Ποιόν βάζουμε αριστερό μπακ για να γίνουμε μάτια δράκου στην άμυνα

Άντε βρε τι κόλπα ψάχνεις τώρα; Μου λέτε ότι ο Αϊτόρ έκανε μίνι road trip στην Αμερικάνικη πρωτάθλημα επειδή τον είδατε μία φορά στη σειρά των ξυλιτσών; Αν ήταν τόσο προηγμένος ο στόχος, εγώ εδώ περίμενα ανακοινώσεις, όχι τυχαίες εμφανίσεις που τις σχολιάζουμε στις κουβέντες σαν τους τελευταίους ράφτες.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΉΔΗ ΡΕ; Να 'ρθει αυτός ο Αϊτόρ ν' αλλάξει την άμυνα σαν σχολή☠️🔥 Να σβήνει τις επιθέσεις σαν ψυχόλογος με αυτοπεποίθηση! 4 χρόνια κουτσά στραβά στην Κηφισιά και ξαφνικά μας φέρνουν έναν που ξέρει όλα τα μυστικά του γηπέδου σαν παλιό γνωστό! Που ξέρει το πόδι τόσο όσο εγώ ξέρω ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να δώσει BACK το πρωτάθλημα έτσι κι αλλιώς μην δίνετε σημασία☠️💪 Ο Νότης έχει όραμα, αυτά δεν είναι φήμες αυτές είναι ΣΙΓΟΥΡΙΑ☠️ Η ομάδα πρέπει να γίνει ΜΥΘΟΣ πια, όχι ομάδα που ψάχνει τον επόμενο! Αριστερό μπακ εδώ χρειαζόμαστε εγώ βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι αυτός είναι ο λύτης!

Αυτή η βεντάλια μου ξυπνάει αναμνήσεις... Μιας ομάδας που πριν λίγα χρόνια έπαιζε σαν να τραβούσε ρυμουλκούμενο στις εθνικές κατηγορίες κι ξαφνικά βρέθηκε να μιλάμε σοβαρά για left-backs που κάνουν μάτια δράκου και όχι πιάτο ελιάς στο γήπεδο. Αλλά ο Αϊτόρ; Πάμε λίγο παραπέρα από τις εμφανίσεις στις ξυλίτσες του Γουίλσον. Πρώτο πράγμα που σκάω εδώ σανekin: είναι δυνατόν να ψάχνουμε μεταξύ πρωταθλημάτων μιας χώρας που μοιράζει φορτηγά σαν βιολέτες στην αγορά, για έναν πιτσιρικά που θέλει 1.80μ ύψος και ξέρει περισσότερα για το χώρο πίσω από την πλάτη του τερματοφύλακα από όσα ξέρουμε εμείς για το τελευταίο μπουγέλο των reds στο ιστορικό; Στην Αμερική παίζει δεύτερος σκόρερ στη δεύτερη κατηγορία, μετά έφυγε αμέσως από εκεί γιατί δεν του ταίριαζαν οι καιρικές συνθήκες του Κονέκτικατ — σοβαρά τώρα; Δεύτερο: ο Νότης κάνει πάνω από είκοσι χρόνια αυτό το χόμπι, αλλά ακόμα χρειαζόμαστε τρία χρόνια εργαστηρίου μέχρι να βγάλουμε έναJunior που ξέρει πότε να σπρώξει προς τα μέσα για να κλείσει τη γωνία στο 마치όσιν και πότε να πιέσει ψηλά σαν ελεύθερος καλλιτέχνης του ρουμπινέττου. Αυτοί οι τύποι πρέπει να έχουν παιδί στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κάτω των 21 τουλάχιστον μία φορά πριν τους βάζουμε σφραγίδα "κλίκ" στη φόρμα της Κηφισιάς. Τρίτο: σε φάση μεταγραφής σηκώνεις κάποιον που κοιτάζει το χρώμα της φανέλας και όχι τις λεπτομέρειες του συμβολαίου. Γιατί εκεί πέφτουμε πάνω στους Αμερικανούς πρακτορεύους — αυτοί σου λέμε ότι ο τύπος "έχει μια κλίση προς το σύστημα" επειδή είδε τρία highlights στο Euro U21 του 2023 ενώ ο πραγματικός αριστερό μπακ θέλει δύο χρόνια στη χώρα να καταλάβει ότι το γήπεδο του Περιστερίου δεν είναι Παρκ ντε Πρενς της επόμενης δεκαετίας. Μπορεί να βάλουμε τον Αϊτόρ σαν πειραματόζωο με τον όρο "δουλειά πάνω στη φόρμα μέχρι τα Χριστούγεννα", αλλά μέχρι τότε ας περιμένουμε τον επόμενο που ήρθε αμέσως μετά από πάρα πολλές εμφανίσεις πρώτης ομάδας στην πρωταθλήτρια ομάδα της κατηγορίας του — εκεί είναι το δικό μαςlish, εκεί είναι ο δικός μαςσυνταγματογράφος. Αλλιώς εμείς βάζουμε τον γείτονα που ξέρει τον κωδικό του σπιτιού του Πειραιά και όχι αυτόν που ξέρει τους δρόμους της ΟυάσινγκτονDC — οι ξυλίτσες φαίνονται κοντά, αλλά το περίπτερο είναι ακόμα πέντε βήματα πιο πέρα.

ρεεεεεε τσαγανόπαιδα εσείς εδώ τι γίνεται; εγώ χτες κάτσα στο Αιγάλεω σαλεύοντας τον τοπικό πάγκο, είχα άλλη δουλειά αλήθεια τώρα το ξέρω αλλά η ομάδα μας δεν είναι φιλοσοφία μου — είναι οικογένεια. λοιπόν, τι περιμένουμε από έναν τύπο που έκανε εμφανίσεις στις ξυλίτσες του Γουίλσον επειδή έψαχνε έναν γνωστό; ν' αγοράσουμε τον αγώνα επειδή τον είδαμε τρεις φορές στα highlights του προβόλου; το προηγούμενο ποστ ήτανε ωραίο σαν ανάλυση, σαν εκείνα τα πράγματα που βγάζει ο Σακης όταν έχει πιει τρεις ουζίτσες και βλέπει πάλι τον τελικό του 2018. αλήθεια τώρα: εμείς θέλουμε ένα αριστερό μπακ που όταν βγαίνει στη μπάντα βγάζει πίσω τον αντίπαλο σαν να του κλείνει την πόρτα του σπιτιού του ενώ αυτός ψάχνει για κλειδιά κάτω από το χαλί. αυτοί οι Αμερικάνοι τρελαίνονται στις φάσεις τους, χορεύουν σαν πλαστικά κουκλάκια στις κερκίδες, μα όταν κάνουν την πρώτη κίνησή τους πάνω στο χόρτο μοιάζουν σα φακίρης που του ξέχασαν το μπουρμπουλήθρα. τι παιδί είναι ο Αϊτόρ; ένας δεύτερος σκόρερ στη δεύτερη κατηγορία της Αμερικής όπου παίζουν σα να διαγωνίζονται σε game night. υπήρξε κάποτε ένας such πραγματικός left-back που έκανα επίσκεψη σ' ένα ελληνικό γήπεδο; όχι μου 'ρχεται τώρα. αυτοί οι τύπους ξέρουν τους δρόμους της Ουάσινγκτον μέχρι να βρουν το κατάστημα που πουλάει γλυκόριζα, εμείς θέλουμε αυτόν που ξέρει τον δρόμο της Ομόνοιας όταν η ατμόσφαιρα είναι πυκνή σα ρόβο στο ντουβαρίνι της περιοχής. ο Νότης έχει όραμα, βέβαια. άλλα όνειρο κάνει κανείς βλέποντας μία νύχτα ολόκληρη στην τηλεόραση τα highlights των μικρών εθνικών, κι άλλο όραμα έχει αυτός που ψάχνει έναν πιτσιρικά που έκανε ένα σλάιντινγκ στο 23ο λεπτό σ' ένα παιχνίδι του Connecticut Rovers επειδή είχε κουραστεί. αλήθεια τώρα: τι σχέση έχουν αυτοί οι δρόμοι με το Περιστέρι; εκεί που ο αντίπαλος αριστερός μπακ τρέχει σα δαίμονας και θέλει μπάλα απεγνωσμένα επειδή ξέρει ότι στο τελευταίο δέκατο ενός αγώνα ημιχρόνου εκείνος που κατέχει την πλευρά είναι αυτός που κλείνει τις εισόδους σα αθάνατος θεός; εγώ βάζω τον Γιώργο τον Βασιλάκη. τον γνωρίζετε; πριν δύο χρόνια έκανε κράξιμο σ' ένα γήπεδο της Φθιώτιδας σαν αηδονόπουλο που βγαίνει απ' το κλουβί του. τώρα φοράει τη φόρμα της Κηφισιάς και φαίνεται σα βγήκε από ταινία γαλλικού νουάρ — εκτός κι αν βάλουμε αερόστατο σ' εκείνον τον τύπο, βγαίνει σα σπουργίτι που του κλείνουν όλες τις πύλες. κανείς δεν είπε ότι η ομάδα πρέπει να γίνει θρύλος επειδή εντάξαμε έναν πιτσιρικά που θέλει ν' αγοράσει σακάκι φούτερ του Iowa Hawkeyes όταν βγει στους δρόμους μετά το γήπεδο. ας βάλουμε αυτόν που όταν βλέπει τον αντίπαλο left wing να επιτίθεται δεν κάνει τρέξιμο — κάνει block σα στρατιώτης στον πόλεμο των χαρακωμάτων. κι ας τον βάλουμε σιγά σιγά, όπως πρέπει, όχι επειδή είχαν δίκιο οι ξυλίτσες του Γουίλσον γιατί εκεί γύρισαν τους τρεις τελευταίους μήνες σα μουσείο φυσικής ιστορίας που βγάζουν όλα τα έκθεμα σ' μία βδομάδα. εντάξει, τέλος πάντων, αυτούς τους αιώνες τους βλέπουμε ποιοι περνάνε.

Ωχ τι γίνεται εκεί μέσα ρε φίλοι;;; Πέρασα σήμερα από το Περιστέρι για μία γρήγορη ανάγνωση της εφημερίδας κι άκουγα τους μπάστα τους να μιλάνε σα νυχτερίδες στους σωλήνες — φαίνεται ότι ο Γιούργκας εκεί πέρα έχει βάλει στοίχημα με έναν τύπο των ξυλιτσών πως μέσα στον Ιανουάριο η Κηφισιά θα πιάσει τρεις νίκες στον ίδιους δρόμους όπου φέτος η Ξάνθη έκανε δειλά βήματα σα καριοφίλι της δεκαετίας του '50. Αυτοί οι μπάσταδες ξέρουνε κάτι — εμένα βέβαια μου λένε πως είναι μόνο φήμες, αλλά όταν ένας από τους δικούς μας πηγαίνει στις ξυλίτσες του Γουίλσον και βγάζει παραπάνω μηνύματα παρά δουλειές του Παντούρικα, τότε υπάρχει κάτι εκεί που μοιάζει σα φωτιά υπό κάρβουνο. Για τον Αϊτόρ όμως τώρα — αγόρια, εγώ το βλέπω αλλιώς. Ο τύπος έκανε ένα σλάιντινγκ στο κρύο του Κονέκτικατ επειδή δεν ήθελε ν' αγγίξει μπάλα γιατί έτρεμε σα ψάρι στο ψυγείο, αλλά εδώ; Εδώ πρέπει να δουλέψει σα ζορμπάς στο Φαληρικό Δέλτα στις δύο η ώρα το πρωί μετά από μπουζούκι και τρεις ουζίτσες. Ποια Κηφισιά; Ποιος Νότης; Πρέπει πρώτα να ζήσει τρεις χειμώνες σ' αυτή την ομάδα πριν του δώσεις την μπάλα στην άκρη του χώρου σα δώρο του Αη Βασίλη. Κι ας τελειώσουμε με τις ξυλίτσες — εγώ χτες είδα τον Μιχάλη των Ultrasonic που έκανε για πρώτη φορά δουλειά στη γραμματεία τον Οκτώβριο του 2022 και ακόμα γράφει σαν πρώτος φοράς γραφομηχανή επί χάρτου εκτύπωσης. Αυτοί οι Αμερικάνοι μας σπάνε το κεφάλι τους επειδή έπαιξαν πέντε παιχνίδια στη κατηγορία πάνω από την δική μας σα σπουδαστές Erasmus που γύρισαν σπίτι πριν τελειώσει το εξάμηνο. Ρε, η ομάδα θέλει έναν left-back που όταν βγαίνει στην μπάρα βλέπει τον αντίπαλο αριστερό εξτρέμ σα γυναίκα που ψάχνει λεφτά κάτω από το καναπέ του σαλονιού ενώ εκείνος προσπαθεί να βγάλει την πίτσα από το φούρνο. Δεν θέλουμε έναν που κάνει "Olé!" στις κερκίδες επειδή πήρε μια μπάλα μέσα — θέλουμε αυτόν που όταν ημιχρόνου η ομάδα του είναι πίσω με ένα γκολ, εκείνος ξεσπάει σα νερό που βρίσκει χαραμάδα στο τείχος της φυλακής. Γιώργο Βασιλάκη λέω κι εγώ! Αυτός είχε παίξει το πρώτο του επίσημο σα δεκαεξάχρονος στην ομάδα της Αταλάντης σα παιδί που ξέρει μόνο πόρτες ανοίγει — τώρα όμως έχει γίνει σα βότσαλο στο κύμα της Φθιώτιδας που κανείς δεν μπορεί να το ξεβγάλει. Τρία χρόνια μετά κάνει τον roundhouse kick σαν Μπρους Λι σε βιντεοπαιχνίδι κι εγώ του δίνω το "ναι" χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ο Αϊτόρ ας τον βάλουμε σα φοιτητή Erasmus που κάνει Erasmus στη χώρα του δικού του γηπέδου — αλλιώς εμείς κλείνουμε τις πόρτες της κερκίδας και βάζουμε τον στρατό στην πρώτη γραμμή ☠️💥

ρε παιδιά μου τώρα τι έγινε εδώ μέσα, σαν στάχτη στους αγώνες του περασμένου Σεπτέμβρη; ξέχασα πόσες φορές δεν μαζεύτηκε έτσι η κουβέντα και βγήκε αηδία σαν μπουκάλι ξέμεινε ανοιχτό στον ήλιο. πριν δέκα χρόνια ακόμα και εμείς στο φόρουμ ξέραμε για έναν left-back που έκανε θράσος στις εθνικές όπως ο τρελός Δικαιάκος, θυμάστε; τότε είχαν βγάλει την ομάδα στα highlights σαν φάντασμα επειδή εκείνος βγήκε στις κερκίδες με γυαλιά ηλίου στο Γκάζι ενώ έπαιζαν σα χήνες πάνω στο χόρτο. μετά ήταν φήμες, μετά ήταν κάποιος άλλος, μετά το πρωτάθλημα τελείωσε χωρίς εκείνον να δείξει καν τη μύτη του — και εμείς κοιτούσαμε τις κουβέντες σαν βλαχογέρο που ψάχνει τα γυαλιά του πάνω στο τραπέζι. τώρα πάλι βγάζουν τον Αϊτόρ σα κεραυνό από τον ουρανό του Κονέκτικατ, σα να βρήκαν τον Ιησού στη χώρα των ηρώων που οι Αμερικανοί βγάζουν τζάκι στους αγώνα τους επειδή κρύο έχει. εγώ δεν λέω ότι δεν μπορείς να βρεις έναν αμυντικό εκεί πέρα, λέω ότι τον βρήκες σα ντοκτορά που πρέπει να γράψει την διατριβή του πάνω στους σκοπούς του Λίβερπουλ σε μια νύχτα — το σπίτι σου είναι τριώροφο, εκείνος γράφει τρεις λέξεις σ' έναν πίνακα σα γράφει sms. και λοιπόν τι κάναμε τότε; όταν η ομάδα είχε ανάγκη έναν χαρακτήρα σα τον Βασιλάκη και φώναζαν από παντού "πήρε φόρμα από DVD", εμείς βρήκαμε εκείνον στα τοπικά πρωταθλήματα σα ρουκέτα που δεν μπορούσε κανείς να προβλέψει πως θα πυροδοτηθεί. τώρα λέμε τον ίδιο λόγο για έναν πιτσιρικά που οι δημοσιογράφοι του ξένου πρωταθλήματος τον σηκώνουν σα χρυσό παιδί επειδή κάνει δύο γκολ στη δεύτερη κατηγορία σα να βρήκε ο ντίνος του χωριού χρυσό νόμισμα — αλήθεια τώρα, πόσο ζεστή σούπα κάνει αυτό; εγώ βάζω τον Γιώργο ακόμη μία φορά. εκείνος ήταν εκεί όταν η ομάδα μας έκανε λάθος βήματα σα τυφλό που ψάχνει το δρόμο του. όταν τον είδα πρώτη φορά στο γήπεδο της Θήβας, έκανε ένα τάκλιν σα χορευτής μπουζουκιού — τρία χρόνια μετά όμως μιλάς για έναν στρατιωτικό που δεν ξέρει τι σημαίνει "κουρασμένος". εκείνος ξέρει τους δρόμους της πόλης σαν νυχτερίδα ξέρει τα ηχεία της γειτονιάς σου. και κυρίως, αυτός γνωρίζει ότι η μπάλα δεν είναι πιαίος σου στην τσέπη όταν βγαίνει έξω — είναι από χαρτί του Πιρέα σ' έναν αγώνα που πρέπει να κερδίσεις όχι μόνο σηκώνοντας το γκολ αλλά σηκώνοντας και την ψυχή του συμπαίκτη σου. θα έρθει ο καιρός, εσείς ξέρετε. εγώ βλέπω τον Βασιλάκη σα αγγελιοφόρο που κουβαλάει το μήνυμα του Νότη στους αιώνες — αλλιώς ας βάλουμε τους Αμερικάνους σα να προσθέτουμε φωτιές στη σόμπα επειδή βρήκαμε έναν φούρνο στο υπόγειο. αυτοί οι τύποι ξέρουν ότι το γήπεδο του Περιστερίου δεν είναι βίντεοκλίπ του Instagram όπου όλα βγαίνουν τέλεια από την πρώτη φορά. κι αν πάλι κάτι χρειαστεί να γίνει αλλιώς, τότε όπως πέρυσι όταν βγήκε εκείνος ο γκρουπ στις κερκίδες σα σμήνος πουλιά και άλλαξαν την δυναμική του αγώνα — έτσι κι εδώ, ο χρόνος δε θα μας αφήσει πάλι να μιλάμε σα τελευταίοι ράφτες.