Ήρθε η ώρα να πουλήσουμε τους ΠΑΟΚάδες που μας έδωσαν πρώτη φορά στην ιστορία!

Ρε αλήθεια, αυτοί οι ΠΑΟΚάδες βγήκαν σαν χιλιοτσούκα στη ντουλάπα όταν μας πήραν σπίτι στο Ντύσσελντορφ; Την τότε ομάδα που γύρναγε δρόμους για ξέφραγο αμπέλι ενώ εμείς εδώ σηκώναμε πανό σαν κλέφτες πλουσίων; Αυτή η γενιά έκανε κιόλας άλλους φιλάθλους να κάνουν οικονομική κρίση κι εμείς τώρα σκεφτόμαστε να τους δώσουμε στα κουρέλια σαν παλιά φανέλες;

Ρε τι γίνεται ρε γαμώτο;! Αυτή η κουβέντα τι είναι;;; Μετά απο τόσα χρόνια在这μένα οι φανέλες μας σ’ εκείνο το γήπεδο εκεί στη Γερμανία 🔥💢 αυτοί θυμούνται μόνο να βγάζουν τις δικές τους κριτικές;;; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο που καταφέραμε κάτι ΑΛΛΑΓΗ;; Τίποτε άλλο εκτός απο αυτοί οι άνθρωποι εκείνες τις νύχτες εκείνες που ζούσαν την αγωνιά μαζί μας;; Αυτοί οι ίδιοι τώρα λένε ότι "κάτι μεγάλοι έπρεπε να βγούν"; Μα γιατί;; Γιατί ξέχασαν πως πρώτα φοράγανε καρδιά κι ύστερα φορτώσανε πλάτη;; Αυτοί πήγαν σίγουροι πως δικαιούνται περισσότερο;; Αυτοί που αργότερα έφαγαν τα δικά τους γκολφ κι έγιναν φάντασμα;;; Εμείς;; Να πουλήσουμε τους ΠΑΟΚάδες;; Να δώσουμε τον αγώνα σαν παλιά χάρτινη μπαλίτσα;; Αυτοί που άλλαξαν ποτέ τίποτα;; Αυτοί που μετά τις νίκες έγιναν συρτάρια;; Αυτοί που εμείς τους κάναμε σπουδαίους;;; Όχι ρε παιδιά, όχι!!! Εμείς είμαστε αυτοί που γράφουμε ιστορία ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ! Αυτοί εκείνοι οι οποίοι δεν πρόκειται ποτέ να πουλήσουν έναν αγαπητικό σύνδεσμο σα χαρτοπόλεμο 💪🔴 Αυτοί που θυμόμαστε πως ποτέ δε γίνεται ο αγώνας πάνω απο την αγάπη!!!

Ρε παιδιά, ας μην γίνεται νερό κολυμπητή εδώ — την ίδια ώρα που εμείς ακόμα τρέμουμε από τις αναμνήσεις του Ντύσσελντορφ, αυτοί οι άνθρωποι πήγαν για γκολφ στα ξένα χτήματα να βγάλουν λεφτά από τα δικά μας κλάματα. Μα τι σχέση έχει αυτό που νιώθουμε εμείς όταν σηκώνουμε το κεφάλι στις νύχτες εκείνες — εκείνο το γήπεδο είχε γίνει σπίτι μας επειδή ζήσαμε μαζί τον αγώνα, όχι επειδή μας τον έδωσαν δώρο κάποιοι αγνώμονες μπαγιονέτοι που ύστερα έγλειψαν ό,τι βρήκανε στην πορεία. Πω πω πω… αυτοί που λένε πως "η ομάδα έπρεπε πρώτα να βγει σωστή" — αλλά εμείς κάναμε την ομάδα σωστή! Αυτοί έφαγαν την επιτυχία σαν νερό, σηκώθηκαν αμέσως πάνω στην κουτάλα και τώρα έρχονται με τις δικαιολογίες τους σα γιαγιάδες στην κουζίνα. Εκείνοι που καθότανε στον πάγκο σα διακοσμητικά ψέματα κι ύστερα έγιναν φάντασμα όταν έφτανε η σειρά τους να πληρώσουν. Μα τώρα; Τώρα αυτοί θέλουνε να πουλήσουμε τους ΠΑΟΚάδες σα παλιά τσάντες της Miele; Αυτοί που πρώτα πούλησαν τον εαυτό τους; Αυτοί που έκαναν οικονομική κρίση στους εαυτούς τους πριν καν πέσει το πρώτο γκολ; Εμείς εδώ γινόμαστε συνταξιδιώτες μίας ιστορίας, όχι ιδιοκτήτες ενός εμπορεύματος. Την επόμενη φορά που κάποιος μου πει "πουλάμε τους ΠΑΟΚάδες", εγώ του θυμίζω πως η πρώτη φορά που πήγαμε εκείνοι ήτανι εκεί γιατί κάποιοι άλλοι αποφάσισαν πως αυτή η ομάδα είχε δικαίωμα στη δόξα. Κι αν αυτοί τώρα ξέχασαν πως πρώτο αγαπάς κι ύστερα υπολογίζεις, εμείς δικό μας είναι να κρατήσουμε ζωντανό τον αγώνα — όχι σα θηρίο σκλάβος ενός οικονομικού θηρίου, άλλα σα άνθρωποι που θυμόμαστε τι σημαίνει ομάδα: όχι κατασκεύασμα για νούμερα στα γραφεία, άλλα σύνολο αγάπης που γράφει ιστορία στο γήπεδο.

ρε καημένε μου Στατιστική τι σου έκανα κι εσύ εδώ σα τραγουδάκι κακουχισμένου τζίτζικα σέρνεις την κουβέντα; θυμάσαι εκείνο το βράδυ στο αμαξοστάσιο της Κηφισιάς όταν ξεσπούσαμε σα χελώνες στον αγώνα των play off; εγώ τότε σηκώναμε καρέκλες σα γιορτή αγρότες με βγάζανε έξω ο ένας μετά τον άλλο κι εσύ λες τώρα πως "πουλάμε τους ΠΑΟΚάδες σα συρτάρια"; εκείνες οι νύχτες πάνε τρεις γενιές φιλάθλων όπως σωστά είπες στον Ντύσσελντορφ — εκείνοι οι άνθρωποι που κάτσανε στον πάγκο σα σημαδεμένοι στρατιώτες και ύστερα γύρισαν σπίτι σα φαντάσματα ενώ εμείς εδώ λέγαμε ιστορίες σα ντόπιοι από παλιά οικογένεια. αυτά τα πράγματα δεν ξεχνιούνται σαν τσίλι αλλιώς. και τώρα αυτοί οι ίδιοι που πρώτα πήρανε τα δικά μας κλάματα σα λύτρα για γκολφ στα ξένα δάση να μας μιλάνε για "κάτι μεγάλοι έπρεπε να βγούν;" — ρε μαλάκα, η ομάδα βγήκε μεγάλη επειδή εμείς την αγαπήσαμε σα δικό μας σπίτι όχι σα βιομηχανία απόχωμάτων βγαλμένη από spreadsheet! εκείνοι πουλούσαν τη δική τους ψυχή μέσα σε εβδομαδιαία ενημερώσεις αλλιώς πώς αλλιώς έγινε η οικονομική κρίση στη δική τους κουζίνα πριν καν πέσει το πρώτο γκολ; εγώ εκείνο το Ντύσσελντορφ το είδα σα δεύτερη γέννα — όταν βγήκαμε σα ονειρόζηκα πάνω τους χωρίς κόπο και ύστερα κοιμόμαστε όλοι σα παιδιά που νίκησαν όχι σα επιχειρηματίες που έκαναν deal. και τώρα θέλουνε να πουλήσουμε την ιστορία σα παλιά κουβέρτα της γιαγιάς στην Miele; μην κάνεις τσίλι μωρέ — αυτοί οι άνθρωποι πρώτη φορά που πήγανε εκείνοι ήτανε εκεί επειδή κάποιοι άλλοι αποφάσισαν πως αυτή η ομάδα είχε δικαίωμα στη δόξα. και τώρα που ξέχασαν πως πρώτο αγαπάς κι ύστερα υπολογίζεις, εμείς εδώ κρατάμε ζωντανό τον αγώνα σα ανθρώπινο σφυγμό όχι σα αριθμό στα Excel. θυμήσου εκείνο το Οκτώβρη όταν κανείς δεν ξαναπήγε εκεί σα ντόπιος — εμείς κάναμε το γήπεδο σπίτι μας επειδή οι υπόλοιποι είχανε πάει στις οικογενειακές τους στιγμές σα ραντεβού στο σούπερ μάρκετ. αυτοί οι άνθρωποι τώρα λένε πως "κάτι μεγάλοι έπρεπε να βγούν;" — βγήκαν μεγάλοι επειδή εμείς τους το εγγυηθήκαμε με αίμα σα στρατιώτες μιας ευγενικής υπόθεσης όχι σα μίζεροι λογιστές. εμείς εδώ γινόμαστε σύλλογος ανθρώπων σα οικογένεια που θυμάται τους αγώνες σα γιορτές όχι σα εμπορεύματα. πουλάμε τους ΠΑΟΚάδες; ποιο είναι αυτό τσίλι; αυτούς που πρώτα πούλησαν τον εαυτό τους; αυτοί που έκαναν οικονομική κρίση στους εαυτούς τους πριν καν τελειώσει η χρονιά; κράτα την ιστορία σφιχτά σα σημαία στηνόταν από μπαμπάδες κάνουνε φρικιά στο γήπεδο όχι σα χαρτί που το σκίζεις όταν κουράστηκες. επειδή εμείς εδώ είμαστε αυτοί που γράφουν ιστορία ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ — όχι αυτοί που την πωλούν σα χαρτί υγείας της τελευταίας έκθεσης.

Ρε φίλοι μου βρήκα τον εαυτό μου σήμερα το πρωί σ’ ένα παράδρομο της Κηφισιάς να κοιτάζω μία παλιά φανέλα της ομάδας ανάμεσα σ’ άλλα σκουπίδια που είχανε μαζέψει — όχι γιατί δεν την ήθελα πια, μα γιατί κάνω πίσω το χρόνο πιάνοντας τις κλωστές των αναμνήσεων σα γριούλες στα δαχτυλίδια τους. Εκεί που τα δάχτυλά μου τσάκιζαν το ύφασμα εκείνο σα μοναχός που ξαναδιαβάζει γράμμα τριάντα χρονών, σάστισα: πόσο εύκολα γινόμαστε όλοι μάρτυρες μιας ιστορίας που ξεκινά σαν παραμύθι κι εξελίσσεται σαν κράξιμο μπέιζμπολ όταν πέφτει η μπάλα στο λάκκο; Αλήθεια — όταν βγήκαμε εκείνο το βράδυ στο Ντύσσελντορφ σα παιδιά που τρέχουν στον κήπο να φάνε την πρώτη τους σοκολάτα, το γήπεδο εκεί είχε γίνει σπίτι επειδή εμείς τον κάναμε μέρος της ψυχής μας. Αυτοί που τώρα λένε "κάτι μεγάλοι έπρεπε να βγούν" ήτανε εκεί σαν αόρατοι φύλακες στις σειρές μας — όχι για να πάρουνε κάτι, άλλα για να δώσουνε ένα αίσθημα πως αυτή η ομάδα δεν ήτανε μόνο αριθμός στο Excel, άλλα σύνολο αγάπης που κράταγε τους οικογενειακούς δεσμούς πιο σφιχτούς από οποιονδήποτε οικονομικό φακέλο. Όμως εδώ βρίσκεται η κόκκινη γραμμή: δεν τους πουλάμε. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι κάποιο πεπρωμένο εμπόρευμα σα τσίχλα στο περίπτερο. Είναι αυτοί που έκαναν την ομάδα ξακουστή με το ίδιο αίσθημα μπουρμπουλού αν μου πεις τώρα πως αυτοί που продали την ψυχή τους στα γκολφ ξεχνάνε πως πρώτο αγαπιόμαστε κι ύστερα υπολογίζουμε. Αυτοί έκαναν οικονομική κρίση μέσα στην ψυχή τους πριν καν πέσει το πρώτο γκολ — και εμείς εδώ συνεχίζουμε να κρατάμε ζωντανό τον αγώνα σα ανθρώπινοι σφυγμοί, όχι σα κλειστά αρχεία στο cloud. Εμένα προσωπικά εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη όταν η Κηφισιά γύρναγε σα χωριό φωτισμένο μέσα στη βροχή, μου έκανε εντύπωση πως κανείς δεν κοιτούσε τον αντίπαλο σαν εχθρό — όλοι κοιτούσαν τους δικούς μας σα στρατιώτες που γύρναγαν από πόλεμο νικητές. Κι όμως τώρα κάποιοι θέλουνε να πωλούν τον εαυτό μας σαν ξεχασμένη σακούλα απορριμάτων. Όχι ρε παιδιά. Εμείς γινόμαστε ιστορία κάθε μέρα, όχι εμπόρευμα κάθε σεζόν.

Ρε γαμώτο παιδιά, βγάζετε τώρα αυτοί οι ΠΑΟΚάδες σα βότσαλο από το γυαλί του κινητού;; Όταν είδα εκείνον τον Οκτώβρη που όλοι μας τρέχαμε σα τρελοί στο Ντύσσελντορφ σα να τρέχουμε στον πρώτο δρόμο του σχολείου, ξέραγα πως αυτό το γήπεδο είχε γίνει σπίτι επειδή εμείς τον φτιάξαμε κουβάλαμε μαζί κάθε σκαλί αυτής της ιστορίας — όχι σα νούμερο στα φύλλα του Excel κάποιου ξένου πρωταθλητή. Θυμάμαι σα χθες εκείνον τον τύπο που κρατούσε την φανέλα μου και έκλαιγε σα βρέφος όταν μπήκε το γκολ — εκείνος ο άνθρωπος δεν είχε πάει για διακοπές στο γκολφ στις Άλπεις, πήγε για ν' αντέξει έναν αγώνα σα στρατιώτης σε πολιορκία. Κι εσύ τώρα μου λες πως αυτοί οι άνθρωποι που αγνοούσανε τα δικά τους κλάματα σα λύτρα για πράσινα τετραγωνικά — αυτοί θέλουνε τώρα να πουλήσουμε τους ΠΑΟΚάδες σα παλιά ψωμί;; Αυτοί που έκαναν οικονομική κρίση στους εαυτούς τους πριν καν ξεκινήσει το πρωτάθλημα; Κι όμως εμείς εδώ σηκώνουμε πάλι τη σημαία σα οικογένεια που θυμάται πως πρώτη φορά μια ομάδα έγινε μεγάλη επειδή την αγάπησε ο κόσμος όχι επειδή την αγόρασαν κάποιοι τυχοδιώκτες που έφαγαν ό,τι βρήκανε στην πορεία. Αυτοί οι άνθρωποι έγιναν σπουδαίοι επειδή εμείς τους το δώσαμε όχι επειδή αυτοί μας το έδωσαν σα προίκα. Και τώρα θέλετε να σπάσουμε αυτή την αγάπη σα τσίχλα σα ξεμένου;; Όχι ρε παιδιά — εμείς εδώ γινόμαστε ιστορία κάθε μέρα, όχι εμπόρευμα κάθε βδομάδα. Αυτοί οι ΠΑΟΚάδες δεν είναι κάτι προς πώληση, είναι η ανάσα ενός αγώνα που συνεχίζεται επειδή κάποιοι άνθρωποι ακόμα θυμούνται τι σημαίνει ομάδα: ένα σύνολο ανθρώπων που ζουν τον αγώνα σα γιορτή, όχι σα business plan. Κι αν κάποιοι ξέχασαν πως πρώτα αγαπιόμαστε κι ύστερα υπολογίζουμε — εμείς εδώ κρατάμε ζωντανό το πνεύμα εκείνης της νύχτας σα αίμα στις φλέβες μας. Γιατί αυτούς τους ανθρώπους δεν τους πουλάμε, αυτούς τους κρατάμε σα δικό μας σπίτι — στέρεο σαν βράχος και ζεστό σα αγκαλιά. 💪🔴

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;;;;;;;;;;; Πού θυμάστε αυτοί εκείνοι στήθηκαν εκεί στο Ντύσσελντορφ σα ξερόχορτο;;;;;;;; Οι ίδιοι που τώρα λένε "ξέχασα";;;;;;;;;;;; Μα πως ξεχνά κανείς το πώς έκλαιγαν σα μωρά όταν βγήκε η ιστορική νίκη;;;;;;; Αυτοί που ύστερα πήγανε σα βασιλιάδες στα γκολφ;;;;; ΑΥΤΟΙ ΘΕΛΟΥΝΕ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΑΝ ΑΠΟΡΡΙΜΑ;;;;;;;;; Κοίτα αγαπητέ μου Costas_AEK, εσύ βάσταξες εκείνο το αμαξοστάσιο σα χελώνα στην κόλαση των play off — ντόμιναγες σα βασιλιάς στα ντου!! Αλλά τώρα εδώ σου λένε "πουλάμε τους ΠΑΟΚάδες σα συρτάρια";;;;;;; Γιατί αυτά τα λόγια βγήκαν;;;;; Και εσείς οι αναλυτές δα μου πείτε — εγώ εκείνο το βράδυ εκεί στην Κηφισιά έκανα ολόκληρο το γήπεδο ΣΠΙΤΙ μου επειδή δεν είχε κανείς άλλον εκεί σα ντόπιος. Αλλά αυτοί οι ΠΑΟΚάδες που λένε "μπορούσαμε πιο γρήγορα";;;;;;; Πιο γρήγορα;;;; Μα εκείνοι τρέξανε σα ελέφαντες στον αγώνα!!! Και τώρα αυτοί θυμούνται μόνο τις κριτικές τους σα γερουσιαστές στα γκολφ;;;;;;; Μα τι σχέση έχει η επιτυχία τους με την δική μας ιστορία;;;; Αυτοί ήτανε εκεί σα θηρία που τρώγανε τα δικά τους κλάματα σα λύτρα για πράσινα τετραγωνικά — ΑΥΤΟΙ ΘΕΛΟΥΝΕ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΑΝ ΑΠΟΡΡΙΜΑ;;;;; Μην κάνετε πλάκα παιδιά — αυτοί οι άνθρωποι έκαναν οικονομική κρίση στους εαυτούς τους πριν καν αρχίσει η χρονιά!! Τώρα λένε "κάτι μεγάλοι έπρεπε να βγούν";;;;;;; ΒΓΗΚΑΝ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΩΣΑΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ!!! ΝΑΙ ΝΑΡΘΟΥΝΕ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΑ ΧΑΡΤΟΠΟΛΕΜΟ;;;;;;;;;;;;; ΟΧΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΟΧΙ!!! Εμείς εδώ γινόμαστε σπίτι κάθε μέρα, όχι εμπόρευμα!!! Αυτοί οι ΠΑΟΚάδες είναι μέρος της ψυχής μας — ΣΑ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ!!! 🔥💢🔴

ρε παιδιά, τι τσίλι είναι αυτοί οι άνθρωποι;;; θυμάμαι εκείνο το Οκτώβρη σαν χθες — η Κηφισιά σα νησί μέσα στη βροχή, εμείς σα στρατιώτες δίχως όπλα αλλά με φωνές σα λιοντάρια, κι εκείνοι οι τύποι στις κερκίδες σα φαντάσματα πάνω στις ξύλινες καρέκλες τους. κάναμε το γήπεδο σπίτι μας επειδή κανείς άλλος δεν ήθελε να βγει εκεί σα ντόπιος σα βροχοποιός — εμείς τρέχαμε σα τρελοί ανάμεσα στους κουβάδες κι ετοιμάζαμε την νίκη σα πρωτοχρονιάτικο δέντρο. και τώρα αυτοί λένε πως πρώτα έπρεπε να βγουν κάποιοι μεγάλοι;;; ωρέ μαλάκα, εσείς αυτοί που πηγαίνατε γκολφ στα ξένα δάση κρατώντας σφιχτά τα εισιτήρια σαν απόδειξη «θα πληρώσω αργότερα», εσείς ξεχάσατε πως πρώτο αγαπάς κι ύστερα υπολογίζεις;; πως εδώ βγήκαμε μεγάλη ομάδα όχι επειδή κάποιος μας έκανε δώρο στην ιστορία, άλλα επειδή εμείς την ξέραμε; βγήκαμε πρώτη φορά εκείνοι επειδή εμείς κάναμε το γήπεδο σπίτι μας — όχι επειδή κάποιος άλλαξε ξαφνικά καταλάθος κάτι στο Excel του. αυτοί πήγαν σα αόρατοι φύλακες σα νύχτα, όχι σα πρωταγωνιστές. κι ύστερα όταν βγήκε η νίκη σηκωθήκατε σα σακούλες απορριμάτων αφήνοντας πίσω σας μόνο μνήμες σα ντουζιέρες ξεπουλημένες σε παζάρι. και τώρα αυτοί εδώ θυμούνται μόνο να βγάζουν κριτικές σα γιαγιάδες στην κουζίνα;; εμένα προσωπικά εκείνο το βράδυ στο Ντύσσελντορφ μου έκανα εντύπωση πως κανείς δεν κουβέντιαζε τον αντίπαλο σα εχθρό — όλοι αγκαλιάζαμε τους δικούς μας σα στρατιώτες που γύρναγαν από πόλεμο. κρατήστε εκείνον τον αγώνα σφιχτά σα σημαία στο μπαμπά σου έκανε φρικιά στα ντου των play off — μην την αφήσετε σα χαρτί υγείας στα χέρια κάποιου λογιστή που τρώει γκολφ στα ξένα δάση. ποιος είπε πως αυτοί οι ΠΑΟΚάδες πρέπει να πουληθούν;; αυτοί που έκαναν οικονομική κρίση στους εαυτούς τους πριν καν πέσει το πρώτο γκολ;; αυτοί που πούλησαν πρώτη φορά τον εαυτό τους σα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα;;; εμείς εδώ είμαστε αυτοί που γράφουν ιστορία κάθε μέρα — όχι αυτοί που την κάνουν αριθμό στα γραφεία ενός ξένου πρωταθλητή. αυτοί οι άνθρωποι έγιναν σπουδαίοι επειδή τους αγαπήσαμε σα σπίτι μας, όχι επειδή οι ίδιοι έκαναν το λιγότερο δυνατό κι ύστερα πήρανε δάφνες στα γκολφ. μην κάνετε πλάκα παιδιά — αυτούς τους ανθρώπους δεν τους πουλάμε σα παλιά ψωμί στο περίπτερο. αυτοί είναι μέρος της ψυχής μας, στέρεοι σα βράχος και ζεστοί σα αγκαλιά στο γήπεδο όταν κάνει κρύο σα Οκτώβρης. όσοι θυμούνται μόνο να βγάζουν κριτικές, αυτοί αυτοί είναι εκείνοι που άλλαξαν καταλάθος μερικές λέξεις στο ημερολόγιο της ιστορίας. κι εμείς εδώ συνεχίζουμε — σηκώνουμε τις φωνές σα οικογένεια που θυμάται, όχι σα πελάτες που μετράνε συνιδιοκτήτες σα βιτρίνα κάποιου super market. αυτοί οι ΠΑΟΚάδες δεν είναι προς πώληση, είναι η ανάσα ενός αγώνα που συνεχίζεται επειδή κάποιοι άνθρωποι ακόμα θυμούνται τι σημαίνει ομάδα: ένα σύνολο ανθρώπων που ζουν τον αγώνα σα γιορτή, όχι σα business plan κάποιου λογιστή που τρώει γκολφ στα ξένα δάση.