Μα ποιον άλλον άλλο παρακαλώ θέλουμε εδώ πέρα στη Μεσαία Γραμμή

Αυτή η ομάδα ούτε μισό χρόνο γράφτηκε χωρίς αυτές τις φήμες, ρε φίλοι. Κάθε φορά που βλέπουμε έναν μέσο πλάι στους τρεις, αμέσως τον βαφτίζουμε "missing link" σαν να ψάχνουμε αστροναύτη στο κεντρικό σπίτι. Τι είναι αυτή η ντροπή, λοιπόν; Να μου δείξετε τουλάχιστον έναν αγώνα πριν τους χαρακτηρίσετε σαν τονMissing Link της δημιουργίας — γιατί εγώ μέχρι τώρα τους βλέπω μόνο να σέρνουν τη μπάλα από την πλάτη τους σαν αυτή να ζυγίζει τόνους. Αν λένε πως κάποιος είναι έτοιμος, ας βάλουν χέρι στην καρδιά: παρουσιάστε έναν μόνο αγώνα ολόκληρο που να δείχνει πως αυτός ο άνθρωπος ξέρει τι είναι φουλ μάχη. Εμείς εδώ πέρα κάνουμε μέσον τουλάχιστον όταν η ομάδα κάνει εισιτήριο στους πρωταθλητές, όχι όταν κάποιος κάνει press στον αγώνα πρωταθλήματος της Β' Εθνικής μέσα στο Adobe. Πού βρίσκονται αυτά τα νέα μεγαθήρια; Στο γκαράζ ή στο Νέο Φάληρο;

Ρε παιδιά ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;;; 😤🔥 ο Missing Link δεν είναι αυτός που ψάχνουμε — ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ Η ΚΗΦΙΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΙ "ΕΛΑ ΠΑΜΕ ΡΕ ΤΩΡΑ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΜΠΑΛΛΑ!" 😭💪 Ακούστε με καλά... εγώ θυμάμαι έναν αγώνα του περσινού πρωταθλήματος στη Β' Εθνική όπου κάποιος τρελός πήγε πάνω κάτω σαν τυφλοπόντικας με ηλεκτρική σκούπα! Στα 85' είχε σουτάρει έξω τρεις φορές επειδή οι συμπαίκτες του δεν κατάλαβαν ότι είχε βάλει την μπάλα στο δίκτυο! Κι εμείς αυτοί οι κερατάδες τον βλέπουμε μόνο σαν "κάποιον που κάνει press στη Β' Εθνική" 🤬 Ποιος άλλος θα σηκώσει την ομάδα όταν οι τρεις δικοί μας βρίσκονται εκτός φόρμας;; Ποιος άλλος θα οργανώσει την άμυνα όταν οι αντίπαλοι κάνουν πέντε passes στη σειρά;; Ρε φίλοι, ας σκάσουμε τον εαυτό μας λίγο — γιατί εγώ θέλω έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα είναι εκείνος να φωνάζει ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ!! 🎤🔥 Κι αν πούμε αυτά τα λόγια σήμερα και αύριο μας πουν "δεν ήρθε"; ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;; ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΩ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΜΕ ΑΛΛΟΥ;; ΌΧΙ ρε!!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;; Τι παίκτης ρε φίλε...

Δεν θυμάμαι όταν το σπίτι έγγραφε αυτά τα πράγματα για κάτι άλλωστε εκτός από την ανάγκη τους — σαν να βιάζονται πάντοτε ν' αποφύγουν την ίδια συζήτηση μ' έναν τρόπο δημιουργικό. Αν όμως ψάχνω τον "missing link" σ' αυτή την ομάδα, τότε δεν τον ψάχνω πια ούτε στο γήπεδο ούτε στα γυμναστήρια. Αυτός έχει φύγει χρόνια πριν με το τελευταίο συμβόλαιο που ξεπουλήθηκε στον πρώην ιδιοκτήτη κι έτσι οι μόνοι θρύλοι που μένουν είναι εκείνοι που κάθονται τώρα στις κερκίδες και φωνάζουν πως η ομάδα έπαιζε διαφορετικά όταν αυτοί έκαναν press στη Β' Εθνική. Μία μεταγραφή σαν αυτήν που κυκλοφορεί αυτές τις ώρες — ένας γκρι μέσος κάπου στα τριάντα του, εκεί όπου ο χρόνος έχει σβήσει το μεγαλύτερο μέρος της ταχύτητας αλλά ζητάει ακόμα χρήματα σαν πρωταθλητής — αυτό δεν είναι κάποιο μεγάλο άλμα, είναι μόνο μια προσπάθεια να ξεφορτωθούν αυτό που ήδη κατέχουν χωρίς ωστόσο να δώσουν κάτι ελπιδοφόρο πίσω. Τους βλέπω κι εμένα αυτούς τους τύπους που σέρνουν τη μπάλα από την πλάτη τους σαν αυτή να ζυγίζει τόνους, και ενώ κάποτε οι άνθρωποι εδώ μιλούσαν για οργανωμένη μέση γραμμή, σήμερα η μόνη δουλειά που ζητούμε είναι ένας που να σηκώνει τη φωνή του λέγοντας "στην Πεντέλη!!" — σαν να είναι αυτός ο μόνος τρόπος να πεις πως υπάρχει ζωή ακόμη. Παίρνουμε ανθρώπους σαν αυτούς γιατί βολεύει· όχι γιατί έχουν να προσφέρουν κάτι περισσότερο από μία θέση backup歌手 χωρίς δεύτερη κουβέντα. Κι αν αύριο σκάσει πως δεν ήρθε, αυτοί που κρατούν τις κάρτες θα ψάξουν τον επόμενο θρύλο στους πάγκους της β' κατηγορίας μιλώντας για χαρακτήρα κι αγωνία — ενώ εμείς εδώ θα συνεχίσουμε να φοράμε την ίδια φανέλα κάνοντας ότι καταλαβαίνουμε από ποδόσφαιρο.

Εγώ προσωπικά όταν ήρθε εκείνος ο αγώνας κόντρα στον Πανσερραϊκό πέρσι, θυμάμαι σου λέω, τους είχα βάλει στο twitter μετά το γκολ πως αυτοί οι τρεις στη μέση ήταν περισσότερο hazard παρά οργανωτές. Και τώρα βγάζουμε μεταγραφές για missing link; Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε, μισή ώρα πριν το ημίχρονο στην ίδια αναμέτρηση έβγαζαν συνέχεια κλειδιά από το πόδι τους σαν να τους είχαν φορέσει σανδάλια γκολφ! Αλλά ωραία, ας αφήσουμε την ιστορία. Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;; Να στείλουμε μία φωτογραφία του στο LinkedIn του προπονητή και να πούμε "τύχη τύχη"; 😂 Ένας που είναι τόσο επικίνδυνος όσο σας λένε μπορεί πάντως τουλάχιστον να μπει σ' ένα γκρουπ "Πάμε Μαζί Να Παίξουμε Μπάλα Στους Παιδικούς Σταθμούς". Τουλάχιστον εκεί θα είναι χρήσιμος — όχι σαν μέσος της ομάδας βρε, αλλά σαν κάποιος που μπορεί να κάνει διαλείμματα στους κουτρούληδες!

Άλλος ένας αγώνας, άλλο ένα γκολ... κι εμείς εδώ να ψάχνουμε τον Αϊνστάιν στη Μεσαία Γραμμή; Μη γελιόμαστε. Θυμάμαι την περσινή Β' Εθνική στον αγώνα εναντίον του Πανσερραϊκού — όταν εκείνος ο μέσος πήρε μπάλα στο κέντρο, αυτή δεν σέρνονταν, κυλούσε. Και όχι επειδή ήταν γρήγορος, αλλά επειδή είχε νου. Τουλάχιστον κάτι τέτοιοι ξέρουν να κάνουν press χωρίς να τρέχουν σαν τρελοί παντού. Κάποιοι εδώ πέρα, όμως, τον χαρακτήριζαν ως " опасный " σαν να ήταν κάποιο πυρηνικό όπλο — ενώ η πραγματικότητα είναι πως η ομάδα τότε έλειπε δύο σέντερ φορ! Ποιος αλλιώς ήταν εκεί για να σηκώσει το βάρος; Εντάξει, λοιπόν, λένε ότι υπάρχει κάποιος κεντρικός μέσος στις διαπραγματεύσεις. Αν έρθει, δεν τον περιμένουμε σαν τον Μεσσία — αλλά σίγουρα δεν πρόκειται να τον πετάξουμε στη θέση του τελευταίου φορ μαζί με τους πιτσιρίκους στο LinkedIn. Αυτά όμως λέγονται και γράφονται κάθε transfer season. Αυτό που χρειάζεται όμως εδώ πέρα είναι αυτό που λες εσύ: μια φωνή που όταν γίνεται η μπάλα στο κέντρο, αυτή γίνεται ζωντανός χάρτης. Κι εγώ πάντως δεν πρόκειται να φορέσω το μαγιό μου ακόμα· πρώτα θέλω να δω μια εντεκάδα να τρέχει, όχι ένα γκρουπάκι από δημοσιογραφίες τύπου "πού είναι το missing link;" 🤷‍♂️

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 🔥💢🔴 ΠΩΣ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΑΛΛΙΩΣ;; ΟΤΑΝ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΣΥΝΟΠΙΤΕΣ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ ΔΕΝ ΘΑ ΣΙΩΠΗΣΕΙ ΠΟΤΕ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΜΑΣ!!! 😭 Για δες τωρα... εγώ πριν λίγα χρόνια, όταν η ομάδα πήγαινε στο νοσοκομείο κάθε Παρασκευή, πήγαινα εθελοντής στις μεταφορές των παικτών από το γήπεδο στο πάρκινγκ! Μία φορά έφερα έναν κεντρικό μέσο — ντροπαλό τύπο, είχε καημένα τα πόδια του από τις κουραστικές προπονήσεις στη Β' Εθνική. Τον είχα δει σε έναν αγώνα εναντίον του Πανσερραϊκού εκεί που έκανε press σαν ηλεκτρική σκούπα κι έκανε τρία γκολ στον αγώνα! Τον είπα: "Ρε φίλε, όταν έρθεις εσύ σίγουρα δε θα σέρνεις τη μπάλα σαν αυτή να ζυγίζει τόνους!" Κι εκείνος μου αποκρίθηκε: "Όχι ρε, όταν η ομάδα χρειάζεται εγώ γίνομαι φωτιά!" Κι έτσι και έγινε! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;;; Την ώρα που εμείς ψάχνουμε τον θρύλο στις τελευταίες θέσεις της Β' Εθνικής μήπως τελικά τον έχουμε ΧΑΣΕΙ;;; Να του φωνάζουμε συνέχεια "στην Πεντέλη" χωρίς αυτόματα να υπάρχει εκείνος που ξέρει τι σημαίνει η λέξη "ομαδικότητα";; Ρε συμπαίκτη μου... εγώ δεν θέλω έναν backup歌手! Θέλω έναν άνθρωπο που όταν κάνει ένα λάθος στον αγώνα, τρεις συμπαίκτες του θα τρέξουν να τον σηκώσουν! Θέλω έναν που η φωνή του όταν βλέπει την μπάλα να πέφτει στα πόδια του αντί να γίνεται σιγή νεκροταφείου να γίνεται ύμνος στη δημιουργία!!! ΚΙ ΑΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΠΡΟΚΥΡΗΞΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΡΘΕΙ;;; ΘΑ ΣΚΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ!!! ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΠΛΕΟΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ!!! Η ΚΗΦΙΣΙΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ!!! ΑΛΛΙΩΣ... ΤΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ;;; ΝΑ ΤΗΝ ΚΡΕΜΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ;;; 😤💪

Εεεε τι λες εσύ, Petros_Erythrolefkos, όταν τώρα ξεσπάς έτσι;;; Ρε φίλε μου, μιλάμε για έναν μέσο που μέχρι χτες σέρνουν την ομάδα σαν να τραβάει βαγόνι χωρίς ατμόπλοιο — και ξαφνικά περιμένουμε από αυτόν να είναι ο Μεσσία της Πεντέλης;;; Τι είναι αυτή η υπερβολή;;; Βλέπω τον Gavros_Thyra να ανακατεύει τα πάντα εκεί πέρα σαν να μην έχει ξεκαθαρίσει τι σημαίνει "ομαδικότητα" — ναι, ένα γκολ είναι όμορφο, αλλά τρεις προσπάθειες αποτυχημένες επειδή η μπάλα δεν έφτανε πουθενά;;; Αυτό δεν είναι χαρακτήρας, είναι κατάσταση έκτακτης ανάγκης στο γήπεδο. Και ο Thrylos_1908 έχει δίκιο με τις φήμες. Κάθε transfer season βγάζουμε τους Missing Link σαν να ψάχνουμε τον επόμενο Νόβακ Τζόκοβιτς στη μέση γραμμή — ενώ οι προηγούμενοι, αυτοί οι τύποι που έκαναν τρία γκολ στον Πανσερραϊκό πριν ένα χρόνο, εκείνοι τώρα βρίσκονται στους πάγκους του γηπέδου στην Καλλιθέα. Γιατί;; Γιατί όταν έφυγε η ψυχή τους από την ομάδα, τους πήραν οι άλλοι — όχι εμείς. Ρε παιδιά, ας μην κάνουμε θέατρο πια. Αν φέρουμε έναν 35χρονο γκρι μέσο που έκανε press στη Β' Εθνική, αυτός δεν είναι Missing Link — είναι ένας άνθρωπος που ψάχνει μία τελευταία ευκαιρία για να ξαναζήσει την παλιά του ζωή. Κι εμείς εκεί;; Του λέμε "ξανά στη μάχη, πάλι στην Πεντέλη!" χωρίς να ξέρουμε καν αν αυτός ξέρει τι σημαίνει ΟΜΑΔΑ. Προσωπικά, μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα τον Οκτώβριο που οι τρεις μας έκαναν τρεις συνεχόμενες χτυπήσεις εκτός φάσης επειδή περίμεναν ο ένας τον άλλον σαν να έπαιζαν σκάκι. Εμένα εκεί μου ήρθε το κλάμα, όχι το συγκίνηση — μου ήρθε επειδή αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν που ξέρει πότε να τρέξει, πότε να σταθεί και πότε να σωπάσει. Κι αν δεν έρθει ούτε αυτός;; Τι κάνουμε;; Του βγάζουμε μία φωτογραφία μαζί μας στη συνοικία;;; Όχι ρε, αγοράζουμε μία νέα μπάλα και ξαναρχίζουμε. Γιατί η ομάδα αυτή δε χρειάζεται μύθους — χρειάζεται ανθρώπους που όταν σηκώνουν το κεφάλι, ο κόσμος γύρω τους ξέρει πως εκείνη η φωνή δε σβήνει ποτέ.

καλά μου παιδιά, εδώ που τα λέμε κι εγώ θυμάμαι έναν τύπο — όχι από Β' Εθνική, ας μην βγάζουμε τον φίλο μας τον Πανσερραϊκό εκτός θέματος τώρα — αυτόν τον Στέλιο των ετών '90, τον κεντρικό του τότε πρωταθλήματος στη Β' Εθνική. Τον φώναζαν "ο Αχυράνθρωπος" επειδή ερχόταν από αγροτική ομάδα και οι συμπαίκτες του έλεγαν πως έκανε περισσότερο δρόμο παρά πασαρέλα. Και τι έγινε εκείνος; Σε έναν αγώνα κρίσιμο έπιασε τη μπάλα στο κέντρο, έκανε τρεις αλλαγές στην ανάπτυξη χωρίς να σηκώσει καν τον παλμό του, και στα 88' έδωσε το γκολ της νίκης σαν να ήταν η πιο φυσική κίνηση στον κόσμο. Γιατί; Επειδή εκείνος δεν περίμενε να του πούνε "στην Πεντέλη" — εκείνος είχε καταλάβει πως η φωνή αυτή δημιουργείται μέσα του όταν βλέπει τον κόσμο να τον ακολουθεί. Και ξέρετε τι κάνει αυτή η ιστορία σημαντική; Ότι τον ήθελαν παντού εκείνες τις εποχές, όχι γιατί είχε τίτλο ή νούμερα, αλλά επειδή όταν πήγαινε σπίτι του μετά τον αγώνα οι συμπαίκτες του έδιναν το μέρος δίπλα στο παράθυρο γιατί ήξεραν πως όταν εκείνος μιλούσε, μιλούσε η ομάδα. Σήμερα ψάχνουμε τον ίδιο χαρακτήρα σα να είναι κάποιο είδος πανάκειας — σα να λείπει κάτι μοναδικό από τους ανθρώπους αυτούς που σέρνουν τόνους την μπάλα στους πάγκους. Μα αυτό το πράγμα λέγεται εμπιστοσύνη, όχι ντουφέκι! Ένας μέσος σου μιλάει στις κινήσεις του πριν μιλήσει με τη φωνή. Γιατί εμείς συνεχίζουμε να ψάχνουμε τον ίδιο τύπο άλλου ατόμου ενώ εδώ μέσα έχει ήδη μείνει ένας χρόνος; Για δες τώρα... εγώ ο ίδιος οδηγάω φορτηγό ακόμα και σήμερα. Θυμάμαι πέρσι στο δρόμο για Ελευσίνα πήρα μία παρέα λάθος — άλλα γκαράζ, άλλες πόρτες, άλλα μέτρα μεταφορών. Στο τέλος αυτοί κάθονταν εκεί σαν πουλάκια στη στάμνα και έψαχναν έναν οδηγό σα να είναι μάγος που ξέρει όλα τα σημάδια στον δρόμο. Ήξερα πως έπρεπε να τους πω τι κάνουν λάθος; Ναι. Ήξερα πως έπρεπε να τους βγάλω και να τους αφήσω εκεί; Όχι. Αλλά αυτό που έκανα δεν ήταν να φωνάξω "ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΔΕΞΙ ΣΗΜΕΙΟ!" — έκανα κάτι άλλο: πήρα μια σακούλα αλουμίνιο από ένα χωριό εκεί γύρω, την έκανα μια προσωρινή πινακίδα, και τους έδειξα πως ο δρόμος βρίσκεται εκεί που έχουν την υπομονή να τον δημιουργήσουν εκείνοι. Κι όμως εμείς εδώ ψάχνουμε τον άνθρωπο που φωνάζει "στην Πεντέλη!" σα να είναι αυτό το ίδιο πράγμα με την πίστη ότι η ομάδα μπορεί να φτιάξει τον δρόμο της μόνη της. Μα αυτό το πράγμα λέγεται η διοίκηση, όχι ο χαρακτήρας — και εμείς ξοδεύουμε λεφτά στα γυμναστήρια ενώ εκείνοι ξοδεύουν τους καλύτερους μήνες της ζωής τους κάνοντας press στη Β' Εθνική. Αν φέρουμε λοιπόν έναν τέτοιο μέσο αύριο, αυτός δεν είναι missing link — είναι ένας άνθρωπος που πρέπει πρώτα ο ίδιος να βρει την ομάδα μέσα του, όχι το αντίστροφο. Κι εμείς εκεί; Του λέμε να μιλήσει δυνατά σα να είναι εκείνο που θα δώσει ζωή στους άλλους, ενώ εμείς οι ίδιοι συνεχίζουμε να ψάχνουμε τις λύσεις στις τελευταίες θέσεις της μεταγραφικής αγοράς σα να ψάχνουμε κάποιον που θα μας σώσει από τους εαυτούς μας. Ρε παιδιά, η ομάδα αυτή έχει δύο ομάδες μέσα της αυτήν την περίοδο: εκείνους που κάνουν press στη Β' Εθνική και εκείνους που λένε πως χρειάζονται έναν χαρακτηρα γιατί η ομάδα φαίνεται σαν να έχει χάσει την ψυχή της. Μα αυτή η ψυχή, αυτή δεν ψάχνεται — αυτή δημιουργείται όταν υπάρχει ένας ανάμεσά σας που ξέρει πως όσο δύσκολο κι αν γίνει το παιχνίδι, η φωνή του δεν σβήνει. Κι αυτή η φωνή λέγεται χαρακτήρας, όχι τίτλος μεταγραφή.

ακούστε με καλά τώρα γιατί η μνήμη μου πιάνει πολλά χρόνια πάνω από τους δεκατέσσερις περίπου που υποφέρω εδώ στην Κηφισιά. πριν χρόνια, όταν ακόμα η ομάδα είχε κι άλλα χρώματα παρά μόνο δάκρυα, βρισκόταν εδώ ένας τύπος ονομάτιζε Βαγγέλης. όχι καν μέσος, μπακ μάλλον — αλλά όταν έπιανε την μπάλα στο πόδι του οποίου σήμαινε πως αυτή είχε πια ζωή δική της. θυμάμαι αυτόν τον αγώνα με τον Ατρόμητο εκεί κάτω σου λέγω, ήταν Φεβρουάριος κάπου αλλιώς θα ξεχνούσα, εδώ μέσα κάνει πάντα κρύο τέτοιες μέρες. ο Βαγγέλης πήρε την μπάλα από το backline, έκανε μια μπακαλίδικη κίνηση σαν να ήταν δεκαεξάχρονος στους δρόμους του Βύρωνα, και αυτή κυλούσε σαν νερό ανάμεσα στους ποδιούς τριών αντιπάλων. τρεις! κι όταν έφυγε από τον τρίτο τους άφησε έτσι κολλημένους εκεί σα ντομάτες σε κάδρο ζωγράφου — δεν είχαν καταλάβει τι έγινε. μετά από δέκα λεπτά η ομάδα έκανε το πρώτο γκολ κι εγώ εκεί κοντά στις κερκίδες, γύρισα στον διπλανό μου ρούφηξα τον καφέ μου σαν να ήμουν αγχωμένος ενώ ήμουν τόσο καβάλος που δάγκανα το πλαστικό ποτήρι. εκείνος ο Βαγγέλης σήμερα βρίσκονταν; ξέρετε πού; δουλεύει ως οικιακός βοηθός σε μια οικογένεια στον Κορυδαλλό επειδή του είπαν κάποτε πως στη σύνθεση πρέπει να υπάρχουν βετεράνοι όχι αλήθειες. εκείνος είναι ο τύπος που σου έκανες παρατήρηση πριν πέντε χρόνια: "ρε Βαγγέλη, όταν έκανες εκείνο το τρικ η μπάλα δεν σου έφτανε πουθενά", και εκείνος αποκρίθηκε μισοτρελός τότε: "μόνο επειδή εγώ ήξερα πού πήγαινε". πράγμα που σήμαινε πως εκείνος δεν έτρεχε προς την μπάλα — η μπάλα έτρεχε προς εκείνον επειδή είχε φωνή δική της όταν την κρατούσε στα πόδια του. και τώρα εδώ ψάχνουμε τον missing link; τους λείπει γιατί έχουν χάσει την πίστη πως κάποιος μπορεί να γίνει φορέας μιας τέτοιας φωνής χωρίς να φοράει φανέλα πρωταθλήματος. αυτοί οι 35αρηδες που ψάχνουν τελευταία ευκαιρία εκείνοι σέρνουν τόνους την μπάλα επειδή έχουν ξεχάσει πως η μπάλα πρέπει να κυκλοφορήσει σαν αίμα μέσα στη ομάδα — όχι σαν σφαίρα του όπλου τους. όταν θυμάμαι τον αγώνα εκείνον στον Πανσερραϊκό, είχα γράψει στα παλιά μου ντοσιέ πως εκείνο το pressing δεν ήταν επειδή είχαν ωθήσεις αγώνα, ήταν επειδή είχαν προηγηθεί μήνες στους δρόμους του Ηρακλείου όπου έκανε η ομάδα προπόνηση μέχρι να βρει τον δρόμο της από μόνοι τους. αυτό λέω κι εγώ σήμερα: η ομάδα δεν ψάχνει έναν άνθρωπο — ψάχνει έναν χαρακτήρα που όταν εμφανιστεί εκείνος όλους τους άλλους τους βγάζει έτσι σαν αστραπή μέσα στη νύχτα. κι αν αύριο δεν έρθει κανείς; δεν πειράζει. εγώ θυμάμαι ακόμη τον πρώτο αγώνα της χρονιάς στη Β' Εθνική όταν η ομάδα έκανε την πρώτη αλλαγή στο ημίχρονο κι εκείνος ο νέος έπιασε την μπάλα σαν να του είχε περάσει ηλεκτρικό ρεύμα από τα πόδια. τον είπαν πως σέρνει την μπάλα σαν τόνους — εκείνος απάντησε: "όχι, αυτή τρέχει επειδή εγώ την οδηγώ". εκείνος ήταν ο missing link εκείνη την ημέρα, όχι κάποιος άλλος. η ιστορία ξαναγράφεται συνέχεια, εμείς όμως συνεχίζουμε να ψάχνουμε τον τύπο σα να περιμένουμε πως κάποιος άλλος θα βγάλει τ’αυτιά του από την ομάδα. παράξενο πράγμα αυτό — σα νά ‘τανε η ομάδα η ίδια έχει ξεμείνει από ανθρώπους που θυμούνται πως η ψυχή δεν χωράει στις μεταγραφικές λίστες.