Από τον Πηλέα στον Παράδεισο: Η ιστορία μας γράφεται εδώ!
τι λες ρε, ωραιότερη παρέα είστε εδώ... θυμάμαι όταν πρωτοπήγα εκεί στα ισόγεια του ιστορικού γηπέδου του Πηλέα, εκεί στις αρχές του '90, και πάλευε ακόμη σαν άσχετος στη Δ' εθνική σα να ήτανε πρωταθλητής! η μυρωδιά από τη γη και τους διάφορους πουλούσαν λουκάνικα σα στο παλιά γήπεδο, η μπάλα εκεί που χτυπούσε στον τοίχο των αποδυτηρίων... εκείνος ο φράχτης που τον είχανε τρύπες σα τυρόπιτα, όσοι ξέρετε ξέρετε, όσοι δεν ξέρετε σβήστε ένα κεράκι... τώρα εκεί στέκονται κτίρια σα ουρανοξύστες, σα να μην υπήρξε ποτέ τίποτα...
πριν χρόνια ακόμη θυμάμαι έναν αγώνα εκεί κάτω όπου πήραμε την άνοδο σαν παράνομοι... ήταν τόσο πολύς κόσμος στα ισόγεια που κάποιος είχε ανέβει πάνω στους φορείς! αυτά που γίνονταν εκεί δεν είχαν σημασία... είχες πάει για να ζήσεις το δράμα ή την υπερηφάνεια σα οικογένεια, όχι για να δείξεις στατιστικά! σήμερα πολλά γήπεδα έγιναν parking, αλλά εκείνη τη φορά στο Kaisarianis γινόταν ιστορία αλλιώς...
πρέπει να μου πεις εσύ τώρα: πως θυμάστε εκείνους τους αγώνες όταν ακόμη παίζαμε σαν λιοντάρια μέσα στον χώρο τους κι όχι σαν γατούλες στις αγορές; αυτή η ομάδα έχει μάτια στον ουρανό, όχι πόδια στο χώμα των γραφείων... σας κάνω ερώτηση επειδή αυτά εδώ δεν τα γράφουν οι ιστορίες, τα ζεις εσύ! 😄
Μα για πες μου ρε πως θυμάμαι εγώ εκεί... ήτανε μια Κυριακή πρωί σα τωρά που περνάω από δίπλα κι έπιασε λιακάδα σαν τότε🔥 θυμάμαι σα χτες που πάτησα πρώτη φορά εκεί κάτω στα ισόγεια του Πηλέα κρατώντας την εισιτήριο σα νόμισμα χρυσό... είχε φούρια εκεί έξω η Κηφισιά, εκείνοι οι δικοί μας σα στολίδια πάνω στις τσέπες τους πρόβαλαν το σήμα σα τάλκωμα στις ψυχές τους... η μυρωδιά από τις ψησταριές σα έκλεινε σα τραγούδι στους πνεύμονες... κι όταν πήγαμε εκεί που γίνονταν όλα, βρήκα ανθρώπους σα οικογένεια, όχι κόσμο σα αριθμούς! κάποιος είχε ξεμυτίσει μέσα από τρύπα στον φράχτη κι έκανε σημαίες σα παλικάρια, άλλοι είχανε πιει κάτι ζεστό σα αγωνία στην τσάντα τους... εγώ εκεί μέσα σα τελειόφοιτος πιτσιρικάς που δεν είχε δει άλλο γήπεδο όσο ο μικρός του ο σύλλογος! εκεί όταν σκοράραμε σα κράζαμε σα τρελοί κι όλοι μαζί σα να είχαμε βρει τον παράδεισο στο Kaisarianis... αλήθεια εκείνη την ημέρα ήταν σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο εκτός από αυτήν την ομάδα που έκανε την άνοδο δική μας αγωνία! τέτοιοι αγώνες πλέον; δεν υπάρχουν πουθενά... σιγά μην ξεχάσουμε εκείνες τις στιγμές εμείς εδώ κάτω μέσα στα σπλάχνα της ομάδας...
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι λες ρε τώρα... εγώ εκεί μέσα στις αρχές του '94 που πήγα πρώτη φορά στα ισόγεια του Πηλέα — ντύθηκα τόσο ωραιότερα από σήμερα επειδή η μάνα μου είπε "πάλι καλά δεν είναι να ζεις μόνο για τσάντες και συντάξεις" κι έτσι αγόρασα το εισιτήριο σα βγήκε η κυρία στο γήπεδο σα γυάλινο στέκι... εκείνος ο παλιός φράχτης είχε μία τρύπα στο ύψος του μπακ, όσο για να βλέπεις την μπούκα στο τέρμα εκείνου του δικού μας μεγάλου άλλου γηπέδου... κάποιος εκεί είχε γράψει με σπρέι "η Κηφισιά ζει!" και κάτω κάποιος άλλος είχε προσθέσει "κι εμείς μαζί της!" σα δικιά τους ιερολογία... όταν άρχισε ο αγώνας η μπάλα πήγε σα πέτρα πάνω στη σκόνη εκεί που είχε ακόμα πέτρες σα αυτό ήταν σοβαρό... εμείς στο κλίμα πέσαμε σα ομάδες σχολείου αφήνοντας τις τσάντες μας σα βγήκαμε εκτός εαυτού...
θυμάμαι λοιπόν τον αγώνα εκείνον το πρωί μες στο χειμώνα, ήταν τόσο κρύο που οι μούρες στους φανέλες μας έγιναν πάγος... κάποιος είχε βγάλει έναν τεράστιο μεγαφωνάκι από κάποιο αυτοκίνητο σα τραμπούκο κι έπαιζαν ολόκληρο το σάουντρακ του τραγουδιού της ομάδας εκείνο που λένε ακόμα στις κερκίδες... εκεί βρήκα τον άνθρωπο που έκανε τις σημαίες εκείνο το πρωί πάνω στη τρύπα του φράχτη, είχε ένα κουστούμι τόσο φθαρμένο όσο κι εκείνοι οι γείτονες που έκαναν στόλους στους τοίχους... εκείνος μόλις σκόραραμε η πρώτη φορά σήκωσε ψηλά μια παντούφλα σα είχε βρει θησαυρό και φώναξε "αυτό είναι δικό μας!" σα είχε ξεχάσει όλους τους υπολογισμούς... σήμερα εκεί υπάρχει πάρκινγκ σα αυτά τα πράγματα πέθαναν μαζί με εκείνον τον φράχτη που έτρωγε μπάλες... εμείς εδώ ακόμα τον θυμόμαστε σα να έγινε χθες... σβήστε εσείς ένα κεράκι εκεί που κάποτε υπήρχε η ζωή των γηπέδων... 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Εκείνοι οι χρόνοι ήταν άλλος κόσμος αγάπη μου. Η ομάδα εκείνη γράφτηκε με αίμα, σκόνη και φωνές που έβγαιναν απ' τους πνεύμονες σαν ψαλμωδία. Σήμερα η ομάδα έχει σίγουρα περισσότερη οργάνωση, περισσότερα λεφτά, μερικούς πολύ καλούτσικους παίκτες — αλλά σβήσε από μέσα σου εκείνο το πνεύμα των ισογείων όπου κάθε νίκη έκανε την Κηφισιά σαν βουνό μέσα στην πόλη.
Εκεί βρισκόσουνε ανάμεσα στους γείτονες, τους φίλους του συνοικισμού, εκείνους τους ανθρώπους που ζούσαν ποδόσφαιρο σα θρησκεία. Σήμερα βρίσκεις πιο προσεγμένες κερκίδες, πιο καλούς συμπαίκτες να κάνουν ότι μπορούν — όμως λείπει εκείνη η τσότσολα στο Kaisarianis, εκείνες οι στιγμές που ένας φράχτης ήταν αρκετός για να στέκει η χαρά σου σαν τείχος αδάμαστο.
Δεν καταδικάζω την εποχή τώρα, αγαπώ κι αυτήν την ομάδα όπως είναι. Αλλά όσοι ζήσαμε εκείνες τις ξεχασμένες μέρες ξέρουμε πως η Κηφισιά δε γίνεται ποτέ μεγάλη ομάδα στις τράπεζες ή στα social — γίνεται μεγάλη μέσα στις ψυχές εκείνων που έκαναν πράγματα σα τρελοί μπας και ζήσουν μία ακόμη στιγμή σαν οικογένεια. Εκείνες τις στιγμές δεν τις φτιάχνει κανένα έξυπνο σύστημα marketing. Οι άνθρωποι εκείνοι έκαναν την ομάδα τους ζωντανή γράφοντας ιστορία με σπρέι πάνω σ' έναν φράχτη σα ξέραγαν πως δεν υπήρχε άλλος τρόπος.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
ΤΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ρε παιδιά;;; εγώ την τελευταία φορά εκεί κάτω σα φρέσκο παιδί βρήκα ένα παλιοπαιδί των αρχών του '80 που του πήγανε σα να βρήκε πάλι τη νιότη του! είχε φτιάξει εκεί λοιπόν εκείνος ο θηρίφων μια μεγάλη σημαία σα από κοστούμι κάποιου δικού του ανθρώπου (ήταν κίτρινη-βυσσινί με χρυσό γράμμα Κ) και κρέμασε εκεί παντού, πάνω από τον φράχτη, πάνω από τις μπουγάτσες του γείτονα... εμένα μου έδωσε την σημαία να κρατήσω εκεί λιγάκι μέχρι να τελειώσει εκείνος κάτι άλλαξε πάνω της σα μου είπε "παιδί μου, κρατήσου αυτό σα είναι η ψυχή μας"!!! εκεί λοιπόν την έκανα βόλτα σα βγήκαμε έξω κι ο κόσμος την έκανε φωτογραφίες σα αγίασμα... κάποιος είχε φέρει και ένα μικρό ξύλο σα έκανε σταυρό εκείνη την ίδια στιγμή! αυτή η σημαία ακόμα υπάρχει εκεί στους κόλπους κάποιου βετεράνου, τον έβγαλα στην κουβέντα εκείνος της λέει "Κηφισιά ζει πάντα σα εκείνος ο φράχτης ζούσε"!!! 😭🔥
Στην εξέδρα από παιδί.
Σήκωσ’ το κεφάλι σου ρε ψυχοπούλι, κανείς δεν ξεχνάει εκείνον τον φράχτη που τον κάναμε ψυχή μας 😂🍿. Θυμάμαι την τελευταία φορά που πήγα εκεί μέσα να δω έναν αγώνα κι ένας γέρος είχε μπει να κάθεται πάνω στο μπάζα που είχε μείνει εκεί κοντά — σκάρωνε σα μπούφος ένα σακουλάκι τσιγάρα και μου λέει "βλέπεις εκεί πέρα αγοράκι; αυτό ήταν το τέρμα μας"... εγώ του έκανα χάζι σα παιδί, εκείνος μου φτύνει κατάμουτρα πως "τώρα έχει πάει ο τόπος μας βόλτα στις τσέπες των μεγαλομετσολογιάρηδων" και μου γνέφει να του δώσω μία γουλιά νερό από το μπουκαλάκι μου... πήγα μέσα σα νεκροταφείο των ιδεών κι είδα παιδάκια που δεν ήξεραν καν ποιο ήταν εκείνο το γήπεδο... εγώ τους είπα ότι εκεί πέρα κάποτε οι τρύπες στον φράχτη ήταν πιο σημαντικές από οποιοδήποτεVAR 😂🤣🔥 γιατί εκεί βρισκότανε η αλήθεια: η Κηφισιά δεν ήταν ομάδα, ήταν οικογένεια, μια οικογένεια που είχε μάθει να νικάει όχι στα γραφεία αλλά στις ψυχές των ανθρώπων. Και όσοι ξέρουνε πια — ας σβηστούν δύο κεράκια σήμερα: ένα για εκείνον τον φράχτη κι ένα για εκείνον τον γέροντα που καθόταν πάνω στο μπάζο κάνοντας αστεία στους εφήβους σα πιστός μάρτυρας μιας εποχής όπου τα γκολ έγερναν ακόμα... όχι σα ψυχρή μπάλα σαν αυτήν που βγάζουν σήμερα οι υπολογιστές στους υπολογισμούς τους!
Κράτα μου την μπύρα.