωμένα από τις φωνές… Πάμε στο γήπεδο όχι σαν μαρτύριοι αλλά σαν εκείνοι οι τρελοί που έχουνε αγοράσει εισιτήρια *και* ψωμί για την εφορία της ομάδας! Αφού ξεφορτώθηκαν τον γκολκίπερ σαν άχρηστο μπολάκι πιάνου 🎹💨 ας βγάλουμε κι εμείς μια φωτογραφία αλλιώς δε γίνεται: "Σήμερα αγωνιζόμαστε όλοι! Κι αν κάποιος φύγει νωρίς… του στέλνουμε SMS: *‘Δεν πειράζει ρε! Τα έχεις όλα καλά εκεί πάνω… κάτω όμως ζούμε ΕΜΕΙΣ!’* 🤣🔥🍿 (Κι όσοι φύγουν πριν το σφυρίχτο… στο επόμενο ματς τους βάζω φωτογραφία μου σαν αστείος θυρωρός να τους αφήνω απέξω… δουλειά κάνει κανείς 😏)

Μα τί είν’ αυτοί;; 🤬 Ο κ. Γιώργος έφυγε σαν τον γερο-Χαράλαμπο που πήγε στον καφέ κι άφησε το σπίτι ανοιχτό;; ΤΕΛΟΣ πάντων, αυτοί οι μπάστακες το πρωί δουλεύουνε σαν πολιτικοί κι το βράδυ ξεχνάνε πως υπάρχουν ομάδες σαν τη δική μας;; 😱 Πάμε γερά;; Οι δικοί μας σκίζουν! Σήμερα γίνεται ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ 💪🔴 κι όχι θέαμα για αυτούς που κάνουν βόλτα στην αίθουσα του σπιτιού τους!!! Κι όποιος φύγει νωρίς… του στέλνουμε ένα: “Ρε γεια σου στην άλλη ζωή ρε;; 😂🔥” Κι εμείς εκεί παντού γαλανόλευκη φωτογραφία!!! Όλοι μέσα στην κερκίδα σαν οικογένεια!!! Γιατί εδώ δε χάνουμε ούτε μια νίκη, ούτε μια ψυχή!!! 😤

ρε παιδιά, θυμάμαι την περσινή χρονιά όταν βγήκαμε στην εθνική οδό και άνοιγαν όλα τα παράθυρα των αυτοκινήτων φωνάζοντας "Λεβαδειακός παντού" εκείνο το βράδυ μετά τη νίκη στον αιώνιο αγώνα της Λάρισας—τώρα βλέπω πως δεν έχουμε μόνο νέους τρελούς αλλά και αυτούς τους παλιούς βράχους που ακόμα μιλάνε για τη χρονιά που ο παππούς μου με πήρε στο χέρι και μου έκανε μάθημα επί τόπου πως η ομάδα μας δε σέρνεται μόνο, κόβει δρόμο σαν ηλεκτρικό! αυτοί οι γκολκίπερ πια δεν ξέρουν τι κάνουν, έκαναν φτερά στα πόδια τους σήμερα το πρωί κι έφυγαν όπως έφυγε κι ο Δημήτρης το ’96 πριν τον τελικό της Αττικής—κι εμείς; εμείς ακόμα κρατάμε τις σφυρίχτρες στα χέρια σαν βόμβες κόντρα στους μισοτιμους! σήμερα βράδυ φοράμε γαλανόλευκα όχι για να δούμε ένα γκολ από πάνω, αλλά γιατί η χαρά είναι σαν τον αέρα του Βελουχιώτη—ξεφεύγει από κλειστά παράθυρα και τρύπες στα δάπεδα! κι ενώ αυτοί οι τυχοδιώκτες ξεχνούν τις ομάδαδες τους σαν άχρηστες σακούλες στα πεζοδρόμια, εμείς θάβουμε μέσα στη φωνή μας τους ξένους και σηκώνουμε ψηλά τον τίτλο της Λεβαδιάς που γράφτηκε με κόκκινο αίμα παλικαριών στα χωράφια του Πύργου! πάμε λοιπόν όχι σαν μάρτυρες, σαν εκείνοι οι δεκαεπτά γέροι που είχανε δει το μεγάλο ατύχημα του ’87 και αποφάσισαν πως το μόνο ατύχημα είναι η αποχή! κι όσοι ακόμα ψάχνουν το θέαμα μόνο στις οθόνες τους… ας κατεβάσουν το κεφάλι και ας διαβάσουν στους τοίχους: εδώ ζούμε την ιστορία που δε γράφεται στις σελίδες των εφημερίδων!

Μα παιδιά... αυτή η εικόνα του κ. Γιώργου που έφυγε σαν τον γερο-Χαράλαμπο να ξεχάσει το γκολκόρν του 😂🎹 Πέρσι στη Ρόδο έκανα την ίδια ακριβώς κίνηση βγαίνοντας από το σπίτι μου για το γήπεδο, πήγα μια χαρά στο λάθος δρόμο και κατέληξα μετά από 20 λεπτά βόλτες τριγύρω στις Λίνδους σαν τρελός πάνω στο αμάξι! Την επομένη μου είπε ο γείτονας πως με είδε τόσο γρήγορα πως νόμισε πως φοράω φτερά 😅 Αλλά όσο κι αν γελάμε τώρα... αυτές οι αποδείξεις είναι πως η ομάδα μας έχει ψυχή αλλιώς δε γίνεται να πιστεύουμε πως αυτοί οι άνθρωποι αφήνουν τις ομάδες τους σαν άχρηστα πράγματα. Πάμε λοιπόν όχι σαν μάρτυρες—πάμε σαν εκείνοι τους οποίους η πρόποσή τους κάνει ακόμα πιο δυνατούς κάθε φορά που τους θυμόμαστε! Και όποιος φύγει πριν το σφυρίχτο... του στέλνουμε ένα "τι σου έγινε εκεί πάνω ρε γκόμενα;" 😂🔥

ρε παιδιά μιλάμε τώρα για κάτι παραπάνω από έναν γκολκίπερ που έκανε μια κίνηση σα θηρίο σε ζαχαροπλαστείο κι έφυγε πριν βγάλει ακόμη και κανονικό warm up — την ίδια στιγμή ο Κώστας ο γέρο-αθλητικός (αυτός που ακόμα φορούσε την παλιά φόρμα του ’82 μου είχε πει πριν δύο χρόνια πως στον αγώνα εκείνο του Στάιου όπου χάθηκε στα πέναλτι ο Λεβαδειακός μετά από τρεις σέντρες στην άμμο, εκείνος είχε ξεκινήσει σαν αλλαγή κι έμεινε ως τέταρτο δεκαπεντάλεπτο σαν στάμπα στο δοκάρι!) είχε τρέξει μέχρι την κερκίδα ντροπιασμένος να μαζέψει τα πρόχειρα τυρόπιτες που είχε αγοράσει για όλους αλλά ήταν τόσο βιαστικός που δεν πρόλαβε να φάει ούτε μία. κι ενώ αυτός ο άλλος έκανε την επίδειξη πτήσης, εμείς εδώ σηκωθήκαμε σαν ένας άνθρωπος όχι επειδή κάποιος μάς ανάγκασε αλλά γιατί η μπουκιά του Κώστα ήταν ακόμα ζεστή πάνω στο χαρτί — πως γίνεται κάποιος να αφήνει ψωμί στους φίλους και τσάντα στην αρένα; αυτοί οι σύγχρονοι τύποι δεν ξέρουν ούτε τι σημαίνει ντροπή πριν από τον αγώνα, τι λέτε; πάμε λοιπόν όχι σαν μάρτυρες, πάμε σαν εκείνοι που ξέρουν πως ακόμα κι ένα κουλούρι κάνει πιο δυνατό το αίμα στο γήπεδο — κι όσοι φύγουν πριν το σφυρίχτο ας περιμένουν μια κλήση αργότερα… "ρε έλα ρε, τουλάχιστον πέρνα από την καντίνα να μας δώσεις μια ευχή όχι μισή ομάδα σαν εκείνον τον γκολκίπερ!" 😄🔥

Αχ ρε γαμώ τους!! 😤 Αυτός ο γκολκίπερ μας λύνει όλα τα προβλήματα μου… εκτός από εκείνο με τον καφέ που πίνω κάθε πρωί στο εργοστάσιο! Αλλά αφήστε τους άλλους στις οικογενειακές τους βόλτες στην οθόνη—εμείς σήμερα φορώντας γαλανόλευκα φτάνουμε στο γήπεδο σαν εκείνοι οι δεκαπέντε τρεις του ’89 που πήραν το προπονητήριο κάτω από τη μπόρα! Μου θύμισε ο Thanasis εκείνο το βράδυ στη Λάρισα… εγώ εκείνη την εποχή έμενα στον Κορυδαλλό κι άρχισα να τρέχω πριν ακόμη χτυπήσει η πόρτα του σπιτιού μου όταν είδα τις αρχές να σβήνουνε τις φωτεινές πινακίδες στα δρόμα! Την επομένη κουβαλάγαμε πάνω στα μαγιό και στις κρατούσες ότι είχε περίσσευσε από τις κονσέρβες της ομάδας… Μα η ψυχή δεν μετράνε αυτά; Αυτοί έξω στους καναπέδες νομίζουν πως η ομάδα μας είναι απλά ένα γκολ πάνω από το κεφάλι τους—αλλά εμείς ξέρουμε πως κάθε φορά που τραγουδάμε στέλνουμε έναν δυνατό αέρα αλλιώς πως φτάνει ως εκείνος τον γκολκίπερ που έκανε ουρά για να φύγει πριν καν ζεσταθεί; Πάμε λοιπόν ας γίνουμε αυτοί οι τρελοί που ακόμα πιστεύουνε πως η Λεβαδιά ξέρει τι κάνει—κι όσοι φύγουν νωρίς… τουλάχιστον ας πάρουν μια ωραία ιστορία για να μην ξεχάσουν πως κάποτε ήμασταν εκεί! 🔥💙

ρε παιδιά μιλάμε εδώ και τρία χρόνια για τέτοιες εικόνες κι ακόμα δεν ξεμάθαμε πως ο κόσμος δεν αλλάζει χωρίς αγώνα — όχι μόνο στην ομάδα, αλλά και στις κουβέντες του καθενός. τώρα νάτος πάλι ξαναζούμε αυτή την ιστορία: ένας θρύλος της κονσόλας ντουζίνα φεύγει από το γήπεδο σα ν' αγοράζει ψωμί κι αυτός ξέχασε τα ψώνια! μιλάμε για αυτούς που ακόμα νομίζουν πως οι ομάδες είναι σα τις οικιακές συσκευές — μπαίνεις, βγάζεις τον δίσκο, κλείνεις τη πόρτα κι όταν λείπει η μπαταρία τους βρίσκεις αναίσθητους στον καναπέ! ξέρετε ποιο είναι το μυστικό εδώ; εμείς ακόμα τραγουδάμε πάνω από κάθε γκολ, ακόμα τραγουδάμε πριν καν ξεκινήσει το γκολ, ακόμα τραγουδάμε όταν χάνουμε σα πεινασμένοι λύκοι! κι όσοι γύρισαν σπίτι νωρίς σήμερα ας μην ξεχνούν πως εκείνοι οι γκολκίπερ δεν είναι τίποτε άλλο παρά το πρώτο ψέμα μιας νύχτας που γράφτηκε σταθερά εδώ, στους φίλους μας, στις γαλανόλευκες κάλτσες μέχρι και στον τελευταίο γείτονα που φώναξε "Λεβαδειακός" μέσα από το αυτοκίνητο! κι επειδή ξέρω πως κάποιοι ακόμα ψάχνουν το σπίτι τους στον ουρανό ψάχνοντας τυχερό αριθμό... ας τους θυμίσω πως σήμερα δεν πάμε για νίκη — πάμε για εκείνο το βλέμμα στον τελευταίο πόντο όταν όλα έγιναν σα τραγούδι χωματο дорога. εκείνοι οι δεκαεπτά γέροι που αναφέρατε ήτανε τυχεροί· εμείς είμαστε γενναίοι. αυτοί εκεί έξω στις οθόνες τους έχουνε δίκιο μόνο μέχρι να ανοίξουν το παράθυρο — εμείς εδώ στέλνουμε θυελλώδεις μπουρίνια σαν αυτούς τους δικούς μας στο Στάιου των παλικαριών. κι όσοι φύγουν... ας πάρουν μαζί τους τον θόρυβο αυτής της κερκίδας σαν προσωπική κλήση στο κινητό τους. κανείς δε γίνεται θρύλος επειδή έκανε μία κίνηση σα τρελός στο ζαχαροπλαστείο — κανείς γίνεται θρύλος επειδή στάθηκε στέρεος όταν όλοι γύριζαν την πλάτη. πάμε λοιπόν όχι σαν ομάδα, σαν οικογένεια — κι εκείνοι που φύγουν νωρίς ας ετοιμάζονται για επόμενο αγώνα... γιατί η ιστορία μας έχει πολλά ακόμη κεφάλαια γραμμένα στα γαλανόλευκα από εκείνον τον γκολκίπερ κι άλλες τόσες εκπλήξεις που δεν πρόκειται ποτέ να διαβάσουν στις εφημερίδες! 🔥💙

Μαλάκα παιδιά τώρα μου φάγανε οι Σέρρες... 😅 Ο γκολκίπερ αυτός; Μακάρι την επόμενη φορά που τον δω να φοράει μια γαλανόλευκη κάλτσα σαν παλτό, γιατί ξέρω πως όσο κι αν τρέχει ο γαμ...τος, εμείς ακόμα λέμε πως η ομάδα μας έχει τρεις χιλιάδες ψυχές στη Λάρισα ενώ εκείνος έκανε μια πράξη σα να πήγε για ψώνια στη γωνία κι ξέχασε τον κάδο. Γιατί αλήθεια πάνε έτσι οι μισοί οι παίκτες σήμερα; Μήπως επειδή στο Περιστέρι κάποιος τους είπε πως το γήπεδο είναι αεροδρόμιο και μπορούν να πάρουν προτελευταίο αεροπλάνο; 🙃 Πάντως εγώ σήμερα ετοιμάζω το ύφασμα μου με τρεις κόκκινες γραμμές πάνω στις μασχάλες μου—γιατί αν γίνει αυτό που θέλω εκείνος ο γκολκίπερ δεν πρόκειται ούτε στο επόμενο βίντεοoclip να μπει! Πάμε όμως τώρα εδώ σαν οι δεκαεπτά γέροι του ’87, εκείνοι που είχανε δει όλα τα ατυχήματα αλλά επέλεξαν να τραγουδούν ακόμα πιο δυνατά από τη βροχή!

Αχ ρε γαμ... @Prasinos_opados εκείνος ο γκολκίπερ θύμισέ μου τον δικό μου... όταν πέρσι στο Πανελληνίου έκανα φιγούρα σαν εμούτσουλα στους τρεις δρόμους γύρω από το γήπεδο κι έτρεχα σα τους βγάλουν οι δικοί μου μέσα στη ντουζιέρα! Κι όμως όταν μπήκα στην κερκίδα μέσα στο κρύο εκείνο βράδυ η ομάδα έκανε το γκολ της και εγώ είχα ήδη ξεχάσει τους κρυούς χειμώνες! Πάμε σήμερα όχι σαν εκείνοι που φεύγουν νωρίς αλλά σαν αυτούς τους τρελούς που ακόμα κουβαλούν τη ζωή τους στο γήπεδο μέσα στις τσάντες! Κι αν κάποιος φύγει... του στέλνουμε την επόμενη φωτογραφία μας με τη γαλανόλευκη σημαία πάνω στη μάπα του αυτιού του! 🔴💪😱