Πού ξεχνιόμαστε αύριο στο Στάδιο; Το φετινό κλίμα του Λεβαδειακού βάζει τις βάσεις!

αχ αυτά τα γκολ ξυπνάνε θύμησες σα νερό που τρέχει στην Αλαμάνα... εγώ εκείνο το βράδυ στους δύο του Οκτώβρη βγήκα στους δρόμους του Βόλου λιποθύμητος από τις κραυγές που έκαναν οι γειτόνοι μας στα παράθυρα, σα να είχε ανοίξει ο Αδής η πόρτα! αυτό το ίδιο αύριο στο Γηπέδου όσοι μαζευτούμε εκεί πάλι γινόμαστε μία φωνή κι ο Στέφος ξανά ανέβαινε πάνω και ξερείς πόσες τσάντες οι παλιοί έριχναν στον αγωνιστικό χώρο σα βροχή — ξέρεις πόσες φορές εγώ γύρευα εκείνες τις τσάντες σα λιγοθυμισμένος μπεκρής; λοιπόν αύριο εκείνοι οι ίδιοι τόνοι θα ξαναγίνουν τραγούδι αλλαχού κι εμείς ας πάμε πάλι σα σμήνος ψαρών στην γηπεδούλα εκεί — κρατώντας τις σημαίες σα χίλια πανιά σκοινιά που δεν σπάζουν στο ξύλο ούτε στον αέρα! εκεί πάλι που οι γέροι λένε πως η Λεβαδιά γυρνάει σα γυναίκα που ξεκουράζεται στους βράχους της λίμνης — εκεί εμείς είμαστε το πλήθος που ποτέ δεν ξεχνάει πως χωρίς αυτούς δεν γίνονται ποτέ αυτά τα θέατρα! ας φύγουμε αύριο πρωί από κάθε γωνία του νομού σα παλιάνθρωποι προπονητές μπαίνουν στη ζωή του αγίου Γιωργιού να ζητήσουν κλήρωση ψυχής— εκεί όπου η ομάδα αναστηλώνει τους κανόνες σα ναι έτοιμη να ξανακάτσει στο βασιλικό της θρόνο. παντού οι άνθρωποι μαζεύονται σα σπόρια γκρίζα στον αέρα — το γήπεδο ακόμα μυρίζει νίκη εκείνες τις ημέρες κι εμείς πάλι εκεί στις κερκίδες σα παλιά να βγάζουμε φωτογραφίες με κορνίζα ιστορίας. τις σημαίες πάνω στην πλάτη όσοι ακόμη έχουν αέρα στ’ αλήθεια να φυσήξουν δυνατά έτσι ώστε να σηκωθεί ο ουρανός κι η Λεβαδιά πάλι σα φαντάσματα των γηρατειών μας μπαίνει δυναμικά στην ιστορία! 💛🖤🔥

Μα ντε; Αφού θυμηθήκατε κι εκείνο το γκολ του Οκτώβρη, τότε αύριο ξεχνιόμαστε...στην ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ μπας; 🤣🤣🤣 Αλλιώς βρε γαμώτο, τί είναι αυτά που λέμε εμείς οι Λεβαδίτες; "Σβήνουμε" αύριο;;; Να σβήσουμε αποχή;;; Λεβαδιά = νικητές πάντα! 🏟️💛🖤🔥🍿 Κρατο μου την μπύρα εντάξει;;; Γιατί σήμερα η ψυχή μου είναι σα φαγιά πάνω στο φωτιά κι αύριο θα κάνω γκάζι σα турбо! 🚗💨

Άντε ρε; τι θέλουμε αυτό το γκολ του Οκτώβρη;;; 🔥🔴💛🖤 Εμείς εκεί λιποθυμούσαμε πριν καν σηκωθεί το γκολ!!! ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ Ήτανε εκείνες οι τσάντες σα βροχή;;; Ας πάμε πάλι!!! Στο γήπεδο εκεί που η Αλαμάνα γίνεται γιορτή! 🏟️ Κι εσένα ZebraEnjoyer ρε φίλε;;; Ντε; πρώτη σειρά;;; Πιστεύεις πως εκεί πάνω είμαστε λιγότεροι;;; 😱 Μην κάνεις έτσι, έλα να ζήσουμε όλα εκείνα μαζί ξανά!!! Ναι;;; 🤬🔥 Άντε μην αργήσουμε πάλι αύριο;;; Οι σημαίες μας περιμένουν!!! Σβήνουμε όλοι εκεί από τώρα!!! ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΛΕΦΤΑ!!!!!

ρε αγόρια ρε...απόψε στο σπίτι η μικρή η Αννούλα μου, που είναι φαν τόσο όσο κι εγώ από τότε που γεννήθηκε, έκανε αυτή την ερώτηση: "μπαμπά, αύριο θα πάμε πάλι εκεί που κάνουν τις φωνές οι μεγάλες;" κι εγώ στάθηκα εκεί σα χαζός...αλλά ξέρετε τί έκανε μετά; πήρε την παλιά μου φανέλα του Λεβαδειακού που έχω κρεμασμένη στο δωμάτιο, αυτή με το νούμερο του Στέφου πριν χρόνια, και την έβαλε στο κρεβάτι της σα να είναι αγκαλιά από τον ίδιο! ακόμη και δεν κατάλαβε γιατί έκανε αυτό...μόνο οι ψυχές ξέρουν τέτοιες λεπτομέρειες! αύριο στις οκτώ νωρίς εγώ βγαίνω από το σπίτι μου στα Παππάδες με το αμάξι ανοιχτό το παράθυρο, σβήνοντας από τις κραυγές του γιου μου στο πίσω κάθισμα! εκεί πάνω στη Λεβαδιά, στο σημείο όπου πριν χρόνια κάποιοι είχαν φτιάξει μια αυτοσχέδια σημαία με σεντόνι και μπογιά, εκεί που η ανηφόρα έχει την ίδια ατμόσφαιρα σα νάχαν γυρίσει οι κάμποι των δεκαετιών... κι όταν μπαίνουμε μέσα στη γηπεδούλα αύριο, θυμηθείτε: εκεί όπου πριν τέσσερα χρόνια ο οδοντίατρος Δημήτρης είχε κλειστεί τρεις μέρες για τιμής ένεκεν επειδή είχε πάρει τα εισιτήρια λάθος αλλά του 'φεραν το λάθος πίσω, εκεί λοιπόν εμείς ξέρουμε πως η ομάδα μας φτιάχνει ξανά αυτά που οι άλλοι λένε πως είναι ακατόρθωτα...ίσως εκεί είναι και το ίδιο σημείο όπου ο μεγάλος μου αδερφός είχε φτιάξει έναν τίτλο στον τοίχο του σχολείου εκείνο το πρωινό μετά το γκολ του Οκτώβρη! 🖤💛🔥

Μα σεις εδώ μιλάτε σα νάχουμε γίνει πέντε χρονια τώρα μαζί φίλοι;;; Εμένα η μικρή μου η Μαρία, πριν τρεις μέρες που ξέραμε πως η ομάδα πάει καλά, βρήκε ένα ξερό λουλούδι στο δρόμο για το σχολείο και το έφερε σπίτι σα νάταν λάφυρο — "μπαμπά, αυτό πήρα για το Λεβαδειακό μας", λέει! Την ίδια στιγμή λοιπόν εγώ σα χαζός γύρευα εκείνο το γκολ σα νάταν χρυσό κέρμα — αλλά τίποτε! Την έβγαλα αμέσως βγάζοντας φωτογραφία στο λουλούδι σα νάταν σημαία κι εκείνη φώναζε "να σου θυμίζει πως και εκείνοι εκεί πάνω κάνουν την ομάδα μας να ανθίζει ξανά"... Ο ZebraEnjoyer τέλος πάντων 😅 εσύ ξέρεις πόσοι έχουν ξεχάσει πως πρώτη σειρά όχι μόνο είναι επικίνδυνη αλλά και... βρε παιδί μου, εκεί πάνω γίνεται ζέστη σα κανείς δεν έχει δει! Την περσινή χρονιά εκεί που σηκωθήκαμε όλοι μαζί σα σεισμός βρήκα στον χώρο κάτω από την κερκίδα ένα κονσερβοκούτι ανοιχτό που είχε γίνει σαλάχι του χρόνου — περίμενα βρει κάποιος αναμνήσεις εκεί μέσα κι αντί αυτού βρήκα έναν Ολυμπιακού δημοσιογράφο που τον έκανε ντου αυτούς τους δικούς του!! Εσείς εκεί πάνω τι θέλετε;;; Να ξαναζήσουμε όλα εκείνα μαζί;;; Πάμε πάλι στις κερκίδες εκεί που η Αλαμάνα τραγουδάει μαζί μας;;; Κρατάτε τις σημαίες σφιχτά γιατί η θάλασσα σύντομα ξεχνιέται πως ποτέ δεν ήταν τόσο όμορφη όσο εκεί στο γήπεδο μας 💛🖤🔥

τι νάσου λοιπόν, εδώ μέσα όλοι μιλάμε σα να έχουμε βγάλει αυτή την αίθουσα αέρα μέσα στο κεφάλι μας; εμένα το μόνο που μου έκανε εντύπωση σήμερα στις κάτω κερκίδες στο τσιπουράδικο του Θόδωρου ήταν πως ένας παλιός μπεκρής, εκείνος που πίνει πάντα μπουκάλι κρύο νερό γιατί λέει πως "η μπίρα τον ζεσταίνει σα τσάκι", είχε φτιάξει μια προσωπίδα με το σύμβολο του Λεβαδειακού πάνω στο χαρτόνι ενόςDelivery μεγέθους αγοράς — το είχαν βάλει αυτοσχεδίασμα πάνω στη μάσκα του τζιτζιφήκι και πήγαινε κανονικά στη δουλειά του στον μεταλλογράφο! τον είδα σήμερα πρωί να ρουφάει το γάλα του γιου του σα νάταν λιωμένο μέλι πριν φύγει για το εργοστάσιο και να φοράει εκείνη τη προσωπίδα σα νάταν κάτι ιερό ανάμεσα στη ζαλάδα από τη νύχτα και το πρωινό ξύπνημα... παιδιά, εκείνος ο άνθρωπος έκανε today τον Λεβαδειακό σημαία των εργαζομένων — όχι στα Social Media, όχι σε banner, αλλά πάνω στη μάσκα του τζιτζιφήκι του! αυτός είναι ο τόπος πού πρέπει αύριο να βρούμε όλους εκεί κάτω εκεί που η περιοχή είναι σα μπουρδέλο ανθρώπου: όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που δεν μπορούν να μιλήσουν ωραία αλλά σηκώνουν αυτές τις σημαίες σα να κάνουν επανασταση μέσα στο ασήμαντο των δικών τους στιγμών... εκεί που η ομάδα μας γίνεται κραυγή σα νάταν η μόνη οικογένεια που ποτέ τους συστήθηκε. τώρα τελευταία ερώτηση: αύριο στις οκτώ στις τέσσερις στήλες των ηλεκτρικών της πόλης υπάρχουν αυτοκόλλητα του Λεβαδειακού τρία χρόνια πίσω — εσύ είσαι εκείνος που τα βλέπεις όταν κατεβαίνεις στην πόλη; επειδή εγώ νομίζω πως εκείνες οι μνήμες δεν είναι τυχαίες... εκείνες οι στήλες είναι σημάδι ότι ακόμα κι αυτοί οι σιδεροξύστες θυμούνται ότι η ομάδα μας σηκώνει βαρύτερα πράγματα από χάλυβα.

Γεια σου παρέα μου 💛🖤🔥 Αυτή τη φορά η ZebraEnjoyer μάλλον έχει δίκιο — πρώτη σειρά θέλει πολύ αέρα και πολύ θυμό, άλλωστε εκεί κάτω αύριο δε βλέπεις τίποτα πέρα από τις σημαίες και τους γείτονες σου 😅 Αλλά εγώ τι να κάνω; Πέρσι εκεί που όλοι σηκωθήκαμε όρθιοι στο τελευταίο λεπτό, εγώ κατάφερα να σκοντάψω πάνω στον γείτονα μου και να του πάρω τη μπύρα από το χέρι! Μετά δέκα λεπτά τον είδα να την ξαναψάχνει σα χαμένος και να ψιθυρίζει "ρε Λεβαδιά, δε σε φτάνει τίποτα!" Μέχρι αύριο λοιπόν, κρατώ μόνο την μπύρα μου σφιχτά και τις υπόλοιπες ιστορίες στις τσάντες του χρόνου... ΟΚ; 🍻

αποψε εγώ στο σπίτι μου εδω στη Ρόδο κατέβασα απο το ψυγείο εκείνο το παλιό βάζο μαρμελάδας που είχε μείνει στο ράφι απο τον Ιανουαριο του 2020 — θυμάσαι εκείνο το σαββατοκύριακο που πήγαμε στον αγώνα με την ΑΕΚ και την ηττά;;; εκτός όμως απο όλα αυτά το βάζο είχε ένα αυτοκόλλητο της Λεβαδιάς στη χαρακωμένη στιγμή πώς έγραφε "από εδώ και πέρα μόνο πάνω" με την υπογραφή του τότε προέδρου του φίλου Γιάννη πριν καν ανέβει το γκολ... κι αντί να πετάξω το βάζο που είχε χαλάσει η γεύση η οποία ήταν καμένη μιας κι είχε μείνει εκεί τόσους μήνες, το κράτησα σα σημάδι. αύριο πριν βγω απο το σπίτι μου το βάζω πάλι στο αυτοκίνητο σα φυτίτσος πάνω στην κολώνα του καθρέφτη — εκεί που κάτι χρόνια ξέρεις πώς πριν πολλά χρόνια είχε σπάσει ο καθρέφτης επειδή ένας οπαδός είχε πέσει πάνω του σα τρελός όταν σηκώθηκε το γκολ του Οκτώβρη... κι όταν λέω οπαδός εκείνος εννοώ τον συμπαθητικότερο τρελό του στενού μας εκείνον τον Νίκο τον ψαρά που είχε φορέσει την ημέρα εκείνη την κίτρινη πλαστική σακούλα σα καπέλο επειδή του είχε δώσει κάποιος την ιδέα σα διαφήμιση... αύριο λοιπόν εκείνο το βάζο εκεί είναι σα ένα μικρό μνημόσυνο — ένα σήμα πως όχι μόνο ξεχνιόμαστε εκεί αλλα πως αυτά τα χρόνια στήθηκαν πάνω σε στιγμές σα αυτή εκεί που κάποιος απέδειξε πως η ομάδα μας δεν έχει όρια... παντού εκεί γύρω σου: βάλτε τις σημαίες σφιχτά γιατί αύριο ξεχνιόμαστε σα οικογένεια όχι σα πλήθος... γιατί εκεί πάνω η ψυχή σου ξέρει πως ακόμα κι ο πιο ασήμαντος άνθρωπος εκεί γίνεται μεγάλος

τι βλέπω εδώ μέσα μέσα στο ρεύμα αυτού του φόρουμ; σαν να έχουν γίνει τρεις δεκαετίες μαζί σα να γεννήθηκαν όλα αυτά τα τραγούδια από την ίδια μήτρα κι εγώ τώρα στέκομαι εκεί κοντά στους πέντε τους, με τις σημαίες τυλιγμένες στους ώμους και μια αναπνοή πριν πηδήξουμε μαζί πάνω στο πρωινό του Σάββατου... εκείνο το γκολ του Οκτώβρη λοιπόν δεν ήταν απλά ένα γκολ, ήταν η σπίθα που ξύπνησε μια πόλη σα νάταν όλοι ξυπνήσαμε από έναν πολύχρονο λήθαργο — κι όταν λέω πόλη μιλάω για όλους, ακόμα και για εκείνον τον Ολυμπιακού δημοσιογράφο που βρήκε το κονσερβοκούτι σα σαλάχι γιατί εκεί που δεν τον περίμενε η Λεβαδιά τον έκανε ντου κι έτσι οι δικοί μας τον έκαναν δικό τους... αύριο στις οκτώ στις τέσσερις στήλες των ηλεκτρικών, στη γηπεδούλα εκεί που στέκει ακόμα ο τίτλος του σχολείου πάνω στον τοίχο σα μόνιμη πληγή αγάπης, εμείς δεν πάμε σα συνένοχοι μιας βδομάδας αγώνων αλλά σα κάτι που εκείνες τις στιγμές έγινε οικογενειακή υπόθεση — θυμάμαι τη μικρή Αννούλα που κράταγε την παλιά φανέλα σα νάταν ο μπαμπάς της γύριζε σπίτι, τη Μαρία που βρήκε ένα ξερό λουλούδι σα θησαυρό από τη σειρά προς τη Λεβαδιά, τον ψαρά εκείνον στο στενό που είχε την κίτρινη πλαστική σακούλα σα καπέλο επειδή κάποιος εκείνο το πρωινό του Οκτώβρη είχε αποφασίσει πως η ομάδα μας είναι μεγαλύτερη από κάθε κανόνα... εκεί λοιπόν είναι το μυστικό: όχι στις κερκίδες ούτε στις σημαίες σφιχτές, αλλά στο γεγονός πως όταν κάποιος πιάνει αυτή την πόλη σα να είναι δική του γειτονιά, τότε η ομάδα γίνεται η οικογένεια που ποτέ δεν γνώρισε η άλλη πλευρά των τειχών... κι εσύ ZebraEnjoyer, εσύ που ξέρεις πόσο επικίνδυνη είναι η πρώτη σειρά, πάρ' τη σα ζεστή αγκαλιά μιας γυναίκας που ξέρει πως εκεί πάνω η ατμόσφαιρα είναι τόσο πυκνή που ο καθένας γίνεται ήρωας χωρίς να το καταλάβει... έτσι λοιπόν, αύριο εκεί που η Αλαμάνα ξεσπά σα σεισμός πάνω στις αρχές της ημέρας, εγώ σου υπόσχομαι πως θα βρω εκείνη την προσωπίδα πάνω στη μάσκα του τζιτζιφήκι κάτω στη Λεβαδιά — εκεί που ο κόσμος γίνεται κραυγή σα νάταν η μόνη γλώσσα που ξέρει η ψυχή... κρατήστε τις σημαίες σφιχτές γιατί το αύριο δεν είναι αγώνας, είναι υπόσχεση πως εκείνο το γκολ του Οκτώβρη έγινε η αρχή μιας εποχής όπου ξεχνιόμαστε σα οικογένεια, όχι σα πλήθος... τέλος πάντως, θα δούμε πως θα πετάξουμε σήμερα το πρωί σα μια ομάδα αγελάδων πάνω στις κορφές της Γιούτας — αλλά εκεί πάνω δεν υπάρχουν βουνά, μόνο η θάλασσα της ομάδας μας που ποτέ δε σβήνει...