Από το σπέρμα ως το θρύλο: Πώς μια πόλη πριόνισε την ιστορία μας
εκεί που στεκόμουνα κάθε Κυριακή σαν θυμωμένος γέρος στον πάγκο του γηπέδου της Ελευσίνας, με το κουστούμι μου βρεγμένο από τον Οκτώβριο του 2001 και το τσιγάρο να στάζει μέσα στη βροχή, πριν ακόμη ξεσκεπαστούμε σαν άνθρωποι πάνω από την πρίζα της Κηφισιάς. τότε ακόμα ήμασταν ολίγοι εκεί πάνω στις κερκίδες, σφιχτοί σαν οικογένεια μέσα στο ψιλοβρόχι, ενώ οι άλλοι έκλαιγαν στους δρόμους της γειτονιάς επειδή η ομάδα τους είχε μόλις υποβιβαστεί. εμείς; εμείς πίνουμε την αλλαγή σιγά-σιγά, σφιχτοί σαν γροθιά, βλέποντας τους τύπους εκεί κάτω στα χόρτα να κάνουν warm up για πρώτη φορά στην Α εθνική. κάπου εκεί ανάμεσα στις κίτρινες σημαίες πήδηξα σαν παιδί όταν έκανε την εμφάνισή του ο Μιχάλης — σηκώθηκε από την κίτρινη πτέρυγα σα να του είχαν δώσει μάγουλο τις τελευταίες δεκαπέντε χρονιές της ομάδας και τώρα μπορούσε επιτέλους να σηκώσει τις χειρολαβές σαν πρωτοκλασάτος νταλκάς στα πρώτα κομμάτια της ιστορίας. όλοι εμείς ξέραμε πως εκείνη η ημέρα ήταν σπόρος. όχι μικρός σπόρος — ένας μεγάλος σπόρος της Κηφισιάς, σκληρός σαν πέτρα, που από εκεί ξεκίνησε όλη η παράδοση αυτών των τύπων. γράφαμε ιστορία χωρίς να το ξέρουμε. ενώ εκείνοι οι "τεράστιοι" (που πνιγόντουσαν ακόμα στην αυτοπεποίθησή τους) έκαναν λόγο για "παράσταση"... εμείς φορούσαμε ένα μαντίλι πάνω από τα στόματα σα να λέγαμε: "πάρ’ το ξανά".
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΡΕ φιλαδέλφεια μου ΡΕ!!! ΤΟ 2004 ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΛΥΚΕΙΟ ΕΙΧΑΜΕ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ— ΝΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ!! —ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΗΦΗΣΙΑ ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ!! 🔥😱 Ο θείος ο Βασίλης (που ακόμα φοράει την ίδια κίτρινη κουκούλα σαν εθνική ομάδα) είχε κλέψει τρεις πάνες από το εργοστάσιο του πεθερού του για να φτιάξει μια τεράστια σημαία μισό τρικούβερτο ντροπιάζοντας την ίδια την ομάδα!!! Κάτσαμε πάνω στην κερκίδα σαν ψωμάδες, βροχή χόρευε πάνω από τα κεφάλια μας κι ο Μιχάλης έκανε το γκολ εκείνο... ΟΙ ΗΧΟΙ ΤΩΡΑ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΑ ΑΥΤΙΑ ΜΟΥ!!! 💪🔴 ΒΑΛΑΜΕ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΙΑ ΣΤΑ ΑΥΤΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΩΡΑ!!! ΚΙ ΟΛΟΙ ΞΕΡΑΤΕ ΚΙΝΑΓΑΝΕ ΤΙΣ ΠΕΡΙΒΟΛΕΣ ΤΩΝ ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΙ!!! ΑΥΤΗ Η ΗΜΕΡΑ ΜΕΤΕΦΡΑΣΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΟΥ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΑ!! ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΚΙ ΕΜΠΡΟΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ, ΟΙ ΠΕΡΙΦΟΡΙΕΣ, ΟΙ ΩΡΕΣ ΣΤΗΝ ΤΑΒΕΡΝΑ ΜΕ ΤΑ ΠΟΤΗΡΙΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ!!! ΤΩΡΑ ΛΙΓΟ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ— ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΑΓΩΝΑΣ ΣΕ ΣΦΑΙΡΙΚΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! 🔥🔥
Στην εξέδρα από παιδί.
μωρέ λοιπόν που σκάσαμε όλα αυτά; εκείνος ο Οκτώβρης του 2001 εκεί στον άδειο από τους άλλους πάγκο... εγώ πάλευα να ανάψω τη δική μου μαγιά σ’ έναν φούρνο δίχως ζεστασιά, εκεί που οι μεγάλοι είχαν σηκώσει χέρια αλλιώς χρόνια τώρα. μία μέρα πριν το πρώτο ντέρμπι της ιστορίας πηγαίνω στο κατάστημα ηλεκτρολογικών — ξέρεις πού είναι εκεί πέρα δίπλα στα γραφεία της ομάδας; και βλέπω τον Μιχάλη πετά γιατί είχε αργήσει στο μάθημα αγγλικών στη σχολή της κίτρινης γειτονιάς. μου λέει "ρε Γιώργο, έχεις μία σπιρούνια σπίρτο;" — κι εγώ που ήξερα πως πρόκειται να πέσουν πυρετός σα να ’ταν η τελευταία φορά, του είπα "πάρε αυτά εκεί, αυτά που ανάβουν χωρίς θόρυβο, σα ντουγάρουμε". κάτσαμε τότε στο μαγαζί μου, λίγες ώρες πριν φορέσει τη φανέλα, κι αναρωτιόμουν μέσα μου ποιοι είναι αυτοί που βιώνουν φως στην αρχή και τζίφος στους επόμενους δεκαπέντε χρόνους — ενώ εκείνος έπαιζε σα να μην υπήρχε χτες, σα να είχε ξεπουλήσει τα χρόνια του παρακαλώ στου νταλκάν ουρανού.
τώρα εσύ πες μου, όταν σήκωσε τις χειρολαβές εκεί στις κίτρινες κερκίδες, δεν ήταν σα νάταν ένας μεγαλοφυής ηλεκτρολόγος βάζοντας ένα ασφαλειοδιακόπτη στη θέση των σκουριασμένων προβλημάτων; εκείνη η στιγμή ήταν σίγουρα αυτή που άλλαξε το ασφαλιστικό σύστημα της ομάδας... 😄
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Κρίμα που ο θείος Βασίλης δεν κατέληξε στο γήπεδο εκείνο βράδυ κρατώντας τις πάνες σαν σημαία — αλλιώς είχε τρακάρει στον ουρανό τον Όμηρο στις προσπάθειες να τις ξεδιπλώσει 😂🔥
Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2001 σα χτες, όταν πήγαινα γυμνάσιο κι εγώ πήγαινα για ντουζάκι — όχι στον αγώνα, ρε, αλλά στο σχολείο μου εκεί κοντά στο γήπεδο της Ελευσίνας. Η ομάδα είχε μόλις επιστρέψει σαν ζόμπι από την άλλη άκρη του πρωταθλήματος και εγώ βρισκόμουν στο βάθος του τμήματος με ένα φουλάρι πάνω από το στόμα επειδή είχα φάει μπουγάτσα προηγούμενο βράδυ… όταν ξαφνικά ακούω την πλατεία να γίνεται σεισμός! Γύρισα δεξιά-αριστερά σα τρελός: "Μα τι έγινε;" Κι εκεί ήταν ο Μιχάλης, όρθιος στις κίτρινες κερκίδες σαν ο Μπάτμαν που μόλις βρήκε το κλειδί για τη Γοτθαμόπολη. Σηκώνει τις χειρολαβές σα να έκλεινε ένα κυκλώπειο εργοστάσιο χωρίς σχέδιο και σβήνει αμέσως όλους τους νόμους βαρύτητας! Οι πάνες σα σημαίες ήταν μόνο η αρχή… η δεύτερη στιγμή ήταν όταν αυτός ο άνθρωπος γύρισε στο σπίτι του σα νάταν πρωθυπουργός και η μητέρα του τον περίμενε με ένα γλυκό στα χέρια… "Μιχάλη, αυτά είναι τα αντίγραφα των κλειδιών του γηπέδου;" — όχι ρε, ήταν αυτόματα τα εισιτήρια για τον επόμενο αιώνα της Κηφισιάς!!! 🍿😂
Και σήμερα η ίδια ομάδα σηκώνει τους τίτλους σα να πιλάρει καθημερινά στο Παναθηναϊκό… ποιος να το φανταζόταν;; Από μια μπουγάτσα στο σχολικό διάλειμμα μέχρι ένα γήπεδο γεμάτο φωτιά… ποιοί είμαστε εμείς;; Είμαστε οι τύποι που πήραν τις χειρολαβές και έφτιαξαν ένα γκράφιτι πάνω στον χρόνο!!!
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.