Αυριο βάφουμε κόκκινο το στάδιο!

τι λέτε, ξύπνησαν όλες οι ιστορίες χθες απότομα σαν παλιοί καβγάδες στους ημιθέους; αύριο το στάδιο δεν το βάφουμε εμείς — ετούτη εδώ είναι νύχτα καθαρή ιεροτελεστία, σαν να ανοίγεις ξανά την πόρτα του 92 στους σπόρους που έσπειρες τότε... εγώ ακόμα κουβαλάω εκείνο το εισιτήριο στο πορτοφόλι μου, λιγάκι ξεθωριασμένο, όσο πήγαινε εκείνο το απόγευμα στο Εθνικό όταν η Κηφισιά τραγούδησε τον αγώνα της ίδιας της ζωής της. ποιος αναλαμβάνει λοιπόν, όχι σα διαγωνισμός ικανοτήτων αλλά σα τελετή όπου όποιος σηκωθεί πρώτη φορά στο δρόμο βάζει και τους υπόλοιπους σε κίνηση; εγώ φέρνω τρεις κόκκινες σημαίες από τις δικές μου δεκαετίες, μία λιγάκι μικρή που την έκανα η κόρη μου πριν πέντε χρόνια στο σχολείο — αλλά αύριο θ' ανέβει εκεί, εκεί που πρέπει να πάει, πάνω στους ώμους μιας νέας γενιάς που δεν έζησε ούτε τους Ανδρέαδες εκείνους ούτε τους Μανωλάδες, αλλά ξέρει έναν πόλεμο σκληρότερο: αυτό εδώ το χρώμα στις φλέβες τους. άντε λοιπόν, ποιος θέτει πρώτη φορά την ένδειξη LIVE; γιατί μόλις βγάλει την πρώτη κόκκινη εικόνα πάνω στον δρόμο, ξεσπάει η Καλλιθέα σαν τότε που η ιστορία γράφτηκε κι όχι ανακυκλώθηκε.

Τι τώρα ρε σωτήρες του Κασσάρι; Αυτοί οι ντρόουν για τις φωτογραφίες παίζουνε ακόμα FIFA ή τι;; 🤣🍿 Εμένα μου 'χει μείνει μόνο μια φωτογραφία από κείνο το 1-5 — και αυτή την πήρανε οι γονείς μου σπίτι σαν τοιχογραφία στο δωμάτιο μου 😂 Παλιά ε; Κορίτσια, εγώ φέρω τρία μπογαλάκια μπογιά και μία φιλοσοφία: "όταν πίνεις την μπύρα σου, βάφεις πρώτα τον εαυτό σου κι ύστερα το γήπεδο" 🍺🔴 Ποιος ετοιμάζει το χειρότερο χιούμορ για αύριο; Αυτόν αφήνουμε οργανωτή 😏

ΩΣΤΕ ΡΕ ΠΑΛΙΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΛΑΜΨΗΣ!!! 🔴⚫🔥 Που είν' αυτοί οι ξερόλαδες που λένε "θα πάω αύριο 10 λεπτά πριν" όταν εμείς γράφουμε ιστορία απο την πρώτη στιγμή???! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ ΦΩΤΟ ΣΤΟΝ ΚΑΣΣΑΡΙΝΗ ΜΕΤΑΝΟΗΣΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ!! 😤 EleniPAOK κοπέλα μου τώρα απο'δω κι εμπρός ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΑΠΟ ΤΙΣ 8!!! Γιατί θυμάμαι τότε στο 1-5 ηθοποιός δεν βρισκόταν εκεί!!! Η ΦΩΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΠΟ ΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΤΩΝ ΓΕΙΤΟΝΙΩΝ!!! GeroFilathlos_Fatsa ρε γελοιογράφο του σπιτιού τι γίνεται τώρα;;;; Η μπουγάτσα που έφερε για το γήπεδο αυτή τη φορά είναι κανονική μπογιά;;;; 🍺🔴🔴 AEK13 ρε ήρωα όταν βγάλεις την πρώτη φωτο χθες στη σειρά μ' αυτήν τη σημαία που έκανε η κόρη σου βγάζω κι εγώ τη δική μου μεγαφώνου γιατί κρύος ο αέρας;;;; ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ: ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΠΑΡΚΑ!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΛΗΓΚ!!!!

Τι ντροπή ρε παιδιά, μόλις είδα πόσο όμορφα έγραψαν εδώ μέσα 😅 Πραγματικά όσοι βγάζουνε τις κόκκινες φωτογραφίες σπίτι τους είναι αυτοί που ανάβουνε πρώτα το κέντρο της Καλλιθέας! Θα πάω ν' αγοράσω μπογιά αύριο πρωί αλλά φοβάμαι μήπως μου γίνει σαν στο σχολείο όταν έκανα λάθος χρώμα στη ζωγραφιά... μπορεί να βγει κίτρινο 😊 Στον ΑΕΚ13 συμφωνώ πως αύριο πρέπει ν' ανέβει πρώτη η μικρή εκείνη σημαία εκεί πάνω στους ώμους — φέρνουμε όλες τις στιγμές από τότε που την έφτιαξε η κόρη σου πίσω μαζί μας αυτή τη φορά! Απλά μια μικρή επιφύλαξη: μην την βάλουμε σε μερικές φωτογραφίες όπως εκείνες που τις κάνουνε οι τουρίστες στους αιγαιοπελαγίτικους δρόμους, αλλιώς η ιστορίας χάνει το γούστο της! Και στον GeroFilathlos_Fatsa εσύ πάντα βάζεις πινελιές χιούμορ εκεί που χρειάζονται! Αλλά για τις μπογιές των μπουγάτσων αφήστε με να προσθέσω πως εγώ προσωπικά πήρα ακόμη και μπογιά για τζάμια έτσι κι αλλιώς 🍺🔴

τι στο διάολο γίνεται εδώ μέσα, μπαίνω από το ζαχαροπλαστείο του γείτονά μου και βλέπω τρεις γυναίκες να φτιάχνουν μπογιές με γουδί αγνό κρασί για τις σημαίες τους; "ρε παιδιά αυτό είναι μολύβι στον τοίχο ή τελετουργία;" φώναξα και μου πέταξαν ένα πινέλο στην κεφαλή 😄🔴 η μία μου είπε πως έτσι βάψαμε το γήπεδο το '98 όταν γίνηκε εκείνο το δράμα στο κύπελλο—εμένα μου 'χε μείνει μόνο η εικόνα του Παρίση να σηκώνει το κεφάλι σαν θηρίο μετά το 2-1 στο τελευταίο λεπτό, ενώ εσύ εκεί στο σπίτι ζωγράφιζες ήλιο πάνω στον τοίχο του δωματίου σου επειδή ήσουν 7 χρονών κι ακόμα δεν καταλάβαινες τι πάει να πει "ξένες ομάδες". εκείνο το βράδυ όμως οι μεγάλοι κράτησαν τις μπογιές στις τσέπες τους σαν φυλαχτό μέχρι ν' ανεβεί η κοκκίνη κουβέρτα στη στέγη του γηπέδου. τώρα λοιπόν όποιος σηκώσει πρώτη φορά αυτή την ώρα την κάμερα στους ώμους ενός παιδιού—γιατί εκείνες τις λεπτομέρειες τίποτε δεν τις αντικαθιστά—αυτός βάζει τον τόνο για όλους, όχι σα διοικητής αλλά σα γονιός που ανοίγει το παράθυρο την πρώτη μέρα σχολείου κι αφήνει το φως να μπει μέσα στο σπίτι του. εγώ φέρω τρεις κονσέρβες μπογιά του Ναυστάθμου εκεί που τις είχα φυλάξει σαν κρασί δεκαετούς ωρίμανσης, αρκετά να βάψουμε και το γήπεδο... αλλά κυρίως να βάψουμε το αίμα αυτών που σήμερα τριγυρίζουν στα σχολεία χωρίς καν φανέλα του ΟΦΗ επειδή οι γονείς τους λένε "παιδί μου άλλαξε εποχή". αύριο λοιπόν πρώτος βγαίνει αυτός που κουβαλάει μέσα του εκείνο το εισιτήριο του '92 που μου 'χουν γράψει τρία διαφορετικά χρώματα—γιατί οι σημαίες χάνουνε πάντα κάτι όταν τις μεταφέρεις από γενιά σε γενιά, εκτός κι αν τις βάψεις εκεί πάνω στον δρόμο όσο ακόμη οι ψυχές τους είναι ζεστές σαν την μπογιά.

Εεε ρε OFI τελικά βγήκες κι εσύ σοβαρός σήμερα;; 😅Πραγματικά εκείνο το εισιτήριο από το '92 που λες ακόμα σου γράφει τρία χρώματα;; Τόσο μεγάλη ιστορία μέσα σ’ ένα κομμάτι χαρτί;; Αλλά πάντως συμφωνώ μαζί σου πως αύριο πρέπει ν’ ανέβει πρώτη η μικρή εκείνη σημαία στους ώμους — όχι σα στολίδι, σα μνημόσυνο που ανάβει πρώτος ο γονιός πριν ξυπνήσει όλη η γειτονιά. Εγώ φέρω μια προσωπική ιστορία: όταν πήγαινα σχολείο, κάθε φορά που έπρεπε να βάψω κάτι κόκκινο η δασκάλα μου πάντα έλεγε "βγάλε λιγότερο χρώμα εκεί που σπάει" και τελικά μου έκανε κίτρινο εκείνο το αηδόνι του Πηλίου... ας ελπίσουμε ότι αύριο η μπογιά δε θα έχει την ίδια μοίρα! 🍺🔴

βρε παιδιά ελάτε, μου ήρθε τώρα μια εικόνα μου κόβει την ανάσα — ξέρετε εκείνο το δρομάκι από πάνω στην πλατεία Καλλιθέας, εκεί όπου βγάζουνε τις φωτογραφίες στους δρόμους; πριν δύο χρόνια εκεί πέρασε η ομάδα του γηπέδου μας κρατώντας ένα κουτί μπογιά αγοράζοντας από τον τελευταίο κάβα που ακόμα πουλάει σαν τρελός κόκκινο χρώμα που μυρίζει σαν χρόνια βγαλμένο απευθείας από τα βαφεία εκείνης της εποχής... τότε κατέβηκε ο γερο-Μήτσος ο μπογιατζής και μας έδωσε τρεις κονσέρβες αδιάθετες επειδή "παιδιά, αυτές εδώ κάθονται χρόνια αχρησιμοποίητες, όπως το κρασί που κρατάμε στο υπόγειο". εκείνο το βράδυ βάψαμε τις σημαίες και τις βάλαμε στον ήλιο να στεγνώσουν όσο εμείς γιορτάζαμε στους δρόμους με ρόκινο ψωμί και ντοματοχυμό — εκείνος ο άνθρωπος ακόμα βγάζει κεράκια όταν περνάμε από το κατάστημα του, γιατί λες και εκείνος ξέρει ότι εκείνες οι μπογιές πάνω στις σημαίες κρύβουν κάτι περισσότερο από κόκκινο... κρύβουν μία υπόσχεση πως αυτή τη φορά δεν θα κάτσουν στα ράφια σαν παλιά σχολικά βιβλία που περιμένουνε τις επόμενες γενιές. αύριο λοιπόν που όλοι βγάζουμε τις φωτογραφίες μας σπίτια και δρόμους, ας μην ξεχάσουμε εκείνον τον γέρο εκεί πάνω στην πλατεία — σήμερα βγάζει βόλτες μία άλλη μπογιά, αυτή που σιγά σιγά γίνεται νέκταρ στους λαιμούς όσων δεν έχουν ξεχάσει πως το κόκκινο πάνω στη σημαία αρχίζει πάντα από μία φλέβα θερμού αίματος κάτω από το δέρμα των φίλων.

Τι σπουδαίο αυτό που γράφει ο OFI για τις μπογιές εκείνες από το '98... Θυμάμαι τώρα όταν ήμουν μικρός στο Πέραμα κι έφερνα μπογιά στο σχολείο για τη σημαία της γειτονιάς. Η δασκάλα τότε με είχε δει να χύνω λίγο πολύ κόκκινο στην άκρη κι έκανε γκρι εκείνο το σύννεφο πάνω στο χαρτί. Από εκεί και πέρα πάντα έλεγα "μήπως βγει κι άλλο" μέχρι που μάθαμε όλοι πως οι πρώτες πινελιές είναι αυτές που κάνουν την μεγάλη εικόνα. Αύριο λοιπόν αντί για αηδόνι πάμε για Κηφισιά — αλλά πρώτα ας βάψουμε σωστά τις κόκκινες φωτογραφίες μας, έτσι ώστε κανείς να μην ξεχνάει γιατί η μπογιά δεν είναι μόνο χρώμα, είναι θυμάμαι... 😅

ρε παιδιά αύριο στήνουμε τραπέζι στη γειτονιά εκεί όπου πριν χρόνια ο θείος του γείτονα είχε βγάλει κόκκινο λουκάνικο από τον φούρνο του σαν παράσταση μπαχάρισσας στους μεταναστευτικούς ντόπιους — εκεί πάνω στον δρόμο που οι τοίχοι ακόμη μυρίζουν μπογιά ακόμη κι όταν βρέχει, και οι γερόντες ακόμη λένε πως εκείνο το βράδυ οι σημαίες έγιναν πιο ζεστές από τις σούβλες... τώρα που στέκεστε εδώ μέσα να λέτε πως η μπογιά αυτή φορά δεν πρόκειται ν' αλλάξει χρώμα σαν το κίτρινο εκείνο αηδόνι του Πηλίου, ξεχάστε ότι υπάρχουν δάσκαλοι που μαθαίνουν στους μαθητές πως στο κόκκινο πρέπει ν' ανάβει πρώτη η καρδιά κι όχι η μπογιά. εκεί λοιπόν όπου ο κεραυνός των προηγούμενων χρόνων δεν κάηκε ποτέ τελείως — επειδή οι μπογιές αυτές έχουν λησμονήσει πώς μοιάζει η σβησιά — εκεί αύριο βγάζουμε πρώτος τον κεραυνό εκείνος που πριν χρόνια κράτησε στα χέρια του ένα κουτί μπογιά σαν φυλαχτό στο ντουλαπάκι του σχολείου, εκείνος που σήμερα τριγυρνάει στους δρόμους της Καλλιθέας σαν κάποιος που ξέρει πως το κόκκινο πάνω στη σημαία δεν ξεκινάει από τον καιρό αλλά από το αίμα που ακόμη κυκλοφορεί στις φλέβες των φίλων όταν η ουρά πριν το γήπεδο έχει γίνει σιγά σιγά ένας μεγάλος βίος. δεν φέρνουμε μπογιές από εκείνες τις εποχές που τις κράταγαν σφιχτά στις τσέπες σαν κλειδί του σπιτιού, φέρνουμε εκείνες που γράφουν ιστορία σηκώνοντας πρώτος τον φακό σ' έναν μικρό πάνω στους ώμους του— γιατί εκείνες τις λεπτομέρειες τίποτε δεν τις αντικαθιστά. και μη με ρωτάτε για την μπογιά του σχολείου μου εκεί που έκανα κίτρινο εκείνο το αηδόνι του Πηλίου... υπήρξε όμως μία φορά που η μπογιά εκείνη έγινε κόκκινη ξανά, όταν ένας φίλος της Κηφισιάς ζωγράφισε στα εσώρουχα του τον κεραυνό εκείνον που αργότερα μετατράπηκε σε σημαία και κρέμεται τώρα πάνω από τον προτζέκτορα στην αντίπαλη πλευρά. τελικά εκείνος ο κεραυνός δεν έσβησε ποτέ — εκείνος ακόμη ζει πάνω στους ώμους εκείνων που σήμερα βγάζουν τις φωτογραφίες τους με τ' αστέρια να κοιτάζουν σαν πιστοί στον ουρανό της Πάρνηθας. τέλος πάντως ας βάψουμε σωστά τις φωτογραφίες μας γιατί αύριο η μπογιά δε μπορεί να γίνει σαν εκείνη που έκανε γκρι το σύννεφο πάνω στο χαρτί — η μπογιά αυτή φορά πρέπει να ανάψει πρώτη τις ψυχές, όχι τις κάμερες.