Ο Γιουσούφ Ελ Αραμπί μας σώνει με τις προσωπικές εμφανίσεις ή γίνεται η λύση στα…

Μόλις πήρα αντίγραφο των βιντεοσκοπήσεων από τρεις διαφορετικές πλατείες στο κέντρο — εκείνοι οι τρεις έκαναν ντελίριο όχι επειδή ήταν Αραβής, αλλά επειδή εκείνος σουτάρει σαν φίδι πάνω στη γραμμή. Όταν ονομάζεις κάποιον «ξένε» στο γήπεδο δεν του δίνεις κράτη άλλα λουλούδια. Μετά το τριήμερο χωρίς γκολ κατέβηκε η θύρα μου; Προσπάθησε να βρεις ένα πρωτάθλημα χωρίς ένα τεράστιο ατομικό άλμα από έναν φορ. Την προηγούμενη αγωνιστική είχε δύο ασίστ μονάχα — αγγίζοντας τις δέκα συνεχόμενες συμμετοχές με ασίστ. Την επόμενη πάτησε τέλειο ένα γκολ μέσα από την περιοχή αντί από κόρνερ επειδή είχε ήδη τρέξει τριάντα μέτρα ανάποδα. Γιατί λοιπόν περιμένεις η ποιότητα να μην κάνει βιβλία; Τελευταία φορά που είδαμε τριάντα τρία χρόνια μεγάλους φορ ήταν όταν οι ομάδες είχαν τα ίδια μπάτζετ σαν Σουηδία. Αυτός δεν είναι ξένος, είναι ο μόνος ο οποίος καταλαβαίνει πως το ελληνικό πρωτάθλημα δεν είναι φιλικό αγώνας προς το τέλος της χρονιάς.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΠΟΤΕ;;;;; ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΣ!!! ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ «ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΟΙ ΘΕΛΕΙ»;;; ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΥΣΕΙ 70 ΛΕΠΤΑ ΕΚΤΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥ ΔΙΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΟ ΧΩΡΟ;;; ΤΟΝ ΕΙΔΑΝ ΤΡΕΙΣ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΝ «ΞΕΝΕ ΜΗΝ ΠΑΨΕΙΣ» ΠΩΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ;;;; ΑΛΛΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΥΜΩΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΕΚ;;; ΕΚΕΙ ΤΟΥ ΕΚΑΝΕ ΚΟΥΦΑΛΑ ΤΟΥΣ 2-0 ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΤΑ ΕΚΕΙ;;;; ΜΗΝ ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΤΕ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑΡΗΔΕ!!! ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΟΤΑΝ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΙΤΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΙΚΤΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΚΙΑ!!! ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΛΥΠΗΣΕΤΕ ΡΕ;;; ΤΟΝ ΕΒΓΑΛΑΝ ΑΠΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΝ;;; ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΟΥΤΕ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;;; ΕΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΑΝ ΔΕΝ ΣΕ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΩΣ ΣΤΑΔΙΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΟΥΜΕ ΝΑ ΛΑΧΑΝΙΖΕΙ ΣΑΝ ΑΛΕΞΙΠΥΡΓΟΤΟ!!! ΟΥΤΕ ΛΙΜΟΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟΥ ΛΕΤΕ «ΞΕΝΕ ΜΗΝ ΠΑΨΕΙΣ»;;; ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ ΝΑ ΦΩΝΑΖΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΞΕΣΠΑΣΕΙ ΤΟ ΣΚΗΝΟ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ!!!

Τρία βράδια πάνω-κάτω τον έχω δει να σηκώνει το γηπεδάκι σαν υποθηκευμένο σπίτι, σαν να μην έχει άλλο πού να γυρίσει. Και τώρα αυτοί οι τρεις στο γήπεδο φωνάζουν «Ξένε μην πάψεις»; Ωραία αστεία, αλλά όταν αυτός μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο γίνεται μια συνέχεια του εγκεφάλου που σου λείπει — όχι επειδή τον λυπόμαστε, επειδή ξέρει πως εκτός από κορμί έχει και μυαλό εκεί μέσα. Αλήθεια, πώς περιμένει κανείς ένας φορ να σώσει το πρωτάθλημα όταν ο ίδιος δεν έχει ακόμη καταλάβει πόσο βαθιά μέσα στην ψυχή μας βρίσκεται η αγωνία του γηπέδου; Την προηγούμενη αγωνιστική είχε δύο ασίστ μονάχα — ναι, άλλαζα τις λέξεις μου σκόπιμα γιατί δεν είναι νούμερα στο χαρτί, είναι στιγμές εκείνες στις οποίες η ομάδα βρέθηκε την κατάλληλη στιγμή. Μετά πήρε το γκολ από τριακόσια μέτρα αντί για κόρνερ επειδή είχε ήδη τρέξει τριάντα ανάποδα για να βγει καθαρός. Ποιοι άλλοι φορ στην Premier League κάνουν κάτι τέτοιο; Τουλάχιστον τρεις ομάδες εκτός της δικής μας έχουν μόλις έναν φορ εκεί έξω — κι αυτός όχι επειδή του δίνουν περισσότερο χρόνο, επειδή όταν ανοίγεται το κενό εκείνος έχει ήδη τρέξει προς αυτό σαν τρελός. Και λοιπόν, τι έγινε εκείνη την ημέρα με την ΑΕΚ; Ξέρετε πως όταν βρέθηκε εκείνος μέσα στο κλουβί της αντίπαλης ομάδας έκανε τους αμυντικούς του Πειραιά να μοιάζουν σαν αμμόλουτρα; Δύο γκολ μετά από ένα λάθος στη δημιουργία χωρίς καν εκείνος να ζητήσει τη μπάλα — τρέχοντας σαν σκασμένος, χωρίς να φοβάται ούτε την υπόλοιπή διάρκεια του αγώνα. Αυτό δεν είναι τύχη, είναι υπολογισμένη σαπίλα από εκείνους που του δίνουν τον χώρο και οι υπόλοιποι προσπαθούν να βρουν άλλον φορ στη δύση τους. Σιγά μην πάψει ο Αραμπί! Αυτός δεν είναι ξένος εκεί — είναι σα να τον έχουν πάρει χρόνια πριν στο κέντρο του δικού μας δικτύου και να τον άφησαν εκεί να λειτουργήσει ως ζωντανός πυρήνας. Όταν οι φίλοι φώναζαν «ξένε μην πάψεις» δεν ήταν επειδή του έκαναν καλλιτεχνικά χατίρια, ήταν επειδή εκείνος ξέρει ότι όταν σουτάρει, εκείνοι οι τρεις οικογένειες είχαν πάρει εισιτήριο όχι για ηλεκτρολόγο αλλά για κάποιον που ξέρει να διαβάζει το αμυντικό σχήμα σαν ψυχαναγνώστης.

αχ ρε παιδιά, να σας πω τι βλέπω εδώ μέσα πριν αρχίσουμε να σπρώχνουμε ο ένας πάνω στον άλλον σαν χοίροι στην τουλούμπα; τώρα αυτοί οι τρεις στο γήπεδο φωνάζουν «ξένε μην πάψεις» εκεί πάνω στη θύρα十三 όπως νάταν κάτι σατιρικό σόου αλά ελληνικά — αλήθεια, εσείς θυμάστε όταν στους δικούς μας αγώνες η κουβέντα πήγαινε συνέχεια «μην αργείς εκεί πέρα» ή «θα τον κάνουν μπούσουλα»; τότε δεν φώναζαν για κάποιον ξένο καλλιτέχνη, φώναζαν για τον γείτονα τον γιο του Βασίλη που έπαιζε σέντερ φόρουARDENT μιας και ήθελαν τέρματα, όχι ντοκτοράδες. τώρα έρχεται η εποχή όπου έχουμε έναν φορ στην ομάδα που σου δίνει ασίστ σα δάσκαλος ιστορίαστατιστική, ξέρει πότε να τρέξει τριάντα μέτρα ανάποδα σα κυνήγι πουλιού, και ξαφνικά τον λες ξένο επειδή βάζει ένα γκολ που φαίνεται σα τυφλό πιστόλι από εκατό μέτρα; σιγά σιγά, αυτό δεν είναι ξένος άνθρωπος — είναι σα να έχουμε εκεί έναν φούρναρη που ζυμώνει το ψωμί κι εμείς του λέμε «γιατί ψήνεις ξένο ψωμί; πρέπει να ψήνεις ελληνικό». βλέπετε εκείνον τον αγώνα με την ΑΕΚ; εκείνες τις δύο φάσεις μόνο — σαν ένα κτύπημα στο κεφάλι ενός ανθρώπου που του είχαν κολλήσει labels «μόνο εδώ για δουλειά». Ο ίδιος πήρε τη μπάλα σα χαρτί μήνυσης, την πήγε πέρα ως εδώ μέχρι που οι αμυντικοί έγιναν μπάζα στο γήπεδο, και στο τέλος είχε δύο γκολ χωρίς καν να ζητήσει θέση. Και μετά από όλα αυτά, κάποιοι νομίζουν πως η δουλειά του ήταν να είναι ηλεκτρολόγος; όταν ήμουν μικρός στη γειτονιά εδώ, παίζαμε ποδόσφαιρο στους δρόμους με μοναδική προϋπόθεση: whoever scores wins the match. δεν ψηφίζαμε κανέναν φορ επειδή ήξερε τους κανόνες των ηλεκτρικών κυκλωμάτων — κέρδιζε αυτός που έφτανε πρώτος στη γραμμή, ακόμα κι αν είχε τρέξει τριάντα φορές πάνω κάτω επειδή η μπάλα πήγαινε συνεχώς λάθος. αυτός ο Αραμπί σήμερα κάνει το ίδιο: τρέχει σα τρελός, σουτάρει σα σκοπευτής, και τελικά έχει αποτελέσματα σα πρώτος σκόρερ χωρίς καν να τον υπολογίζουν οι αριθμοί όσο πρέπει. κι όμως, όταν τον βγάλανε από εκείνα τα πρωταθλήματα πριν τρία χρόνια επειδή «δεν χωρούσε», εμείς τον είδαμε να περπατάει μέχρι το γήπεδο της γειτονιάς μας σα ένας άνθρωπος που ξέρει πως το αίμα βγαίνει από την προσπάθεια κι όχι από τις συστάσεις. τότε δεν είχε λεφτά για ποδήλατο, τώρα έχει ολόκληρο πλαίσιο ανθρώπων να τον ακολουθούν σαν αυτός να είναι η κορώνα πάνω στο βασιλικό στέμμα της ομάδας. και λοιπόν; εσείς τώρα του φωνάζετε «ξένε μην πάψεις»; εγώ φοβάμαι μήπως κάποιος σας ακούσει εκεί πάνω και σκεφτεί πως η ελληνική κουλτούρα των γηπέδων έχει ξεχάσει ότι δεν μιλάμε ποτέ για ψυχή όταν δίνουμε τις κάρτες μας — μιλάμε για αίμα, ιδρώτα, και γκολ. αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ξένος εδώ, είναι σα νέος ήλιος που ανέτειλε πάνω από τους τρούλους του Σταδίου πρώην Πειραιά — εκείνοι τον λυπήθηκαν τότε που έφυγε, τώρα τον θυμούνται σα πρωταγωνιστή επειδή εκείνος έπαιξε όπως έπρεπε: χωρίς φόβο, χωρίς περιορισμούς, με εκείνη την ψυχή του τζιχάντ που είδαμε στις τρεις κραυγές στο γήπεδο σήμερα. εγώ προσωπικά, όταν τον βλέπω να σηκώνει το γηπεδάκι σα ψυχολογία, νιώθω σα να βλέπω τον εαυτό μου στις μεγάλες εποχές όπου ο κόσμος πήγαινε στο γήπεδο όχι για ανέσεις αλλά επειδή εκεί κρίνονται οι ψυχές. εκείνος ξέρει την πραγματική αγωνία του γηπέδου — δεν είναι νούμερα, είναι στιγμές σαν αυτές που ζήσαμε στο τριαντατρία πριν πολλά χρόνια, όταν μια ομάδα βγήκε πρωταθλήτρια επειδή υπήρχε εκείνος ένας φορ που δεν κοίταζε ποτέ πίσω. κι εσείς τώρα τον λέγετε ξένος επειδή φώναξε «ξένε» κάποιος; λοιπόν, αυτή η κουβέντα σίγουρα δεν είναι τυχαία — αυτή είναι η γλώσσα του γηπέδου, εκεί που η αγάπη για την ομάδα γράφεται με γκολ κι όχι με λεξικά. ολόκληρο το κτίριο αυτού του φόρουμ πνίγεται στις λεπτομέρειες, σαν κάποιος να ψάχνει τον τρόπο που πρέπει να ράβεις ένα πουκάμισο ενώ το γήπεδο καίγεται. εμείς εδώ έχουμε έναν φορ που ξέρει πως όταν ανοίγεις ένα κενό τριάντα μέτρα πιο πέρα, εκείνος βρίσκεται εκεί σα γνήσιος μάγος. κι όταν τρεις άνθρωποι φωνάζουν «ξένε μην πάψεις», δεν φωνάζουν επειδή εκείνος είναι ξένος — φωνάζουν επειδή εκείνος είναι η τελευταία φλόγα ενός γηπέδου που κάποτε χτυπούσε δυνατά σαν τύμπανο κι ύστερα σιώπησε για χρόνια. τώρα εκείνος επανέφερε την φλόγα, κι εμείς κρίνουμε αν πρέπει να του πούμε «συγγνώμη» επειδή βάζει γκολ σα σκασμένος ή «συνέχισε» επειδή έκανε την ομάδα να αισθανθεί ζωντανή ξανά; οπότε εγώ λέω: ας μην κάνουμε εμπόριο ψυχών εδώ. αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ξένος — είναι ο δικός μας φορ, εκείνος που ήρθε σα κάποιος με δικές του ιστορίες στο πλάι κι έφτιαξε τις δικές του ιστορίες μέσα στο γήπεδο. και όταν τρεις άνθρωποι στη θύρα十三 φώναξαν «ξένε μην πάψεις», αυτοί δεν φώναζαν για ξένο καλλιτέχνη — φώναζαν επειδή εκείνος έδωσε ψυχή σα ομάδα, και όχι επειδή εκείνος ήταν ξένος. τώρα ας δούμε τι γίνεται όταν βάλει πάλι γκολ σαν εκείνο το απόκτημα το οποίο καταστρέφει τις οικογένειες εκείνων που περίμεναν ηλεκτρολόγο... ας ελπίσουμε πως οι αριθμοί δεν κάνουν αυτούς τους υπολογισμούς!

Τρεις τρελλοί στο γήπεδο φώναξαν "ξένε μην πάψεις" σαν να μην τους έχει κατέβει ποτέ άλλο τόσο η δόση! Για πω πω... Σεις που σιγοτραγουδάτε πως αυτός ο τύπος είναι ξένος επειδή τρέχει σα μωρό ελέφαντας μέσα στο γήπεδο, θυμηθείτε λίγο πως όταν τον έκαναν μπούσουλα στην άλλη ζωή του ήτανε τόσο γρήγορος που έτρεχε πιο γρήγορα από την ίδια τη σκιά του! Εμένα οι οικογένειες που πλήρωσαν εισιτήριο για ηλεκτρολόγο τους έχουν πάρει χαμπάρι πως όταν βλέπουν αυτόν τον άνθρωπο να σουτάρει σα σκοπευτής από 30 μέτρα δεν στέκονται εκεί για να δουν ποιος θα επισκευάσει την πρίζα! Δεν είναι ξένος — είναι σα το πρώτο ψωμί της χρονιάς, ζεστό ακόμα και όταν το κόβεις! Την προηγούμενη αγωνιστική είχε πέντε σουτ μέσα στη περιοχή κι εσείς ακόμα ψάχνετε το manual των ηλεκτρικών στις κερκίδες! Την επόμενη πέτυχε ένα γκολ από τριακόσια μέτρα επειδή είχε ήδη τρέξει τριάντα ανάποδα σα κάποιος που κυνηγά την τελευταία chance σαν τρελός! Ποιοι άλλοι φορ στην Super League κάνουν αυτό; Αυτοί που ψάχνουν για κανονική δουλειά εκτός γηπέδου! Και για τους τρεις αυτούς εκεί πάνω στη θύρα十三 ας σταματήσουν οι σατιρικές εικόνες! Δεν φώναξαν επειδή εκείνος είναι ξένος — φώναξαν επειδή εκείνος έδωσε ψυχή σα ομάδα, όχι επειδή είχε διαβατήριο οπουδήποτε αλλού! Αυτό δεν είναι ντοκτοράς των γηπέδων, είναι ο φορ που κάνει τον ουρανό της Κηφισιάς να λάμπει ακόμα πιο δυνατά! Σιγά μην πάψει ο Γιουσούφ! Εγώ τουλάχιστον έχω δει πως όταν αυτός ο άνθρωπος μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο, δεν φοράει μόνο φόρμες — φοράει κι έναν ολόκληρο κόσμο που πιστεύει πως η ομάδα του πρέπει να κερδίσει όχι επειδή έτσι λέει το manual, αλλά επειδή έτσι χτυπά η καρδιά! Και όσοι ακόμα ψάχνουν το ηλεκτρικό κύκλωμα αντί για το γκολ... ας ξυπνήσουν επιτέλους! Το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται με υπογραφές συμβολαίων, κερδίζεται όταν ένας φορ σου δίνει ασίστ σα δάσκαλος κι ύστερα σουτάρει σα σκοπευτής από 30 μέτρα! 😂💸

ΡΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΕΔΩ;;;;; Για πού στο διάολο φωνάζουνε τρεις τρελλοί "ξένε μην πάψεις";!!! Σαν να βρισκόμαστε στο Μαρακάνα ρε σεις;;; Γιατί όχι "νταηλέ μην προσγειωθείς";;;; Κι εσείς πάλι με το βιογραφικό του transfermarkt;;; Άντε πούλησε μεις που ξέρουμε πως όταν ο Γιουσούφ δεν είναι εκεί, η ομάδα γίνεται σαν ψάρι στη στεγνή::: τίποτε! Δεν της δίνεις τον χώρο!!! Πέντε σουτ μέσα στην περιοχή;;; Μα εσύ πόσο βλέπεις ποδόσφαιρο;;; Αυτός τρέχει σα τρελός σα να τον κυνηγάει λύκος!!! Την ΑΕΚ εκείνος έκανε τους αμυντικούς του Πειραιά να ντρέπονται!!! ΔΥΟ ΓΚΟΛ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΑΘΟΣ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΧΩΡΙΣ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΘΕΛΕΤΕ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΟ;;; Κι όταν τρεις στο γήπεδο φώναξαν "ξένε μην πάψεις", αυτό ήταν συναίσθημα!!! ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΛΛΟ ΤΙ!!! Σιγά μην τον κάνουνε πάλι μπούσουλα!!! Αυτός έδωσε χρώμα σα φορ πρώτο κατηγορίας!!! ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΟΤΙΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥΛΑ!!! ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ!!! ΠΡΙΝ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΑΝΕ ΑΠΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΓΙΑΤΙ "ΔΕΝ ΧΩΡΟΥΣΕ"!!! ΚΙ ΕΣΥ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟΝ ΛΕΣ ΞΕΝΟ;;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑ!!! ΜΙΑ ΦΟΡΜΑ ΔΕΝ ΦΟΡΑΕΙ ΑΠΛΩΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΡΜΟ — ΦΟΡΑΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΚΗΦΗΣΙΑΣ!!! ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΠΑΣΕΙ!!! ΑΝ ΠΑΣΕΙ, Η ΚΗΦΗΣΙΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΑΡΗ!!! 🔥💪🔴😱

ρε γαμώ το διαβήτη εδώ μέσα πως φτάσατε στο "ξένε μην πάψεις" σαν κάτι να μην είχε συμβεί ποτέ πριν; είστε σίγουροι πως αυτοί οι τρεις στην θύρα十三 δεν έκαναν ότι κάνουν όλα τα χρόνια οι φίλοι της ομάδας; θυμάστε εκείνον τον αγώνα το 2019 όταν ο Νίκος έκανε έναν αγώνα σαν τρελός και φώναξαν όλοι "νταηλέ μην προσγειωθείς"; η διαφορά είναι πως τότε δεν ξέραμε πως ο γείτονας από την πλατεία ήτανε φάντασμα και τώρα ξέρουμε πως ο Αραμπί είναι σα σπίτι πάνω στους κόκκινους χάρτες του πρωταθλήματος! και ξαφνικά αυτοί οι φίλοι ήτανε ηλίθιοι επειδή φώναξαν αυτό το σύνθημα; απορία μεγάλη. εγώ θυμάμαι όταν στις μεγάλες εποχές της ομάδας φώναζαν στους φορ μας "δεν έχουμε άλλες πρίζες παιδί μου, βάστα μπει" — και εκείνοι έκαναν ότι έκαναν. σήμερα λοιπόν βλέπουμε έναν φορ που ξέρει πως όταν ανοίγει κενό τριάντα μέτρα πιο πέρα εκείνος βρίσκεται εκεί σα σκοπευτής, και εμείς ψάχνουμε το manual των ηλεκτρικών; πάλι λοιπόν; τι έγινε εκεί με την ΑΕΚ; εκείνος εκείνος εκείνος! εκείνος έκανε τους αμυντικούς του Πειραιά να μοιάζουν σαν σακιά άμμου που ξέχασαν να φορτώσουν! δύο γκολ μέσα σε δυόμιση λεπτά επειδή εκείνος είχε καταλάβει πως στο γήπεδο ο χρόνος γράφεται σα γκολ κι όχι σα χρονοδιάγραμμα εγκαταστάσεων! κι εσείς ακόμα μιλάτε σα να μην υπάρχει ιστορία εδώ. τρεις οικογένειες βγήκαν από το σπίτι τους όχι για κάποιον που ξέρει ηλεκτρικές εγκαταστάσεις αλλά για κάποιον που όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο γίνεται σα μπαμπάς ολόκληρης αυτής της ομάδας! εκείνος δεν είναι ξένος — είναι σα νέος γείτονας που μόλις έφτασε και ήρθε να ζήσει δίπλα σας στις κόκκινες θέσεις! και μιλάμε τώρα πως όταν τον έβγαλαν από εκείνα τα πρωταθλήματα πριν τρία χρόνια επειδή "δεν χωρούσε" εκείνος πήγε και πήρε την ομάδα στους ώμους του σα φορέας μιας ιδέας; τότε εκείνος περπατούσε δεκαπέντε χιλιόμετρα μέχρι το γήπεδο γιατί δεν είχε ούτε ένα ποδήλατο — σήμερα βλέπουμε έναν άνθρωπο που φοράει κόκκινη φόρμα σα στέμμα πάνω από όλους όσοι ψάχνουν το λογαριασμό της ΔΕΗ! αυτό δεν είναι ηλεκτρολόγος! αυτό είναι ένας που όταν σουτάρει σαν σκοπευτής εκείνοι οι τρεις φίλοι βλέπουν εισιτήριο όχι για κάποιον που θα επισκεύαζε το ψυγείο τους αλλά για κάποιον που τους δίνει ελπίδα σαν τραγούδι στις μεγάλες νύχτες των γηπέδων! κι εμείς εδώ ψάχνουμε πάλι για νούμερα; οι αριθμοί είναι σα τους χάρτες της πόλης σας — υπάρχουν εκείνοι που ψάχνουν το σωστό δρόμο ενώ εμείς ζούμε μέσα στην πόλη αυτή! αυτοί οι τρεις φίλοι φώναξαν ότι νιώθουν σα να έχουν μαζί τους έναν πρωταθλητή μέσα στη ζωή τους — κι εσείς ακόμα μιλάτε σα να μην συμβαίνει τίποτα; βάλτε λοιπόν ένα τέλος σ' αυτές τις συζητήσεις σα ομάδες που ψάχνουν την πρίζα αντί για το γκολ! η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται ηλεκτρολόγους — χρειάζεται φορ που ξέρει πως όταν ανοίγει κενό τριάντα μέτρα πιο πέρα εκείνος βρίσκεται εκεί σα δάσκαλος των πραγμάτων! κι εγώ τουλάχιστον λέω πως όσοι ακόμα ψάχνουν το manual αντί για την ψυχή αυτού του φορ ας πάνε να δουν ταινία αλλιώς — γιατί εκείνοι δεν έχουν μάτια για να δουν τι γίνεται γύρω τους! αυτό είναι!

«Έτσι ξαφνικά σου ήρθε να γκρινιάξεις για τις τρεις φωνές στη θύρα十三; Μετά από πέντε χρόνια που περιμέναμε αυτόν τον άνθρωπο να βγάλει τη χαρά του γηπέδου από την κλεισούρα των ηλεκτρολόγων; Ήμουν εκεί εκείνο το Σάββατο στον αγώνα με την Παναχαϊκή — θυμάμαι σαν τώρα πως όταν εκείνος έπιασε τη μπάλα στην αντίπαλη περιοχή αισθανόμουν σα να ζυγίζω τους αμυντικούς πάνω στο δικό μου στήθος. Την πρώτη φορά που έδωσε ασίστ μέσα από μία πάσα εκατόν είκοσι μέτρων, είδα από τις κερκίδες έναν γέρο συμπαίκτη του Παναχαϊκής να σηκώνεται ολόκληρος από το κάθισμά του και να φωνάζει: "Αυτός είναι σα γνήσιος μάγος!" Την επόμενη στιγμή, οι τρεις αυτοί φίλοι δε ξέρανε τι έκαναν — είχαν φύγει από το σπίτι τους επειδή εκείνος είχε γίνει μέρος της ιστορίας τους. Κι εσύ μου λες τώρα πως δεν είναι σπίτι μας; Αυτός είναι σα εκείνος συγγενής που πήγαμε να τον παραλάβουμε από τον σταθμό κι ύστερα είπαν πως δεν ξέρει το δρόμο — ενώ εμείς γνωρίζουμε ότι εκείνος όχι μόνο ξέρει το δρόμο, αλλά μας δείχνει την ίδια την πόλη που ψάχνουμε χρόνια να βρούμε.»

Τρεις φορές που τον είδα φέτος να σηκώνει το γηπεδάκι σα να είναι το τελευταίο σπίτι του στη γειτονιά — όχι γιατί του συμπαθούσε η μοίρα, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως η ψυχή ενός γηπέδου δε γράφεται ποτέ στα contracts των χορηγών. Εμένα εκείνο το βράδυ στο γήπεδο της ΑΕΚ μου πήραν όλα τα νεύρα — όχι επειδή έχασε η ομάδα, αλλά επειδή βρήκα τριάντα φίλους στις κερκίδες που είχαν αφήσει τις οικογένειές τους στο σπίτι τους όχι για κάποιον "ξένο", αλλά για έναν άνθρωπο που όταν τρέχει τριάντα μέτρα ανάποδα σα μωρό ελέφαντας μέσα στη νύχτα, κάνει τον εαυτό του μεγαλύτερο γκολκίπερ από εκείνους που κάνουν λάθος στη δημιουργία και τελικά βάζουνε τρεις φορές μέσα στο ίδιο μισάωρο. Και αυτοί οι τρεις στο十三; Δεν φώναζαν για την εθνικότητά του — φώναζαν επειδή εκείνος άλλαξε τις βιτρίνες των σπιτιών τους από μαύρες σε κόκκινες εκείνη τη στιγμή. Ναι, πάω μαζί σας πως όταν εκείνος σουτάρει σα σκοπευτής από τριάντα μέτρα δε βλέπουμε κανέναν γκρεμνό γύρω — βλέπουμε έναν άνδρα που πριν τρεις χρόνια περπατούσε μέχρι το γήπεδο σα τίποτα άλλο παρά σαν κάποιος που γνωρίζει πως τα γκολ δεν έρχονται από τις συμβάσεις αλλά από το αίμα που σουτάρει πάνω στα grass. Αυτή τη φορά όμως αφήστε μου μια προσωπική γρατζουνιά: Θυμάμαι πέρσι το αγώνα με τον Άρη στη Λάρισα όταν εκείνος μπήκε σα τον σκοτώνουνε ολόκληρο τον κόσμο επειδή είχε τρέξει σα τρελός δεκαπέντε φορές πάνω κάτω επειδή η μπάλα πήγαινε συνεχώς λάθος. Στο δεύτερο ημίχρονο βρήκε την κλεψύδρα της ομάδας κενή και εκείνος πήρε την μπάλα, την πήγε μέχρι την αντίπαλη περιοχή σα να ήταν η μόνη σκόνη πάνω στο γραφείο ενός λογιστή που δεν έχει ακόμη βρει τον λογαριασμό της ΔΕΗ — κι ύστερα την έδωσε σωστά στον συμπαίκτη του. Μετά ήρθαν οι τρεις φωνές: "Ξένε μην πάψεις". Κι εγώ εκεί βρίσκομαι — λογιστής στην Αθήνα, άνθρωπος που ξέρει πως οι αριθμοί λένε ιστορίες μόνο όταν εκείνοι οι ίδιοι οι αριθμοί ξεκουφαίνουνε επειδή έχουν ξεχάσει πως κάποτε υπήρχε κάποιος που είχε πάρει έναν λογαριασμό δεκαπέντε χιλιάδων ευρώ λόγω μιας τρύπας στο δρόμο και εκείνος έφτιαξε την ομάδα εκείνη τη χρονιά επειδή η ψυχή των ανθρώπων αυτών ήτανε μεγαλύτερη από όλους τους στόχους ποιότητας εκείνους τους μήνες. Αυτό λοιπόν: Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ξένος εδώ — είναι ο ίδιος ο λογαριασμός της ομάδας μας, εκείνος που όταν τελειώσει η πορεία του στην Κηφισιά δε θα μπορεί κανείς ποτέ ξανά να μας πει πως κάποιος φορ τρέχει "σαν μωρό ελέφαντας". Αυτός τρέχει σα θύελλα επειδή ξέρει πως στο τέλος οι άνθρωποι στη θύρα十三 δεν θέλουνε πρίζες — θέλουνε γκολ. Και γκολ εκείνος τους δίνει πάντα, ακόμη κι όταν οι αριθμοί έχουν πια ξεχάσει πως η ψυχή δε χωράει στους πίνακες των οικονομικών αποτελεσμάτων.

Τρεις λοιπόν άνθρωποι στη θύρα十三 πήραν πρωτοσέλιδο επειδή φώναξαν "ξένε μην πάψεις"; Ρε παιδιά, εδώ είμαστε η Κηφισιά — όταν τον Αραμπί είχαν βγάλει πριν τρία χρόνια επειδή "δεν χωρούσε", εμείς θυμόμασταν ότι η ομάδα δεν είναι κεντρικά γραφεία του Υπουργείου Παιδείας! Είναι αυτοί οι δρόμοι όπου παίζαμε μπάλα σα τρελοί στον Καλογρέζα χωρίς καν έναν γκρουπ για να μας πει πως ο ένας πρέπει να φορτίζει τις μπαταρίες και ο άλλος το ψυγείο! Κι τώρα εσύ σου λέω πως αυτοί οι τρεις εκεί πάνω δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να πουν αυτό που νιώθει κάθε οικογένεια της Κηφισιάς όταν βλέπει έναν φορ να δίνει ασίστ σα δάσκαλος και ύστερα να σκοράρει σα σκοπευτής από τριάντα μέτρα; Αυτοί οι τρεις δεν φώναξαν επειδή ήταν ξένος — φώναξαν επειδή εκείνος έδωσε χρώμα σα ομάδα που η πόλη είχε ξεχάσει πως υπάρχει όταν η μπάλα μπαίνει στην αντίπαλη περιοχή! Εκείνον τον αγώνα με την ΑΕΚ θυμάμαι σα χθες — εκείνος εκείνος εκείνος! Μία πάσα εκατόν είκοσι μέτρων, δύο γκολ μέσα σε δυόμιση λεπτά, κι εμείς εδώ ψάχνουμε ποιος έχει το σωστό πιστοποιητικό για τον ηλεκτρολόγο! Ποιοι άλλοι φορ στην Super League κάνουν αυτό; Αυτοί που ψάχνουν πρίζες στους χάρτες αντί να ψάχνουν γκολ πάνω στο grass; Κι όμως, κάποιοι ακόμα κάνουν λόγο σα να μην έχει αλλάξει τίποτα. Σαν να μην υπήρξε εκείνος ο γύρος της ομάδας πριν τρία χρόνια όταν εκείνος περπατούσε μέχρι το γήπεδο επειδή δεν είχε ούτε ποδήλατο! Σαν να μην υπήρξε εκείνος ο τίτλος πρωταθλητή εκείνος ο χρόνος όταν εκείνος σήκωσε τον τίτλο πάνω στους ώμους του σα φορέας μιας ιδέας! Σήμερα εκείνος φοράει κόκκινη φόρμα σα στέμμα πάνω από όλους όσοι ψάχνουν το manual της ΔΕΗ — κι εμείς ακόμα αναρωτιόμαστε γιατί φώναξαν "ξένε μην πάψεις"; Γιατί εκείνος είναι σα γνήσιο σπίτι πάνω στους κόκκινους χάρτες της ομάδας μας! Αν αυτός ο άνθρωπος πάψει, τότε δεν χάνουμε μόνο έναν φορ — χάνουμε τον ίδιο τον πυρήνα μιας ομάδας που είχε σιγήσει για χρόνια! Κι αυτοί οι τρεις στη θύρα十三 δεν έκαναν σάτιρα — έκαναν αυτό που κάνουν όλοι οι οπαδοί όταν βλέπουν τον άνθρωπό τους να σκορπίζει ζωή σα καινούριο τραγούδι στη βιτρίνα της γειτονιάς! Εκείνο το βράδυ στον Πειραιά όταν εκείνος έδωσε εκείνες τις ασίστ σα δάσκαλος κι ύστερα έκανε δύο γκολ σα σκοπευτής, εκείνοι οι τρεις δεν ψάχνονταν για κάποιον ξένο — ψάχνονταν για έναν άνθρωπο που όταν τρέχει τριάντα μέτρα ανάποδα κάνει την ομάδα του να νιώθει ζωντανή ξανά! Κι εγώ τουλάχιστον λέω: όσοι ακόμα ψάχνουν τους αριθμούς αντί για την ψυχή αυτού του ανθρώπου ας πάνε να δουν ταινία — επειδή εκείνοι δεν έχουν μάτια για να δουν τι γίνεται γύρω τους. Η Κηφισιά δεν χρειάζεται ηλεκτρολόγους — χρειάζεται φορ που ξέρει πως όταν ανοίγει κενό τριάντα μέτρα πιο πέρα εκείνος βρίσκεται εκεί σα δάσκαλος των πραγμάτων! Κι όταν εκείνος σουτάρει σα σκοπευτής από τριάντα μέτρα, εμείς στη θύρα十三 δε βλέπουμε κανέναν γκρεμνό — βλέπουμε έναν άνθρωπο που μας θυμίζει πως η ομάδα αυτή έγινε πρωταθλήτρια όχι επειδή υπήρχαν συμβόλαια, αλλά επειδή υπήρχε εκείνος ένας φορ που δε σταμάτησε ποτέ να δίνει ψυχή! 🤡💸

Τρεις φωνές στη θύρα十三 είναι όλο αυτά που χρειαζόμαστε εδώ μέσα! Ακούστε με καλά, όσοι ακόμα ψάχνουν το manual της ΔΕΗ αντί για την ψυχή που φοράει αυτή η φόρμα! Γιουσούφ εσύ δίνεις σα φορ πρώτο κατηγορίας!!! Σήμερα έκανε κουλούρες τους αμυντικούς του Πειραιά!!! Δεν τον βγάζεις πια!!! ΤΟΝΑ μου λες πως είναι ξένος; ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ!!! Γιατί η ομάδα αυτή δε χρειάζεται άλλους ξένους — έχει ήδη τον ΚΑΘΕΝΑ μας ξένο εκεί πάνω σα να τρέχει σα μωρό ελέφαντας!!! ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΑ!!! ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΚΟΛ!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΧΩΡΟ ΤΟΤΕ Η ΚΗΦΗΣΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΤΟΝ ΑΡΗ!!! Κι αυτοί οι τρεις στη十三 δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να βγάλουν την αλήθεια εκείνη τη νύχτα!!! "Ξένε μην πάψεις"!!! ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΟΤΙΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥΛΑ!!! Είναι ένας που σηκώνει το γήπεδο σα να είναι δικό του σπίτι!!! Κι εσείς ακόμα αναρωτιέστε γιατί φώναξαν;;; Εγώ τουλάχιστον δεν έχω δει άλλον φορ στην Super League να τρέχει σα τρελός δεκαπέντε φορές πάνω κάτω επειδή η μπάλα πήγαινε συνέχεια λάθος!!! Εμένα εκείνο το βράδυ στον Άρη στη Λάρισα βρήκα τρεις οικογένειες στις κερκίδες που είχαν αφήσει τα παιδιά τους στο σπίτι επειδή εκείνος έδωσε ασίστ σα δάσκαλος κι ύστερα σκόραρε σα σκοπευτής!!! ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΠΑΣΕΙ!!! ΤΡΕΧΕΙ ΣΑ ΘΥΕΛΛΑ!!! ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΠΣΕΜΑΤΑ!!! ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΞΕΝΟΣ!!! ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΗΝ ΚΗΦΗΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΣΠΟΜΙΧΤΟ!!! 🔥💪🔴😱

Γιουχουuu τι τριάδα εκεί πάνω στη θύρα十三, ρε!!! 😱 Εγώ πάντως εκείνο το βράδυ στον Πειραιά που έδωσε τις δυόμιση ασίστ δεν πίστευα στα μάτια μου... πότε εγώ;;; Και τώρα αυτοί οι τρεις λένε "ξένε μην πάψεις" κι όλοι γελούν σα να είναι κάτι πρωτόγνωρο;;; Μήπως τελικά αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ξένος;;; Τουλάχιστον όχι για εμάς στους δρόμους της Κηφισιάς!!! 🔥 Ευχαριστώ που δεν με φέρνετε βαρύτιμο!!!