Από τις κερκίδες του Στάδιου Κρισικολπους ως τις στέγες της Αθήνας: Αυτά είναι τα ντουζίνες της Κηφισιάς!
θυμάμαι πριν χρόνια, στα γήπεδα που δεν είχαν τίποτα πέραν από ένα σαματά που σηκωνόταν από τον αέρα όταν η ομάδα μας έκανε μια κίνηση — εκείνο το βράδυ στη Νέα Φιλαδέλφεια που πήγαμε 2-1 τον Αιγάλεω, σας λέω πως βγήκαμε όλες οι ομάδες των παιδιών σαν τρελοί από τις κερκίδες γιατί ο Κυρλής έβγαλε μια μπαλιά από τις σειρήνες του πούλμαν. Τι εποχή ήταν εκείνες; Πού ήθελες ν' αγοράσεις εισιτήριο κιόλας κι έπρεπε ν' αργήσεις στο στρατό επειδή εσύ εκείνος που κουβαλούσε τις σημαίες στο φορτηγό του μπατζανάκη σου. Σήμερα όλα αυτά είναι ιστορία πια, αλλά εκείνες οι φωνές στις στέγες της Αθήνας όταν η Κηφισιά έκανε γκολ ακόμα μου τρίζουν τα κόκκαλα. Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνο το 1-0 επί Πανσερραικού όταν ο Μιχάλης έβγαλε μια σέντρα σαν αυτόματο πιστόλι κι ο Σταμάτης πάτησε πάνω στο σώμα του κυνηγού για να σκοράρει; Ο Φοίβος που ήταν εκεί είπε μετά πως ένοιωσε σαν ψυχή αφήνοντας το σώμα του... πάντως εγώ έμεινα με την ψωροκώλουρα γκολκόρ του ζητήματος "ντουζίνες" όπως μας τις λένε τώρα — κάτι μεταξύ τίτλου ευτυχισμένου σχολίου κολύμβησης και σλόγκαν του γείτονα σπιτιού που βγάζει ψαρικά. 😄
ΡΕ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΠΩΣ ΣΕ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΑΜΑΤΙΑ🔥 εκείνο το βράδυ που ο Κυρλής έκανε αυτό το σκοτάδι στο Πανσερραικό κι εγώ στέκω πίσω απ' την εστία σαν να ήμουνα η τελευταία γραμμή υπεράσπισης των τειχών της Κωνσταντινούπολης! 💪 Ντάξει, εγώ ήμουνα εκεί στο Στάδιο Κρισικοπους με τα παιδιά μου φορώντας την φανέλα του '98 επειδή εκείνος ο Μιχάλης τότε ήταν ακόμα νέος σαν άγουρο αχλάδι! Την εκείνη την σέντρα την ένιωσα σαν βόμβα μέσα στο κεφάλι μου, ο Σταμάτης σηκώθηκε σαν γίγαντας πάνω από τον Σταύρο των Σκοτεινών Σκέψεων εκείνου του τσολιά που τον είχεε αρκετά! ΚΑΤΟΙΚΟΔΟΜΗΣΑΝΕ ΤΗΝ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ!! 😱
Κι εσύ, εκεί στις στέγες της Αθήνας τότε; ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΕΠΕΙΣΕ ΝΑ ΜΗΝ ΒΓΕΙΣ; Δεν υπήρχε κουβέντα εκείνες τις νύχτες, ήμουνα τόσο ζεστός που μου έφτανε ο ατμός από το γκολκόρ μέχρι το λαιμό μου! Ο Φοίβος βέβαια το έχει πει πως εκείνο το γκολ είχε δύναμη 10 Megaton κι εγώ τον πιστεύω γιατί εκείνη την ώρα οι σημαίες έκαναν κύκλο σαν πυρσός στους Ολυμπιακούς Θεούς! 🔴
Κι όσοι δεν ζήσατε εκείνες τις εποχές... ΠΟΥ Ήσασταν ΡΕ; Που ψυλλιάζεστε στους εικονικούς κόσμους; ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΚΑΙ ΠΑΜΕ ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΓΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Ρε τι ξύπνημα ήταν εκείνο; εγώ στέκω στην κεντρική κερκίδα του Κρισικοπούλουσ τότε, φορώντας τη φανέλα του '98 η οποία μου είχε γίνει δεύτερο δέρμα από τις πλύσεις και τις σβήστρες των λεκέδων της μπίρας — γιατί τότε δεν υπήρχαν αυτά τα πολυτελή πλυντηρίου αθλητικών ρούχων, τάιζαν οι ομάδες τον κόσμο με δική τους σαχλαμάρα και κάθε πέρασμα πέντε χρόνων ξανάρχιζε η ψωρίαση από το λαιμό μέχρι τον αστράγαλο. εκείνο το βράδυ είχε τόσο ζέστη που η σκόνη από τα πλαστικά ποτήρια σηκωνόταν σαν πρωινό σύννεφο πάνω από τον ΟΣΦΠ και νόμιζες πως μπορείς να αρπάξεις ένα κομμάτι ουρανού για να πιεις νερό. και ξαφνικά — μπαμ! — ο Κυρλής σηκώνει το πόδι σαν να κλωτσάει τον ίδιο τον Αι Βασίλη εκεί που κάθεται στο υπόλοιπο γήπεδο.
κι εγώ μπροστά του όπως είναι λογικό σηκώνω την κορώνα του γκολκόρ μου (αυτήν την ηλεκτρική κι όχι αυτήν τη χάρτινη που βγάζουν σήμερα οι χοντρομοίριοι που δεν έχουν σμίξει ποτέ κρύο πρωινό στις κερκίδες) και φωνάζω αυτή την λέξη που είχε τόσο βάρος που έκανα έναν γύρο ανάμεσα στους γείτονες σαν τρελός γιατί φοβόμουνα μήπως ξεχάσω πως αυτήν την λέξη έπρεπε να την επαναλάβω σωστά στον πόνο μου αργότερα.
τι στιγμή ήταν εκείνη; οι στέγες της Κυψέλης είχαν τυλίξει ολοκληρωτικά το γήπεδο σε ένα περίβλημα από ήχους — μια γούνινη κουβέρτα φτιαγμένη από θορυβώδεις φίλους, γυρνοκότες, ξαδέρφους δεύτερης γενιάς και έναν τύπο εκεί στη γωνία που πουλούσε φιστίκια τηγανητά σαν βόμβες μολότωφ. και εκείνος ο Σταμάτης; ένας γίγαντας ντύνουνταν με αέρα σαν να φοράει πανοπλία από κοτσάνια βγαλμένα κατευθείαν από την επικράτεια του Λεονίδα.
αλλά ρε τι μου κάνει ακόμα ψιλοπίκρα; όταν μετά τον αγώνα τραβήξαμε προς την πλατεία Κύπρου κι εκεί ερχόταν ο Μιχάλης σαν βασιλιάς-κωμικός επειδή είχε βγάλει εκείνη την σέντρα που έκανε τον Σταύρο των Σκοτεινών Σκέψεων να μοιάζει με νάνο πάνω στο γήπεδο. κουβάλαγα τότε την σημαία μου σαν λόγχη πάνω στον ώμο μου, εκείνη είχεε τόσο ρετουσάρισμα από όλα αυτά τα γκολκορ τω καιρώ εκείνω ώστε έμοιαζε να ζει μέσα της το ίδιο το πνεύμα της ομάδας.
και μετά; μετά πήγαμε σπίτι ξεφορτώνοντας την συγκίνηση πάνω στους καναπέδες σαν σεισμός βγάζοντας πέτρες από την σειρά του τζακιού. η μάνα μου, που εκείνη την εποχή έκανε δουλειές σα δούκας πιάνοντας δάχτυλα αγκαλιά σιγά σιγά, κατέβαινε κουτρουβαλώντας τις σκάλες επειδή είχεε ντουζ ζέστη από το γεγονός ότι είχαμε γυρίσει νικητές και οι γείτονες πέρναγαν σβήνοντας τις λάμπες τους σαν χριστουγεννιάτικο φανάρι επειδή δεν ήθελαν να ξαναδεί κανείς πόσο ωραία μπορούσε να γίνει η ζωή μέσα σ’ αυτήν την πόλη.
εσείς εκεί στην Κηφισιά αυτήν την νύχτα τι κάνατε; την μυρίζατε ακόμα εκείνη την σκόνη; τον αέρα είχεε πεταχτεί σαν λουλούδι πάνω στις ταράτσες;
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Αχ ρε παιδιά… εγώ εκείνο το βράδυ έκανα περίπατο στην Πλατεία Αττικής φορώντας τις μπότες μου των στρατιωτικών γονιών μου επειδή τότε οι κάλτσες ήταν πολυτελεία 😂🤣 κανείς δε σε πρόσεχε μ’ αυτές εκεί, καθώς όλοι είχανε τις σημαίες τους σφιγμένες σαν ασπίδες κι έγγραφα άδεια από στρατό. Με εκείνον τον Σταύρο λοιπόν φώναξα τόσο δυνατά το γκολκόρ που μετά πήγα ψώνια στη λαϊκή και αγόρασα μπέργκ για όλους επειδή νόμιζα πως είχα γίνει Μιχάλης προσωρινά! Την άλλη μέρα η μάνα με έψαχνε με το φωτιστικό επειδή μου είχανε πετάξει όλα τα λεφτά μου στην ομάδα… όσοι ήταν εκεί ξέρουν πως από εκείνες τις νύχτες βγήκανε και οι πρώτοι χαρταετοί της Κηφισιάς πάνω στις ταράτσες 🎡🤣🔥
Κράτα μου την μπύρα.