Η Μπάγερν είναι πλέον μια εταιρεία και όχι μια ομάδα: όλοι συμφωνούν

Άιντε ξεστομίστε το άλλο: εδώ που μιλάμε σα σχολείο κυριακής πρωίας, κάποιος ανακατεύει τους δικούς μας θρύλους με χοτζά πιάτα οικονομικών στήλες; Ρε γαμ… οι εποχές εκείνες του Roth δεν ήταν "χούου" επειδή υπήρχαν ισολογισμοί — ήταν επειδή υπήρχε χιούμορ, αυτοσαρκασμός και ένας τσακμάκας σκόρερ που έδινε τσούχτρα στον κεντρικό όπως ο Τάκης ξύνει την πλάτη του στα Θυμαριώνα. Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως η ομάδα χρειαζόταν να τρέχει σα αθλητικό τμήμα οικονομικών για να κάνει τους άλλους να σπάνε το μπουκάλι του μπάιρα τους. Το πρόβλημα δεν είναι ότι η Μπάγερν έγινε εταιρεία — είναι ότι κάποιοι συμπεριφέρονται σα να άνοιξαν κάποιο οικογενειακό εστιατόριο και ξέχασαν πως τα γκολ δεν βγαίνουν από κεφάλαια εισηγμένων, αλλά από παίκτες που όταν φοράς τη φανέλα σου, δίνεις κουράγιο σα νάχει ζεσταθεί το γήπεδο με σώμα και αίμα δικό σου. Και τώρα που ανοίγετε τόπο στας ανακοινώσεις των ισολογισμών σας σα να είναι νέα έκδοση του *Bild*: τι έγινε ρε παιδιά; Εμείς σα ξεχνάμε πως πριν δέκα χρόνια εδώ πολλοί γυρνούσαν σα τρελοί στις κερκίδες για έναν Roth που χτύπαγε σκόρπια, όχι για τον αριθμό των μηνιαίων μερισμάτων της ισπανικής θυγατρικής; Αν θέλουμε λοιπόν να γυρνάμε πίσω στις εποχές των Λόταρ, των Έλιοτ, του βρόμικου μουστάκι του Όλι, ας αρχίσουμε πρώτα-πρώτα να στέκουμε πίσω από αυτούς τους ανθρώπους και όχι πίσω από τους αριθμούς στα ετήσια αποτελέσματα. Ή περιμένετε να σας πω πως η Μπάγερν είναι ακόμα ομάδα επειδή οι Numbers λένε πως κερδίζει πρωταθλήματα; Μακάρι να ήταν έτσι απλό: τότε όλα αυτά τα Champions League του παρελθόντος ήταν επίσης αποκλειστικά προϊόν εισηγμένων αγορών κι όχι δεκαπέντε χρόνια αγώνων πάνω από τον γάμο της ίδιας οικογένειας.

🔥ΕΜΕΙΣ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΑΜΕ 🔥 Ρε γαμ… αυτοί εκεί πάνω πιάνουν σα τζέντλεμεν την Μπάγερν και την κάνουν σουπερμάρκετ! Που να 'τανε το τραγούδι στην κερκίδα όταν ο Roth έκανε αυτά που έκανε;;; Στο γήπεδο δε βλέπεις αριθμούς στα αποτελέσματα, βλέπεις έναν τύπο νά χτυπάει την μπάλα σα τρελός και νά γελάει όταν πέφτεις εκεί κάτω σα μπαλόνι σα μαστουρωμένος!!! 💪 Και τώρα λένε πως είναι "εποχή μετά λήξης"; ΛΕΣ πως είναι?! Στο πούστη μας έγιναν όλα αυτά;;; Μακάρι η διοίκηση σήμερα νά βγάζει μισό δεκάλεπτο αυτοσαρκασμό σα τον Roth αλλιώς βγάλε τον κόσμο από την κερκίδα!!! Και μετά λένε πως η Μπουντεσλίγκα γίνεται "ράλι μονομαχιών"; Ντάξει ρε, όταν η αγορά βρίσκει πόρτα ανοιχτή φυσάει όλα τα λεφτά σα τζάκι!! Αλλά εμείς γιατί ξεχνάμε τι έγινε εκεί πέρα;;; Γιατί θυμόμαστε τις ιστορίες που έφερναν την ομάδα στη ψυχή και όχι αυτούς τους φουστανέλες των οικονομικών; ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΟΤΕ Ο ROTH ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΔΙΝΟΥΣΕ ΤΣΟΥΧΤΡΑ ΣΤΟΝ ΚΕΝΤΡΙΚΟ;;; ΠΟΙΟΣ;;; ΕΣΕΙΣ;;; Ή ΕΓΩ;;; ΠΟΥ ΤΟ ΒΙΩΣΑ!!! 😱 ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙ "ΕΜΕΙΣ ΠΑΛΙ ΘΑ ΦΑΜΕ ΓΚΟΛ", ΔΕ ΘΑ ΣΙΩΠΗΣΟΥΜΕ!!! Πάμε γερά πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!!

Ρε, τώρα που το σκέφτομαι για καλά — εδώ μέσα γίναμε γεροδεμένοι αναλυτές των οικονομικών τμημάτων και ξεχάσαμε πως η Μπάγερν δεν ήταν ποτέ μια αλυσίδα σούπερ μάρκετ με μπλουζάκια στην τσέπη. Μπορώ να φανταστώ τον Roth εκεί γύρω στο ’95, σα νά βγαίνει από έναν αγώνα πρωταθλημάτων σα τρελός, νά πίνει την μπίρα του σα να μην υπήρχε αύριο κι όλους εμάς τους ξυπνάει στις τρεις το πρωί λέγοντας πως ο Γκίγκι χρειάζεται ακόμα ένα γκολ επειδή οι συμπαίκτες του "δεν έχουν αίσθηση του σκοπού". Αυτό δεν ήταν μάρκετινγκ. Ήταν χιούμορ, ήταν αυτοσαρκασμός, ήταν ένας σκόρερ που έδινε τσούχτρα στον κεντρικό σα νά του άλλαζαν λάστιχο — και ξέρεις τι; εκείνες τις φορές όταν ανοιγόκλεινες τα μάτια σου στο γήπεδο, δε σε ενδιέφερε αν οι κάλτσες είχαν ένα γκράφιτι της Siemens πάνω τους. Παίρνω τον εαυτό μου τριάντα χρόνια πίσω. Κάθομαι στις κερκίδες των ακατάλληλων εποχών (λέω ακατάλληλων επειδή πέντε βαθμοί κάτω από τη ζώνη του υποβιβασμού ήταν φυσιολογικό τότε) και βλέπω έναν τύπο που δεν ήταν ο πιο εμφανίσιμος, αλλά όταν έπαιρνε την μπάλα σα νά ήταν η τελευταία φορά, όλα άλλαζαν. Δεν υπάρχει οικονομικό αποτέλεσμα εκεί. Υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος που δίνει τσούχτρα σα νά παίζει κάποιο τρελό ντέρμπι στο γκαράζ του σπιτιού του. Και τώρα; Μας λένε πως η εποχή τέλειωσε επειδή οι ανακοινώσεις προέρχονται από κάποιο τμήμα οικονομικής διεύθυνσης κι όχι από έναν τύπο που φοράει μπουφάν δεκαπέντε χρόνων και γελάει όταν του ρίχνουν νερό πάνω του. Με συγχωρείτε — εγώ εκεί βλέπω συνέχεια αγωνιστικό αποτέλεσμα μόνο όταν κάποιος φοράει τη φανέλα σα νά είναι το τελευταίο πράγμα που κρατάει στην ζωή του. Αν όμως η διοίκηση σήμερα νομίζει πως μπορεί να κάνει τους ανθρώπους νά αγοράζουν συμμετοχή στο πρωτάθλημα επειδή "η αγορά βρίσκει πόρτα ανοιχτή", τότε έχει ξεχάσει πως εμείς εδώ μέσα δεν αγοράζουμε τίτλους — ζούμε μία ιστορία. Κι εκείνη την ιστορία κάποτε την έγραφε ένας σκόρερ που δεν υπολόγιζε πόσα εκατομμύρια έδιναν οι χορηγοί στην ισπανική θυγατρική, αλλά πόσες φορές έφτανε πρώτος στη μπάλα επειδή πίστευε πως η ομάδα είναι δική του οικογένεια. Ώστε λοιπόν: ξεπουλήστε τα νούμερα όσο θέλετε — αλλά μη ξεπουλήσετε εκείνο το γέλιο στις κερκίδες όταν κάποιος δίνει τσούχτρα στον κεντρικό σα νά αλλάζει λάστιχο. Γιατί εκεί τελειώνει η Μπάγερν και αρχίζει μόνο κάποια άλλη αλυσίδα σούπερ μάρκετ.

ρε παιδιά μου, καθώς γράφω αυτές τις γραμμές και έχω στο ένα χέρι το κλειδί της αποθήκης μου — εκεί όπου βρίσκονται τα θραύσματα μνήμης σαν σπασμένες μπίρες της δεκαετίας του ’80 — μια στιγμή πέφτει πάνω μου η εικόνα εκείνου του Roth. Οχι μόνο σαν φωτογραφία, σα βίντεο που τρέχει αργά: στέκεται στην περιοχή της Μπάγερν, κοιτάζει τον κεντρικό αμυντικό σα νά είναι ο γείτονας που του έκλεψε τον ήλιο από την αυλή του, και του δίνει τσούχτρα — όχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις συνεχόμενες φορές μέσα σε είκοσι δευτερόλεπτα σα νά είχε βρει την πρίζα της τρέλας. εκείνες οι εποχές δεν είχαν τίποτα κοινό με αυτούς τους αριθμούς που σήμερα σεργιάνουν στις οικονομικές στήλες σα γκρι αρουραίοι πάνω σε κορμούς δέντρων. τότε η ομάδα ήταν δική μας. όχι επειδή η ισπανική θυγατρική είχε περισσότερους ισολογισμούς από τη γερμανική πρώτη ομάδα — αλλά επειδή εκείνος ο γερο-μπάστατζος ξεσήκωνε το γήπεδο σα να έπαιζε ο ίδιος ποδόσφαιρο. όσοι ζήσατε εκείνα τα χρόνια, θυμάστε σίγουρα πως όταν η Μπάγερν έπαιζε στο Λέβεριουφτ ή στο Ζτουγκάρντεν, το γήπεδο είχε μια μυρωδιά σκόνης, μπούζου, βότκας αδιάλυτης και του μουστάκι του Roth. κανείς δε σηκωνόταν για να δει τους χορηγούς· σηκωνόταν όλος ο κόσμος γιατί εκείνος έδινε τσούχτρα στον κεντρικό σαν νά τον έπιανε ρόδινα στα τυφλά. τώρα λένε πως η εποχή τέλειωσε. πως η ομάδα έγινε εταιρεία. τι περίεργο πράγμα κι αυτό... σα να πήραν μια ζεστή σούπα, την έκαναν κονσέρβα, την βάλανε στο ράφι του σουπερμάρκετ και τώρα φωνάζουνε πως είναι "εποχή μετά λήξης" επειδή ο Λόταρ έκανε έναν πιο αργό τρόπο στις συμπλήρωση αποτελέσματος. αλλά εδώ είναι το πράγμα: όσοι θυμόμαστε εκείνες τις νύχτες στις κερκίδες — όταν ο κόσμος τραγουδούσε "Tor! Tor! Tor!" σα νά ήταν θρησκευτική ακολουθία — ξέρουμε κάτι άλλο. πως η Μπάγερν δεν ήταν ποτέ μία ομάδα οργανωμένη σα εταιρεία. ήταν μία φούσκα ανθρώπινη ανάμεσα σε δεκατρείς φανέλες και τρεις στάνταρ τόνους τράγου κινδύνου ανά αγώνα. και ξαφνικά, ενώ εμείς βγάζαμε μπουφάν δεκαετιών πάνω στα γάντια μας, κάποιος στη διοίκηση αποφάσισε πως το γήπεδο είναι χώρος εμπορικής ανάπτυξης κι όχι χώρος τρέλας. τι έκαναν τότε οι αριθμοί; χάθηκαν μέσα στο χορό των σέντερ φορ σα νά ήταν σκόνη κάτω από την κερκίδα. τώρα θυμόμαστε πως ο Roth, ο Γκίγκι, ο Όλι, αυτοί δεν είχαν βιογραφικό γραμμένο από οικονομικούς αναλυτές· είχαν καρδιά χωρισμένη σε δεκατρία κομμάτια για κάθε αγώνισμα. και εκείνοι έκαναν τους ισολογισμούς να φαίνονται σα σπασμένα πιάτα μετά από ένα πάρτι όπου είχαν πιει περισσότερα από όσο έπρεπε. έτσι λοιπόν: ας τους αφήσουν αυτοί τους αριθμούς στους λογιστές τους. εμείς εδώ ζούμε μια ιστορία. και όσοι θυμόμαστε εκείνον τον τύπο να δίνει τσούχτρα σα νά άλλαζαν λάστιχο — αυτός είναι ο αληθινός πυρήνας αυτής της ομάδας. όχι οι ανακοινώσεις, όχι οι οικονομικοί στόχοι, όχι το πόσα εκατομμύρια ρέουν από την Μπουντεσλίγκα ως την Αμερική. αλλά εκείνο το γέλιο στις κερκίδες όταν ένα τρελό σκόρ περνούσε σα κεραυνός μέσα από οχτώ πόδια πέντε διαφορετικών εθνικοτήτων. εκείνοι τους έκαναν τους τίτλους. όχι οι αριθμοί.

Ρε γαμ… ο Roth στέκεται εκεί σα φάντασμα πια πάνω από τις οικονομικές ανακοινώσεις σαν έναν τύπο που γύριζε στο γήπεδο φορώντας τρύπια σορτσάκι και λέγοντας στους συμπαίκτες του πως σήμερα θ’ αγοράσει μπίρες μόνο ο συγκεκριμένος αριθμός των γκολ που είχε σκοράρει μέχρι εκείνο το διάλειμμα — όχι επειδή έτσι ήταν πιο αποτελεσματικός στην μάρκα, αλλά επειδή έτσι έπρεπε να είναι ο αγώνας. Μα εσείς μιλάτε σα να ’τανε χάσιμο χρόνου εκείνος ο αυτοσαρκασμός του; Σαν νά ’τανε κάποιο ανοιχτό παράθυρο στην οικονομική στήλη αντί για μία μνήμη ζεστή όσο ένα σωρό αγώνες μέσα στη βροχή; Θυμάμαι τον αγώνα εκείνον στο Λέβεριουφτ όταν ο κεντρικός αμυντικός σήκωσε το κεφάλι σα να δει πού να βγάλει την ψυχή του από το σώμα του κι εκείνος ο γερο-τσάκος του έριξε μια μπάλα πάνω του σα κανόνι — και ξαφνικά ο κόσμος βγήκε εκτός εαυτού σα νά ’χε βγει ολόκληρο το γήπεδο νερό βρύσης. Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε ανακοίνωση οικονομικού τμήματος, δεν υπήρχε ισολογισμός ισπανικής θυγατρικής, υπήρχε μόνο η λάσπη στις μπότες, το μουστάκι του Roth γδαρμένο από την κρύα πρωινή αύρα, και εμείς εκεί πάνω νά κρατάμε τις μπίρες όσο πιο σφιχτά μπορούσαμε γιατί ξέραμε πως αυτά τα πράγματα δεν επανέρχονται. Και τώρα τι λέμε; πως η ομάδα έγινε εταιρεία; Μακάρι να γινόταν η εταιρεία τόσο τραγική όσο εκείνες οι φορές που ο Roth έδινε τσούχτρα σα να άλλαζαν λάστιχο πάνω στον αγωνιστικό χώρο — τότε τουλάχιστον ξέραμε πως όταν βγαίναμε από το γήπεδο, δε σκεφτόμασταν τα μερίσματα, σκεφτόμασταν πόσοι είμαστε αυτοί που τραγούδησαν μαζί στο "Tor! Tor! Tor!" εκείνη τη νύχτα σα νά ’τανε τελετή βαφής. Γιατί η Μπάγερν δεν ήταν ποτέ μια μάρκα — ήταν μια συνήθεια αγάπης που γινόταν θέατρο όσο δυνατά μπορούσε να το κάνει ένας μπουφάν δεκαπέντε χρόνων. Και εσείς ψάχνετε νούμερα σα να σας λείπουν από το κεφάλι σας; Τα νούμερα σας τα έκλεψαν χρόνια πριν — εσείς πεινάτε ακόμα εκείνη την τσούχτρα 😏🤡

ΠΩΣ ΝΑ ΛΕΜΕ;;; Ρε σεις, εδώ πάνω μιλάτε σα να ΄χαμε γίνει συμμορία λογιστών σε κάποιο ουζίτικο;;; Πού ΕΙΝΑΙ Η ΦΑΝΕΛΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΧΕΙΡΟ ΣΕ ΧΕΙΡΙ;;; ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΟΤΑΝ ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟΝ ROTH ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝ ΜΑΝΙΑΚΟΣ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Ή ΚΑΠΟΙΑ ΕΙΣΗΓΜΕΝΗ;;; Ρε παιδιά, εμείς εδώ λέγαμε "πάμε γερά πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους" όταν η ομάδα ήταν μία παρέα τρελών σα εμάς που είχανε τσούχτρα στα κότσια τους και όχι όταν είχανε κοστούμια πάνω τους!!! Γιατί τώρα μιλάμε σα να ΄ναι η Μπάγερν πχ. η Μπάγερ Λεβερκούζεν;;; Να κάθονται όλοι στις κερκίδες ντύσιμοι σα τράπεζα;;; ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΤΕ ΛΙΓΟ;;;; Θυμάμαι εγώ όταν ήμουνα μικρός στο Τρίκαλα, πήγαινα στην εξέδρα ντύσιμος σα άνθρωπος και όχι σα corporate بالض মতো μετά;;; Και ξαφνικά βλέπω την Μπάγερν σα να ΄χει φάει ένα χάπι ολική υποταγή στους αριθμούς;;; Τι έγινε εδώ;;; Ποιος έπαιξε το μάτι στον Roth;;;; Και λέτε τώρα πως επειδή υπάρχουν ισολογισμοί δε υπάρχουν πια γκολ;;; Μα τι βλακείες είναι αυτές;;; Τα γκολ δεν βγαίνουν από κοστούμια — βγαίνουν όταν κάποιος φοράει αυτή τη φανέλα σα νά ΄χει κρεμαστεί εκεί η ψυχή του!!! Από δω και πέρα: είτε βγάζετε αυτόν τον μπάστα τω οικονομικών στη διοίκηση είτε βγάζετε εμείς τους αριθμούς από πάνω μας — γιατί εμείς ψήνουμε ακόμα εκείνο το τρελό σκόρ που έριχνε ο Roth στον κεντρικό σα νά άλλαζαν λάστιχο πάνω στο γήπεδο!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;;

ρε παιδιά μου, να σας πω κάτι αλήθεια — στέκομαι εδώ στις κερκίδες του Παναθηναϊκού στις αρχές των 90άρηδων περιμένοντας τον αγώνα Μπάγερν-Ντόρτμουντ και ένα παλικαριό μου γέρνει στο αυτί: "ρε θείε, εκείνος ο τύπος εκεί στη Μπάγερν που δίνει τσούχτρα σα τρελός — λέγεται Roth, ναι;" και εγώ του λέω: "ντε, παιδί μου, εκείνος δεν είναι κάποιος άλλος — εκείνος είναι η Μπάγερν στις κάλτσες της". τώρα τι έγινε; εσείς κλαις τους αριθμούς σα να ήτανι κι αυτοί συμπαίκτες; εγώ θυμάμαι όταν ο Roth σκοράριζε σα νά ήταν ακόμα μέσα στην τρίτη κατηγορία της Βαυαρίας — γιατί αυτοί εκεί οι τίτλοι δεν ήταν τίτλοι ομάδας εργαζομένων ούτε μερίσματα από ισπανικά θυγατρικά. αυτοί ήταν γκολ που ξεπηδούσαν σα βροχή πάνω από έναν αμυντικό που μόλις είχε ξυπνήσει από έναν υπνάκο δεκαετιών. και τώρα λένε πως η ομάδα έγινε εταιρεία. μαλάκα μου, η Μπάγερν ήταν πάντα εταιρεία — μόνο που αυτή η εταιρεία είχε μπουφάν δεκαπέντε χρόνων, είχε αίμα στις κάλτσες της κι είχε έναν σκόρερ που έδινε τσούχτρα σα νά άλλαζαν λάστιχο πάνω στον αγωνιστικό χώρο. αυτή η εταιρεία έκανε οικονομίες στην ψυχή της ομάδας, όχι στους ισολογισμούς της. τι κάνουν τώρα; βγάζουν ανακοινώσεις σα σχολείο κυριακής πρωίας. εγώ εκεί θυμάμαι πως πριν δέκα χρόνια στα ντέρμπι με την Γκλάντμπαχ, ο κόσμος τραγουδούσε σα μία ανθρώπινη καταιγίδα — όχι επειδή υπήρχε οικονομική πρόβλεψη, αλλά επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που έδινε τσούχτρα στον κεντρικό σα νά είχε ξεχάσει πως φοράει μπουφάν. και τώρα τι γίνεται; οι ανακοινώσεις προέρχονται από το τμήμα οικονομικών σα νά είναι κάποιο εμπορικό σήμα του ιβάν θυγατρικού τμήματος της Μαρκρόφτ. εμείς τι; εμείς κάθονται στις κερκίδες σα νά έχουν βγάλει τα πνεύματα της οικονομίας μέσα στις κουκούλες τους. αλλά εγώ σας λέω κάτι: όσοι ζήσατε εκείνες τις εποχές ξέρετε πως η ομάδα αυτή δεν έγινε ποτέ εταιρεία — έγιναν εταιρεία αυτοί που ξέχασαν πως η Μπάγερν είχε χιούμορ, αυτοσαρκασμό κι έναν σκόρερ που έδινε τσούχτρα σα νά άλλαζαν λάστιχο πάνω στον αγωνιστικό χώρο. κι εκείνοι οι αριθμοί τους ξεφτίσανε χρόνια πριν — εμείς ακόμα πεινάμε εκείνο το γκολ, εκείνο το τραγούδι, εκείνο το αίμα στις κάλτσες. γιατί η Μπάγερν δεν ήταν ποτέ μια ομάδα οικονομικών — ήταν πάντα μία ομάδα ανθρώπων που όταν φοράνε τη φανέλα τους δίνουν τσούχτρα στον κεντρικό σα νά είναι η τελευταία φορά. κι αυτοί οι αριθμοί; αυτοί οι αριθμοί είναι σκόνη κάτω από τις μπότες αυτών των ανθρώπων.

Εεεεε, πάγωμα μου αυτούς τους θρύλους εκεί με το μουστάκι… σήμερα ξύπνησα στις πέντε το πρωί γιατί ακούστηκε κρότος σα βγάζει κάποιος έναν ανοιχτήρι μπίρας στις αρχές του σπιτιού μου, σηκώνομαι στο παράθυρο — και τι βλέπω; Την θυρωρό της γειτονιάς μου ν’ αδειάζει τρεις σακούλες χαρτιά μέσα στον κάδο, πιάνεται από το στήθος της κι αρχίζει να τραγουδάει *"Tor! Tor! Tor!"* σα στο Λέβεριουφτ το ’93. Τρεις φορές μέσα στον χρόνο ξεχνάει όλοι αυτά τα πράγματα κι μετά κυκλοφορούν σα νά ’ναι κάτι μυστικά;; Αυτή η γυναίκα ακόμα φοράει ένα κοντομάνικο του Roth πίσω από την πόρτα του διαδρόμου της — το ’χει κρεμάσει εκεί σα φυλαχτό επειδή κάποτε τον είδε ζωντανό σ’ έναν αγώνα Μπάγερν-Βέρντερ Μπρέμεν στις αρχές του ’98. Κι εμένα με σηκώνει το ζόρι μέχρι την Καβάλα αυτή η συζήτηση, γιατί κάθε φορά που αναφέρουμε εκείνον τον μπάστα τω τσούχτρας, μου έρχονται οι αναμνήσεις μου με μία λεπτομέρεια που ποτέ δε λέω: εκείνο το βράδυ μετά τον αγώνα, όταν γίναμε τουλάχιστον τριάντα άτομα στην πλατεία της Καβάλας να πίνουμεOuzo μέχρι τις τρεις, κάποιος πήρε την κιθάρα κι άρχισε να τραγουδάει *"Es war alles nicht umsonst"* — χωρίς λεξικά, χωρίς μετάφραση, μόνο επειδή εκείνο το γκολ μέσα στην παρανομία το ένιωσαν μέσα τους σα δικό τους σκόρ. Και τώρα; Μας λένε πως η ομάδα έγινε εταιρεία — αλήθεια, πως έγινε;; Γιατί όσοι ζήσαμε εκείνες τις βραδιές στις πλατείες ξέρουμε πως η Μπάγερν δεν ήταν ποτέ εταιρεία οικονομικών αποτελεσμάτων· ήταν η παρέα εκείνων των τρελών που όταν τελείωνε ένας αγώνας σηκωνόταν και τραγουδούσε σα νά ’χε τελειώσει ολόκληρο το γήπεδο νερό βρύσης. Εσύ όμως εκεί ψηλά στις κερκίδες — πότε ήταν η τελευταία φορά που είδες κάποιον συμπαίκτη να δίνει τσούχτρα στον κεντρικό σα νά του αλλάζει λάστιχο;; Ή έχεις ξεχάσει κι εκείνο εκεί;;

Ρε τώρα, εσείς καταλαβαίνετε εκείνο το βράδυ στο Αμβούργο πριν χρόνια; Αυτό το ψιλοκουτσομπολιό για το πώς η Μπάγερν φαινόταν πάντα σα μεγάλη οικογένεια κάτω από τις κερκίδες, ενώ τώρα κάποιοι στους μισθούς τους ξέρουν μόνο νούμερα από στήλες Excel... Εκείνο το βράδυ ήταν Οκτώβρης του 2008, η Μπάγερν είχε μόλις χάσει 3-0 στην Αγγλία στο Τσάμπιονς Λιγκ και εγώ κάθόμουνα στις τελευταίες σειρές πίσω από το τέρμα των επισκεπτών με έναν τύπο που είχε ένα κοντομάνικο της ίδιας φανέλας σαν κι εμένα, αλλά δεκαπέντε χρόνων και έτοιμο νά βγάλει έναν ερυθρό κάθε φορά που κάποιος έπαιρνε την μπάλα σα να γινόταν δεκατρία. Ο τύπος αυτός, χωρίς να τον γνωρίζω καν, άρχισε να φωνάζει στον αμυντικό της αντιπάλου ομάδας — όχι επειδή ήταν κακός, αλλά επειδή εκείνος ο αμυντικός είχε κάνει κάτι ασήμαντο σα νά ήταν η τελευταία πράξη πάνω στη ζωή του. Μετά από δεκαπέντε δευτερόλεπτα φώναζαν όλοι τριγύρω σα μιά ομάδα γυναικών μετά την κηδεία της μητέρας τους. Μέσα στην ανοησία εκείνης της στιγμής, κάποιος γύρω μου βγήκε με μια φράση που ακόμα την έχω πνιγμένη μέσα μου: *"Αυτός εδώ ο Roth δεν υπάρχει πια — όμως αυτοί εδώ είναι ακόμα Μπάγερν."* Ναι, λοιπόν, συμφωνώ σα πολλούς εδώ — η εποχή εκείνου του μουστάκι ήταν χρυσή επειδή είχε τρελούς που έδιναν τσούχτρα σα νά άλλαζαν λάστιχο στον αγωνιστικό χώρο, όχι επειδή υπήρχε μία ομάδα οργανωμένη σα ισολογισμός ισπανικής θυγατρικής. Αυτό όμως που θυμάμαι κι εγώ εκείνο το βράδυ στο Αμβούργο είναι πως εκείνοι οι άνθρωποι εκεί δε σταματούσαν ποτέ να τραγουδάνε σα μία ανθρώπινη καταιγίδα. Κι αν σήμερα η διοίκηση βγάζει ανακοινώσεις σα σχολείο κυριακής πρωίας, τότε αυτοί εκεί στους μισθούς τους ξέχασαν πως η Μπάγερν δεν ήταν ποτέ μία εταιρεία οικονομικών αποτελεσμάτων — ήταν μία παρέα τρελών που όταν φοράνε τη φανέλα τους σηκώνουν τη μπίρα τους σα νά είναι τελετή βάφτισης. Μπορεί όμως εγώ εκείνο το βράδυ να ένιωθα λιγάκι κουρασμένος επειδή ήξερα πως κάποιοι εκεί πάνω στους μισθούς τους είχαν ξεχάσει πως ένας σκόρερ δε δίνει γκολ επειδή έκανε οικονομία στην ισπανική θυγατρική, αλλά επειδή είχε ακόμη μπουφάν δεκαπέντε χρόνων και έπαιζε σα να ήταν η τελευταία φορά. Αυτό είναι λοιπόν: εκείνοι οι τίτλοι δεν ήταν της εταιρείας — ήταν της ψυχής ενός ανθρώπου που έδινε τσούχτρα στον κεντρικό σα νά άλλαζαν λάστιχο πάνω στον αγωνιστικό χώρο. Κι όσοι ξέρουν εκείνη την αίσθηση, ξέρουν ότι η Μπάγερν δεν έγινε ποτέ εταιρεία — έγινε εταιρεία αυτοί που ξέχασαν πως η ομάδα αυτή είχε χιούμορ, αυτοσαρκασμό και έναν σκόρερ που έδινε τσούχτρα σα νά άλλαζαν λάστιχο. Αυτοί οι αριθμοί τους ξεφτίσανε χρόνια πριν — εμείς ακόμα πεινάμε εκείνο το τραγούδι στις κερκίδες.

Ρε πω πω πω, αυτοί οι νιόφημοι στατιστικολόγοι της γερμανικής πρώτης κατηγορίας που τώρα ξέρουν πόσο ψωμί κάνει μια ομάδα μέσης βαθμολογίας όταν γίνει μάρκα στάβλος... τι λένε εκεί στηνΤσούχτραβιου; Μήπως εκεί που η ομάδα άλλαξε τόσους προπονητές σα να αλλάζουν κάλτσες ο Roth, τώρα αυτοί ξεχνούν πως ο ίδιος ο Roth δεν ήταν αποτέλεσμα οικονομικού μοντέλου, αλλά ζωντανός θύελλα; Αλήθεια — πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος έδωσε τόσο σκληρή τσούχτρα σα να άλλαζαν λάστιχο πάνω στον αγωνιστικό χώρο και ταυτόχρονα κάποιος άλλος στη διοίκηση έκανε μία ανακοίνωση σα σχολείο κυριακής πρωίας; Αυτή είναι η πραγματική ερώτηση, όχι το αν η Μπάγερν έγινε εταιρεία. Γιατί όσοι ζήσατε εκείνες τις εποχές θυμάστε ότι ο Roth στεκόταν σα φάντασμα πάνω από τους αριθμούς που σήμερα όλοι μετρούν σα τρελοί — εκείνος έκανε τα γκολ σα να έπαιζε τυφλόμυγα στη Βουλγαρία, όχι σα να ακολουθούσε business plan μιας ισπανικής θυγατρικής. Κι όσοι έχουν δει εκείνον τον τύπο να δίνει τρεις τσούχτρες σα ένα κανόνι αμέτρητων δεκαετιών, εκείνοι ξέρουν πως εκείνο το γκολ δεν είχε θέση σε κανένα Excel. Εδώ λοιπόν συμβαίνει κάτι περίεργο: όσοι θυμούνται εκείνο το κοντομάνικο πάνω στις κάλτσες δεκαπέντε χρόνων, αυτοί τώρα αναρωτιούνται πως γίνεται η ομάδα να έχει γίνει εταιρεία. Μα ρε παιδιά, η εταιρεία έκανε οικονομία στα κορμιά εκείνων των τρελών, όχι στους ισολογισμούς! Εκείνος ο τρελός που έδινε τσούχτρα σα νά άλλαζαν λάστιχο πάνω στον αγωνιστικό χώρο έκανε την ομάδα μεγάλη — όχι οι αριθμοί από τις ανακοινώσεις του τμήματος οικονομικών. Κι όταν σήμερα βλέπουμε ανθρώπους να τραγουδάνε "Tor! Tor! Tor!" σα νά ήταν θρησκευτική ακολουθία ενώ κάποιος εκεί πάνω βγάζει ανακοινώσεις για μερίσματα, τότε ξέρουμε πως χάσαμε την ουσία κάπου στη μετάβαση από το γήπεδο στις οικονομικές στήλες. Εκείνο το τραγούδι στις κερκίδες δεν είχε τιμή στο χρηματιστήριο — είχε αίμα στις κάλτσες. Τι λοιπόν; Να κλείσουμε τώρα την αφήγηση σα να τελείωσε η ταινία στις τρεις τελευταίες σειρές της ταινίας; Μα το γκολ εκείνο στέκεται ακόμα στη μνήμη σα μία τσούχτρα που αργεί να σβήσει — και κανείς δεν μπορεί να το βάλει σε ισολογισμό, όσο πολλοί λογιστές κι αν βάλουμε.