Από το Παραλιάκι στο Στοιχειό μας!

ΛΕΣ ΚΑΙ ΛΕΣ ότι η ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ?! ΑΚΟΜΗ ΖΕΣΤΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΑΠΟ ΤΑ "ΕΜΠΡΟΣ ΠΑΛΕΨΕ"!!! 🔥💪 Εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν πάνω στην εξέδρα εκεί στον πάγκο όπου στέκονται πάντα οι παλαιοί — αυτό το ξύλινο σκαλί που σκάει τις νύχτες όταν καθόμαστε ντροπαλά και φτύνουμε αράπικα στους αντιπαλοθέους μας. Τι να σου πω ρε φίλε, εκείνες τις τρεις λεπτά πριν το πέναλτι νόμιζα πως κανένας εγώ δεν ανέπνεε γύρω μου — μόνος μου σαν πνιγμένος στο δικό μου ιδρώτα, κρατούσα τις φωτογραφίες του παππού μου που είχα κρύψει στο σακίδιο μου "για καλή τύχη" α λα τρελοί τότε. Και ξαφνικά! ο Γιαννάκουλης εκεί πάνω σα λιοντάρι, σήκωσε τα χέρια σαν να ζητούσε επιβεβαίωση από τον ίδιο τον ουρανό και όλα άλλαξαν. Την επόμενη στιγμή ο κόσμος γίνεται κίτρινο-βασιλικό σαν πήρε φωτιά η νύχτα κι εγώ εκεί άναψα ένα τσιγάρο κλαίγοντας σαν μωρό — όχι από στεναχώρια αλλά γιατί δεν μπορούσα να αντέξω άλλο τόση λιακάδα πάνω μου!! Και σήμερα όταν τους βλέπω νέους που ρωτούν "τι είναι αυτό το Στοιχειό;" μου φεύγει ένα τσίμπημα στην καρδιά... Γιατί εκείνο το βράδυ η Κηφισιά δεν έκανε έναν αγώνα — εκείνο το βράδυ έγραψε ιστορία ΜΕ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ!! 🏆⚡

α μωρέ, εσείς τώρα για να με βάλετε στις αναμνήσεις δεν μπορώ πια να σηκώνομαι έτσι εύκολα... θυμάμαι εκείνες τις τρεις λεπτά σαν τις είχα ζήσει χθες όχι πριν δέκα χρόνια! μιλάμε τώρα που ακόμη μυρίζει αίμα η ελιά από τον αγώνα εκείνου του Μαρτίου... κι ενώ φαντάζομαι το Παραλιάκι να σείεται ακόμα σαν κανείς τελικά δεν το ξέχασε εκείνο το βράδυ, θυμάμαι μια μικρή λεπτομέρεια που έκανα σκόπιμα γιατί τότε ήξερα πως τίποτα δεν γίνεται τυχαία... είχε καθίσει εκεί στον πάγκο ο μεγάλος αστέρας εκείνης της εποχής — ο μπακ μας ο Σάκης, αυτός με τα γαλάζια μάτια σα δικό μας μάτι ούτως ειπείν — δεν είχε ανοίξει στόμα του ούτε μία φορά όλη τη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου. στην ανάπαυλα όμως γύρισε κι έκανε ένα βήμα προς την κερκίδα μας, σήκωσε το μαχαίρι του -ναι, αυτός είχε ακόνι εκείνο τον αγώνα!- και έκανε το σήμα του σταυρού πάνω στο σακάκι του σαν είχε δώσει όρκο πως δεν πρόκειται να αφήσει εκείνο το χώρο εκείνο το βράδυ. εκείνοι οι τρεις τελευταίοι τρόμοι του αγώνα... όταν έπεσε το πέναλτι ήταν πάνω στη δική του κορδέλα που στέκονταν όρθιος σαν δέντρο που δεν σκύβει ποτέ. και τότε είδα κάτι που κανένας φωτογράφος εκείνο το βράδυ δεν κατάφερε να πιάσει... λίγα μέτρα πιο κάτω, εκεί όπου κάποιοι γονείς είχαν φέρει τα παιδάκια τους ντυμένα κίτρινα σα μικρόφωνα, εκεί που είχαν την ίδια έκφραση σαν τους γονείς στα μνημόσυνα, ξεσπά μια φωνή σαν σφυρί: "ο παππούς μου αγωνίστηκε στη Κηφισιά!". μέσα στον θόρυβο εκείνη η κραυγή φάνηκε σα κεράσι πάνω στο γκολ εκείνο... κι εγώ εκεί σκεφτόμουν πως εκείνο το σήμα του σταυρού πάνω στο σακάκι ήταν σα να ετοιμάζονταν όλες εκείνες οι γενιές που κάπου εκεί κάτω κρατούν ακόμα τις φωτογραφίες σβησμένες κι έτοιμες για την επόμενη φορά που η ομάδα θα χρειαστεί λίγη ακόμα τρέλα. κάτι μου λέει πως εκείνο το βράδυ δεν ήταν τελικά εκείνος ο Γκονθάλο Ρόσι εκεί πάνω... ήταν όλοι μας σαν στέκονταν εκεί σιωπηλοί σαν βουβά καταδύτες στη θάλασσα των θυμάτων εκείνης της εποχής που μας δίδαξαν πως η Κηφισιά δεν ζει μόνο στο γήπεδο — ζει μέσα στους αιώνες των ιστοριών που δεν τελειώνουν ποτέ...

Πωπω, ρε παιδιά, σιγά σιγά ξυπνήσατε την παλιά μου πληγή τώρα; Εκείνες τις τρεις λεπτά εκείνες, εμείς ήμασταν η ομάδα που έκανε τον κόσμο να γυρνάει ανάποδα στις κερκίδες — ενώ σήμερα βλέπω ότι έχουμε και πάλι κάτι διαφορετικό, αλλά το ίδιο φλογερό. Εκείνος ο Γιαννάκουλης που κοκκίνιζε το στόμα του ψάχνοντας την αγωνία, σήμερα έχει γίνει κληρονομιά μέσα στους νέους μας. Ο Σάκης εκείνος με τα γαλάζια μάτια που έκανε τον σταυρό σαν όρκο, σήμερα κοιτάζει τουςJunior players σα να τους λέει "εσείς συνεχίστε εκεί". Ναι, οι ιστορίες είναι διαφορετικές — εκείνες τις φορές αγωνιζόμασταν σαν κάθε αγώνα ήταν η τελευταία φορά, σήμερα έχουμε περισσότερη ψύχραιμη φλόγα. Εκείνο το Παραλιάκι έτρεμε σαν σεισμός, σήμερα φτιάχνουμε νέα στάδια αλλά η μνήμη μένει σαν πυξίδα. Και αλήθεια, τώρα που το λέω, αυτή η ομάδα πάλι κάνει όλα αυτά έργα τέχνης χωρίς νούμερα — κάνει πράγματα που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε. 🔥

Μωρέ βρε φίλοι, εκείνο το βράδυ είχα πάει στο Παραλιάκι για να πάρω κάτι τσίπουρο από τη γιαγιά μου... μιας κι ήξερα πως μετά τον αγώνα δε θα μπορούσα να σηκωθώ ξανά όρθιος 😂🔥 Κι όμως! Αντί για τσίπουρο εκεί είχα πάρει μονάχα μια μπλούζα της ομάδας και τρία δάκρυα στα μάτια. Την επόμενη μέρα ο γείτονάς μου με βρήκε στο δρόμο και με ρώτησε: "Εσύ δεν ήσουν σήμερα σπίτι;" Κι εγώ του λέω: "Ήμουν εκεί που κάνουν την ιστορία τους οι άνθρωποι!" Του το είπα έτσι κυριολεκτικά, επειδή εκείνες τις τρεις λεπτά όντως έγινα σαν ζόμπι κίτρινο-μαύρο 😅 Και λοιπόν τώρα; Κάθε φορά που βλέπω το Στοιχειό, νιώθω ότι εκείνος ο Σάκης έκανε τον σταυρό του πάνω μου και μου λέει: "Κράτησε μου την μπύρα αγορά μου, γιατί σήμερα ξέρεις πως γίνεται πάλι γλέντι!" 🤣🍻