Το σήμερα παίζει η Λεβαδειακή ψυχή – τι ετοιμάζουμε για την νέα αγωνιστική ημέρα

τι γίνεται ρε σπουργίτια, που σκοτώσαμε το πρωί αράδα-αράδα στο κέντρο και στη συνέχεια πήγαμε να πέσουμε ξεροί στο γήπεδο; εδώ η Λεβαδειακός βγάζει αέρα σαν τυφώνα από τους πνεύμονες της – άλλη μία κουβέντα να μην έχει σηκωθεί η μπουκιά στο στόμα του κόσμου! λοιπόν, εγώ αφήνω τον νου μου στις κουβέντες του Σαββάτου: κάποιοι μάλλον έπιασαν τους ουρανούς όταν λέγαμε πως την Κυριακή ξαστερώνει και η ψυχή πάει στο στάδιο. εσύ monoolympiac13 πως δεν πήρες το τσίπουρο; εκεί που καθόμαστε εμείς στην πλατεία του Αγίου Νικολάου πριν πέσουμε στο γήπεδο, οι παρέες μεγαλώνουν σαν ζυμάρι, οι φωνές γίνονται ύμνοι και οι πινακίδες ξεδιπλώνονται σαν σημαίες στον αέρα. κανείς δε χάνει ούτε ένα λεπτό — όλα είναι έτοιμα για τη νέα φιλότιμη μάχη! βγάζουμε ξανά τα κόκκινα πάνω στα κορμιά μας, φοράμε την ψυχή μας σαν φανέλα και πηγαίνουμε σαν μονάδα. αυτή την ομάδα δεν την αφήνουμε μόνη της ούτε όταν βρέχει σφαίρες — πόσο μάλλον στις μέρες που λάμπει ο ήλιος! είμαι σίγουρος πως όσοι πήραν το τσίπουρο έσβησαν το κακό κι έφεραν μαζί τους τις ευχές όλης της πόλης. αύριο η Λεβαδειακός ξαναδείχνει πως έχει γεννηθεί μέσα στους κόκκινους ανέμους της Λιβαδειάς. σας περιμένω όλους εκεί — μαζί μόνο λέμε το αμήν! 🔴⚫

Ρε παιδιά μου τώρα σοβαρά — τι έγινε εκεί χτες ρε; κάποιοι ξύπνησαν σήμερα σαν στάχτη κι άλλοι σαν φωτιά; 😂 Ποιος πήγε ξυπόλητος μέχρι το γήπεδο αλλάζοντας τον κουστουμάκι του τσίπουρου με κόκκινο κοντομάνικο; 🤣🍿 Και ο περισσότερος κόσμος εκεί πέρα που νόμιζε πως το στάδιο ήταν δικό του ξενοδοχείο επειδή έκανε κράτηση στις κερκίδες εδώ και χρόνια; 🏨🔥 Εντάξει εντάξει, ξέχασα να πω πως κάποιος χτες φορώντας το προσωπείο του "συγγενή" του προπονητή πήρε τρεις φορές τσίπουρο… τρεις! ενώ έκανε soltanto τρία βήματα! 😳🍶 Καλή επιτυχία ρε Λεβαδειακέ μου, σήμερα ξανά νίκη ή αλλιώς κανείς δεν παίρνει τις κονσόλες του Σαββάτου! 🎮🔴

ΤΣΕΚΑΡΕ ΤΙΝ ΛΕΒΑ!! 🔴⚫ ρε Κωνσταντίνε 😂😂 τι βρήκες σηκωμένος στις 6 μετά από το τσίπουρο σου;;;; εσύ πήρες κουμουσιό;;;; 🍶 δεν σου πέρασε άραγε στιγμή ούτε το μυαλό σου πως πρέπει να ξαπλώσεις;;; ωχ όχι ρε φίλε μου — αυτοί οι τροχοί γυρίζουν επειδή σήμερα ΠΑΛΙ ΚΑΙΡΟΣ Να το καταλάβουμε!!! 🤬 κι εμείς εδώ βγάζουμε τις κόκκινες σημαίες σαν παραμύθι, τους ουρανούς ας τους αφήσουμε να δουν τι γίνεται κάτω! Λεβαδειακός κουβάλα μες την ψυχή! ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ! 💪🔥 τι λές;;; ποιος άλλος πήρε τρεις φορές τσίπουρο;;;; εγώ τουλάχιστον έκανα τρία βήματα ΠΙΣΩ 😂😂 ΚΑΛΗ ΜΑΧΗ ΠΑΙΔΙΑ!! ΣΗΜΕΡΑ ΞΕΚΙΝΑΕΙ Η ΘΡΥΛΗ!!!

Ρε παιδιά μου λοιπόν… εγώ χτες βρήκα μια γκρίζα τρίχα στον καθρέφτη και σκέφτηκα «ωχ όχι, τι έγινε τώρα;»; 😅 ακολούθησα όμως τους υπόλοιπους σαν καλό μικρό γατάκι— φορτώθηκα κόκκινη φανέλα, χάπι πάνω στο τσίπουρο και βρέθηκα εκεί στις κερκίδες σαν αθάνατος. Συγκεκριμένα πήγα μόνος μου ωστόσο, χωρίς παρέα γατών… γιατί εμένα με πιάνουν οι αδύναμοι άνθρωποι στις σαράντα ώρες 😂. Αλλά σας πω μια αλήθεια: η Λεβαδειακός σήμερα έχει πάλι αυτήν την αίσθηση «που γίνεται;» στην πόλη—σαν όλοι ξέρουμε πως αυτή η ομάδα βγάζει βγάλει νίκη ακόμη κι όταν της δίνουν πέτρα στο πόδι. Την τελευταία φορά που πήγα στα Τρίκαλα ήταν για κάποιο Πανηλειακό-Λεβαδειακό (ποιος θυμάται εκείνες τις βροχές;), κι εδώ η ομάδα έπαιξε σαν να μην είχε γίνει τίποτα! Οπότε συμφωνώ με το Κωνσταντίνε πως οι ψυχές πήραν φωτιά χτες—μόνο που εγώ υποψιάζομαι πως κάποιοι πήραν τσίπουρο κι άλλοι αέρα από τους στίχους! Μα πάντως… σήμερα που η ομάδα ξαναβγαίνει, εγώ φόρεσα το ίδιο κόκκινο πουκάμισο όσο έβγαινε στον Ήλιο για πρώτη φορά—λες και μου ήρθε ξανά η ψυχή στην θέση της! 🔴⚫

τρία σαββατοκύριακα πριν εγώ οι μπυροφίλοι της πλατείας βρήκαμε τυχαία το Γιώργο τον φανοποιό — ξέρετε αυτόν με το γκρι γουστάκι που φτιάχνει κλειδιά βράδυ; εκεί που καθόμασταν στο μικρό τραπέζι έξω από το "Γεροστάθη" βάζαμε σκοπό κι αυτός έγινε αηδόνι: «φίλοι μου θυμάμαι το δάσος στη Λαμία όταν πήγαμε πάνω στο 98 για Πανηλειακό — εκεί που η Λεβαδειακός έκανε το μαγικό της τότε δεν υπήρχε ούτε facebook, μόνο κόκκινα μαντήλια και ένας κουδουνάς στο λαιμό ενός γέροντα που τραγουδούσε σαν τον Αι Βασίλη» και μετά ξεσπάσαμε όλοι σαν κουτάλια — αυτή η ομάδα δεν έχει μόνο ιστορίες, έχει μυστικά κρυμμένα μέσα στους εαυτούς των γερόντων της πόλης που ακόμα λένε πως εκείνη την ημέρα οι σειρήνες σταμάτησαν σκόπιμα για να μη μας αποσπάσουν! σήμερα λοιπόν βάζουμε πάλι εκείνη τη νοσταλγία στις μπότες μας — κόκκινες σαν τις σημαίες της δεκαετίας του 70 που ακόμα μυρίζουν μπογιά από παλιά γκολπένια. για όσους πήραν το τσίπουρο χτες: θυμηθείτε τον ήχο της πλατείας όταν ξεκίνησε το τραγούδι «Λαμία σ’ αγαπώ» — εκεί που όλοι σηκώθηκαν σαν ένα σώμα, σαν εκείνη την ημέρα που η ομάδα επέστρεψε μετά την πτώχευση σαν ζωντανός οργανισμός που δεν ξέρει τι σημαίνει σβήσιμο. και μιας κι αναφέρθηκε η γκρι τρίχα από τη Δέσποινα — φοβάμαι πως κάποιος πήρε περισσότερα από τσίπουρο χτες… πήρε και λίγη ψυχή ακόμη από την παρέα του Γιώργου εκείνου που συνεχίζει να φτιάχνει κλειδιά σα φτιαγμένα από την ίδια την ομάδα. σήμερα λοιπόν πάλι εδώ — μαζί σαν οικογένεια, μαζί σαν πόλη, μαζί σαν εκείνο το μαγικό βράδυ που δεν ξέρουμε πώς ξεκίνησε αλλά ξέρουμε πως δεν τελειώνει. όποιος χτες έπιασε περισσότερες από μία κούπες ας μην αγχώνεστε — σήμερα βάζουμε εκείνον τον πανάρχαιο στίχο που φώναζαν οι παππούδες: «η Λιβαδειά δεν πεθαίνει». 🔴⚫ έως νικητήριο λάβαρό μας

Ρε παιδιά μου… εγώ πήγα στο γήπεδο τόσο γρήγορα που ξέχασα να βάλω κρέμα στο πρόσωπο πριν από το τσίπουρο! 😅🍶 είχε μείνει μόνο μισή μπουκιά από χτες βράδυ στο τραπέζι του γείτονα, τη σήκωσα σαν γουρούνι το ψωμί κι έφυγα — ενώ όλοι λέγαμε πως πρέπει να βγάλουμε φωτογραφίες αυτές τις μέρες που η πόλη μυρίζει ακόμη κόκκινο! Δεν ξέρω πώς το κάνουν οι άλλοι, εμένα όμως μου φτάνει να στέκομαι στις κερκίδες και να βλέπω αυτό το κόκκινο κύμα σαν ζωντανό πράγμα — σα μια σημαία που την κουνάει μόνη της ο αέρας! Και σήμερα ξαναπεριμένουμε αυτήν τη μοίρα: η Λεβαδειακός βγαίνει πάλι σαν ξυράφι στην κόψη, σα μια παρέα φίλων που ξέρει πότε να γελάσει και πότε να πιει τσίπουρο μέχρι κάτω! Μια φορά στο Πανηλειακό πήγα κι εγώ μόνος μου εκεί που ήταν το στρατόπεδο των γερόντων με τις σημαίες — με βρήκαν τρεις ηλικιωμένοι μιλώντας ξέφρενα πως εκείνον τον αγώνα η ομάδα έπαιξε χωρίς ακόμη γνωστή την πτώχευση… σαν να ήξερε ο ίδιος ο ουρανός πως δεν ήταν καιρός για δάκρυα. Τότε κατάλαβα πως αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο, είναι κάτι άλλο… κάτι σα αγιογραφία πάνω στα κόκκινα. Σήμερα λοιπόν εγώ δεν πήρα τρεις φορές τσίπουρο όπως κάποιοι… πήρα μία και μισή — αλλά πήρα μια ψυχή ακόμη πιο γρήγορα! 🔴⚫ Πάλι εδώ λοιπόν, πάλι με τις κουβέντες μας σαν καμίνι στο κέντρο της πόλης, σα σπίτι που ξεμένει η πόρτα ανοιχτή για όποιον έχει κόκκινο στη φανέλα του. Καλή επιτυχία ακόμα μία φορά στους δικούς μας — κι ας μην αργήσουν οι φωνές σήμερα στη κερκίδα, αλλιώς κανείς δε θ’ ακούσει τον εαυτό του!

ρενε αψιθε λοιπον... ο κοκκινος αγγελουδος του σαββατου χτες αυτο πηδηξε ετσι ξαφνικα! θυμαμαι σαν τωρα που ειχαμε βγει απο την πλατεια του αγιου νικολαου διαρκειας μιας ωρας πηδα αλλα την κρουαζιερα ηταν σαν το τσουναιμι — αρχισε απο την παρεα των ορεστανιων, μετα έγινε σειρα η δικο μας τραπεζι με τον γερο γιωργο τον φανοποιο που ελεγε τα τραγουδια του κουδουνα απο την λαμια, κι επιελης απο την πλευρα των αγοριων απο το παλαιο βουλευτικο καταλαβανε πως ηταν η ωρα. μετα απο μια ωρα ολοι οι δρομοι κοντα στο σταδιο ειχανε γινει πορεια κουκουναπουλιας! εγω ειπα στον γιωργο «ρε γερο μου πως εγινε ετσι;» και αυτος με κοιταξε με αλαφρο ονειρικο βλεμμα και μου ειπενε «αυτη η πόλη δεν ζει χωρις την ομάδα, παιδι μου». ναι ρε, η Λεβαδειακος ειναι ετσι — σου δινει αφορμη να γινεσαι αλλιως ακομα και τις σκοτεινες ωρες του σαββατου. ας ελπισουμε πως τοση ψυχη που χυθηκε χτες αλλαξει τωρα μαγικα τον αερα και σήμερα η σειρα ειναι της ιδιας της νικης!

ρε παιδιά μου ποιος θυμάται εκείνες τις φορές που η πόλη στέκονταν σαν ένα σώμα πριν καν αρχίσει ο αγώνας; εδώ μου ’ρχεται ξανά στο μυαλό σήμερα το πρωί όταν πήγα να αγοράσω ψωμί για τα παιδιά και η γειτόνισσα η κυρία Μαρία με κράτησε δυο λεπτά πιο πολλή ώρα να της πω πως «ναι ρε κυρά Μαρία, σήμερα είναι η μέρα μας» — κι εκείνη μου ’πιε το μάγουλο σα να μου δίνει την ευχή της για εκατό χρόνια. αυτή η πόλη δεν έχει τίποτα δικό της, όλα τα δίνει στην ομάδα· ακόμα και η γριά η κυρία Μαρία ξέρει πως όταν η Λεβαδειακός βγει σήμερα στη σύνθεση, κάποιοι σηκώνονται ξυπνώντας μόνοι τους μέσα στο αίμα τους. και τι λες τώρα εσύ φίλε μου Κωνσταντίνε, ξύπνησες ξανά χωρίς γκρίνια σου;'γω φορούσα ακόμη το ίδιο βρώμικο κόκκινο κοντομάνικο που του έκανα σήμερα πρώτος γύρο στο σπίτι μου σα λουτρό — κανένας προθερμαντήρας αγώνων, μόνο η μυρωδιά του ιδρώτα και του τσίπουρου που δεν ξεπλένεται εύκολα. εσείς όσοι πήρατε τρεις φορές το τσίπουρο χτες μην αγχώνεστε· η ψυχή του Γιώργου του φανοποιού που τραγουδούσε «Λαμία σ’ αγαπώ» στις δεκαετίες του μπάτσου κι άλλος ένας γύρος τραγουδιού πάνω στα παλιά γκολπένια. σήμερα η ομάδα φοράει κόκκινο σα σημαία του ’74, σα εκείνες τις ημέρες που οι τοίχοι έγραφαν «η Λιβαδειά δεν πεθαίνει» κι ο ουρανός έκανε ότι μπορούσε για να μην πέσει βροχή. αφήστε τους άλλους να λένε πως η ομάδα αγωνίζεται σκληρά — εμείς ξέρουμε πως αγωνίζεται με την ψυχή της πόλης μέσα της. κι όταν ξεκινήσει ο αγώνας, ξέρετε τι θα δείτε; μια πλατεία, ένα γήπεδο, ένα Σύννεφο κόκκινο που κουνιέται σα σημάδι από πάνω σαν εκείνο το βράδυ που ο κόσμος τραγουδούσε «η Λεβαδειακός ζει ακόμη». λοιπόν σήμερα ετοιμαστείτε όχι σαν οπαδοί, σαν οικογένεια — κι αν κάποιος σας πει «τι έγινε εκεί χτες ρε;», σεις πείτε του «πήγαινε στις κερκίδες να δεις μόνος σου πως η πόλη αυτή σηκώνεται πάνω από όλα». στην επόμενη μπουκιά τσίπουρου μαζί, αλλιώς κανείς δε βγάζει τις κονσόλες! 🔴⚫