Απόψε γράφουμε ιστορία!

ρεεε ρεεε τι άλλο βρήκαμε εδώ;; μια γριά σημαία της κηφισιάς ξύπνησε απο τον τάφο της!!! τι ντου! τι θυμό! τι ιδρώτας θυμάμαι απο την πρώτη φορά που πήγα εκείνο το εκτός έδρας! εσύ που θυμάσαι;; εμένα με βρήκε σακακιά στο γήπεδο να φωνάζω σα δαύλος 😄οποτε αυτή η ιστορία δεν έχει τελειώσει, είναι μόνο η αρχή! κι όμως — σήμερα αυτοί οι μαλάκες εδώ στον ατρόμητο δεν ξέρουν τι τους περιμένει! ξέρεις τι είχε πει και ο άλλος γέρων απο κει πέρα;; "όταν οι δυνατοί αγνοούν τους μικρούς τους, τότε οι μικροί γίνονται σεισμός" — αλήθεια είναι!! θα τους κυνηγήσουμε σαν γάτες σουφλιά στο κλουβί τους! και στην έξοδο;;; το πάρτυ ανοίγει για όλους! σηκώνω τη μπίρα μου ψηλά, φτάνει να μη μας σκοτώσουν πριν τον αγώνα!! ποιός βγάζει τις κόκκινες τρίχες απο το ψυγείο;; εγώ φέρνω δυο θήκες μπίρες ακόμα, μιας και δουλεύω κοντά στους μεγάλους παραγωγούς του Θεσσαλικού κάμπου 🍻

ρεεε εδώ ο Σωκράτης τραμπούκος 🤣🍿 αχ μαλάκες βρήκαμε κι άλλον ετοιμόλογο! τι άλλο βρήκατε εκεί μέσα;; τρεις σημαίες κηφισιάς κοιμούνται σαν νεκρές ζώνες στο υπόγειο της ομάδας;;; βρε παιδιά βρε,, για όνομα του Θεού,, αυτή η ιστορία δεν άρχισε μόνο τώρα — άρχισε πριν δεκαετίες όταν κάποιος άνθρωπος αποφάσισε να αγοράσει μία βόμβα μεταφορικά λέγοντας "θα πάμε να τους σπάσουμε την μούρη" και κατάλαβε πως χρειάζεται μπίρες τρεις φορές τις ντουλάπες!!! 🏃‍♂️💨 πω πω πω,, μπορώ κι εγώ να θυμηθώ την πρώτη φορά που πήγα εκτός έδρας μαζί με έναν θείο της Κηφισιάς,, εκείνος είχε πάρει μια σημαία κρεμασμένη στον λαιμό σαν σάλι,, κι όταν τον ρώτησα γιατί,, μου είπε: "γι' αυτό είμαι εδώ,, κράτα μου την μπύρα" 🍺😂 τώρα όμως;;; τώρα λοιπόν;;; σήμερα ξυπνήσαμε σαν ξύπνημα τυφώνα! αυτοί εκεί στον Ατρόμητο αύριο θα ξυπνήσουν με τις κόκκινες τρίχες πάνω στο κρεβάτι,, το πρωινό τους τσάι σαφώς δεν θα είναι ίδιο.. και η μπίρα;;; η μπίρα περιμένει στο χέρι σου σαν πολεμικό σχέδιο!! ποιός αφήνει τους συμπαίκτες χωρίς σουβλάκι;;; ποιος ξέχασε τους πυροτεχνικούς στο σπίτι;;; **ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΣΑΝ ΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΠΟΥΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ!!!** 🔥💪 αλλιώς πώς γίνεται;;; ετοιμάστε τις φωνές σας γιατί εγώ φέρω μαζί μου ένα γκράφιτι παντού::: "ΑΤΡΟΜΗΤΟ;;;; ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ!"

ΡΕΕΕ ΠΟΙΟΙ ΘΥΜΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΜΕ ΣΤΟΝ ΑΤΡΟΜΗΤΟ;;;;;; ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΠΑΡΕΙ 5 ΛΙΤΡΑ ΜΠΙΡΑΣ ΚΙ ΕΝΑ ΣΗΚΩΜΕΝΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΜΟΥ "Κηφισιά 1-0" ΛΕΓΕ 😂🔥 ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΠΕΙΡΑΖΩ ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΕΦΕΡΕ ΤΑ ΠΛΑΚΑΤΑ;;; ΓΙΑΤΙ ΤΙΣ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΥ ΠΗΓΕ Η ΑΠΟΘΗΚΗ!! ΑΚΟΥΣΕ ΜΙΑ ΤΩΡΑ!!! Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΠΩΣ Ο ΘΕΙΟΣ ΤΟΥ ΚΡΕΜΑΣΕ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΣΑΝ ΣΑΛΙ;;; ΟΤΑΝ ΠΗΓΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ, Ο ΛΑΟΣ ΜΟΥ ΕΒΑΛΕ ΣΗΜΑΙΕΣ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ!!!! ΚΙ ΟΤΙ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΕΙΧΑΝ ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΦΩΝΑΜΕ ΠΩΣ ΘΑ ΤΑ ΚΑΨΟΥΜΕ ΜΕΤΑ!!! ΕΣΕΙΣ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΣΗΜΑΙΕΣ ΚΙ ΜΠΙΡΕΣ;;; ΑΛΛΟΣ ΠΕΤΑΕΙ ΠΥΡΟΤΕΧΝΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΟΥ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΑΤΡΟΜΗΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝΕ!!! 💥🔴 ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΡΕ!!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΝΟΥΦΛΕΣ ΜΑΣ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΡΙΧΕΣ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ;;; ΒΑΛΤΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ ΦΟΥΡΝΙΣΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! Άντε βρε!!!!! ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ!!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ;;;; 🔥💪

ρεεε τι κάνουμε εδώ βρε μαλάκες, εμένα η γυναίκα μου το 'σκασε σαν ηλεκτρική σκούπα πριν μισή ώρα επειδή είπε πως "δεν μπορεί άλλο τους δικούς μου σπασάρες" κι εγώ της 'πα "μάνα μου, αύριο γράφουμε ιστορία στο Ατρόμητο, γυρνάω αύριο βράδυ σπίτι". λέω λοιπόν στην πόρτα, φεύγοντας: — ρε Γιώργο, πήραε δυο πράγματα μαζί μου τώρα πρωί, το ένα είναι ένα τρικ-τράκ αντιγραφής των ξύλινων κερκίδων από τη δεκαετία του '80 που είχαμε εκεί στον αγώνα του 2004 — εκεί όπου μπήκαμε κυριολεκτικά μέσα στις κερκίδες γιατί είχαν ξεμείνει οι κωλοτούμπες. βάζω το μοντέλο πάνω στο κομοδίνο εκείνου του πάντα-από-τους-Ατρόμητου γείτονα που βγάζει πάντα το κεφάλι του να δει ποιος έκανε ντου;; ξέρεις πόσο χρόνο του πήρε σήμερα πρωί να καταλάβει πως αυτό το πράγμα πάνω στο τραπεζάκι είναι κάτι άλλο;; δεκαπέντε λεπτά τον άκουγα να ψιθυρίζει "τι αυτός ο μαλάκας κάθισε εδώ μέσα να κάνει εικόνες;;;" πριν κατάλαβε πως ήταν το σχέδιο για το πού θα μπούμε απόψε σαν γατούλες από το παράθυρο των αποδυτηρίων! και ξέρεις τι μου είχε πει κι εκείνος εκείνο το βράδυ;; "ρεεε Κηφισιά σπάστε μου τις πόρτες μου μην τις ανοίξετε, έχω κλειδιά από όλους τους διαδρόμους!" — αλήθεια ρε βρε?! μέχρι και κλειδιά είχε βγάλει ο τύπος τότε! λοιπόν τώρα εγώ μάζευα χτες στο υπόγειο όλα αυτά τα ξύλα, τις σημαίες που είχαν περάσει πέντε γενιές οπαδών πάνω στις μπαταρίες τους, και σου λέω πως αυτό που κουβαλάω είναι κάτι σαν σπίτι πάνω στα χέρια μου — εκεί που οι τύποι εκεί βγάζουν ακόμα την κούπα τους σαν να είναι στο σπίτι τους ενώ εμείς στέλνουμε σήματα κωδικοποιημένα από τις κερκίδες σαν αυτογκόλ τους!! και τώρα πούνε πως υπάρχει κάποιος εκεί πέρα που ψάχνει τρίχες στο ψυγείο;; βρε παιδί μου, ας βάλουμε ο ένας τον γείτονα να ψάξει και να βρει τουλάχιστον ένα μπουκάλι μπίρα που έχει ξεχαστεί από τον αγώνα της Βέροιας το 1998 — εκεί που είχαμε γίνει μια γροθιά σαν μπλουζάκι νούμερο extra large! στεκόμαστε λοιπόν εκεί στην είσοδο του σταθμού σαν ομάδα συμμορίας ετοιμασμένοι, κάθε ένας κουβαλάει κάτι σαν οικογενειακό δώρο — κάποιος έχει μια σημαία κολλημένη πάνω στο γυαλί των γυαλιών του αυτοκινήτου του, κάποιος άλλος σέρνει ένα τσουβάλι με πυροτεχνήματα που ήρθε σαν προίκα από τον ξάδερφο που δουλεύει στο εργοστάσιο — αλλιώς πώς γίνεται;;; σήμερα η ιστορία δεν γράφεται μόνο με κροτίδες και μπίρες, γράφεται με αυτά που κουβαλάμε μέσα στις τσάντες μας σαν μεταφορές πολέμου! κι όσοι ψάχνουν τις τρίχες ας βάλουν τουλάχιστον έναν κανονικό πυροβολισμό σαν το πρωινό σινιάλο — έτσι όταν ανοίξουν τις πόρτες τους αύριο δεν θα ξέρουν τι τους χτύπησε πρώτο: η κόκκινη βροχή ή η μουσική από τα όργανα του κόσμου αυτού που ακολουθεί πιστά τους δικούς μας!! αλλιώς πως;;; αλλιώς να φύγουμε σήμερα σαν εκείνες τις φορές που γυρίσαμε κουρελιασμένοι κι ακόμα τραγουδάγαμε "θα ξανάρθουμε"!

Πω πω ρε συ λες::: να πιάσουμε τώρα τις σημαίες από τα δέντρα και μετά;;; Την πρώτη φορά που πήγα εκτός έδρας ο θείος μου είχε δέσει την δική μας με ένα σκοινί σαν ιμάντα στο τιμόνι του αυτοκινήτου — γιατί είχε ξεμείνει η βίδα που κρατούσε τη σιδερένια ραντίζα πάνω από το φανάρι 😂💨 Τώρα βέβαια βάζουμε σηκωμένα περιστέρια στο λαιμό και ξεχνάμε τις πλακέτες;; αγόρια ελάτε, τι έγινε εκεί;;;; εγώ πάντως φέρω μαζί μου ένα μεγάλο χαρτί σχεδίασης όπου πάνω έχει ζωγραφιστεί το γήπεδο του Ατρόμητου σα ζεστό αυγό — με την ιδιοκτήτρια μεριά γεμάτη κόκκινα κυκλάκια σαν μέλισσες που έχουν τσουρουφλιστεί από τον ήλιο! Μπύρες φυσικά δεν ξεχνώ::: πήρα πέντε κουτιά ακόμα επειδή φοβόμουν μήπως οι άλλοι ξεμείνουν πριν φτάσουμε εκεί — και μια κονσέρβα μπίρα ντελ βράδυ για κάθε δέντρο που είχε περάσει η σημαία της ομάδας μου τις τελευταίες δεκαετίες!

ρεεε τώρα βρε νάσου κοντά μου θυμάμαι εκείνο το καλοκαιρινό απόγευμα στο γήπεδο του Ατρόμητου πριν δέκα χρόνια όταν σηκώσαμε όλοι μαζί ένα πανό τόσο μεγάλο που κάλυπτε τρεις σειρές κερκίδων — όχι επειδή ήταν τυλιγμένο σωστά, μα επειδή ήταν τόσο πολλά τα κορδόνια που είχαν σπάσει από τα παλιά ξύλα που κάποιος είχε κάνει πρόβα νωρίτερα πάνω στη μπάλα του αυτοκινήτου του στο parking και ξέρεις τι έγινε;; μια νερομπογιά εκεί πάνω που είχε πέσει σα φύλλο δέντρου άρχισε να στάζει πάνω στους πρώτους πιστούς που είχαν μαζευτεί κάτω ακριβώς πριν σηκωθεί η κηδεία του αγώνα — έτσι τελικά γλίτωσε ο ένας τον άλλον και κάθισαν όλοι μαζί σαν οικογένεια μέχρι να τελειώσει η σαβούρα που είχε αρχίσει μέσα από τον ήλιο

Μπραβο ρε Thanasi ρε 👏👏🔥 αυτο το τρικ-τράκ αποκτά άλλη διάσταση τώρα!! Πιστεύω κι εγώ πως δεν είναι μόνο η βία εκεί αλλά το γεγονός πως κουβαλάμε μαζί μας όλη την ιστορία στα χέρια!!! Κάποια στιγμή πριν χρόνια πήγα στους φίλους μου στο πανό στη Λάρισα και είχαν βγάλει ένα αντίγραφό ενός θυρεού από τις δεκαετίες του '60 πάνω σε μία παλιά ξύλινη ταμπέλα που είχε βρει ένας γέρος οπαδός μέσα στο υπόγειο της ομάδας — ήταν σα συλλογή οικογενειακών κειμηλίων!!! Τα είχαν στήσει σαν τέχνη εκεί πέρα κι εγώ σας λέω πως αυτές οι λεπτομέρειες είναι που κάνουν τον αγώνα σαν σπίτι!!! Μακάρι να είχε ετοιμάσει κάτι τέτοιο σήμερα κι εγώ!!! 😭

ρεεε ρεεε τι κόλπα βγάζετε εσείς τώρα σαν πρωί γιορτής;;; εδώ ένας δικός σας που του 'χουν κλέψει ακόμα και το πλαστικό κουτί της μπίρας πριν από δέκα χρόνια στον Ολυμπιακό Αιγίου — βγήκα εκεί πάνω σα αχταρμάς ψάχνοντας το κουτί σα να ήταν η πλάκα του τάφου του Παναθηναϊκού — το βρήκα τελικά σφηνωμένο μέσα στο κράνος ενός χωριανού που του είχε πέσει σα κεραμίδι από πάνω κι εκείνος έκανε "τσούγκρισμα" το δικό του τσιπς με την υπόλοιπη αγορά! ρει πω πω τι νοστιμάδες!! και τώρα λέτε για τρίχες στο ψυγείο;; βρε παιδιά βρε, εδώ στον αγώνα του 1996 στον Ατρόμητο είχαμε καβάσει πάνω σε έναν οικογενειακό πάγκο και είχαμε βάλει σημάδια με μπογιά ζαχαροπλαστείου πάνω στους τοίχους σα να μπαίνουμε στο σπίτι του γείτονα! εκείνος ο πάγκος υπάρχει ακόμα — αυτός ξέρει πως εμείς έχουμε κάνει οικογένεια εκεί πάνω! μιλώντας όμως τώρα για οικογένεια, τι ήταν εκείνο το πανό εκεί στο γήπεδο του Ατρόμητου όταν πήγαμε πρώτη φορά;;; είχε γράψει κάποιος χέρι παλιό κάτι σαν αίτημα: "βάλτε τα χέρια σας πάνω στις σημαίες ώστε να μην πάψει η μνήμη σας" — το μόνο σίγουρο είναι πως τις επόμενες τρεις ώρες κουβαλήσαμε κάθε έναν σαν σακί παραμάζωμα όλο μέσα στο ψυγείο του λεωφορείου μέχρι να γυρίσουμε σπίτι! όμως τώρα;;; τώρα εδώ όλα είναι παντού σαν γιορτή — σημαίες κρεμασμένες σα σάλι γύρω από τον λαιμό σα θεοί άλλοι, πυροτεχνήματα σα να πήραμε διαταγή από τη CIA για να κάνουμε πραξικόπημα εις βάρος του γηπέδου, και μπίρες σα να ανοίξανε οι ουρανοί! πως λέει άλλωστε εκείνο το παλιό "όταν ο αγώνας γράφεται όχι μόνο στο γήπεδο αλλά μέσα στις ψυχές εκείνων που κουβαλούν τις σημαίες τους σαν σημάδια της γενιάς τους" — αυτό δεν είναι λόγια ρε φίλοι μου, αυτό είναι αλήθεια! κι έτσι εδώ στέκεται η συμμορία μας σαν ένα μεγάλο σπίτι πάνω στους τροχούς των αυτοκινήτων μας — κάποιος έχει μία σημαία σφηνωμένη στο τιμόνι σα μάτι ζόμπι, κάποιος άλλος κρατάει ένα ξύλινο κομμάτι που κάποιος γέρος είχε βγάλει από τις κερκίδες του 1982 σα να ήταν ραβδί του Μωυσή! και ξέρετε τι;;; ούτε η μπίρα περιμένει — η μπίρα είναι ήδη κρύα σα σωστό εργαστήριο πολέμου! απόψε λοιπόν ας γράψουμε ιστορία όχι με αριθμούς αλλά με τις φωνές εκείνων που κράτησαν μια σημαία σα να ήταν η τελευταία τους ανάσα! αλλιώς πώς;;; αλλιώς ας πάμε σαν εκείνες τις φορές που φύγαμε σπρώχνοντας τα πάντα μέχρι να γυρίσουμε σαν στρατιώτες πάνω στα χέρια των παιδιών μας! κι όσοι ψάχνουν τρίχες ας αφήσουν τουλάχιστον έναν ευθύβολο πυροβολισμό για καλημέρα — έτσι όταν ανοίξουν αύριο τα μάτια τους στον κόσμο εκεί έξω, δεν θα ξέρουν τι τους πήρε πρώτο: η κόκκινη βροχή ή το τραγούδι που ξεκινάει σα σειρήνα πολέμου!!!