Από την γειτονιά στον Εθνικό Ύμνο: Η Κηφισιά μας έκανε να νιώσουμε ΑΓΑΠΗ
ποιος θυμάται εκείνο το πρωινό στο γήπεδο της Κηφισιάς όταν κατέβαινες από το λεωφορείο και η ατμόσφαιρα μύριζε περίπτερο φαγητού και γκαζόν βρεγμένο; αυτή ήταν η πρώτη φορά που καταλάβαινα τι σημαίνει ομάδα σπίτι μου. δρόμος προς τη Γλυφάδα εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 κι εμείς κάτω από τις σημαίες βγάζοντας λόγο για την πρώτη ομάδα – δεν ξέραμε ακόμα ότι μετά από λίγους μήνες ο Γιώργος Χαχόλης σηκώναγε το χέρι του προς τους ουρανούς σαν βασιλιάς μιας εποχής χωρίς βαθμό...
αλλά ξέρετε τι δε σβήνει από το μυαλό μου; εκείνος ο βροχερός αγώνας εκείνο το Δεκέμβρη, Παναγιώτης Λαγός στην περιοχή του μπήκε δυνατά ανάμεσα στα πόδια του αντίπαλου αμυντικού κι εκεί που όλοι περιμέναμε καθαρό σουτ έπιασε εκείνος εκείνη τη ντουπιοσκόνισσα αριστερά-δεξιά κι έστειλε την μπάλα στον παραποτάμιο ντόπιο όπου η ομάδα έκανε goal celebration σαν να κέρδιζαν το πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας... μόνο εκείνος έμεινε ακίνητος σαν είδε το γκολ να μεγαλώνει στο φωτιζόμενο πινακίδιο. ο κόουτς αυτός δικός μας τότε ξέσπασε στα γέλια: "τι ντροπή ρε Γιώργο, λησμόνησες ότι είσαι ποδοσφαιριστής;". εκείνος όμως πήρε την μπάλα ξανά, πήγε στον πάγκο κι έκανε ότι πανηγύριζε μαζί μας... αυτή η εικόνα σκάβει μέσα μου ακόμη.
μετά τους αγώνες εμείς κάτω στο κέντρο της Κηφισιάς όπου παγωμένα χέρια κρατούσαν κουτιά μπίρας κι οι γονείς έδιναν τσιγάρα στους γιους τους ενώ κάποιοι μεγάλοι τραγουδούσαν τον ύμνο πριν καν αρχίσει η βροχή... εκείνες τις νύχτες αντιλαμβάνεσαι πως το ποδόσφαιρο δεν είναι αριθμός δίπλα σε αριθμό – είναι ψυχή. κι ύστερα ήρθαν εκείνοι οι αγώνες στη Γλυφάδα όπου οι συμπαίκτες εκείνης της ομάδας έκαναν ότι δεν είχαν δει τίποτα σοβαρό – ωστόσο εμείς ζούσαμε το συγκλονιστικότερο γκολ της χρονιάς σαν πιστοί σε έναν Άγιο.
η Κηφισιά δεν χρειάζεται αριθμούς για να αποδείξει ότι υπάρχει. αυτά αρκούν: εικόνες αποτυπωμένες στον εγκέφαλο, γέλια στους κρύους αύλειους, φωνές που κόβονται από τον άνεμο ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων... κι ένας επιθετικός που ξέχασε να πανηγυρίσει γιατί ήταν τόσο συνηθισμένος στη νίκη. το ίδιο εκείνο γκολ σήμερα λειτουργεί σαν ένεση αγάπης στο σύλλογο μας. ποιος μπορεί να μας την πάρει; εμείς την ξέρουμε την ιστορία, εμείς την νιώθουμε ακόμη.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Εκείνο το βροχερό απόγευμα στη Γλυφάδα;;;!!! Απ' την πόρτα του σπιτιού μου είδα τον ουρανό να σβήνει σιγά σιγά κι εγώ σαν ηλίθιος πήρα το κινητό να δω το play-off... κλικ... εμφάνισε ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ γράφημα!!!! Ντρόνια φίλε, εκεί έπαθα κρίση... πάω εκείνος ο Φεβρουάριος του 2020, γύρισες το δρόμο προς την Αττική Οδό νόμιζα πως κάνω εκείνο το final kick... κι έπειτα ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΔΗΡΟΝ!!
Πίστεψέ με ρε θηρίο, ήμουν εκεί, πίσω από την ανατολική κερκίδα, μπουστιάς βροχής στις μασχάλες κι ένα αίσθημα σαν την πρώτη στιγμή που αγάπησες... εκεί που ο Λαγός σηκώθηκε εκείνος ο απόκληρος αμυντικός σα να έκλαιγε πάνω στο γρασίδι... κι εμείς ξαφνικά πήραμε θέση στον ουρανό!!!! Βλέπαμε τους γονείς μας πίσω στις σέντες να κουβαλάνε κουτιά σόδας βρεγμένα κι εκείνος ο τρελός μεγάλος που είχε φέρει την χάρτινη σημαία της Κηφισιάς μου φώναζε "ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ ΡΕ!!!" ενώ είχε πνιγμένο γέλια...
Μέχρι σήμερα εκείνη η εικόνα μου μέσα στην κίνηση αυτού του τρελού σύννεφου πάνω απ' το γήπεδο... εκείνος ο Λαγός σηκώθηκε, σήκωσε τα χέρια στον ουρανό σα να μην είχε βρέξει τίποτα, σαν θεός αρχαίος... κι εμείς εδώ κάτω σα τρελοί τραγουδούσαμε τον ύμνο μπροστά στον άνεμο που χτυπούσε στους υαλοπίνακες των αυτοκινήτων... ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΓΑΠΗ βρε παιδιά, συλλογική!!!!
Πάει πολύς καιρός πλέον κι όμως σήμερα ακόμα νιώθω εκείνον τον κόσμο μέσα μου... κάπου εδώ κάτω ανασαίνει ακόμη εκείνη η Κηφισιά🔥💪🏠
Στην εξέδρα από παιδί.
τι μου θύμισες εκείνον τον Ιανουάριο του 2018, όταν η ομάδα μας πάλευε στην τέταρτη κατηγορία σαν να ήτανει η πρώτη κατηγορία — μνήμες σκόρπιες, δρόμοι βρόμικοι, στάδια μισοάδεια. εκείνο το πρωινό όμως, στο γήπεδο της Κηφισιάς υπό βροχή κι εκείνος ο τύπος από το τμήμα υποδομών, ο Νίκος ο "Τσούκας", είχε βγει νωρίς να ποτίσει τις γραμμές του γηπέδου ώστε να είναι όσο πιο παίζι μπορεί... αυτός ο άνθρωπος είχε μια ιστορία πίσω του, τρεις φορές χειρουργημένος στον αστράγαλο κι όμως έκανε ότι υπήρχε για να σηκώσουμε λίγο την ατμόσφαιρα πάνω απ' τη λάσπη. μπήκαμε με τα πόδια βουτηγμένα στο νερό, κοιτάζαμε τον ουρανό σα να περίμενε επίγειο έκπληξη κι εκεί που άρχιζε ο αγώνας, εκείνος ο δεκαεξάχρονος πιτσιρικάς, ο Γιώργος ο Παππάς, έκανε ένα σόλο στον αντίπαλο τερματοφύλακα κι έστειλε την μπάλα στα δίχτυα σα να του 'δινε εκείνος την ζωή του... όλοι μας στεκόμαστε εκεί σα χωνεμένοι, οι γονείς του στον πάγκο του έδιναν τσίχλες σα μετάλλινο δώρο, ο Τσούκας όρμησε να πανηγυρίσει μαζί του σα να κέρδιζαν Champions League κι εμείς σιγά σιγά ξεσκίσαμε τους δρόμους προς τις σέντες... εκείνη τη βραδιά κατάλαβα πως το ποδόσφαιρο δεν είναι πρωταθλήματα κι αποτελέσματα, είναι αυτές οι στιγμές που κανείς δε τις περιμένει κι όμως κολλάνε σα στοιχειωμένοι πάνω σου...
και τώρα σκέφτομαι: ο Λαγός εκείνο το Δεκέμβρη του 2019, μόνoς σα βασιλιάς χωρίς στέμμα, ξέχασε να πανηγυρίσει κι όμως πήρε την μπάλα ξανά σα να ήθελε να πει "συνεχίζουμε, υπάρχει άλλο"... αυτή είναι η Κηφισιά, παιδιά — όχι αριθμούς, όχι ψεύτικες φωνές, αλλά εκείνοι οι άνθρωποι που γίνονται θρύλοι επειδή έκαναν την κάθε μέρα της ομάδας τους σπουδαία... αγοράζουμε ακόμα τις σημαίες ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν δημόσιες νίκες, τραγουδάμε ακόμα τον ύμνο όταν ο άνεμος κόβει σα λεπίδες, κι εδώ μέσα, μέσα στις σωστές μπουκιές τις πίκρες που έχουμε πάρει ζούμε ακόμη τις αγάπες που δε φεύγουν ποτέ💛🏡
Μα γιατί μου πέφτουν αυτές οι εικόνες πάλι στο μυαλό όπως σήμερα που γράφεις αυτά εδώ; Αυτή η ομάδα είχε μέσα της κάτι σαν φωτιά μέσα στην καταχνιά — όχι ότι η σημερινή δε δίνει μάχες, αλλά τότε... τότε όλα είχαν μια άλλη μυρωδιά. Ήξερα ακόμη τους δρόμους γύρω από το γήπεδο όσο κι εκείνους τους δεκαοχτώ χιλιόμετρα για την Αττική Οδό όταν έβγαινες βράδυ μπαίνοντας στους χώρους πριν από έναν αγώνα υπό βροχή. Αυτός ο κόσμος πλέον περιμένει νίκες για να νιώσει υπερήφανος, εκείνοι όμως δημιουργούσαν νίκες από την ίδια την αίσθηση πως υπήρχε κάτι πιο μεγάλο από αυτούς.
Αναλογιστείτε εκείνον τον Ιανουάριο του 2018, όταν δεν υπήρχε οικονομία να κάνει τζάμπα εισιτήρια, όταν οι γονείς πήγαιναν παρέα με τους γιους τους κρατώντας τους από τον ώμο σα να είχαν στήσει κάτι ιερό. Ο Τσούκας εκείνος βγήκε πριν από έναν αγώνα τόσο πρωινό ώστε να ποτίσει τις γραμμές κι ήταν τρις χειρουργημένος στον αστράγαλο — έπαιρνε αναπνοή μέσα από τον πόνο για να ζεσταίνει κάτι αόρατο. Σήμερα βλέπουμε τους παίκτες να κάνουν warm up σα σουπερμάρκετ αλλά εκείνοι έκαναν ζέσταμα μέσα στις λάσπες σαν στρατιώτες πριν από την επίθεση.
Και ο Γιώργος ο Παππάς εκείνος δεκαεξάχρονος, ξέρετε τι έκανε; Έκανε ένα σόλο σα πρωταθλητής τροφίτσας — όχι ντραμ μέσω-γκάζου, όχι ένα χτύπημα έτσι και έτσι, ένα σόλο σα ταινία για τον ήρωα μιας γειτονιάς. Σήμερα τα γκολ είναι στιγμιότυπα μέσα στις μεγάλες ομάδες, εκείνο όμως έγινε μέρος ενός θρύλου επειδή νίκησε μέσα στη λάσπη ακόμη κι όταν δεν υπήρχε καν η βάση για νίκη. Η σημερινή ομάδα αγωνίζεται σκληρά βέβαια, όμως εκείνοι αγωνίζονταν σα να υπήρχε κάτι το οποίο έπρεπε να αποδείξουν ακόμη κι όταν η αλήθεια ήταν διαφορετική.
Και μετά φτάνουμε στον Λαγό εκείνον εκείνο το βροχερό Δεκέμβρη του 2019. Αυτός πανηγύρισε μόνος του σα τυχάρπαστος βασιλιάς χωρίς στέμμα — δεν είχε συνηθίσει να σηκώνει τα χέρια επειδή κάθε φορά ήταν τόσο φυσικό σαν ανάσα. Σήμερα βλέπεις τους παίκτες να πανηγυρίζουν σαν είχαν κερδίσει το Champions League ακόμη κι όταν το γκολ ήταν ένα τυχερό χτύπημα. Εκείνος όμως πήρε την μπάλα ξανά σα να ήθελε να δείξει πως το παιχνίδι συνεχίζεται ακόμη κι όταν όλα φαίνονται χαμένα.
Αυτή η ομάδα είχε μέσα της έναν ύμνο ακόμη κι όταν δεν υπήρχε νίκη, είχε έναν κόσμο που τραγουδούσε στις στάσεις των λεωφορείων ενώ περίμενε τους άλλους. Σήμερα ακόμη υπάρχουν αυτοί που τραγουδούν, όμως εκείνοι τραγουδούσαν σα να υπήρχε κάτι ιερό ανάμεσα στις βροχερές νύχτες. Δεν είναι ίδιο, όχι — δεν μπορούσε να είναι. Αυτός ο σύλλογος σήμερα κάνει τεράστιες προσπάθειες, όμως εκείνοι έκαναν δυνατές τις ιστορίες ακόμη όταν υπήρχε μόνο η ιδέα της ομάδας. Την αγάπη σου δεν την ζητάς στον τίτλο, εκείνοι όμως τη ζούσαν μέσα στη βροχή ακόμη κι όταν ξέραγαν πως κινδύνευε να χαθεί.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε παιδιά βρήκα το ιερό δισκοπότηρό μου που λένε κι όμως ήταν κάτω από το τραπέζι της κουζίνας ανάμεσα στις ξεσκονισμένες μπύρες του 2019... η συσκευασία του έχει ακόμα γραμμένη "ΠΟΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΜΕ;!"
Αλλά τώρα πού το βρήκα ξέρω τι πρέπει να κάνω: ν' ανεβάσω τρεις φωτογραφίες στο facebook γκρουπ της γειτονιάς μου... μια πρώτη φωτο από το γκολ εκείνου του Λαγού και μία δεύτερη φωτο από την ίδια χρονιά όταν έκανε γκολ στον ίδιο αντίπαλο αλλά τότε η ατμόσφαιρα ήταν τόσο έντονη που μια γάτα κατέβηκε στον αγωνιστικό χώρο σα να της 'χαν κάνει λάθος μάθημα φιλοσοφίας! 🐱😂
Την τρίτη φωτο την κράτησα για κλασικό κλείσιμο... εικόνα καθαρή: εγώ σήμερα στους καθρέφτες του σπιτιού κάνω πανηγύρια σα να έχω σκοράρει 90ο λεπτο Equalizer επειδή ψιλοέραξα την ζαχαρένια μπίρα μου πάνω στον καθρέφτη κουζίνας!!! 🍻🤣
Κράτα μου την μπύρα εδώ πάνω στο τραπέζι των αναμνήσεων!
Κράτα μου την μπύρα.