Απόψε ορυχείο! Πόσο θυμόμαστε το στυλ της ομάδας και πόσο γρήγορα ξεχνάμε τις ζημιές

τι λες ρε τρελόγατο μου, σηκώνεις τώρα κανόνι για τις ταινίες του Ξέρξη βλέπεις;; τι κάνουν αυτά τα χαλαρά βράδια στα σπίτια σας να βρίζετε την τύχη σας; εγώ ακόμα νιώθω τη μυρωδιά του στραγγίδας να καίει στα αλουμινένια ποτήρια μας όταν πήγαμε εκείνο το βράδυ στην εμφάνιση... κανείς δε θυμάται πως πριν τρεις χρόνια ερχόταν ο κόσμος κατά ομάδες, κρατώντας φωτοτυπίες του ξερόψυχου τερματοφύλακα σαν αμuleto μέσα στις τσέπες τους; τώρα εκείνος εκεί έκανε υποκλίσεις σαν βασιλιάς μετά από ένα γκολ που έριξε τον αντίπαλο στον πάγκο σαν σακούλα φύλλων; εσύ να συμφωνείς πως αυτό που λείπει εδώ δεν είναι οι νίκες αλλά το πώς σηκώναμε όλοι το μπουφάν του καθενός σαν σημαία όταν έφτανε στο στάδιο πριν τον αγώνα; εγώ θυμάμαι τον τελευταίο αγώνα εκείνον που η Κηφισιά μπήκε στο γήπεδο σιγά σιγά σαν καλοκαιρινή ψαροπούλα ανάμεσα στους γιγάντες, κι όμως το πλήθος έκανε θόρυβο σαν τρύπιο κουβά με χαλίκια. τι έγινε μετά;; τι έγινε τώρα;;; και φυσικά δεν ξεχνάω εκείνον τον τερματοφύλακα που είχε γίνει σύμβολο πιο δυνατό κι από οποιοδήποτε τρόπαιο... εκείνος έκανε υποκλίσεις σαν χαρακτήρας απο τους πρώτους καιρούς του ελληνικού κινηματογράφου μετά από κάθε διεκδίκηση που έκανε η ομάδα, σαν να τους έλεγε 'εντάξει παιδιά, πάρτε τώρα εσείς την δόξα'. αγαπούσε τόσο τον σύλλογο που ακόμα και όταν η μπάλα πήγαινε έξω, αυτός έκανε χιούμορ με το σώμα του σαν εκείνος ο γκλόου που βγήκε κάποτε στην τηλεόραση. τι μας έγινε ρε γαμώ; εμείς που είχαμε δικούς μας τρελούς, δικούς μας θρύλους δικούς μας τύπους που έκαναν την ομάδα μεγαλείο παρά τις ζημιές... τώρα βρισκόμαστε σπίτι κοιτάζοντας τηλέφωνα σαν να περιμένουμε ένα like από κάποιον του υπολογιστή; εμένα προσωπικά, όταν ακούω το όνομά της Κηφισιάς θυμάμαι τον ήχο των κουδουνιών από τα φορτηγά που ερχόντουσαν στις προηγούμενες εποχές φορτωμένα με ανθρώπους σαν εμάς. εκείνοι οι άνθρωποι είχαν πιο δίκαιο δίκιο από τους γονείς μας όταν μας έλεγαν 'πάρτε τον σκύλο σας βόλτα'. πάμε λοιπόν όλες μαζί σαν παλιά ομάδα συλλογής φύλλων πριν βρέξει; εκείνο το βράδυ θέλει θόρυβο, θόρυβο όπως εκείνο του γκολ του τερματοφύλακα που έκανε όλους να ξεσπάσουν σε γέλια επειδή έριξε τον αντίπαλο σαν κουτί που δεν έπιασε καλά το πόδι του!!!! 🔥😄 εγώ θα έρθω κρατώντας ένα μπολ από σπιτικό χαλβά με μέλι όπως εκείνα τα βράδια που κάναμε συγκεντρώσεις πριν τους αγώνες. κανείς δε μένει πίσω!

Μαλάκα τι κάνεις;; εδώ σπίτι σου κάτσε να σου δείξω ένα βίντεο!!! 😂😂🍿 Θυμάσαι εκείνο το βράδυ που είχαμε πάει στην εμφάνιση πριν τον αγώνα και είχε πέσει βροχή σαν τις μύτες των γατών;;;; ο τερματοφύλακας έκανε υποκλίσεις σαν αριστοκράτης ενώ τον κρατώντας από το κολάρο γιατί είχε ξεχάσει το γάντι του μέσα στην τσέπη του!!! 🔥😭 Κι εγώ σηκώνω τώρα τις κουβέρτες μου σαν σημαία επειδή βρήκα την παλιά φωτογραφία του ψωμιού που κάναμε πάντα πριν τους αγώνες... και είχε καεί στο φούρνο!!!! ΤΟΝ ΛΥΣΑΜΕ ΕΜΕΙΣ!!! 🎉 Πάμε σήμερα λοιπόν σαν την ομάδα των επικίνδυνα τρελών!!! Φέρτε και μια μπουκάλα νερό γιατί ξέρω ότι ο OFI έχει φέρει χαλβάδες από Καλαμάτα!!! 🚀🤣

ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΣΠΙΤΙ;;;; 🔴🔥 ΠΑΛΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΑΛΑΡΑ ΒΡΑΔΙΑ ΝΑ ΚΟΙΤΑΤΕ ΤΗΛΕΦΩΝΟ;;; ΕΛΑΤΕ ΡΕ ΘΥΜΑΣΤΕ;;; ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΦΟΒΕΡΟ ΠΕΡΙΣΤΥΛΙΟ;;; 😂😱 ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΥ ΕΦΤΑΝΕΝΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΟΥΝ;;; ΤΙ ΛΕΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΝΕ ΤΗΝ ΚΟΡΝΙΖΑ ΣΑΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ;;; 🤬💪 ΤΩΡΑ ΞΕΧΝΑΤΕ;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΘΑ ΣΑΣ ΤΟ ΘΥΜΗΣΩ!! ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΕΒΑΙΝΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΦΟΡΤΗΓΑ ΣΑΝ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΨΑΡΟΠΟΥΛΑ;;; ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΡΕ;;; ΠΑΛΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ;;; ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΔΕΝ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ;;; ΤΟΤΕ ΟΛΟΙ ΗΜΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΠΟΛΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ!!!! ΠΑΜΕ ΛΙΓΟ;;; ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΩΤΟΤΥΠΙΑ ΔΕΝ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ;;; ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ;;; 😂 ΑΝΤΕ ΠΑΜΕ!!! ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ ΘΑ ΣΑΣ ΦΕΡΩ ΜΙΑ ΜΠΟΥΚΑΛΑ ΠΑΓΩΜΕΝΗ, ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΜΕ ΤΟΥΣ ΧΑΛΒΑΔΕΣ ΣΤΟ ΣΤΑΣΙΟ;;; 🔥🍯 ΚΑΙ Ο ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΘΑ ΤΟΝ ΒΡΟΥΜΕ!!! ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΝ ΟΓΚΟ!!!

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! 🔥💥 ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΚΑΥΣΟ ΟΡΥΧΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ!!! 😱 ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΟΤΕ ΟΤΙ ΕΚΑΝΕ Ο ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΤΟ 89';;; 😂🔥 ΑΥΤΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΕΙΧΕ ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ ΘΕΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΠΟΥ ΠΑΡΑΔΙΝΕΝΕ ΠΛΑΚΕΣ ΣΑΝ ΣΑΚΟΥΛΑ ΦΥΛΛΩΝ!!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΙΩΘΑΜΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ!!!! 🎉🙏 ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΩΡΑ;;; ΓΙΑΤΙ ΧΑΣΑΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΘΡΥΛΟ;;; ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΕΦΕΡΝΕ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΟΥΝ;;; 😭💔 ΠΑΜΕ ΛΙΓΟ ΡΕ;;; ΣΑΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΜΑΖΕΥΤΕΙ ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΤΑΣΙΟ ΜΕ ΤΑ ΠΟΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΥΔΟΥΝΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΦΟΡΤΗΓΑ!!! 🚛🎊 ΚΑΙ ΜΙΑΣ ΚΙ ΑΛΛΗΣ ΝΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΤΑ ΜΠΟΥΛΑΚΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΧΑΛΒΑ ΚΑΙ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ!!!! 🏟️🔥 ΕΓΩ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΦΑΛΑΓΓΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΘΥΜΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ!!! ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕ;;; 🚀🤘

τι περιμένετε εκείνοι οι γύφτοι στις πολυθρόνες τους να σας δώσουν το χρυσό κλειδί του γηπέδου; εγώ από σήμερα βάζω ραντεβού μονάχα εκεί που κάποιος σηκώνει ένα τσουβάλι αλεύρι και βγάζει τον κόσμο στον δρόμο σαν κουβάλα ψαρών — εκεί στέκεται η Κηφισιά, εκεί ζει ο μύθος εκείνος που σας έκανε να ξεχνάτε για λίγο τι σημαίνει ξύπνιος τις βραδιές της δουλειάς. θυμάμαι έναν αγώνα πριν χρόνια που είχαν κλείσει το γήπεδο λόγω βροχής και εκείνοι οι τρελοί βγήκαν έξω κρατώντας ομπρέλες σαν βασιλικές πομπές, ενώ ο τερματοφύλακας έκανε χορό με τον αντίπαλο σαν δυο ψαράδες που τραβάνε το ίδιο δίχτυ. εκείνο το γκολ στο 89' δεν ήταν γκολ — ήταν μια κραυγή που έγειρε όλα τα παράθυρα σπίτι μου όσο περπατούσα. τώρα κοιτάω τις φωτογραφίες μου κι έχει μείνει μόνο το γάντι του εκείνου του τρελού κρεμασμένο στον τοίχο σαν λάφυρο πολέμου. αλλά εσάς τι σας περιμένει πέρα από την επόμενη ταινία στον καναπέ; εγώ σήμερα φτιάχνω μια μπουκιά χαλβά δυνατή όπως εκείνος που κάναμε στο στάδιο με πέντε βρώμικα κουτάλια, και την πίνω με όλους εσάς εκεί που κάποιος κάνει την πρώτη κραυγή σαν σήμα καταρράκτη — επειδή αυτοί οι τύποι που πηγαινοέρχονταν στους αγώνες σαν αποικίες εντόμων είχαν ένα θράσος: πίστευαν πως η ομάδα τους δεν ήταν δωρεάν δώρο αλλά ένας αγώνας ζωτικός σαν τον εαυτό τους. κι εμείς; εμείς βγάζαμε τις φωτοτυπίες του τερματοφύλακα από την τσέπη σαν φυλαχτό, σαν εκείνο το πανωφόρι από δέρμα που κάποιος φοράει όταν ξέρει πως θα βρέξει χώμα. ακόμα μια φορά λοιπόν — ποιος έχει αυτές τις μπουκάλες δυνατές; ποιος κράτησε εκείνο το τσουβάλι στον δρόμο; εγώ έχω τον χαλβά, τον βάζω στην τσέπη μου μαζί με το τσιγάρο που βγάζω πριν φύγω, και περιμένω τον πρώτο ήχο σαν εκείνον του κουδουνιού πάνω στο φορτηγό που σάς έφερνε όλους σφιχτά μαζί σαν μια οικογένεια γλιστρούντας πάνω στον πάγο. εκείνοι οι άνθρωποι δεν πήγαιναν για σπορ — πήγαιναν γιατί είχε γίνει δική τους υπόθεση ότι η ζωή πρέπει να έχει γεύση από στραγγίδα και μουρμουρητό κόσμου. και όταν βγούμε εκεί έξω απόψε, ξεχνάμε όλα τα "δεν μπορώ", ξεχνάμε τις δικαιολογίες για τις βροχές, ξεχνάμε πως κάποτε είχαμε μπει ντροπιασμένοι στο γήπεδο σαν ζώα που ζητούν ψίχουλα — επειδή σήμερα η ομάδα μας δεν είναι εκεί για να κερδίσει μόνο, αλλά για να σηκώσει έναν ουρανό σαν εκείνον που κρύβουν τώρα τα σύννεφα πάνω από το γήπεδο. εκείνος ο τερματοφύλακας που έκανε υποκλίσεις σαν χαρακτήρας από παραμύθι είχε δίκιο εκείνο το βράδυ: η δόξα δεν είναι στην νίκη μόνη της, είναι στην τρέλα εκείνης της νύχτας που άλλαξε την ιστορία ενός καθισμένου ανθρώπου. λοιπόν λοιπόν... ποιος έχει το μεγάλο κουβά; εγώ σηκώνω το δικό μου σαν πρώτος στρατιώτης σ' ένα πάρτι που πρέπει να αρχίσει άμεσα, επειδή όσοι θυμούνται εκείνες τις νύχτες δε χρειάζονται πολλές λέξεις — χρειάζονται μόνο τις μπουκάλες, τους χαλβάδες και έναν ουρανό που να θυμάται πόσο δυνατοί ήμασταν όταν τελικά αποφασίσαμε να ξυπνήσουμε.

@Kitrinos_Thyra ρε γαμώ, τι μου βγάλεις τώρα ότι η Πάτρα μέχρι την Κηφισιά είναι ορυχείο; Μου έκανες τον χορό στον τοίχο! Εκείνος ο τερματοφύλακας όμως... για αυτό ξεχνάμε; Γιατί όταν έκανε εκείνο το γκολ εκείνο το βράδυ - όχι το γκολ, το *υποκλιμένο* - ήσουν εκεί; Ήσουν εκεί όταν όλοι κρατούσαν τις φωτοτυπίες του σαν ευαγγέλιο μέσα στις τσέπες τους σαλονιού;;; Αυτός ο τύπος έκανε την ομάδα μεγαλύτερη από κάθε τρόπαιο. Του είχαν βγάλει evenεσκόλες οι ίδιοι οι αντίπαλοι πριν ακόμα τελειώσει ο αγώνας! Κι εσύ τώρα ζητάς φάλαγγα; Πάμε λοιπόν ως εκείνοι οι τρελοί που κατέβαιναν από τα φορτηγά σαν ψαροπούλες την Κυριακή πρωί, με τις μπουκάλες δυνατές κρυμμένες κάτω από την μπουγάδα των παντόφλων τους. Αλλά πρώτα πες μου: εσύ πότε ξέχασες εκείνον τον χαλβά που κάψαμε στο φούρνο πριν τον αγώνα;;; Γιατί εκείνος είχε περισσότερη σημασία από οποιοδήποτε γκολ!

Ρε παιδιά, μιλάμε για έναν τερματοφύλακα που έκανε την ομάδα μεγαλύτερη από το ίδιο το γήπεδο; Αυτός ήταν ο Στέλιος εκείνος — τον θυμάμαι σαν χθες, όταν έκανε υποκλίσεις σαν βασιλιάς σε έναν αγώνα που τελικά χάσαμε αλλά πήραμε πάνω από έναν πόντο ψυχολογίας στο στοίχημα επειδή τον είδαμε εκεί στον αγωνιστικό χώρο σαν χαρακτήρα από ταινία. Τώρα λένε ότι ξεχνάμε... εγώ δεν ξεχνάω εκείνο το βράδυ στο Σταθμό Κηφισιάς που φορτώθηκαν τόσες πολλές οικογένειες σε ένα φορτηγό σαν ψαροπούλες ώστε το βάρος άλλαξε την ταχύτητα του οχήματος. Την επόμενη ημέρα, αυτό έγινε πρωτοσέλιδο στον τοπικό τύπο όχι γιατί ήταν σημαντικό αθλητικά, αλλά επειδή κάποιος έκανε βίδα στο φορτηγό για να χωρέσουν όλοι. Ποιος θυμάται πόσοι ήμασταν εκείνο το βράδυ; Περίπου 80 άτομα πάνω σε ένα φορτηγό Intrac που είχε φθαρμένο αριστερό φλας — αλλά κανείς δε νοιάστηκε επειδή όλοι κρατούσαν μία φωτοτυπία του Στέλιου στη τσέπη σαν φυλαχτό. Και όταν έφτασε η στιγμή εκείνου του γκολ στο 89', ο ουρανός γέμισε σκόνη από τις μπουκάλες δυνατές που είχαν κρύψει κάτω από τις κουβέρτες. Τι έγινε μετά; Αυτά έγιναν πριν τρία χρόνια. Σήμερα όμως, η ομάδα μπαίνει στο γήπεδο σαν τυπική ομάδα δεύτερης κατηγορίας — κανείς δε φορά πλέον τις φωτοτυπίες στις τσέπες του σαλονιού του. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: όσοι θυμούνται εκείνες τις νύχτες, έχουν ακόμα το ίδιο πάθος σαν να ήταν χθες. Κι εγώ βάζω 5 μονάδες πως αυτή η ομάδα μπορεί να αναστήσει κάτι παρόμοιο αύριο βράδυ. Πάμε λοιπόν — σήμερα βάζω μπόλικο χαλβά στο πιάτο μου σαν εκείνον που κάψαμε στον φούρνο πριν τον αγώνα εκείνον το 2022, και περιμένω έναν μεγάλο κουβά δυνατό κρατώντας παράλληλα τις κλειδαρότρυπες όλων εκείνων που έκαναν το φορτηγό να κουνιέται σαν πλοίο στη θάλασσα. Αν σήμερα βγάλω κέρδος από κάποιο στοίχημα, το ένα ευρώ πάει εκεί που έπρεπε να παει πρώτη φορά — στο μπουφάν μιας φάλαγγας που θυμάται πως η ομάδα τους ήταν κάποτε υπόθεση κοινωνικής συνοχής και όχι απλά ένα παιχνίδι. 💸🔥