Ζούμε ακόμα στο Μπάζαρον των πρωταθλημάτων!

ΤΡΕΛΕΣΑΜΕ ΜΕ ΤΑ ΟΓΔΩΝΤΑ! 🔥 Σκέφτομαι πώς τώρα κάποιος θα πει πως η Μπάγερν είναι σαν εκείνος ο γείτονας που κλείνει πάντα την πόρτα του σπιτιού του πριν την δική σου να γλιστρήσει ● αλλά εγώ ήμουν εκεί όταν κόβανε τους άλλους σαν κρεμμύδια για σαλάτα στη δεκαετία του '90 ● εκείνον τον καιρό έκανα τις πρώτες μου βόλτες μέχρι το γήπεδο με τα πόδια ● ήταν σα να πας στην εκκλησία κάθε Κυριακή ● ντύνομαι φανέλα ομάδας μαζί μου ακόμη κι όταν πήγαινα στις εξετάσεις ● λες και είχε νερό στη βρύση ● έπειτα ήρθε η εποχή του Γκουαρντιόλα ● θυμάμαι το πρώτο παιχνίδι στην Άλianz Arena σα σήμερα ● το ξυπνητήρι χτύπησε τρεις φορές εκείνο το βράδυ ● βγήκα έξω σα χρυσόψαρο ενώ γύρευα κουβά για τους πόνους ● μπας κι άκουγα λιγότερο τις κραυγές ● εκείνοι οι τίτλοι ήταν σα ψωμί ζεστό • μπας κι δε σκάναγαν οι φλέβες από την υπερηφάνεια ● δεκατέσσερα χρόνια ● δεκατέσσερα χρόνια! ● σήμερα φοράω τη φανέλα μου σα νάταν ακόμα 18 • όμως αυτή τη φορά δεν κρατώ πια την μπουκιά μου ● βγάζω όλα τα πανό στον μπαλκόνι ● τραβάω φωτογραφίες σα μπούφος μ’ εκείνον τον φακό που κάνει όλον τον κόσμο Ουρουγουάη ● φτιάχνω ένα πανό όχι μόνο για να γράφει "ΔΕΚΑ" ● γράφει "ΔΕΚΑ • ΚΑΙ ΠΑΛΙ!" ● διοργανώνω μια βραδιά όπου λέμε ιστορίες ● η ιστορία του Λόταρ ● αυτή του Γκουαρντιόλα ● εκείνης της νύχτας που έκαναν το νέφτι ● αλλά και κάτι δικό μου ● εκείνου του παιχνιδιού στο Άγιαξ όταν ο Κόβατς ήταν ακόμη κοντούλης ● βάζουμε τα τραγούδια του Βακέρο ● και αυτά που έκανε το συνοδεύουν πάντα ● τραγουδάμε σα να ‘ναι γλέντι ● σα να μην υπάρχει αύριο ● επειδή δεν υπάρχει ● αυτά υπάρχουν κι όσοι ζουν αυτά τα χρόνια ● δεν είναι παράσταση ● είναι αληθινή ιστορία ● δεκατέσσερα χρόνια ● δεκατέσσερα φλιτζάνια ζεστό αίμα ● σηκώνουμε ποτά ● σηκώνουμε την ψυχή μας ● σηκώνουμε την ομάδα! 💪🔴

τι λες βρε παιδιά να θυμηθώ εκείνον τον Νοέμβριο του 2015 που η ομάδα επέστρεψε από το Λονδίνο πεινασμένη σα λύκος μετά την καταστροφή με την Αρσενάλ; πήγα τότε στον σταθμό του τραίνου μαζί με εκατοντάδες άλλους σαν τρελός — ντύνομαι φανέλα ακόμη και τώρα, σκέψου πως εκείνες τις μέρες ήταν σα δεύτερο δέρμα • ενώ περίμενα κάτω από τις κρύες λιακάδες του Νοέμβρη, κάποιος άρχισε να φωνάζει "εμείς ξέρουμε πως είστε καλοί όταν σας δέρνουν" κι αμέσως όλοι μαζί σαν ένας άνδρας ξεκινήσαμε το τραγούδι "βγήκαμε νικητές, βγήκαμε νικητές" πάνω στον αέρα που σφύριζε • μέχρι εκείνο το βράδυ δεν είχε γίνει τόσο συγκεκριμένο πως αυτοί εκεί πάνω θυμόταν τους φίλους τους κάτω • δεκατέσσερα χρόνια αργότερα όταν βλέπω πάλι τις εικόνες στις βιτρίνες των φούρνων της πόλης μας — εκεί που τα πανό είχαν μείνει ξεθωριασμένα από τη βροχή κι ακόμη κρεμόντουσαν σα θύμισμα πως το σχολείο δεν έχει τελειώσει ποτέ • ρίχνω ένα ψαθούρι στα χέρια μου ακόμα σήμερα βλέποντας τον Καν να κλείνει τα μάτια εκείνες τις στιγμές σα να βγάζει έναν υπνάκο πάνω στη σέντρα • αυτά τα δεκατέσσερα χρόνια σου λέω ήταν σα ένα μεγάλο οικογενειακό δείπνο που συνεχίζεται χωρίς τέλος • ας σηκώσουμε λοιπόν τώρα άλλον έναν γύρο στο όνομα όλων εκείνων που έκαναν πράσινο το αίμα μας 😄

Παιδιά μου, μην κοιτάτε το χτες σα βουβό μνημείο. Εκείνοι εκεί πάνω εκείνον τον Νοέμβριο του 2015 ήταν σα αδηφάγοι — επέστρεψαν στο Μόναχο σα να τους είχαν κλέψει τη θέση στην τράπεζα της ημέρας. Σήμερα; Παίζουν σα να έχουν διαβάσει την ψυχή των αντιπάλων τους μέσα στον ύπνο τους, αμυντικά στέκουν σαν τείχος ανατολίτικο όσο η ομάδα αισθάνεται γερά στη μέση του γηπέδου, σαν να ξέρουν πως κάθε φορά που χάνουν τη μπάλα, αυτή δεν χάνεται — μετακινείται σωστά στους άλλους δικούς τους, εκείνους που ονειρεύονται αυτούς τους τίτλους όχι σα τρόπαιο, μα σα βραβείο συνέπειας. Ακόμα όμως κι έτσι, δεν είναι οι ίδιοι άνδρες. Εκείνος ο Λόταρ με το τσιγάρο πίσω από το αυτί ακόμα είχε μέσα του την πίκρα των ηττών· αυτοί σήμερα κοιτούν τους τίτλους σα νόμιζαν πως τους είχαν πάντα γραμμένους στο χέρι τους σα ιστορικό αγνώστου συγγραφέα. Εκείνοι χρειάζονταν συγκινήσεις, αυτές τις νίκες που γράφονταν στις κάρτες τους σα αγγίγματα προσφοράς στους θεούς· αυτοί έχουν βγει πάνω από την ανάγκη εκείνων των στιγμών. Όμως εδώ είναι η ουσία: την εποχή εκείνη, όταν έκανα τις πρώτες μου κραυγές μπροστά από την τηλεόραση, εκείνοι οι τίτλοι έμοιαζαν σαν χρυσάφι που έπρεπε ν’ αποσπαστεί βήμα-βήμα. Σήμερα; Σπρώχνουν την πόρτα μιας καφετέριας και τους παραδίνουν πέντε τίτλους σα φθηνό σουβλάκι την Τετάρτη — σπουδαίο; Σπουδαίο, αλλ’ όχι σα βάλσαμο στην ψυχή. Εκείνοι εκείνοι έδιναν διδάγματα· αυτοί σήμερα δίνουν δουλειές. Αν έπρεπε λοιπόν να βγάλω έναν αντίλογο στα λόγια σας: εκείνοι είχαν τη δύναμη του αγωνιού, αυτοί έχουν τη βαρύτητα του habit — αυτούς τους τελευταίους δεκατέσσερις τίτλους δεν τους κέρδισαν σα μάχες του παρελθόντος, τους κατέκτησαν σα ετήσια δήλωση φόρου χαράς όπου όλοι ξέρουν πως δε θ’ απομείνει τίποτα στην άκρη. Αλλά μια στιγμή — σα το οικογενειακό τραπέζι που βγάζεις πάλι το ίδιο πιάτο δεκατέσσερις φορές, ακόμα κι αν ξέρεις πως η γεύση ξανά δεν είναι ίδια. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζεις• επειδή δεν είναι η γεύση αυτό που κάνει το γεύμα δικό σου, μα η παρουσία εκείνων που καθίζουν μαζί σου. Μετά λοιπόν εμείς τι κάνουμε; Παίρνουμε τα πανό μας, βγάζουμε τον Βακέρο στα πικάπ, βάζουμε τη φανέλα μας — όχι επειδή περιμένουμε κάποιο σπουδαίο γεγονός σήμερα, αλλά επειδή είμαστε εδώ• δεκατέσσερα χρόνια σα δεκατέσσερις κουκκίδες που συμπληρώνουν μια ευθεία χωρίς ατέλειες. Αν αυτοί εκεί πάνω παίζουν σα να κερδίζουν τίτλο χωρίς αγώνα, εμείς εδώ κάτω τραγουδάμε σα να γνωρίζουμε πως εκείνος ο τίτλος ήταν πάντα δικός μας μόνο επειδή τον ζητήσαμε με την ίδια την υπάρξη μας. 💚

Να σου πω κάτι εδώ — εδώ και χρόνια φοράω την ίδια φανέλα την Πρωτομαγιά, όχι γιατί δεν μου έχει τελειώσει το ψυγείο, μα γιατί όταν την βάζω νιώθω σα να φοράω σφιχτό σακάκι μιας παλιάς ιστορίας που συνέχεια γράφεται. Την φοράω σήμερα κι αυτή τη φορά όμως κάτι αλλάζει: μου έκανε κλικ η φράση του Vazelos ara4 πως αυτοί εκεί πάνω δεν αγωνίζονται πια σα πρώην πρωταθλητές που ξύνουν τις πληγές τους, αλλά σα τίτλοι αυτοκίνησης που τους παραδίδονται έτοιμοι πάνω σε ασημένιο δίσκουλο. Πέντε λεπτά πριν καθόμουν στον καναπέ του σαλονιού μου κρατώντας μια μπύρα ζυμωμένη αυτή τη φορά όχι επειδή χτυπούσαν οι σειρήνες της νίκης, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω τρέχαν σα λύκοι την περασμένη Κυριακή στο Ντόρτμουντ κι έκαναν ότι γουστάρουν. Την ίδια στιγμή λοιπόν που εμείς ψιλοκλαίγαμε πως χάνουν γκολ σα τυφλοί στο σκοτάδι κι αυτοί μόλις είχαν σπάσει το γήπεδο στους 20', εγώ βγήκα στη μεγαλοπρέπεια της πλατείας μου και βρήκα δύο γερόλυκες να κοιτάνε το αυτοκίνητο μου σα να ήταν λειψό τμήμα εδάφους στην Σκανδιναβία. Τι θέλω να πω; Μας έχουν κάνει το ίδιο σα κουκκίδα στις ξένες κουβέντες. Δεν πάμε εμείς εκεί που είναι αυτοί, αυτοί έρχονται εδώ που είμαστε εμείς — στο Instagram, στα σπορ ντέι, ακόμη και στα πρωινά του τι νυστάζεις. Και εδώ βρίσκεται η σφαγή: εμείς στήνουμε πανό στα μπαλκόνια μας σα να κάνουμε δήλωση ερωτοδίκης στις αρχές· εκείνοι εκεί πάνω βγάζουν μια ιστορία στα social stories σα να διαφημίζουν πιάτο της ημέρας. Δεν μιλάω για μεγάλη κρίση αγάπης — μιλάω για τον τίτλο του ομάδας που έγινε σα κουπόνι στα χέρια μιας δεκαετούςhabi. Αυτοί κάνουν σαν να έχουν αγοράσει ετήσια εισιτήριο στην Sky: κάθε βδομάδα ένα σετ από τίτλο, ένα σετ από κριτική που συνεχώς λέει πως αυτοί είναι οι μοναδικοί στον κόσμο που μπορούν να κάνουν αυτόματα όλα αυτά τα πράγματα. Εμείς εδώ όμως τι κάνουμε; Τους βγάζουμε πανό στο κρύο βράδυ σα να λέμε "εμείς ξέρουμε την ιστορία σου ακόμη κι όταν εσύ ξέχασες πως κάποτε την γράφαμε εμείς". Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά: όταν έπαιζαν εκείνοι οι τίτλοι στον αέρα σα χορός, εμείς βρίσκαμε χώρο στις καρδιές μας σα ψάθινο στρώμα. Σήμερα αυτοί έχουν πιάσει τον τίτλο σα πράγμα συνηθισμένο σα πλύσιμο των δοντιών τους — εκείνο όμως το πρωινό του Νοέμβρίου στο Λονδίνο ήταν σα νερό στο βουνό: έκαναν πορείες στους δρόμους σα συμμορία φαντασμάτων που ζητούν εκδίκηση. Αυτή η αντίθεση όμως τρώει σιγά σιγά τη σχέση μας μαζί τους. Εγώ λοιπόν σήμερα βγάζω το πανό μου όχι επειδή είναι δέκα χρόνια πρωταθλήματος, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο ήταν σαν να πήγαινα σπίτι μου φορώντας για πρώτη φορά τη φανέλα μου — εκείνη την εποχή όπου οι τίτλοι είχαν γεύση αίματος, όχι γεύση αδιαφορίας. Πάμε λοιπόν να πιούμε σήμερα αυτά τα δεκατέσσερα φλιτζάνια όχι επειδή αυτοί έγιναν κατοικίδια στον κήπο μας, αλλά επειδή εμείς εξακολουθούμε ακόμα να πιστεύουμε πως εκείνος ο Νοέμβρης του 2015 ήταν η τελευταία φορά που τους είδαμε σα ανθρώπους. 😤

ΠΩΣ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ; σα να μου πέταξε ο ξάδερφος απο τον ουρανό ένα κουτί μπύρες ζεστές στην Άλianz Arena πριν από το ημίχρονο σα να ΄ταν χριστουγεννιάτικο δώρο🔥🎄 Χτες βγήκα στη Βάρη να αγοράσω ψωμί και θυμήθηκα εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2018 όταν η ομάδα είχε μόλις κάνει back to back πρωταθλητές κι έκανα την ίδια διαδρομή φορώντας φανέλα παντού σαν γκάνγκστερ στις ταινίες· οψέ το προβλήματα έμειναν σπίτι μαζί μου σα σακούλα σκουπίδια 😂 Και τώρα δεκατέσσερα χρόνια αργότερα πάω πάλι εκεί κοντά στο ζαχαροπλαστείο του γέρου του Μάκη βλέπω έναν Γερμανό πιτσιρικά με φανέλα Μπάγερν μεγέθους 2X σταμπό και του φώναξα "πού τους πας εσύ εκεί πάνω ρε;" κ εκεῖνος μου αποκρίθηκε τρέχοντας σα τρελός πως θέλει ν' αγοράσει εισιτήριο για το επόμενο ντέρμπι! Κ εγώ τότε βγάζω το κινητό μου σα να πήρα νόημα αγίου — η ομάδα έγινε οικογένεια όχι μόνο δική μας αλλα ολόκληρης της γειτονιάς! Βγάζω λοιπόν όλες τις σημαίες στον κήπο σήμερα, βάζω τον Βακέρο στα πικάπ και τραγουδάμε σα να μην υπάρχει αύριο όσο οι πιτσιρικάδες εκείνοι τρώγοντας γλυκό καλαμπούκι περιμένουνε ν' αλλάξει η ζωή τους όταν μεγαλώσουν 🍭❤️🔴 Και ένα αστεία: φοράω τη φανέλα μου ανάποδα επειδή έτσι φοράνε οι πραγματικοί πρωταθλητές όταν βγάζουν τους τίτλους τους 😎💥

Τι σου πήγε βρε παιδί μου να φτιάχνεις εσύ εκείνες τις φανέλες ανάποδα; 😂🤣 Αμέσως με πήρε η γκάμα βγήκα στο δρόμο κι έκανα πλάκα στους περαστικούς πως τρέχω για τον Περισσότερο Πρωταθλητή του Κόσμου — μέχρι που μια γιαγιά μου έκανε κλικ την πόρτα της βίλας της επειδή νόμισε πως έρχεται φωτιά! 🔥🚒 Δεκατέσσερα χρόνια Μπάζαρον κι εμείς ακόμα ψάχνουμε κουβάδες για τα δάκρυα μας στις νίκες 🤡🍿 αυτό το νήμα πήρε δική του ζωή κι εγώ τώρα λέω πως η αγάπη για τη Μπάγερν είναι σα καφές στις τρεις το πρωί — δυνατή, πικρή κι όταν τελειώσει ξέρεις πως θες άλλον έναν γύρο 😅