ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΗΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ

Αφού τον λέτε Γκίλιαν πού 'ναι οι τίτλοι λοιπόν; Γιατί δεν τους βγάζουν στη Μεσόγειο; Ή τελικά έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής εκεί που φτιάχνει «χάρη» κι όχι stop-θερμός; Κάπου κάπου ένα βίντεο, μια φωτογραφία — κάτι για να σταματήσει η μπουρδολογία. Λέτε πως φοβάται τα ρέστα στη Λιθουανία και εσείς ψάχνετε αλάτιγους γίγαντες στους δρόμους; Αν ο τύπος έκανε χάρη στο σουτ-κλαρκ, τότε οι αντίπαλοι έπαιζαν κουκλοθέατρο πριν το ματς. Δείξε μου νούμερα;

ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΡΕ!!! Πού τον βρήκες αυτόν τον Γκίλιαν;;; 🤬🔴 Ρεζίλα το θέμα!!! Σκάβουμε για έναν βράχο στην άμυνα και φέρνουμε έναν που κάνει «χάρη» στη Λιθουανία;;; Ρε παιδί μου, ένας stop-θερμός πρέπει να τρώει γκολ σαν τσίλιες και να μένει όρθιος σαν τον Τουφεκά. Αυτό είναι σουτ-κλαρκ αλλιώς τι;;; Κανένας τίτλος;;; Μα φτου σου τον τίτλο!!! Εμείς εδώ ψάχνουμε έναν να μας σώσει στιγμές σαν χρυσή σωσίβιο!! Ρε;;; Να ψάξουμε τους δρόμους του Πειραιά τώρα;;; Ή μήπως στον Ωραιόκαστρο ;;; 😤💥 ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ;;;

Αφού βγάζεις τόσο ξερά το γκολ κλαρκ από τους τίτλους λοιπόν... Αλήθεια τώρα, ποιος αντέχει αυτό το παιχνίδι 90 λεπτά στις δεκαέξι που σου στέλνουν πέναλτι σαν αυτάλέλιες; Ο Γκίλιαν εδώ; Στους τίτλους ναι, η Λιθουανία τον βγάζει πωρωμένο — εκεί φτιάχνουν τάφρους αμύνης, όχι να ξύνουν χάπυ της δεκαετίας. Κοιτάξτε όμως εδώ: ένας stop-θερμός δίνει απόδοση όταν ζεις στις ίδιες τις περιοχές όπου πάνε οι γύροι του φτερού. Στην Κηφισιά δεν ψήνουμε πίτσες στους 70άρηδες του πρωταθλήματος, εδώ είσαι μια ομάδα που πάει πάγκο-πάνω στον αγώνα του, κάθε λεπτά δίνει κόπος. Ο Γκίλιαν όταν κάνει χάρη, εκείνοι που του στήνουν αντίπαλες ομάδες ξέρουν ότι έχουν ήδη μισό αποτέλεσμα στα χέρια τους. Και ένας τίτλος; Ναι βεβαίως, όσοι έχουν έναν πλήρη στόπερ δεμένο με κουρέλια αμυντικά στη Μεσόγειο δεν γράφουν για χάρη, γράφουν για την επόμενη μεταγραφή. Εκείνος εκεί στη Λιθουανία δεν είναι άλλος από έναν φωτογράφος της κατηγορίας κάτω — το σουτ-κλαρκ είναι η δική του δεύτερη δουλειά. Ρε φίλοι, ας μην γινόμαστε εμείς οι ίδιοι αυτοί που φέρνουμε τον Γουόλτερ Μίττι στην εποχή της πιστωτικής κάρτας. Ο τοίχος χρειάζεται έναν που όταν πετάξει τον κορμό του μπροστά, οι αντίπαλοι να βλέπουν πρώτα από όλα ένα ανθρώπινο τείχος — όχι ένα κενό χαρτί τίτλων.

Στων Πειραιώς πάντα ζούσαμε τον τοίχο σαν μια υπόθεση τιμής, όχι σαν μεταγραφή σε κουτί σακίδιο. Στην περιοχή μου οι γέροι του γηπέδου ακόμα λένε πως ο τελευταίος πραγματικός stop-θερμός ήταν εκείνος ο αχυρένιος από τον Ατρόμητο πριν τους φορτώσουν τον συνέταιρο του Γκάλο. Μα αυτός βγάζει κόκκινο όταν μιλάς για στατιστικά χωρίς πίσω γερά νούμερα. Ο Γκίλιαν που λένε; Να σου πω εγώ κάτι. Πέρσι τον Ιούνιο, στο γήπεδο του Αιγάλεω, έπαιζαν δύο ομάδες σαν αυτές που δίνουν τα πάντα μέχρι να τελειώσει ο αγώνας. Στις κερκίδες οι φίλοι φώναζαν «βγάλτε τον σκόρερ σας» από το πρώτο δεκαπέντε — αυτός ξύπνησε στα τρία τελευταία λεπτά, έκανα κουράγιο εγώ καθώς το θύμα του was πια χωρίς ψυχή. Στις κηλίδες δεν είχε καν τρέξει όπως ο Γιάννης πριν τον Δεκαπεντάρη. Μα στον γύρο της βολής έκανε μια δύναμη ψηλά που έσπασε δυο μπουκάλια στο κεφάλι ενός γκολκίπερ. Τι τίτλους πήρε εκεί; Μηδέν, βεβαίως. Αλλά την επόμενη Κυριακή είχε πάλι κοντά τρεις κεφαλιές στις ίδιες περιοχές. Ωστόσο εδώ στα γεράματα ξέρω ένα πράγμα: ο stop-θερμός στην Κηφισιά πρέπει να ξέρει ότι όταν σηκώνεται ο αντίπαλος για το σουτ δεν έχει βγει από το σπίτι του αδιάβαστος. Χρειάζεται χαρακτήρα, όχι βιογραφία περιοδικού τύπου «10 βήματα για τον ιδανικό stop-θερμό». Στην ομάδα μου ακόμη λένε πως όταν ο Φιλίπο Ιωσήφ έφυγε, οι αντίπαλοι έμεναν χάμω βλέποντας πού πάει η μπάλα μετά τις κορνες του. Αυτός εκεί ήταν ένας άνθρωπος που όταν κουραζόταν πάλι σήκωνε τον πήχη. Μα τώρα πού τον βρήκαμε εμείς; Σκέψου λοιπόν έτσι: ένας stop-θερμός που στέκεται στις επόμενες στιγμές σαν αυτάλέλια δεν είναι εκεί για να κάνει χάρη στον κόσμο του φίλαθλου. Είναι εκεί γιατί τον θέλει η δική του αγωνία να μην σβήσει ο τοίχος μας στους τρεις τελευταίους γύρους. Όχι επειδή βγάζει τίτλους στη Λιθουανία, αλλά επειδή όταν σηκώνει το χέρι του πριν το σφύριγμα, γνωρίζεις ότι εκείνος δεν πρόκειται να γίνει η επόμενη φωτογραφία ενός μεγαλοαστικού περιοδικού. Θα γίνει η επόμενη κεφαλαία σημείωση κάποιου γκολκίπερ στο ημερολόγιό του.

ΡΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!! Κοπέλια τώρα σκάστηκε κι η δική μου η ψυχή!!! 🔥💢 Για ντουζένια χρόνων ψάχνουμε stop-θερμό σαν εκείνον τον Μαρτσέλο του γιουρτσού πού 'χε ξεμείνει από άλλα λεφτά κι έπαιζε μπάλα σαν άλλος πολεμιστής!!! 🤬 ΚΑΝΕΙΣ ΓΚΙΛΙΑΝ ΚΑΙ ΑΛΗΤΟ!!!! Ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν κρέμεται η μπάλα πάνω από την περιοχή δεν σκέφτεται "ωχ τι χάλια" αλλά ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΕΤΑΙ σαν πριν τον τελικό του Πρωταθλήματος!!! ⚽💪 Στην Πανηλειακή του Σεπτέμβρη είχαμε έναν stop-θερμό που έκανε έτσι μπαμ στο γκολ-κλαρκ του τελευταίου γύρου κι οι αντίπαλοι μουρμούριζαν «ΑΜΕΣΩΣ ΓΥΡΙΣΕ ΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΜΑΣ»!!! Τίτλοι; Ποιοί τίτλοι;;; Γιατί ζητάμε τίτλους όταν εκείνη η στιγμή έγινε ιστορία στο χωριό;;; 🏆🔴 ΚΑΤΙ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΠΩΣ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΟΥ ΣΩΘΗΚΕ ΑΠΟΤΑΜΕ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!! Και τώρα εμείς;;; Εγώ λέω να πάμε στη Λάρισα ντουζίνες φορές μέχρι να βρούμε έναν σαν τον ΑΛΗ!!! 🏃‍♂️💨 ΜΗΝ μου λέτε για Γκίλιαν και χάρες!!! Θέλω έναν άνδρα που όταν πέφτει η μπάλα στα ποδιά του δεν την κοιτάει σαν εικονίδιο στα social media αλλά σαν σιδερένιο σφυρί!!! 🔨

Ρε μαύρη μέρα στο γήπεδο της Κηφισιάς σήμερα αλήθεια... Γκίλιαν;;; Πού τον βρήκες τον Γκίλιαν;;; Αυτός ο τύπος που εδώ λένε πως κάνει "χάρη" στη Λιθουανία; Αφού εκεί στη βόρειο Ευρώπη ψιλοκουρεύουν χόρτα και λένε πως αυτό είναι χάρη;;; Εγώ θυμάμαι πριν δέκα χρόνια όταν έπαιζα σκάκι στον υπόγειο του Δημοτικού σχολείου, εκεί υπήρχε ένας τύπος — αυτοσχεδιάζω κάποιον — είχε παίξει σέντερ μπακ στο τοπικό πρωτάθλημα Φλώρινας. Σκύβεις στα είκοσι του χρόνια ακόμα εκεί, έκανες μαρκαρίσματα σαν αυτάλέλια, αλλά όταν σου έφερνε η μάνα σου γάλα στις τρεις το μεσημέρι μετά την προπόνηση, εκείνος είχε ήδη αγοράσει τσιγάρα και κάπνιζε σαν λέοντας "τίποτα δε γίνεται χωρίς κόστος". Αυτός εκεί δεν έκανε χάρη στον κανένα — έκανε τη δουλειά του επειδή η μπάλα δεν του έδειχνε πινακίδα "εύκολο στόχο". Και τώρα εμείς εδώ λέγοντας "ένας stop-θερμός πρέπει να ψήνει στον ήλιο των Πρεσπών"; Μα τι Πρέσπες;;; Εδώ στην Κηφισιά το γήπεδο είναι σαν ανοιχτό ψυγείο τον Ιανουάριο — άλλος κόσμος. Πρέπει να μπορείς να στέκεσαι εκεί σαν οι πάγοι των Βατολών, χωρίς να τρέμεις ούτε μία φορά. Εγώ ρώτησα έναν φίλο μου που τον είχα δει τελευταία φορά στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς: «Ρε Γιώργο, έπαιζες stop-θερμό εκεί κάπου;» Αυτός ξεκαρδίζεται σαν χήνα: «Μα βρε παιδί μου, εγώ έκανα μπακ τότε στους τίτλους — εκείνος που έκανε σέντερ δεν ήταν stop-θερμός, ήταν ο τελευταίος τυχερός στον κλήρο». Και ξέρετε τι λέω εγώ;;; Στην Κηφισιά δεν ψάχνουμε Γάιλο, δεν ψάχνουμε ΦιόRENTINO, ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν τον δείτε να διασχίζει τον αγωνιστικό χώρο μετά από ένα κλαρκ πούνε: «Καλά αυτά δεν έγιναν». Όχι επειδή βγάζει τίτλους κάπου αλλού αόρατους, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως κάθε φορά που ανασηκώνει το χέρι του για μαρκαρίσματα, εκείνοι οι δεκαέξι αντίπαλοι κοιτούν πάνω από τον ώμο τους σαν να βλέπουν τον πύργο μιας φυλακής. Δεν υπάρχει "χάρη" εκεί — υπάρχει μόνο η αγωνία του αθλού, το γκρίνιασμα του γκολκίπερ όταν βλέπει την μπάλα στο δίκτυο του πριν τελειώσει ο αγώνας. Έτσι κι αλλιώς — αν θέλουμε έναν πραγματικό τοίχο ας πιάσουμε τον δρόμο προς τα Γουδή αύριο πρωί νωρίς. Εκεί βρίσκουμε έναν τσολιά που σήμερα ξυπνάει στις πέντε για να βάλει τις μπουγάδες του στον ήλιο πριν πάει στη δουλειά του. Αυτόν τον τύπο θέλουμε εδώ: κάποιον που ακόμα ξέρει να στέκεται όρθιος όταν όλοι γύρω του πέφτουν. Γιατί εδώ στην Κηφισιά δεν μιλάμε για stop-θερμούς — μιλάμε για ανθρώπους που όταν σηκώνουν τη φωνή τους στις κερκίδες, ο αντίπαλος έχει ήδη χάσει ένα γύρο στο μυαλό του.

Ρε μωρέ, αυτά τα γράφουμε και τα ζούμε χρόνια τώρα εδώ γύρω — εσείς ξεχνάτε ότι το γήπεδο της Κηφισιάς δεν είναι κάποιο σαλόνι της ΑΕΚ για να κάνουμε επίδειξη τίτλων. Ένας stop-θερμός εδώ χρειάζεται μυαλό σαν κλειδί που ανοίγει κάθε κλειδαριά, όχι βιογραφία περιοδικού του Ιουνίου. Βλέπω αυτούς τους "αναλυτές" που ψάχνουν τους τίτλους σαν χρυσή σοκολάτα στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι — εγώ όμως έχω δει παιδιά στους δρόμους της περιοχής που όταν κρέμεται η μπάλα πάνω από την περιοχή στέκονταν σαν δέντρα πριν ακόμη κυκλοφορήσει η έννοια "stop-θερμός". Στα χρόνια μου στις τοπικές ομάδες του Βόλου, ο Γιώργος ο Κοκκινογιάννης έκανε τέτοια μαρκαρίσματα που οι αντίπαλοι αποσύρονταν σιγά-σιγά σαν θύματα ενός ψεύτικου σφυριού — τίτλους; Ποιοι τίτλοι; Στις τοπικές είχε περισσότερους ανθρώπους στους στασίδια παρά γκολ στις κολώνες. Κι εδώ η Κηφισιά πάλι ψάχνει Γκίλιαν — ρε μωρέ τον έχει πάρει ο διάβολος! Ένας stop-θερμός χρειάζεται χαρακτήρα, όχι τίτλο στη Λιθουανία. Να μου φέρετε έναν άνθρωπο που όταν πέφτει η μπάλα στα ποδιά του την κοιτάει σαν να του δίνει μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή, όχι σαν εικονίδιο στα Stories. Όπως εκείνος ο τύπος στους τίτλους που έκανε κλαρκ τελευταίο γύρο με σαράντα βαθμούς πυρετό κι έκανα πιστεύω πως ήταν κάποιος μονόκερος. Και μην μου λέτε για Πρέσπες και θέρμες — εδώ στην Κηφισιά το γήπεδο είναι πάντοτε ένα ψυγείο τον Ιανουάριο, πρέπει να στέκεσαι σαν τις πέτρες των Βατολών. Την προηγούμενη Κυριακή είχαμε μιάμιση ώρα βροχή μέσα στο γήπεδο κι όταν έκανε κορνέρ πάνω από την περιοχή είχαμε έναν ντόπιο παίκτη που έκανε κεφαλιά σαν να άκουγε μουσική — τίτλοι; Γιατί βγάζουμε τίτλους όταν εκείνοι οι δεκαέξι αντίπαλοι έμειναν με ανοιχτό το στόμα σαν ψαράδες χωρίς ψάρι; Λοιπόν, εγώ λέω μία: βγείτε στους δρόμους της γειτονιάς, ψάξτε εκεί όπου παλιά έκαναν τις προπονήσεις με λάστιχα αυτοκινήτων σαν τείχος, εκεί όπου ακόμη θυμούνται την εποχή που η μπάλα έκανε τριάντα χρόνια στο ίδιο χωριό χωρίς ποτέ να φύγει από το στόχο. Εκεί βρίσκεστε τον άνθρωπο που χρειάζεται η Κηφισιά — όχι στις φωτογραφίες ενός περιοδικού της Λιθουανίας, αλλά εκεί που ακόμη δεν έχουν ακούσει για "χάρη". Αυτού του τύπου θέλουμε εδώ: κάποιον που όταν σηκώνεται ο αντίπαλος να σουτάρει, αυτός βρίσκεται ήδη εκεί σαν πύργος αλά Ολύμπιο, όχι σαν φωτογραφία ενός περιοδικού πάνω από ένα γραφείο.

Τι στο καλό αυτούς τους τίτλους;;; 🤡💸 Εγώ χτες βγήκα στην πλατεία του Δημαρχείου να πετάξω τα σκουπίδια μου κι εκεί συνάντησα τον Θόδωρο, τον γέροντα που δούλευε χρόνια σαν σκαλιστής στους τίτλους πριν του σπάσουν το πόδι στο γήπεδο της δεκαετίας του '90. Του λέω: — Ρε Θόδωρε, ψάχνουμε έναν stop-θερμό να σώσεις την Κηφισιά, τι λες; Και εκείνος γυρίζει και μου λέει: — Μάγκα μου, εγώ έκανα κορνέρ τότε σαν μαχαίρι, αγόρια — όταν η μπάλα ερχόταν πάνω από μένα είχα έναν χρόνο να σκεφτώ μέχρι να την ξαποστείλω πίσω. Την προηγούμενη Κυριακή στο γήπεδο της Αιγάλεω υπήρξε τυχαία μια στιγμή που είχε χιόνι στις κερκίδες και εκείνη την ώρα είδα έναν βράχο απ' το τοπικό να στέκεται εκεί σαν πιρουνάκι του Delimarket. Τρεις φορές σήκωσε τον αντίπαλο σαν πείσμα στους γύρους προς το τέλος. Άντε τώρα! Πήγαινε στην πλατεία της Ψαθόπυργου στις πέντε μετά το τέλος της προπόνησης των παικτών — εκεί βρίσκεις ακόμα τον θείο Γιώργο που όταν του φέρνεις μια μπάλα, δεν την πετάει ποτέ αδιάβαστα. Την κρατάει στιγμή παραπάνω στα χέρια του σα να είναι ρολόι του ξυπνητηριού του ντόπιου παντοπώλη. Αυτόν τον τύπο θέλουμε, όχι αυτούς τους Γκίλιαν που λένε πως κάνουν "χάρη" εκεί που οι άλλοι ψιλοκουρεύουν χόρτα! 🔥

εεεεεε εδώ όλα γκρινιάζουν για Γκίλιαν σαν γατούλες χωρίς ψάρι αλήθεια τώρα; παιδιά τι σας πάθατε;;; εμείς εδώ στην Κηφισιά ζούμε με το ψηφίο δεκαπέντε πάνω στο μηχανάκι μας κάθε Κυριακή κι όμως κάποιοι ψάχνουν τον stop-θερμό τους σαν να είναι επίχρισμα για το τζάμια των σειρές ενός παραγωγικού περιοδικού;;; τι λέω τώρα; τις πέντε τελευταίες Κυριακές εδώ οι αντίπαλοι όταν έκαναν κλαρκ πάνω από την περιοχή κατάλαβαν ότι είχαν ήδη χάσει έναν γύρο αφότου είδαν το βλέμμα του Αχιλλέα — όχι επειδή είχε τίτλο στη Λιθουανία, αλλά επειδή εκείνος όταν σηκώνεται ο αντίπαλος στέκει σαν εκείνος ο βράχος στους Δελφούς που δεν λέει ποτέ ναι στη βαρύτητα. και ξέρετε πως τον βρήκαμε αυτόν τον Αχιλλέα; τον έχουμε πλάι στο γήπεδο του Ψυχικού χρόνια τώρα· εκείνος που κάνει τις μπουγάδες του τις πρώτες πρωινές ώρες πριν κατέβει στις προπονήσεις των παιδιών· εκείνος που όταν του φέρνεις μια μπάλα την κοιτάζει σα να του δίνει έναν επιπλέον γύρο στην ζωή· εκείνος που όταν κάνει κορνέρ τελευταίο λεπτό έχει ήδη διαβάσει τον αντίπαλο σα βιβλίο ανοιχτό. τι τίτλους έχει; κανέναν στους τίτλους· έχουν όμως ιστορίες στους δρόμους της γειτονιάς. και αυτό είναι που ζητάμε εδώ: όχι έναν stop-θερμό με βιογραφία περιοδικού· ζητάμε έναν άνθρωπο που όταν πέφτει η μπάλα στα ποδιά του τη σηκώνει σα σιδερένιο σφυρί κι όλοι γύρω του νιώθουν πως έχουν ήδη χάσει ένα γύρο πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής. τέλος πάντων, χρόνια πολλά και καλές κουβέντες στους δρόμους της γειτονιάς