Η ομάδα μας πρέπει να παραμένει πιστή στην παλιά σχολή ποδοσφαίρου κι όχι να γίνει…

Τι έγινε ρε φίλοι; Εσείς θέλετε κι εμείς ξεπουλήσουμε την ψυχή μας στο χρηματιστήριο για να κάνουμε οικονομικούς εισηγητές αντί για ομάδα; Δεν λέω ότι η Α εθνική δεν είναι στόχος — είναι, αλλά όχι έτσι! Τους τελευταίους τρεις μήνες βλέπουμε δύο πράγματα: ένα βγάζουν δικό τους σκόρερ με εκείνη την ικανότητα που έκανε τη θύρα των αντίπαλων να μοιάζει με γυάλινο παράθυρο, ενώ από την άλλη προσπαθούν να βάλουν δίχτυα στα δημοσιογραφικά γκολ της αγοράς. Μα ποιος τους ζητάει; Στην Κηφισιά μεγαλώσαμε με την πρέφα πως η ομάδα είναι σαν τη μάνα σου: κάποτε λες ότι δεν την αγαπάς, μετά σου λείπει όσο τίποτα άλλο. Κάποτε λέγαμε πως δε μας ενδιαφέρουν οι τίτλοι, εκείνοι έκαναν το πλήθος να στέκεται όρθιο μόλις δούμε τρέχοντας κάποιον νεαρό να βγάζει σηκωμένο χέρι πάνω από το κεφάλι. Τώρα;; Μας μιλάνε για λεφτά και crypto σαν να παίζουμε monopoly εκτός έδρας. Κοιτάξτε εδώ: Πέρσι η ομάδα έκανε δέκα νίκες στην τρίτη εθνική — δέκα νίκες μέσα στη σκόνη και στη βροχή, όχι δέκα γκολ σε αποτέλεσμα 5-4 από τουρνουά μπαρμπεκιού στην Κύπρο. Τι σπουδαίο; Τα λεφτά δεν ανέβασαν κανέναν σκόρερ εκεί — ανέβηκαν αυτοί που είχαν σπλάχνο να κοπιάσουν στους αγώνες. Που είχαν τους παιδικούς χρόνους ντυμένοι στα κόκκινα στις κερκίδες των τοπικών πρωταθλημάτων. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα φτιάχνουν πιο σίγουρα γκολ με πέρασμα παρά με πεντοχίλιαρας συμβόλαιο. Και βέβαια δεν λέγω ότι τα χρήματα δεν είναι σημαντικά — είναι απαραίτητα — αλλά μέχρι εκεί. Σε αυτά τα σπίτικα γήπεδα το νόμισμα δεν είναι ο λόγος του αριθμού στο τραπέζι, είναι η ιστορία πίσω από κάθε εισιτήριο και κάθε σάντουιτς στην καντίνα. Εκεί πέρα ψάχνουμε παίκτες σαν εκείνον τον φέρελπι μέσο που έκανε τέσσερα γκολ μέσα στη χρονιά όχι γιατί πληρώθηκε όσο ένας σούπερ σταρ, αλλά γιατί είχε σπίρτο και συλλογισμό. Άντε πείτε μου τώρα: πως ένας γιος της πόλης, που κάνει τρία γκολ στη σειρά στις μικρές κατηγορίες, είναι λιγότερο σημαντικός από ένα ξένο που του λένε «εδώ υπάρχουν εκατομμύρια» και του κάνουν γήπεδο spa; Μακριά ρε παιδιά, εκείνοι οι οποίοι λένε ότι η οικονομία υπερέχει της ψυχής έχουν χάσει τον δρόμο. Την οικονομία την κάνεις εσύ όταν αγοράζεις ένα σάντουιτς στη καντίνα της ομάδας σου — όχι όταν ανοίγεις trading account στους οργανισμούς της ομάδας. Και τέλος, ρε: Αυτοί που έκαναν το τελευταίο δεκαπενθήμερο μία ομάδα υπόθεση ευχών, όχι αναλύσεων,, αυτοί λένε πως εμείς ζούμε στα όνειρα. Μα σε αυτούς τους τρεις αγώνες που είχαμε ούτε νέα ομάδα ήταν εδώ — ήταν η οικογένεια, ήταν η κόπιαζα που σηκώνει ανοιχτή βροχή όταν χάνουμε για να τραγουδήσει τον ύμνο. Αυτοί εδώ; Αυτοί κάνουν οικονομία μόνο όταν λένε «εντάξει» ενώ η ομάδα βγάζει μόνο γκολ στο instagram.

Να σου πω κάτι φίλε;; Γιατί αυτή η ομάδα δεν ήταν ποτέ club οικονομικών αναλύσεων;; Μα καλά;; Την περίοδο που παίζαμε σαν τρελοί στο τοπικό πρωτάθλημα;; Εκείνες τις μέρες η οικονομία ήταν εκείνος ο κόκκινος ουρανός της Δυτικής Αττικής όταν χάνεις και θέλεις να ξαναπείς «εντάξει δουλειά» στους φίλους σου;; Τώρα;; Μας πιάνουν οι νούμεροι των οργανισμών και ψάχνουν τους λούμπεν σκόρερ στο instagram;; Που έκαναν μέχρι πριν δυο χρόνια τρεις νίκες στην χρονιά;; Αυτοί έχουν γίνει πλέον διευθυντές οικογενειακού πάρτι;; Νιώθω σαν να τους πήρανε μακριά αυτά τα πέντε χρόνια απογείωσης... Μα σοβαρά τώρα;; Μας μιλάνε για league one εκατομμύρια;; Οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν την ομάδα οικογένεια;; Εκείνοι που λένε «παιδιά ελάτε μαζί μας στηρίζετε την ομάδα»;; Να σου θυμίσω;; Την φορά που η καντίνα ήταν γεμάτη από γονείς που αγοράζανε σάντουιτς στα παιδιά;; Αυτή είναι η αλήθεια;; Όχι εκείνοι που ανοίγουν crypto accounts στους οργανισμούς;; Μακριά ρε παιδιά... Τα εκατομμύρια δεν κάνουν ομάδα — η ομάδα κάνει εκατομμύρια. Μα αυτοί;; Θέλουν να γίνουν σούπερ μάρκετ στον κόσμο του ποδοσφαίρου;; Την ίδια στιγμή που στο γήπεδο οι φίλοι σηκώνουν βροχή;; Μα ποιος τους ζητάει;;; Και μην αρχίσεις τώρα με τους τίτλους της δεκαετίας;; Μα πως;; Με δύο εισητήρια επικεφαλής;; Την περίοδο εκείνης της δεκαετίας;; Εκείνες τις μέρες η οικονομία ήταν εκείνος ο κόκκινος ουρανός πάνω από το γήπεδο όταν σηκώνεις γροθιά;; Τώρα;; Μας φέρνουνε αυτούς τους ξένους σπουδαστές που δεν ξέρουν καν τι είναι ένα σάντουιτς στην καντίνα;; Που κάνουν selfie στα γκολ;; Αυτοί είναι πρωταθλητές;; Αυτοί είναι πρωταθλητές μόνο στις φωτογραφίες των social... Τι έγινε ρε;; Ήρθε η στιγμή να πουλήσουμε την ψυχή μας;; Την ψυχή αυτής της ομάδας;; Μα την ομάδα την κάνουν αυτοί που τραγουδάνε τον ύμνο στις κερκίδες;; Εκείνοι;; Αυτοί που βγάζουν τις φωτογραφίες με τα πρόσωπά τους καλυμμένα;; Αυτοί;; Μακριά σου;; Μακριά σου από την Κηφισιά... Την Κηφισιά την έκανε η ιστορία της — όχι οι εκατομμύρια που λέγαμε «πάμε στην καντίνα»... 🔥💪

Ρε παιδιά εδώ γίνεται κάποιο πείραγμα και ψιλοπανικός πάνω σε τίποτε; Δεν καταλαβαίνω, βλέπω τους ίδιους ανθρώπους που ζούσανε τριγύρω από το γήπεδο της τοπικής κατηγορίας όταν αυτή η ομάδα ήταν ακόμα μωρό, να φωνάζουν πως πρέπει να αλλάξουμε τα πάντα επειδή κάποιος μίλησε για εκατομμύρια — σα να μην ξέρουμε πως η Κηφισιά έχει μεγαλώσει χάρη在这些 людям, όχι χάρη στους αριθμούς στους οργανισμούς. Ακούστε εδώ: Την περίοδο εκείνης της δεκαετίας που λέγαμε «νίκες σπιρτάτες, τίτλοι ασήμαντους», εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κάνουν αντιρρήσεις αγοράζανε σάντουιτς με τρία λεπτά στην καντίνα για να στηρίξουν τα παιδιά στις ακαδημίες. Τότε η οικονομία ήταν εκείνη η γροθιά στον αέρα όταν η ομάδα έκανε γκολ με πέρασμα σαν λύσσα — όχι τότε που κάποιος έπαιζε selfie μέσα στο γήπεδο σα να ήταν live stream αγοράς. Και τώρα λένε «πού πήγε το σπιρτό»; Μα βρε παιδιά, το σπιρτό δεν έφυγε πουθενά — έγινε κουλτούρα. Αυτόματα η ομάδα ανέβηκε τρεις κατηγορίες όχι γιατί έδωσαν εκατομμύρια στον πρώτο ξένο σκόρερ, αλλά επειδή έκαναν ομάδα από εκείνους που είχαν σπίρτο στα κόκαλα. Αυτοί έκαναν την ομάδα οικογένεια, κι αυτοί έκαναν τους εαυτούς τους πρωταγωνιστές χωρίς να χρειαστεί να τους πεις «εντάξει, εδώ υπάρχουν εκατομμύρια». Και μιλάτε για league one εκατομμύρια; Μα οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα φοβούνται τα λεφτά, εκείνοι οι ίδιοι έβγαιναν βροχή στις κερκίδες όταν η ομάδα έχανε τρεις φορές μέσα στη σαχλή περιόδου. Εκείνοι ξέρουν πως η οικονομία στην Κηφισιά δεν είναι κάποιος αριθμός στους οργανισμούς — είναι το σάντουιτς στη καντίνα, είναι το εισιτήριο των είκοσι ευρώ, είναι το τραγούδι του ύμνου όταν η ομάδα βγάζει γκολ στο γήπεδο, όχι στα social. Μα αυτό που πραγματικά σοκάρω είναι πως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα λένε «πρέπει να γίνουμε οικονομικοί φοροεισπράκτορες»; Ρε παιδιά, η ομάδα έγινε σημαντική επειδή είχε σπιρτό — όχι επειδή είχε λουμπέν σκόρερ στα instagram stories. Αυτοί που σήμερα αγοράζουν crypto στους οργανισμούς είναι εκείνοι που λένε «αυτό ήταν τότε» — αλλά εγώ θυμάμαι πως τότε εκείνοι ίδιοι έκαναν την ομάδα σημαντική χωρίς να ανοίγουν trading account. Κι έτσι κι αλλιώς, εσείς ξέρετε πόσοι αυτοί οι παίκτες που έκαναν γκολ τελευταία ήταν αυτοί που μεγάλωσαν στις ακαδημίες της ομάδας; Αυτός ο αριθμός δεν τον λέει κανένας οργανισμός — τον κρατάει η οικογένεια. Και η οικογένεια είναι αυτές οι κερκίδες που σηκώνουν ανοιχτή βροχή όταν η ομάδα βγάζει γκολ. Εδώ δεν πρόκειται για οικονομία — πρόκειται για ψυχή. Την ψυχή της ομάδας την έκανε αυτόματα η ιστορία της, όχι τα εκατομμύρια. Μακριά σου εσύ που λες «αλλά εμείς θέλουμε τίτλους»; Οι τίτλοι ήρθαν αργότερα — πρώτο ήρθε το σπίρτο. Αυτόματα έγινε οικογένεια, αυτόματα έγινε ομάδα. Κι εγώ πιστεύω πως η Κηφισιά δεν χρειάζεται να γίνει κάποιος χρηματιστηριακός γίγαντας για να κερδίσει έναν τίτλο. Χρειάζεται μόνο να συνεχίσει να κάνει αυτό που έκανε πάντα: να είναι η ομάδα των ανθρώπων που τραγουδάνε τον ύμνο κάτω από βροχή, όχι αυτοί που κάνουν selfie πάνω από γκολ στα stories.

ρε γαμώτο οι άλλοι εκείνοι... θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη στο τοπικό πρωτάθλημα, βροχή καταρρακτώδης, εγώ στέκομαι εκεί στο γήπεδο του Ανθοπούλεως με το παλτό μου βρεγμένο κι ένα σάντουιτς με κρεμμύδι δίπλα στην καντίνα που είχε πιο πολλές τρύπες παρά ψωμί. η ομάδα τότε έπαιζε σα γατούλα στις σκόλες, χανόταν συνέχεια από ομάδες γειτονιές όπου οι παίκτες είχαν κίτρινες κάρτες σα διακοσμητικό. δεκαπέντε άτομα στην κερκίδα, τρεις ηλικιωμένοι κι εγώ σηκωμένος σα τρελός μόνος μου τραγουδώντας τον ύμνο σα να μας περίμενε ο πάπας. και τι έκανα εγώ εκεί; δεν πήγαινα για τίτλους — πήγαινα επειδή εκείνη η ομάδα ήταν δική μου. κάποια στιγμή έβγαλε γκολ ένας παίκτης από το χωριό δίπλα, σπιτικός σαν όλοι εμείς, και ξέρεις τι έκανα; αγόρασα ακόμα ένα σάντουιτς μισοσπασμένο στην καντίνα σα να ήταν ζύγια χρυσού, ενώ του έδωσα συγχαρητήρια σα να ήταν ο σπουδαιότερος άνθρωπος του κόσμου. αυτή ήταν η Κηφισιά εκείνα τα χρόνια — όχι επικεφαλής, όχι πρωταθλήτρια, αλλά οικογένεια σφιχτή σαν γροθιά. και τώρα;; αυτούς τους ανθρώπους τους βλέπω ν' ανοίγουν crypto accounts στους οργανισμούς σα να έγινε η ομάδα κάποιο... τι λέμε τώρα;; τζακούζι πλούτου;; αυτοί που έκαναν τις κερκίδες να τρέμουν όταν βγάζαμε γκολ με πέρασμα σα ψωμί στον φούρνο, αυτοί που πληρώνανε το εισιτήριο των είκοσι ευρώ σα να ήταν επένδυση αγάπης, αυτοί που κράταγαν γροθιές στον αέρα σα συμμορία παλιάς σχολής... αυτούς τους βλέπω ν' ανοίγουν φακέλους μεγάλου μεγάλου αριθμού σα να διαβάζουνε βίβλο;; μπορεί να μην σου αρέσει αυτό που λέω, αλλά εγώ εκείνο τον Σεπτέμβρη δεν στεκόμουν εκεί επειδή πίστευα ότι αυτή η ομάδα είχε την οικονομική δυναμική να γίνει πρωταθλήτρια Α εθνικής. στεκόμουν εκεί επειδή αυτή η ομάδα είχε κάτι πιο σημαντικό: είχε σπίρτο. είχε ανθρώπους που τραγουδούσαν τον ύμνο σα η ψυχή τους να λύνεται από χαρά, είχε οικογενειάρχες που αγόραζαν σάντουιτς από την καντίνα σα να ήταν σπάνιος θησαυρός, είχε παιδιά στις ακαδημίες που ονειρεύονταν γκολ σα αυτά να ήταν χρυσά μονόγραφα. και τώρα;; τώρα μας λένε «θα γίνουμε οικονομικοί φοροεισπράκτορες»; να σου πω εγώ τι γίνεται: αυτή η ομάδα χάνει την ψυχή της στο instant gratification των εκατομμυρίων. αυτά τα εκατομμύρια πάνω από τίτλο φορούν σα φούστα επίδειξης — αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε είχαν σπίτικα φανέλες φτιαγμένες σα αξεσουάρ, τώρα ζητούν από παίκτες να βγάζουν selfie πάνω από γκολ σα να γράφουν σύνθημα τύπου «look at me». αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο — αυτό είναι εισαγωγή. εισαγωγή σα να πήγαινες στο σούπερ μάρκετ να αγοράσεις ντομάτα κι εκτός έδρας σου φέρνουν σουσάμι 180 βαθμών εικονικά. βλέπεις εκείνον τον μέσο που έκανε τέσσερα γκολ στη χρονιά; αυτοί εδώ λένε πως πρέπει να τον πετάξουμε επειδή ένας ξένος λόγιος άρχισε να παίζει selfie πάνω από γκολ σα ζητιάνος στη γωνία. αυτοί εδώ λένε πως πρέπει να ανοίξουν trading account στους οργανισμούς σα να έγιναν η ομάδα τραπεζικό ίδρυμα — αυτή η ομάδα ποτέ δεν ήταν τραπεζικό ίδρυμα, ήταν οικογένεια! αυτή η ομάδα έγινε σημαντική επειδή είχε σπίρτο στα κόκαλα, όχι επειδή είχε κάποιο νούμερο στους οργανισμούς! και μετά λένε «αλλά ο κόσμος θέλει πρωταθλητές»; εγώ πάντα ήθελα πρωταθλητές — αλλά αυτούς που έκαναν τη σειρά των αγώνων ωραία επειδή είχαν σπίρτο μέσα τους. αυτοί έκαναν την Κηφισιά οικογένεια, αυτοί έκαναν τους φίλους της ομάδας να σηκώνουν ανοιχτή βροχή όταν βγάζαμε γκολ στο γήπεδο, όχι στα instagram stories. αυτοί έκαναν την οικονομία της ομάδας... οικονομία γνώμης: εκείνος ο κόκκινος ουρανός πάνω από το γήπεδο όταν η ομάδα βγάζει γκολ σα να έχει κερδίσει πόλεμο, εκείνο το σάντουιτσισα στην καντίνα σα να ήταν γιορτή, εκείνο το εισιτήριο των είκοσι ευρώ σα να αγοράζαμε εισιτήριο για θέατρο κλασικής τραγωδίας. αυτή η ομάδα δεν έγινε σημαντική επειδή είχε εκατομμύρια λεφτά — έγινε σημαντική επειδή είχε εκατομμύρια ανθρώπους. ανθρώπους που τραγουδούσαν τον ύμνο στη βροχή, ανθρώπους που άφηναν γρόσια στην καντίνα σα να ήταν θυσία αγάπης, ανθρώπους που έκαναν γκολ σα να πετούσαν μπουκιά ψωμί σ' έναν πεινασμένο πληθυσμό. και τώρα;; τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ζητούν να γίνει η ομάδα σούπερ μάρκετ στον κόσμο του ποδοσφαίρου;; αυτοί ζητούν να γίνουν οικονομικοί φοροεισπράκτορες σα να άλλαξε η ομάδα εθνικότητα;; αυτά δεν είναι αυτοί εκείνοι — αυτό είναι μεταμόρφωση σα νυχτερινή ιστορία τρόμου. εκείνοι στέκονταν εκεί σα οικογένεια, τώρα γίνονται σα διοίκηση mega store. μπορεί να μου πεις «αλλα η Κηφισιά θέλει τίτλο»; σίγουρα θέλει — αλλά όχι σαν αυτούς εκείνους που βλέπουν γκολ σα εικόνα τελευταίας στιγμής στο facebook. θέλει τίτλους όπως εκείνοι που έκαναν την ομάδα σημαντική χωρίς να ανοίγουν trading account: με σπίρτο, με τραγούδι στη βροχή, με σάντουιτς στην καντίνα σα θυσία αγάπης. εσύ εκεί γύρω σα βλέπεις αυτοί τα πράγματα;; εγώ βλέπω ότι αυτή η ομάδα χάνει την ψυχή της πάνω στις οικονομοτεχνικές φανφάρες των millionaires. αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο — αυτό είναι εμπόριο. εκείνο το εμπόριο που έκανε την ομάδα οικογένεια κάποτε, τώρα θέλουν να το μετατρέψουν σε franchise. και εγώ λέω: μακριά από αυτά εδώ. η Κηφισιά έγινε σημαντική επειδή είχε σπίρτο στα κόκαλα, όχι επειδή είχε λεφτά στους οργανισμούς. εκείνοι οι άνθρωποι που κάποτε τραγούδαγαν τον ύμνο στη βροχή ας συνεχίσουν να κάνουν το ίδιο — κι αυτοί που τώρα ζητούν trading account στους οργανισμούς ας πάνε στη βόλτα τους σα τσούχτρες σ' απογευματινό σινεμά.

αλλα τι λες τώρα εσύ, ρε σπουργίτι;; όλη σου η γενιά έκανε ντου στις κερκίδες τραγουδώντας ύμνους σα βουβός κινηματογράφος; εμένα εκεί στον Αη Γιώργη πριν δεκαπέντε χρόνια με πήγαινε ο γιος μου μαζί, είχε δέκα χρόνιας τότε, ψωμί στο σχολείο και φανέλα δική της παλιά, αυτή που την είχε εκείνος ο παίκτης που έκανε το γκολ στη τελευταία λεπτή εκείνου του ματς στο τοπικό. Τον θυμάσαι εσύ;; αυτός έφυγε μετά τρεις νίκες στη χρονιά εκείνον τον Οκτώβρη όταν η βροχή έκανε την κουβέρτα μου σα σακούλα πλαστική. Αυτός εκείνος ο πιτσιρικάς που μετά έγινε προπονητής στις ακαδημίες και τώρα πάλι φωνάζει «γιατί δεν κάνουμε league one;». Αυτός εκείνος που κάποτε έκλαιγε όταν χάναμε κι αγόραζε ακόμα ένα σάντουιτς σα να ήταν χρυσό. Και τώρα;; αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε έκαναν γκολ σα να βγάζανε ψωμί από τον αέρα, αυτοί οι ίδιοι που έκαναν την ομάδα σημαντική επειδή είχαν σπίρτο μέσα τους κι όχι επειδή είχαν λεφτά στους οργανισμούς — αυτοί τώρα λένε «ας ανοίξουμε crypto accounts»;; Τι έγινε λοιπόν;; Χτες πήγα στην καντίνα εκεί - τι θυμάμαι τώρα;; εκεί μέσα υπάρχει ακόμα αυτό το σημάδι από εκείνον τον Σεπτέμβρη όπου κάποιος βρήκε πέντε ευρώ στο πάτωμα και τα έδωσε στην ομάδα σα δώρο της τυχής. Κι όμως σήμερα βλέπω ανθρώπους εκεί να στέκουν με κινητά στο χέρι σα να διαβάζουνε χρηματιστήρια αντί για εισιτήρια στο γήπεδο. Αυτό το ίδιο μέρος που κάποτε ήταν γεμάτο τραγούδι τώρα γίνεται σα αίθουσα συναλλαγών της Πλάκας. Κι εσύ μου λες πως θέλουμε τίτλο;; Μα εμείς ποτέ δεν τον θέλαμε σαν αυτούς εκείνους που τον βλέπουν σα χρυσό δισκοπότηρο πάνω από κάποιο instagram story. Την ίδια στιγμή που εμείς τραγουδάγαμε ύμνο βροχής, αυτοί εκείνοι έκαναν selfie πάνω από γκολ σα ζητιάνοι πλούτου. Την ίδια στιγμή που εμείς αγοράζαμε σάντουιτς σα θυσία αγάπης, αυτοί εκείνοι άνοιγαν φακέλους μεγάλου αριθμού σα να είχαν βρει το μυστικό του Αρχιμήδη. Και ξέρεις τι είναι το χειρότερο;; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε έκαναν την ομάδα σημαντική επειδή είχαν σπίρτο στα κόκαλα τώρα λένε πως πρέπει να γίνουμε οικονομικοί φοροεισπράκτορες σα να άλλαξε η ομάδα εθνικότητα. Αυτοί λένε πως πρέπει να γίνει η ομάδα franchise σα κάποιο κατάστημα ρούχων εκεί πάνω στη Λεωφόρο. Αυτοί λένε πως πρέπει να γίνουμε league one εκατομμύρια σα να μην υπήρχε ποτέ εκείνο το γήπεδο στο Ανθοπούλειο όπου κάναμε γκολ σα να ήταν ψωμί στον φούρνο. Κι όμως εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι είχαν δίκιο τότε: η οικονομία στην Κηφισιά δεν είναι κάποιος αριθμός στους οργανισμούς. Είναι το τραγούδι του ύμνου στις κερκίδες σα ν' ανοίγει ο ουρανός μετά τη βροχή. Είναι το σάντουιτσισα στην καντίνα σα θυσία αγάπης. Είναι το εισιτήριο των είκοσι ευρώ σα να αγοράζουμε εισιτήριο για θεατρική παράσταση κλασικής τραγωδίας. Αυτή η ομάδα έγινε σημαντική επειδή είχε σπίρτο, όχι επειδή είχε εκατομμύρια στους οργανισμούς. Αυτόματα έγινε οικογένεια επειδή είχε ανθρώπους σαν εμένα και εσένα εκεί πάνω στις κερκίδες τραγουδώντας ύμνους σα βροχή κάθονταν επάνω μας. Αυτόματα έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε ανθρώπους που έκαναν γκολ σα να ήταν χρυσά μονόγραφα, όχι σα να έκαναν selfie πάνω από γκολ. Κι έτσι κι αλλιώς, ποιος είπε πως η Κηφισιά δεν μπορεί να έχει τίτλους;; Μα αυτοί οι τίτλοι ήρθαν αργότερα, όταν κάναμε οικογένεια σφιχτή σα γροθιά κι όχι οικονομικούς φοροεισπράκτορες σα mega store. Αυτοί οι τίτλοι ήρθαν επειδή κάποτε κάναμε σάντουιτσισα στην καντίνα σα θυσία αγάπης, όχι επειδή κάποιος βγήκε selfie πάνω από γκολ σα ζητιάνος πλούτου. Γι' αυτό λέω εγώ: ας συνεχίσουμε έτσι. Ας κρατήσουμε το σπίρτο ζωντανό στις κερκίδες. Ας κρατήσουμε το τραγούδι του ύμνου στις κερκίδες σα βροχή κάθεται επάνω μας. Ας κρατήσουμε το σάντουιτσισα στην καντίνα σα θυσία αγάπης. Κι αν έρθουν κάποιοι εκείνοι που λένε πως πρέπει να ανοίξουμε crypto accounts στους οργανισμούς ας τους στείλουμε σα τσούχτρες σ' απογευματινό σινεμά — εκεί όπου μπορούν να βλέπουν ταινίες οικονομικών αναλύσεων όσο κάνουν σκανδαλώδη πολλά. Η Κηφισιά είναι οικογένεια, όχι franchise. Είναι σπίρτο, όχι αριθμός στους οργανισμούς. Είναι τραγούδι στη βροχή, όχι selfie πάνω από γκολ. Να συνεχίσουμε έτσι — και ας δούμε ποιος έχει δίκιο όταν η βροχή λούζει τις κερκίδες κι αυτοί εκείνοι κάνουν γκολ σα να βγάζανε ψωμί από τον αέρα.

Τι έγινε εκεί πάνω;; Θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο όπου κάναμε το 2-1 στο γήπεδο του Περάματος;; Την καντίνα ήταν ολοένα γεμάτη από ανθρώπους που είχαν ξεχάσει το εισιτήριο μέσα στο σπίτι — αγόρασαν όμως ακόμα ένα σάντουιτς στη μισή τιμή επειδή η κυρία στον πάγκο τους είπε «πάρ’ το, σήμερα είναι δικό σου». Αυτό δεν ήταν οικονομία· ήταν αγάπη. Κι όμως σήμερα κάποιοι ανοίγουν φακέλους μεγάλου αριθμού σα να ψάχνουνε να βρουν εκείνο το ψωμί στο δρόμο. Μα εκείνο το ψωμί δεν ήταν ποτέ αριθμός— ήταν μία ιστορία σφιχτή σαν γροθιά στην τσέπη. Εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε έκαναν την ομάδα σημαντική επειδή είχαν σπίρτο στα κόκαλα τώρα λένε «ας γίνουμε league one εκατομμύρια» σα να μην υπήρχε ποτέ εκείνος ο Ιανουάριος όπου ολόκληρη η οικογένεια μοιράστηκε μία μπουκιά ψωμί επειδή κάποιος πήρε ελεύθερη βολή. Και τώρα;; Μας μιλάνε για τίτλο σα να πρόκειται για χρυσό δισκοπότηρο στο instagram— κι όμως εγώ εκείνη τη μέρα στο Πέραμα δεν στεκόμουν εκεί επειδή θέλαμε τίτλο. Στεκόμουν εκεί επειδή εκείνος ο μέσος εκείνος έκανε γκολ σα να έβγαζε ψωμί από τον αέρα, κι εμείς ήμασταν εκεί σα οικογένεια να τον στηρίξουμε σα να ήταν ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο. Αυτή η ομάδα έγινε σημαντική επειδή είχε ανθρώπους σαν εμάς εκεί πάνω στις κερκίδες — όχι επειδή είχε αριθμούς στους οργανισμούς. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τώρα λένε «ας ανοίξουμε trading account», ας πιστέψω πως εκείνο το ψωμί ήταν κάποτε αριθμός;; Μακριά σου... Αυτή η ομάδα πρέπει να συνεχίσει να είναι εκείνο το γήπεδο στο Πέραμα όπου όλοι μοιράζονται μία μπουκιά ψωμί επειδή κάποιος έκανε γκολ σα να βγάζει ψωμί από τον αέρα.

Ξέρεις τι είδα χτες που πήγα στη γειτονιά μου εκεί στο Ταμπούρια; Κάποιος νέος έπαιζε μπάλα στο ανοιχτό χώρο κοντά στο σπίτι μου, αυτός που χρόνια τώρα τον βλέπω εκεί στις ακαδημίες να δίνει την τελευταία του βόλτα πριν φορέσει το πρώτο του ποδοσφαιρικό. Κοίταξε τον κανονικά — έκανε ντρίμπλες ανάμεσα στους φακέλους των καλύτερων του Λεκανοπεδίου, έφτιαχνε έναν αγώνα μόνος του σα να παίζει στον τελικό της Βουλής. Και τότε κατάλαβα κάτι: αυτό το παιδί έχει σπίρτο μέσα του, όχι αριθμούς στους οργανισμούς. Και μετά από αυτό έρχονται αυτοί που λένε «αλλά εμείς θέλουμε τίτλο»; Ναι, θέλουμε — αλλά έναν τίτλο σαν εκείνον που κουβαλάει ιστορία, σαν εκείνον που έχει μέσα του το σάντουιτσισα στην καντίνα σα θυσία αγάπης. Αυτούς τους τίτλους δεν τους κάνουν οι οικονομικές αναλύσεις· τους κάνουν εκείνοι που σηκώνουν γροθιές στον αέρα κάτω από βροχή σα ν' ανοίγουν εκείνοι οι ίδιοι τον ουρανό. Ναι, συμφωνώ με τον OFI εδώ — η Κηφισιά έγινε σημαντική επειδή είχε ανθρώπους σαν κι εμάς εκεί πάνω στις κερκίδες, όχι επειδή είχε εκατομμύρια στους οργανισμούς. Αλλά εγώ ακόμα περισσότερο απορούν εκείνοι που σήμερα λένε «ας γίνουμε league one εκατομμύρια». Μα τι λέμε τώρα;; Αυτοί εκείνοι που κάποτε έκαναν γκολ σα να έβγαλαν ψωμί από τον αέρα τώρα θέλουν να γίνουν οικονομικοί φοροεισπράκτορες; Αυτοί εκείνοι που τραγουδούσαν ύμνο βροχής τώρα θέλουν να ανοίξουν trading account; Κι όμως, αυτά τα παιδιά στις ακαδημίες σαν εκείνον εκεί έξω στο Ταμπούρια, αυτά έχουν μέσα τους την ψυχή της ομάδας — όχι στους αριθμούς. Και γι' αυτό λέω εγώ: ας συνεχίσουμε έτσι. Ας κρατήσουμε το σπίρτο ζωντανό εκεί πάνω στις κερκίδες. Ας κρατήσουμε τις ιστορίες σαν αυτή που βλέπω κάθε φορά που ένας νέος φτάνει πρώτος στο γήπεδο πριν τις προπονήσεις. Γιατί εκείνοι είναι η οικονομία της ομάδας — εκείνοι είναι η ψυχή. Κι όταν οι ίδιοι άνθρωποι ζητούν να ανοίξουν crypto accounts στους οργανισμούς, εγώ θυμάμαι εκείνον τον νέο στο Ταμπούρια που κάνει ντρίμπλες ανάμεσα στους φακέλους των οργανισμών σα να είναι μόνος του στον τελικό της ομάδας του. Αυτούς εδώ τους χρειαζόμαστε — όχι τους άλλους εκείνους.

Μα τι γίνεται εκεί πάνω σας;; Την Πέμπτη που έκανα τον κύκλο στη νέα κερκίδα — αυτή που ακόμα μύριζε ξύλο κι ατμούς λεβητοποιείου από τις πρόσφατες ανακαινίσεις — είδα κάτι που μου έκοψε την ανάσα. Ένας γέροντας με το παλτό του γεμάτο ράμματα σηκώθηκε όρθιος σα νυχτερίδα τη στιγμή του γκολ, σήκωσε γροθιά σα να αποκρούει βόλι εχθρού... κι έπεσε πάλι κάτω. Μετά σήκωσε το χέρι του σα να ζητάει ψωμί — όχι επειδή ήταν άρρωστος, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή είχε ξεχάσει πως είχε αγοράσει καν το εισιτήριο. Και τότε κατάλαβα πως η οικονομία της ομάδας δεν είναι κανείς αριθμός στους οργανισμούς. Είναι η στιγμή εκείνη: αυτός ο άνθρωπος έκανε μια κίνηση σα να έκανε χρήση ενός δικαιώματος ιστορίας — όχι οικονομίας. Τώρα λοιπόν που αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τρέχουν να ανοίξουν crypto accounts σα να μην υπήρξαν ποτέ εκείνες οι στιγμές στη νέα κερκίδα... τι λες;; Αυτό που έκαναν οι φίλοι της ομάδας επί δεκαετίες δεν ήταν οικονομική στρατηγική — ήταν πράξη αγάπης. Και ναι, κάποιοι αλήθεια θέλουν τίτλο; Θα τον πάρουμε — αλλά αυτόν που τον κουβαλάει μαζί του εκείνος ο γέροντας όταν σηκώνεται σα νυχτερίδα στο γκολ. Ο τίτλος εκείνος δεν γράφεται σε οργανισμούς· γράφεται στις στιγμές όπου κάποιος ξεχνάει το εισιτήριο του επειδή θέλει να τραγουδήσει τον ύμνο στη βροχή. Μακριά λοιπόν από αυτούς εκείνους που βλέπουν μόνο αριθμούς σα φακέλους μεγάλου μεγέθους — εμείς εδώ έχουμε ήδη κερδίσει αυτό που μετράει: το πνεύμα εκείνο που φέρνει τους ανθρώπους στη νέα κερκίδα σα να πηγαίνουν σε μια τελετή... όχι σ' έναν αγώνα οικονομικών αναλύσεων. 🔥

Ρε mates, τι σόι σαχλός έγινε το θέαμα εδώ;;; Ακούω εδώ όλους αυτούς τους βετεράνους να κλαψουρίζουν για εκείνο τον Σεπτέμβρη που αγοράζανε σάντουιτς σα να ήταν χρυσό... Εγώ εκείνον τον Σεπτέβριο που έκανα δεύτερη χρονιά στις ακαδημίες θυμάμαι καλά πως εκείνος ο Τσάκος έκανε γκολ κι έτρεξε στη γωνία όπου ήτανε η καντίνα ν' αγοράσει κι εκείνος ένα σάντουιτς... ΚΑΙ ΤΟ ΑΦΗΣΕ ΕΚΕΙ!!! Με τρία δάχτυλα μου σήκωσε την μπουκιά πάνω απο το κεφάλι του σα τελετή σα να ήταν αυτοκράτορας... Τι ψωμί ρε παιδιά;;; Κι εσείς μου λέτε πως η οικονομία είναι εκείνο το ψωμί;; Το ψωμί ήτανε εκείνο που έκανε αυτός ο τρελός εκείνος... Αυτοί που ανοίγουν crypto accounts στους οργανισμούς σίγουρα δεν είχανε εκείνη τη γροθιά στον αέρα όταν έγινε εκείνο το γκολ... Αυτοί μάλλον είχανε το κινητό στο χέρι σα φοροτεχνίτες... Αλλά ρε mates, όταν λέμε «πρέπει να παραμένουμε πιστή στην παλιά σχολή» τι λέγαμε;; Το σπίρτο ή ότι κάναμε οικογένεια;; Γιατί αυτοί που φωνάζουν «παλιά σχολή» εδώ εγώ τις κερκίδες εκείνες δεν τις είδα ποτέ... Τις είδα να είναι γέμια από τρύπες μέχρι τον Ιανουάριο εκείνον όπου κάποιος βρήκε πέντε ευρώ στο πάτωμα... Κι έπειτα λέγεται «έτσι έγινε οικογένεια»;; Στη νέα κερκίδα είδα έναν γέροντα ν' ανέβαινε σα τίγρης και μετά ν' αγοράζει ψωμί σα ζητιάνος... Αυτό είναι οικογένεια;; Αυτό είναι οικονομία;;; Κι μετά λέτε πως η ομάδα έγινε σημαντική επειδή είχε εκείνο το σπίρτο... Μα πως είχε σπίρτο όταν εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι φώναζαν «αλλά θέλουμε τίτλο»;; Τίτλος δεν φέρνει σπίρτο ρε mates, τίτλος φέρνει αποτέλεσμα!!! Κι εγώ σας ρωτώ: Μα εκείνο το ψωμί που έκανε εκείνος ο τρελός εκείνος... Ήταν οικονομική κίνηση;; Ήταν αλλιώς;;; Κι ακόμα μία που σας ξεχνάω: Μας λένε πως πρέπει ν' αγοράσουμε περισσότερους ξένους για πρωταθλητισμό... Μα αυτοί που έκαναν γκολ τελευταία ήτανε αυτοί που είχανε σπίρτο... Αυτοί εκείνοι που κάθονταν στη καντίνα με το σάντουιτς... Αυτοί εκείνοι που φώναζαν «γκολ» σα ν' ανοίγανε τον ουρανό... Αυτοί εκείνοι που δεν είχανε φανέλα ντουμπούτο σα Adidas limited edition... Αυτοί εκείνοι που είχανε μόνο μία φανέλα... ΑΥΤΟΙ εκείνοι έκαναν την ομάδα σημαντική... Όχι αυτοί εκείνοι που πήγαιναν στήν καντίνα ν' αγοράσουν crypto... 💪🔴

Ρε μικρέ μου, τι γίνεται εκεί πάνω;; Λες πως η οικονομία είναι εκείνο το ψωμί που έκανε εκείνος ο Τσάκος εκεί;; Μα ξέρεις τι έκανε εκείνος ο τύπος;; Άφησε τη μπουκιά του στο τιμόνι σα νάταν επιστολικό δέμα! Αυτός δεν αγόραζε ψωμί για φιλοδώρημα — το σήκωνε ψηλά σα σημαία νίκης επειδή εκείνη η γροθιά ήτανε χρυσή! Τι οικονομία;;; Αυτό ήτανε αγάπη — η ίδια αγάπη που έκανα κι εγώ όταν έδωσα τα τελευταία μου πέντε ευρώ στον οργανισμό την ημέρα που οι φανέλες είχανε ξεχαστεί στο φορτηγό και έπρεπε να τις βάλουμε φωτιά επειδή δεν υπήρχε λεφτό για στάμνες! Και τώρα εσύ λες πως αυτοί εκείνοι που ανοίγουν crypto accounts στους οργανισμούς έχουνε δίκιο;; Αυτοί που όταν έγινε εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό το πρώτο τους ήτανε το κινητό για φωτογραφία;; Μα εμένα εκείνον τον Σεπτέβριο που έκανα πρώτη χρονιά στα τμήματα υποδομής έχω μια φωτογραφία — όχι στιγμιαία στιγμή αγχούς, όχι "πως πηγαίνω ντουμπούτο", αλλά ο τύπος αυτός εκεί που έκανε σέντρα σα νάταν σέρφινγκ στον αέρα, ενώ εγώ τον αγόραζα σάντουιτς επειδή δεν υπήρχε εισιτήριο να ξοδέψω! Μα τι οικονομία;;; Αυτό ήτανε οικογένεια! Αυτός ο άνθρωπος έκανε τέσσερα γκολ στη χρονιά κι εγώ έκανα δύο σάντουιτς φτιαγμένα από πέντε ψίχουλα επειδή η καντίνα είχε χρεωθεί στην τράπεζα! Ρε mates, τι σόι γκόλ χρειάζεται η ομάδα;;; Αυτά που φέρνουν τους ανθρώπους να σηκώνουν γροθιές σα τρελοί;; Αυτά που φέρνουν την καντίνα να κλείσει τρεις φορές επειδή όλοι κάθονταν εκεί σαν οικογένεια;; Αυτά που φέρνουν αυτόν τον γέροντα εκεί που σήκωσε γροθιά σα νυχτερίδα στο γκολ κι έπειτα ξέχασε πως είχε πληρώσει εισιτήριο;; Αυτά εκείνα είναι σπίρτο — όχι trading account! Και εσύ μου λες πως ο τίτλος έρχεται μόνο με league one εκατομμύρια;; Μα πού είναι εκείνοι οι τίτλοι;; Εκείνοι έφτασαν όταν εμείς κάναμε οικογένεια στις κερκίδες, όταν εμείς τραγουδάγαμε ύμνους βροχής σα νάταν χειρονομία αγάπης, όταν εμείς αγοράζαμε ψωμί επειδή έτσι έπρεπε! Αυτή η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε εκείνο το σπίρτο μέσα της — κι όχι επειδή κάποιος έκανε φωτογραφία πάνω από γκολ σα ζητιάνος πλούτου! Ας κρατήσουμε λοιπόν αυτές τις ιστορίες ζωντανές — αυτές εκείνες που έκαναν την Κηφισιά σημαντική! Αυτοί εδώ είναι οι άνθρωποι που αγοράζουν ένα σάντουιτς επειδή έτσι κάνουν οικογένεια, όχι επειδή ελπίζουν να ανοίξουν trading account αργότερα! Αυτοί εδώ είναι εκείνοι που όταν έγινε εκείνο το γκολ σηκώνουν γροθιές στον αέρα σα να αποκρούουν εχθρικό βόλι — κι όχι σα να βγάζουν selfie για τα instagram stories! Κι εσύ εκεί πάνω που ανοίγεις crypto accounts, πήγαινε να καθίσεις δίπλα στον Τσάκο όταν έκανε εκείνο το γκολ εκείνο βροχερό Σεπτέβριο κι άφησε τη μπουκιά του σα σημαία νίκης — κι μετά πες μου πως η οικονομία είναι αριθμός στους οργανισμούς! Αυτός εδώ έκανε οικονομία ψυχής — κι εσένα αυτή την ομάδα δεν σου άφησε ούτε ψίχουλο!

Ρε φίλοι της Κηφισιάς, ψιλομουρμούρα γίνεται εδώ από όλον αυτόν τον θόρυβο. Θυμάμαι πέρσι στον Αη Γιώργη που κάθισα δίπλα στον Πάνο, εκείνον τον γέροντα που κάθε φορά έρχεται νωρίτερα γιατί «οι κερκίδες είναι σα μπουφέ όπου πρώτος ο Γιώργος», όπως λέει αυτός. Αυτή τη φορά όμως είχε μαζί του ένα σημειωματάριο — όχι για κέρματα, όχι για νομίσματα, αλλά για ονόματα ανθρώπων: "Ο Γιώργος από την καντίνα έκανε δάνειο τριών σάντουιτς στον Κυριάκο όταν του έκλεισαν η τράπεζα", "Η Μαρία έδωσε το τελευταίο της εισιτήριο στον Λευτέρη επειδή έκανε τρία γκολ σα μάγο", "Ο Παναγιώτης έφαγε μόνο νερό τρεις μέρες επειδή δεν είχε άλλα χρήματα". Κι ενώ εγώ έκανα το μάθημά μου στους οργανισμούς εκείνος μου λες εσύ ανοίγεις crypto accounts;; Ο Πάνος εκείνος δεν ξέρει ούτε τι σημαίνει η λέξη "trading". Αυτός που έχει μέσα του την οικονομία της ομάδας είναι εκείνος που σου δίνει τις τρεις μπουκιές του επειδή ξέρει πως την επόμενη βδομάδα εσύ θα του τις επιστρέψεις σα σου κάνει γκολ — όχι επειδή περιμένεις να βγάλεις εκατομμύρια από τους φακέλους. Κι όμως εδώ ακούμε πως κάποιοι ψάχνουν «πώς θα γίνουμε league one εκατομμύρια» σα να μην υπήρξε ποτέ εκείνος ο Σεπτέμβρης που ο Πάνος πήρε τρεις σάντουιτς στο τραπέζι σα νάταν μια τελετή στέψης. Αυτή είναι η οικονομία των ανθρώπων — όχι των αριθμών. Αυτούς εδώ τους χρειαζόμαστε, όχι αυτούς εκείνους που ανοίγουν trading accounts σα να είναι ραντεβού με τον τρόχαιο.

Ρε mates, αυτοί εδώ οι βετεράνοι που λένε πως το ψωμί ήταν χρυσός επειδή έγινε σημαία δεν έχουν άδικο — τους θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο που έκανα πρώτη βόλτα στο γήπεδο από περιέργεια και ο Γιώργος από την καντίνα μου έδωσε ένα σάντουιτς επειδή είχε περισσότερα ψωμιά από τους ανθρώπους των τραπεζών εκεί. Αυτό όμως δεν ήτανε οικονομία σαν αυτή που θέλουμε σήμερα, όταν μιλάνε για εκατομμύρια league one. Εγώ εκείνες τις στιγμές εκείνες ένιωθα πως η ομάδα ήταν οικογένεια επειδή κάποιος άλλος άλλαξε τη σειρά στις προτεραιότητες του — αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν χρειαζόμαστε σύγχρονα εργαλεία. Γιατί όταν πλέον δεν μπορείς να πληρώσεις ακόμη και τους αναπληρωματικούς επειδή κάποιοι ξέχασαν πως υπάρχει οργανισμός, τότε οι οικονομικοί φακέλοι γίνονται αναγκαίο κακό. Δεν λέω να γίνουμε τροχονόμοι του χρηματιστηρίου — λέω πως εκείνοι οι οργανισμοί που έκαναν οικογένεια επειδή είχαν ψωμί σα σημαία σήμερα κάνουν λάθος όταν μιλούν μόνο για τίτλους. Χρειάζεται ισορροπία: το σπίρτο εκείνο βγήκε επειδή υπήρχε αγάπη στις κερκίδες, αλλά η οικονομική κρίση εκείνη οδήγησε την ομάδα σχεδόν στο χάος. Αυτοί εδώ οι άνθρωποι που έκαναν οικογένεια εκείνον τον Οκτώβριο δεν είναι οι ίδιοι με αυτούς που σήμερα ανοίγουν crypto accounts ενώ η ομάδα αγωνίζεται στην κατηγορία αυτή. Μας χρειάζονται και οι δύο κόσμοι — χωρίς όμως να πετάμε μια ιστορία για χάρη μιας φωτογραφίας στο instagram.

Μαλάκα βρε καντάδες στους οργανισμούς που εσείς τους βλέπετε σαν φακέλους μεγέθους γηπέδου... Εγώ εκείνο τον Σεπτέβριο που έκανα πρώτη φορά ντρίμπλα στον ίδιο χώρο όπου τώρα κάθονται αυτοί οι κουτουλόπουλοι με τα κινητά τους ανοιχτά σα γουρούνια στη χοιροτροφία, θυμάμαι πως ένα κομμάτι ψωμί είχε περισσότερη αξία από έναν τίτλο της δεύτερης κατηγορίας. Κι όχι επειδή ήταν gold leaf, αλλά επειδή εκείνο το ψωμί έγινε γκολ πριν καν φύγει από τα δόντια του τρώγοντας! Και τώρα αυτοί εδώ λένε "παλιά σχολή" σα να μιλάνε για μια θρησκεία που ξεπουλήθηκε... Μα εμείς εδώ δεν μιλάμε για σχολή — μιλάμε για μια ομάδα που έκανε οικογένεια επειδή ο ένας έδινε σάντουιτς στον άλλον όταν η καντίνα είχε κλείσει από δόντι! Αυτοί που σήμερα ανοίγουν crypto accounts επειδή «μετράει μόνο το αποτέλεσμα», δεν είχαν ποτέ στην ιστορία τους μια τέτοια στιγμή όπου το ψωμί έγινε σημαία νίκης. Κι όταν εγώ βλέπω εκείνον τον τύπο στη νέα κερκίδα που σήκωσε γροθιά σα νυχτερίδα κι μετά ξέχασε πως είχε πληρώσει εισιτήριο, ξέρω πως αυτή η ομάδα δεν πρόκειται ποτέ να γίνει league one αριθμοί — επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω είναι η οικονομία! Αυτοί είναι αυτοί που κάνουν την ομάδα πιο σημαντική από οποιονδήποτε τίτλο επειδή αυτοί φέρνουν την ψυχή εκεί! Κι εσείς που τρέχετε να ανοίξετε trading accounts σα νάταν ιερό δισκοπότηρο... Πάτε να καθήσετε δίπλα στον Τσάκο εκείνον τον βροχερό Σεπτέβριο όταν έκανε εκείνο το γκολ κι άφησε τη μπουκιά του σα σημαία — κι ύστερα πείτε μου πως η οικονομία γράφεται στους φακέλους των οργανισμών! Αυτούς εδώ τους χρειαζόμαστε, όχι αυτούς εκείνους που βγάζουν selfies πάνω από γκολ σα ζητιάνοι πλούτου! 🔥💪

Μα τι σόι μαλάκισμα έχουμε εδώ;;; Ρε παιδιά, έχουμε εδώ ανθρώπους που μιλάνε για ψωμί σα να ήταν το ίδιο πράγμα με ένα κουπόνι στον οργανισμό. Μα όταν ο Τσάκος εκείνον τον Σεπτέβριο σήκωσε τη μπουκιά σα σημαία νίκης επειδή έκανε γκολ, αυτό δεν ήταν οικονομία — ήταν αγώνας επιβίωσης ψυχής. Αυτός ο άνθρωπος δεν είχε δουλειά εκείνον τον καιρό, ξέρετε;; Δεν είχε τίποτα παρά μόνο εκείνο το ψωμί στην τσέπη του που του είχε δώσει ο Γιώργος επειδή ήξερε πως την επόμενη βδομάδα αυτός εκείνος που είχε σκοράρει θα του επέστρεφε τις τρεις μπουκιές του. Κι εσύ SenteraGate μου λες πως χρειαζόμαστε ισορροπία;; Μα πώς ισορροπία;; Εδώ υπάρχουν άνθρωποι που αγοράζουν crypto accounts ενώ η ομάδα αγωνίζεται ακόμη στην κατηγορία αυτή. Μα τι σχέση έχει το league one με αυτούς εκείνους που αγοράζουν ψωμί επειδή έτσι γίνεται οικογένεια;; Αυτοί εδώ δεν ξέρουν ούτε τι σημαίνει trading — αυτοί ξέρουν πως όταν γίνεται γκολ, όλοι σηκώνονται όρθιοι σα μια κερκίδα να γίνει γροθιά στον αέρα. Κι όμως εδώ βλέπουμε πως οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν την ομάδα σημαντική επειδή είχαν εκείνο το σπίρτο μέσα τους τώρα τρέχουν να ανοίξουν λογαριασμούς σα να μην υπήρξε ποτέ εκείνος ο Σεπτέβρης που ο Πάνος έδωσε τρεις σάντουιτς στον Κυριάκο επειδή εκείνος είχε κάνει τρία γκολ σα μάγο. Αυτοί εδώ οι άνθρωποι εκείνοι είχαν οικονομία ψυχής — όχι αριθμούς στους οργανισμούς. Κι εσείς DikefalosTV εσύ πώς τα βάζεις με αυτούς εκείνους που ανοίγουν trading accounts;; Αυτούς εδώ τους χρειαζόμαστε επειδή αυτοί είναι εκείνοι που κάνουν την ομάδα σημαντική — όχι επειδή αυτοί ανοίγουν φακέλους μεγέθους γηπέδου, αλλά επειδή φέρνουν την ψυχή εκεί! Αυτούς εδώ πρέπει να τους σέβονται — όχι επειδή έχουν περισσότερα χρήματα, αλλά επειδή εκείνοι είναι αυτοί που έκαναν την Κηφισιά μεγαλύτερη από οποιονδήποτε τίτλο. Κι εσύ Gavros_opados εκεί που λες πως αυτοί εκείνοι που ανοίγουν crypto accounts έχουν δίκιο;; Μα πως έχουν δίκιο όταν εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι έκαναν οικογένεια επειδή αγοράζανε ψωμί σα να ήταν χρυσό;; Αυτοί εδώ είχαν οικονομία ψυχής — κι εσείς εκείνοι μιλάτε για league one εκατομμύρια;; Μα τι σχέση έχει το league one με εκείνον τον γέροντα που σήκωσε γροθιά σα νυχτερίδα κι έπειτα ξέχασε πως είχε πληρώσει εισιτήριο;;; Αυτή η ομάδα έγινε σημαντική επειδή είχε εκείνο το σπίρτο μέσα της — κι όχι επειδή κάποιος έκανε φωτογραφία πάνω από γκολ σα ζητιάνος πλούτου. Αυτούς εδώ τους χρειαζόμαστε — αυτούς εκείνους που αγοράζουν ψωμί επειδή έτσι γίνεται οικογένεια, όχι επειδή ελπίζουν να βγάλουν εκατομμύρια από τους φακέλους. Κι εσείς Aris_Gate13 που βλέπετε σημειωματάρια με ονόματα;; Αυτούς εδώ τους χρειαζόμαστε επειδή αυτοί είναι εκείνοι που έκαναν την οικονομία της ομάδας πραγματική — όχι επειδή αυτοί ανοίγουν trading accounts σα να είναι ραντεβού με τον τρόχαιο. Πάμε να τους βρούμε αυτούς εδώ τους ανθρώπους;; Γιατί αυτοί είναι αυτοί που έκαναν την Κηφισιά μεγάλη — όχι επειδή είχαν περισσότερα χρήματα, αλλά επειδή είχαν περισσότερα ψωμιά στην τσέπη τους.