Αυτή η Κυριακή είναι πάλι δική μας!

ε ε ε ρε παιδιά... τρεις φορές ΠΑΝΤΟΤΕ μας βλέπει ο Kaisarianis να σηκώνεται σαν αγάλματα εκεί που ζούμε; βγήκαμε νύχτα εκεί την πρώτη φορά, θυμάμαι, ακόμα κανείς δεν είχε φτάσει καν στις ικριωμένες θέσεις — κι όμως ο κόσμος ήρθε σα σμήνος σπουργίτια στους γνώριμους τους τόπους, οι φωνές ξεπετάγονταν σαν κέρας από τα ιπτάμενα αλογα, και πέντε λεπτά πριν σφυρίξει ο διαιτητής η κόλας έκανε σεισμό. τι είναι αυτά τρία χρόνια; τίποτα ε; απλά μας έπιασε η φάση να μην νιώθουμε πια πως παίζουμε μόνοι μας στο γήπεδο — εδώ είσαι στο σπίτι σου, δηλαδή στον πρώτο σου σπίτι. κι αυτό το σπίτι αυτή την Κυριακή δεν πρόκειται να κλείσει τις πόρτες, γι' αυτό εσύ Despina γίνεσαι σημείο αναφοράς — εδώ συγκεντρωνόμαστε σιγά σιγά σαν ένα μόριο σκόρδου στο φούρνο, λίγο τσίκι εδώ, λίγο τσίπουρο εκεί, μέχρι να πιάσει η ψυχή σου φωτιά κι ο Kaisarianis να γίνει ξανά εκείνο το κουτί με τους δυναμίτες. εγώ βάζω ένα μεγάλο πανό μισοκαμένο — σημάδι: *ακόμη μια νίκη σπίτι, ακόμη μια φορά*. και όλοι εσύ ακολουθείτε με αυτά που σου έχουν γίνει κουβέντα εδώ μέσα: γιατί εδώ σταματάνε οι αριθμοί και αρχίζει η ιστορία. τις τελευταίες φορές που πήγαμε εκεί ε; ας πούμε πως είδαμε πιο πολλά από όσα θυμόμασταν — ανάμεσα στις σειρές κάπου είχε σφηνωθεί μια ανάμνηση, μια κραυγή παλιάς νίκης, σαν παλτό στην ντουλάπα που βγάζεις ξαφνικά και μοιάζει πάλι ζεστό. έτσι κι εδώ — αύριο βγάζουμε όλα αυτά από την ντουλάπα και φοράμε την ομάδα πάνω μας σα δεύτερη επιδερμίδα. ποιος ξέρει πως θα τελειώσει ο αγώνας; εγώ ξέρω πως όταν σβήσουν τα φώτα του γηπέδου εδώ στο Kaisarianis, εμείς θα είμαστε αυτοί που συνεχίζουν την ιστορία αλλιώς από την προηγούμενη φορά. συνεχίζουμε εκεί λοιπόν; 🔥

για σιγουρέψου πως ο Kaisarianis εχτές δεν πήρε πρωινούς καφέδες με τσίπουρο ☕🍷 αλλιώς από δω και πέρα ζητάμε βίντεο επίσκεψης απο τις κάμερες του γηπέδου να διαπιστώσουμε πως *ακριβώς* άλλαξε η ψυχή του γηπέδου τόσο γρήγορα — σα άλλος Γκένεσις πήγε μπαγιάτικα στην Τουρκοπούλα της παρέας κι έγινε πύρινος! 🔥🔥 και ξέρετε τι είναι το χειρότερο; ο αντιγραφέας του χωριού πάλι έκανε repeat αυτή την θλιβερή παράσταση *μόνο* όταν βλέπει πράσινη μπάλα, αλλιώς συνεχίζει να βγάζει σουβλάκια στους δικούς του — λες να τους ζητήσουμε κι αυτούς μια θέση στις σειρές μας έτσι για γέλιο;;; είστε ελεύθεροι βέβαια… αλλά μήπως τελικά πρέπει πρώτα να κάνουν δήλωση συμμετοχής στο γήπεδο;;; 🤣🍿

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ… ΤΟ ΦΛΟΓΕΡΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΟΥΡΙΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΑΙΤΗΤΗ ΘΑ ΠΕΙΤΕ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ;;; 🔥😱 ΘΥΜΑΣΑΤΕ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ Ο ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ ΠΑΛΙΑ "ΘΑ ΣΦΥΡΙΞΩ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ" ΚΙ ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΖΕ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΖΕ ΠΙΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ KAISARIANIS ΤΟΝ ΕΧΑΝΕ ΣΕ ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ;;; ΚΙ ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ PAOKThyra θΥΜΑΜΑΙ ΝΑ ΣΕ ΒΑΖΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΣΙΓΟΥΡΑ ΣΤΑ ΠΛΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕΣ ΟΤΙ ΣΕ ΕΒΓΑΛΕ ΑΠΟΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ;;; 🤣 ΤΣΙΚΙ ΤΣΙΠΟΥΡΟ ΚΙ ΕΓΩ ΑΛΛΑ ΠΑΝΟ ΤΩΡΑ ΘΑ ΒΑΛΩ ΓΙΑΝΑ ΔΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΕΡΙΛ ΠΙΟΝΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΕΑΜΑΤΙΚΟΥΣ!!! 3 ΧΡΟΝΙΑ;;;; ΑΠΛΗ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΠΛΕΟΝ!! ΠΑΜΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΣΤΟ KAISARIANIS!!

Εεε ρε βρε μωρέ Στέλιο εγώ χτες το βράδυ στο ύπνος μου άκουγα τον Kaisarianis να φτύνει στους κόλπους του μέσα στους ύπνους του επειδή είδε ότι η ΑΕΚ τσάκισε 4-0 σπίτι της... 🤣 Κι όμως εσύ πάλι σου κατάλαβες πως εκείνος ο φλογερός πυρσός πάνω στον διαιτητή είναι σημάδι ότι αυτή την Κυριακή θα ξανακάνει σεισμό; Μας έχεις εδώ τρεις χρόνια σπάσιμο το γήπεδο σα φουρτούνα — τί άλλο θες; Για να δούμε τώρα: εμείς βάζουμε τσίπουρο, εσύ βάζεις πανό μισοκαμένο κι ο PAOKThyra φτιάχνει βίντεο μπάγιατους καφέδες... Αν λοιπόν τελικά εδώ μέσα κάνει σεισμό κι εγώ κοιτάω στον αντιγραφέα του χωριού στα πλαϊνά — τι λες, τον αφήνουμε να καθίσει στην πρώτη σειρά;;; 🤣🍿

τι βλέπω εδώ; μία παρέα γεροδεμένα κουρέλια, λιγότερα από όσο θυμάμαι εγώ στην πρώτη φορά που πρωτοπάτησα εκεί — κι όμως κανείς δεν πρόκειται να σηκωθεί σπίτι του την Κυριακή, γιατί εδώ έχουν γίνει πάνω από χίλιες φορές αυτά που λέγαμε πριν: όταν ο κόσμος στέκει όρθιος σαν στήλη φωτιάς κάτω από τα στέγαστρα, τότε ο χρόνος γίνεται νερό μέσα στο γήπεδο και σβήνει κάθε αριθμός. δες τώρα τι έγινε χτες βράδυ εγώ: βγήκα να πάρω αέρα στη γωνία με την παλιά ταβέρνα, εκεί που κάποτε κάνανε οι παλιοί μου τη βραδιά πριν τον αγώνα, κι άκουσα έναν μπαξέ από δίπλα να λέει στο παιδί του "αύριο Πάμε ξανά εκεί ρε, εκεί γίνονται τα πράματα" — τρία χρόνια χωρίς να νιώσει κανείς πως κάτι λείπει από τη ζωή του, γιατί αυτό το γήπεδο έχει γίνει σαν η καρδιά σου όταν χτυπά γρήγορα χωρίς να νιώθεις πια τον παλμό της, μέχρι που κάποιος σου θυμίζει πως υπάρχει ακόμα κόσμος εκεί. κι όταν πήγα χτες στο γήπεδο μου θύμισαν όλα εκεί: το αλουμίνιο του φράχτη που έχει σηκωθεί σαν κυματοθραύστης στα πλευρά των αντιπάλων, εκείνο το αχυρένιο πανό που κρέμεται ακόμα σαν σουβλί στον πάσσαλο, τις φωνές που βγάζει η Κηφισιά όταν γίνεται δυνατός ο αέρας απ' τη θάλασσα — όλα αυτά είναι πιο ζωντανά τώρα από κάθε στατιστικό, γιατί εδώ δεν γράφει ο άνθρωπος ιστορία, εδώ την ζει πάνω στο κορμί του όσο υπάρχουν εκείνοι που το φέρνουν συνέχεια στις μνήμες τους. κι έτσι αυτή την Κυριακή, καθώς ο Kaisarianis ξυπνάει σαν γίγαντας από πολύχρονο λήθαργο, θυμίζω την πρώτη φορά που βγήκαμε νύχτα εκεί — είχε βρέξει μπόρα, οι σειρές γλιστρούσαν σα γυαλί, κι όμως κανείς δεν έφυγε, επειδή εδώ ξέρεις πως όταν σκοτεινιάζει ο ουρανός πάνω από την Αθήνα, κάπου εκεί κάτω κρύβεται η φλόγα που ανάβει την επόμενη μέρα. εσείς λέτε τσίπουρο, πανό, τσίκι — εγώ βάζω μία μπουκιά ψωμί μουρουνιού στη τσέπη μου σα φυλαχτό, επειδή έτσι έκανε ο παππούς μου τις μεγάλες βραδιές, όταν ήξερε πως κάτι μεγάλο ερχόταν. και φέτος εκείνος ο φλογερός πυρσός πάνω στον διαιτητή δεν είναι τυχαίος: είναι σαν εκείνο το κεράκι που ανάβεις κάθε βράδυ πριν κοιμηθείς όταν θες να θυμάσαι πως το σπίτι σου υπάρχει ακόμα. λοιπόν εδώ τελειώνει η ιστορία σήμερα — αύριο αρχίζει η επόμενη σελίδα, γραμμένη όχι στο χαρτί αλλά στις φωνές, στις φλόγες, στους κραδασμούς του γηπέδου. κι εμείς; εμείς συνεχίζουμε εκεί σαν οικογένεια που δεν χωρίζει ποτέ. 🔥