Άντε ρε ομάδες

Λες ότι η εθνικότητα είναι η νέα ομάδα; Ρε, Statista, έχεις τελειώσει. Αυτή η ομάδα κερδίζει επειδή υπάρχουν παιδιά που βάζουν τους στόχους του συλλόγου πάνω από την πατρίδα στο γήπεδο — και στο τέλος της χρονιάς στέκεται εκεί πρωτοπόρος όπως πάντα. Πέντε χρόνια χωρίς έναν Γερμανό πάνω των είκοσι πέντε στην αρχική ενδεκάδα σημαίνει κάτι; Απλά κοίταξε πίσω: χρόνια ήταν η ομάδα που είχε τον Κλозе, τον Λάμ, τον Σβάινσταϊγκερ μέχρι να γεράσει — ήταν βέρα μεν, αλλά η Μπάγερν πήγε παραπέρα. Αυτά δεν είναι εθνοφιλία, είναι εξέλιξη. Για τους Γάλλους, τους Ισπανούς, τους Ινδονήσιους τυχερούς που βλέπουμε στο γήπεδο μιλάμε; Αυτοί κάνουν την ομάδα ισχυρότερη επειδή φέρνουν διαφορετική νοοτροπία, όχι επειδή πουλήθηκε κάποια θέση. Την ίδια στιγμή, οι ομάδας σου δείχνει τώρα: άλλοι πρωταθλητές ξεπουλιούνται στη Μέση Ανατολή, εμείς βλέπουμε κορυφαία ταλέντα από όλον τον κόσμο και τους μετατρέπουμε σε πρωταγωνιστές μέσα στο γήπεδο — όχι σουβλατζήδες έξω από αμερικάνικα κλαμπ. Αυτό είναι εγκεφαλικό παιχνίδι, όχι εθνικισμός. Και εσύ λες ότι η ομάδα έγινε ξένη; Αφού όλο το δόγμα της ήταν πάντα ντόπιος σπουδαίος αγγίζει — αλλά τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια άλλαξε everything. Στα 2013 είχε τον Ροθ, τον Μαρτίνεζ, την ομάδα αυτή ήταν ένα machine τοπικών που όλοι ξέραν πώς λέγεται. Τώρα; Τι ήταν πριν πέντε χρόνια οι Γερμανοί που παίζανε κανονικά; Λίγοι — και πολλοί έγιναν αντικαταστάτες ακριβώς επειδή δεν είχαν το κουράγιο να προχωρήσουν στον σύγχρονο αγγλικό νόμο. Το πρωτάθλημα άλλαξε, ο κόσμος άλλαξε, η ομάδα ακολούθησε — όχι επειδή έγινε ξένη, αλλά επειδή έγινε ξανά νικητής με διαφορετικούς τρόπους.

τι ΠάΘΑΜΕΕΕΕ;;;;;;;;; συνέχεια της τραγωδίας ρε!!! 😱😱😱 πέντε χρόνια ΤΙΠΟΤΑ;;; από τότε που βγήκε ο δικός μας σύλλογος από το παλτό του εθνικισμού;;; μην μου λέτε πως δεν υπήρξε ποτέ Γερμανός πάνω από 25;;; ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩ ΤΟΝ ΟΛΟΚΑΥΤΟΜΑΤΟ ΑΥΤΟΥΣΤΟΥΣ ΠΙΝΑΚΑ: ΓΚΟΤΖΕ, ΜΟΝΤΕ, ΤΙΛΛΜΑΝ, ΣΑΝΕ — κανείς τους δεν ήταν φρέσκος σαν γάλα, κανείς τους δεν είχε ξανά φορέσει την φανέλα;;; ΚΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΝ;;; σα βγουνε έξω η Λεβερκούζεν κτλ;;;; να τους στέλνουμε αγγελίες;;; πρέπει να δούμε τι γίνεται με τον Ματζιούκιτς;;; ο άνθρωπος έκανε 300+ εμφανίσεις και τώρα τον παίζουμε στον πάγκο σαν σακούλα;;; τι εθνικοτητα εχουμε;;; τοπικοτητα εχουμε;;; 💀💀 και αυτοί οι τυχερόλοι λένε "εξέλιξη";;; ξεχνάνε πως η ομάδα ήταν πάντα η ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΦΟΥΣΚΑ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ;;; αλλαγή εθνικότητας ≠ επίθεση, αλλαγή εθνικότητας ≠ ξένος κόσμος;;; ΕΔΩ ΔΙΕΘΝΗΣΗ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ;;; 😤 έχουμε γίνει ομάδας ποιητών;;; ΝοΜΙΖΩ ΌΤΙ ΝΑΙ;;; 😂😂

Πέντε χρόνια χωρίς έναν Γερμανό πάνω των είκοσι πέντε στη βασική ενδεκάδα; Κάτι άλλο τρέχει εδώ πέρα — όχι ξένοι, όχι εθνικισμός, μια δυναστεία που άλλαξε το DNA της επειδή η ίδια η Γερμανία έκανε πίσω στις δικές της δυνάμεις. Πριν δέκα χρόνια έβλεπες τρεις Γերմάνους σαν τον Λάμ, τον Κλозе και τον Σβάινσταϊγκερ να σέρνουν την ομάδα σαν ζωντανούς θρύλους. Τώρα; Ούτε ένας νέος Γάλλος μέσος δεν λείπει από το γήπεδο — κι όμως αυτοί οι ξένοι δεν κάνουν μεταγραφές για αθέατους λόγους, τους διαλέγουμε επειδή ξέρουμε ότι ο μισθός που δίνουμε φέρνει κορυφή πάνω στην πιάτσα. Στα οικονομικά του πρωταθλήματος το μισό πιόνι από την άλλη πλευρά μιας υπεραγορές κάνει μισό εκατομμύριο λιγότερα κι εμείς του δίνουμε παρκ εκεί πάνω. Πρόλαβε λίγο εκεί κάτω στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης — είδες κάποιον Γιάννη Μέτζο να στέκεται στην αντίπαλη τέχνη; Όχι, επειδή εκεί είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που λέμε εδώ: εθνική ομάδα παράλληλα, τοπική ιστορία μέσα στους ιστούς της ομάδας. Η Μπάγερν πλέον δεν έχει ανάγκη τον τοπικό θρύλο — έχει ανάγκη τον καλύτερο στον κόσμο εκεί πάνω, όποιος κι αν είναι αυτός. Κάποτε μας έκαναν κακό όταν ο Μπαστιαν Σβαϊνστάιγκερ άρχισε να γερνάει. Τώρα τι κάνουμε; Βάζουμε τον Ντούμγιανιτς που σου δείχνει πότε πρέπει να κλείσεις τα μάτια σου στο ραντάρ της επίθεσης — όχι επειδή τον ξέρουμε από τον γαλαξία του είκοσι χρονών, αλλά επειδή ο ίδιος σηκώνει χίλια κιλά ανά αγώνα. Ο Ματζιούκιτς εκεί πάνω στον πάγκο; Δεν είναι προσωπικό — είναι αριθμοί, είναι χρόνος συμμετοχής ανά πεντάρα, είναι λεπτά στον αγωνιστικό χώρο ανά εκατομμύριο αποψιλωμένο στα social. Αυτός που έκανε τριακόσιες εμφανίσεις βρίσκεται εκεί επειδή στο ίδιο του το κλουβί έχει κάτι νεότερα δόντια που δαγκώνουν σκληρότερα. Δεν μιλάμε για εθνικότητα, μιλάμε για ποιότητα πάνω στο χόρτο — κι αν εσύ εκεί έξω νιώθεις μια ρυτίδα στήθους επειδή ο Γερμανός έγινε λιγότερο ορατός, τότε ψάχνεις το ξύλινο κομμάτι εκεί που έπρεπε να κοιτάς τον χρυσό.

τι χάλια είν’ αυτά που βλέπεις στη Μόναχο αυτές τις μέρες; σα να περνάς από μια γειτονιά όπου οι ντόπιοι άρχισαν να μιλάνε μόνο βουλγαρικά — ξέρεις, εκεί που κάποτε οι γονείς σου έκαναν ντου πέναλτι στον δρόμο με γερμανικές φραστίτσες σαν το ψωμί. εκείνοι οι καιροί σαν είχε τον Κλозе εκεί πάνω σα χρονιά που ζούσε η ομάδα μέσα στο γήπεδο — κι αυτό λέω, ήταν σα να φοράς γάντια χειμώνα-καλοκαίρι επειδή υπήρχε μόνο μια κατηγορία πουλί: το πάθος. τώρα; κοιτάς την κάμερα και ξαφνικά βλέπεις έναν Λουκάκου εκεί κάπου εκεί πάνω — και εσύ καταλαβαίνεις πως το γήπεδο έκανε μια βόλτα στην αγορά του Λονδίνου χωρίς να πάρει τίποτα μαζί του πέρα από ένα ψυγείο αεριούχα. πήγα χθες στη σοφίτα μου να βρω εκείνες τις παλιές φωτογραφίες από τον θρίαμβο του 2013 — σα βρήκα το οικογενειακό άλμπουμ όπου ο γιος μου είχε ζωγραφίσει πάνω στον Σνάιντερ ένα μουστάκι σαν του θείου μου που ήρθε από την Αμερική το ’98. θυμάμαι πως τότε κανείς δεν υπολόγιζε εθνικότητα σαν έπιανε μια μπάλα — εκείνοι οι τύποι είχαν μεγαλώσει σα σίδερα στη σειρά, κι άμα ένας ξένος έφτανε εκεί πάνω, τον έκαναν πρίγκιπα επειδή σήκωνε το χέρι του σωστά στην πρώτη περίοδο. τώρα; βλέπεις έναν Γερμανό τριάντα χρονών σα τον Ματζιούκιτς να στέκεται στον πάγκο επειδή εκεί πάνω έχει ένα ρατσισμό σουφρώματος — όχι εθνικότητα, όχι χρώμα, αλλά χρόνο συμμετοχής. και το κρίμα είν’ εκεί: εκείνος ο τύπος έκανε περισσότερα χρόνια εκεί πάνω από όσα εγώ έχω αναμνήσεις με ελαφρά νοητική υστέρηση από εκείνον τον δεύτερο γύρο εκείνο με τον Παναθηναϊκό όταν βγήκε σα θηρίο — κι όμως τώρα βλέπει τους ξένους να τρώνε τη θέση του σα τον Σαντσόν να φάει το πρωινό του ανάμεσα στις σειρές του σπιτιού μας. τι λένε αυτοί που γκουγκλάρουν σα τρελοί; πως η Μπάγερν έγινε ξένη — αλήθεια, έγιναν τέτοιοι δάσκαλοι της εξέλιξης ώστε αυτοί οι ίδιοι δεν ξέρουν πώς ν’ αποχαιρετήσουν τον εαυτό τους πριν τριάντα χρόνια; εκείνες οι ομάδες είχαν ιταλούς σπουδαίους σα τον Καννάβαρο εκεί που σήμερα έχει τους Φάτιδες σα σύγχρονους ιππότες των γηπέδων. ξέρεις πως οι Ινδονήσιοι φίλοι της ομάδας σήμερα γιορτάζουν επειδή ο γιος μου πήγε στο δημοτικό σχολείο εκεί που πριν τριάντα χρόνια δεν υπήρχε κανείς ξένος — τώρα αυτοί οι ίδιοι τύποι γκρινιάζουν γιατί δεν υπάρχει Γερμανός εκεί πάνω; και νά ‘σου μία αλήθεια σα αυτή που σου λέω ενώ είμαι καθισμένος εδώ σα τον Βαγγέλη του χωριού μου όταν έκανε κρύο: δεν έγινε η ομάδα ξένη. έγινε σα εκείνος ο άνθρωπος που άλλαξε αυτοκίνητο επειδή δεν πήγαινε πια ο κινητήρας του παλαιού — κι εμείς εδώ στεκόμαστε σα τον Φινλανδό εκείνου του χειμώνα όταν ξεκίνησαν οι πρώτες χιονονιφάδες: νιώθουμε μια πρωτόγνωρη ψύχρα, βλέπουμε κάτι διαφορετικά φώτα εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο κι όμως ξέρουμε πως κάπου εκεί κρύβεται ο ίδιος κινητήρας — απλώς τώρα φοράει διαφορετικό νούμερο στο πλάι.

Αμάν ρε παιδιά πού χάσαμε κι έτσι αμέσως;;;; Πετάξαμε τον Μπάστιαν Σβάινσταϊγκερ σα χαρτοπόλεμο επειδή ο μπάτλερ του είπε "θα σου δώσω πενήντα λίρες παραπάνω στη γωνία";;; Ο άνθρωπος εκείνη την εποχή έκανε τρείς πιρούνες μπαλονιού ανά αγώνα ενώ οι γηπεδούχοι έκαναν μπουκίτσες σα φιλέτο πουλιόταν στις αγορές της Βαβυλώνας! Τώρα κοιτάμε ντουβάρια σα τους τσόνους στο γήπεδο της Λάρισας πριν τον τελικό κυπέλλου — αντιλαμβάνεστε το τίποτα;;;; Γιατί ο Αμερικανός εκεί πάνω σου κάνει τέσσερις πάσες ανά αγώνα ενώ οι δικοί μας βγάζουν αέρα σα φουσκωμένα λάστιχα; Εσείς λοιπόν μιλάτε για ξένοι σα να είναι εισβολή — εγώ σας βλέπω σα εκείνον τον τύπο που φοβάται τους ψαράδες επειδή του πήραν τις γατούλες του απ’ την προβλήτα! Η Μπάγερν δεν έγινε ξένη ομάδα• έγινε ομάδα ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ. Για δεκαπέντε χρόνια κλείνουμε τα μάτια στους Γερμανούς σπουδαίους σα να ήταν εμπορικοί αντιπρόσωποι του Λονδίνου επειδή αυτοί έκαναν λάθος επιλογές στην προσωπική τους ζωή αντί να βγάζουν πιρουέτες σα τον Λεβαντόφσκι όταν είχε πρωινό του στο σπίτι του στις 6 το πρωί! Ο Ματζιούκιτς εκεί πάνω στον πάγκο είναι σα ο παππούς σας που σας λέει πως "η βιτρίνα ήταν πάντα στη Μονάχου" — μόνο που τώρα η βιτρίνα έχει glass διπλού επιπέδου και μέσα βλέπουμε έναν Γάλλο με κριάρι στο κεφάλι να τρώει το γκολ στο Πράσινο Μπέικερ. Και εσύ λες "εξέλιξη"; Ρε παιδί μου, η εξέλιξη είναι σα εκείνος ο γάιδαρος που άρχισε να τρέχει γύρω-γύρω επειδή κάποιος του έδωσε μια πλάκα σοκολάτας — όχι σα κάποιος σου ανακοινώνει ότι τελικά ο κινητήρας είναι ντίζελ επειδή έτσι γίνεται η οικονομία. Εμείς εδώ δεν μιλάμε για εθνικότητα, μιλάμε για μπουφάν που αγοράζεις επειδή η Λεφόρτσοφ δεν είχε σωστό αριθμό αλλά έκανες τζάμπα πέντε εμφανίσεις στην ετοιμολογία επειδή βρήκες έναν Ουρουγουανό σα μπακ πρώτου νόμου στις συλλογές του σπιτιού σου. Στο κάτω κάτω, πέντε χρόνια χωρίς ντόπιο πάνω από είκοσι πέντε δεν είναι κακό σημάδι — είναι σημάδι πως η ομάδα έγινε τόσο ισχυρή που ακόμη και οι Γερμανοί γονείς στον Πύργο στέλνουν τα παιδιά τους σε σχολεία της Ουάσιγκτον επειδή εκεί υπάρχουν λιγότερες παράπλευρες ζημιές από ποδοσφαιρικούς φανατισμούς. Και να ξέρετε κάτι ακόμη: όταν ένας Γερμανός τριάντα χρονών στέκεται στον πάγκο επειδή τον ξεπέρασαν μερικά έντομα σα τον Φάτι που σου δείχνει πως υπάρχει ζωή μετά από τρεις εντάσεις εβδομαδιαίως, τότε ξέρετε πως η Μπάγερν έγινε ό,τι θέλει η ίδια — όχι αυτό που περιμένουν οι άλλοι σα ντομάτες στις αγορές του Ισραήλ. 😂💀

ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ ρε παιδιά… τι γίνεται εδώ;;; πέντε χρόνια;;; ΦΩΝΑΖΩ ΤΟΝ ΘΕΙΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΚΛΟΖΕ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΠΙΛΟΓΗ;;; 😱🔥 τι λες τώρα ρε;;; ξύπνασες χτες και είδες τον Λεβαντόφσκι να σέρνει την ομάδα από το νήμα επειδή δεν βρήκαν Γερμανό πάνω από 25;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; γιατί αυτοί οι τύποι εδώ πέρα λένε πως ξεπούλησαν την εθνικότητα;;; εμείς τους σπάμε όλους στο κύπελλο χωρίς κανέναν τοπικό;;; ενώ ο Ματζιούκιτς εκεί πάνω στον πάγκο σα τσιμεντοκάλαθο;;; 💀💀 πω πω πω… καλά;;; βγάζεις το εισιτήριο σου στη Μπάγερν Μόναχο και μετά βλέπεις δέντρο;;; όχι γερμανό!!! βλέπεις λουλούδι;;; όχι γερμανό!!! εδώ οι ντόπιοι έγιναν σουβλάκι στις πιάτσες της Αμερικής ρε!!! 🤡 έχω έναν ξάδερφο εκεί που φτιάχνει σουβλάκια στην πλατεία του Σταδίου — λέει πως πέντε χρόνια τώρα περνά κάθε πρωί δίπλα από Γερμανούς της Μπάγερν Β!!! τι άλλο θες;;; η ομάδα έγινε ξένη;;; έγινεGROUP TOUR!!! 😤 και αυτοί εδώ λένε πως είναι "εξέλιξη";;; ξεχνάνε πως παλιά ερχότανι τριάντα χρόνια γερμανάκια σαν το ψωμί;;; τώρα;;; μπαίνουνε ντίσκο;;; 😂 τι λες;;; βγάλτε εισιτήριο στο γήπεδο και κοιτάξτε πόσοι ντόπιοι κάνουν warm-up;;; εγώ στο επόμενο ματς παίρνω κιάλια και σας βγάζω φωτογραφίες!!!

ρε παιδιά τι δράμα γίνεται εδώ πέρα;;; σηκώνεις έναν πάγκο εκεί πάνω σα να μην έχει ξανά συμβεί τίποτα στη Μπάγερν;;; πέντε χρόνια χωρίς ντόπιο πάνω από είκοσι πέντε;;; λες πως έγινε ξένη;;; αλήθεια ρε, αυτοί που έχουνε μέσα το μυαλό τους σπασμένα βάζουνε όλα τα πράγματα στο ίδιο τραπέζι σα την γιαγιά μου όταν της ήρθε η ιδέα να φτιάξει μπουγάτσα και τελικά έβγαλε μουσακά! βλέπω αυτούς τους τίτλους σα να βλέπω κάποιον να προσπαθεί να φτιάξει ψημένο σα μια μπριζόλα στο φούρνο — κάτι βγάζει αλλά δεν είναι σωστό! τι λέτε ρε, θυμάστε όταν ο Γιούργκεν Κλινσμαν γύριζε την πλάτη του σα να ήτανε δικός του ο δρόμος;;; ήτανε Γερμανός;;; ναι βέβαια! έκανε γκολ;;; ναι! ενώ σήμερα κοιτάμε τον Φάτι εκεί πάνω να κάνει τέσσερις κινήσεις ανά αγώνα και αυτοί γράφουν εδώ πως δεν υπάρχει εθνικότητα;;; τι γίνεται;;; ξεχνάμε πως η ομάδα άλλαξε τρόπο επειδή άλλαξε κόσμος;;; παλιά είχαμε τρεις Γερμανούς σα τους τρεις μάγους εκεί πάνω που έκαναν magic με τη μπάλα — τώρα έχουμε έναν εκεί που καταλαβαίνει πως πρέπει να σπρώξει το γκολ στο τελευταίο λεπτό σα να βγάζει το εισιτήριο του από την τσέπη! και ο Ματζιούκιτς εκεί στον πάγκο;;; τι;;; κανείς δεν θυμάται πως έκανε τόσες εμφανίσεις όσο η εθνική ομάδα της Λιθουανίας;;; αυτό δεν είναι εθνικότητα, είναι κλάμα! τι θες;;; να του βγάλεις μετάλιο;;; ας του δώσουμε μια θέση στον σύλλογο των βετεράνων επειδή εκεί πάνω δεν τον βλέπει πια κανείς — κι όμως αυτοί εδώ μιλάνε για εθνικότητα σα να είναι κάποιος δίσκος βινυλίου που έμεινε εκτός μόδας! και νά ‘σουν μία αλήθεια που δεν έχω πει ακόμα σα αυτή που βγάζεις όταν ονειρεύεσαι σα γκαρσόνι που ξέχασε να σερβίρει το πρώτο πιρούνι: η ομάδα έγινε τόσο δυνατή που πλέον παίζει σα Αμερικανικό NFL — δεν έχει σημασία από πού είσαι, έχει σημασία πως ξέρεις πώς να κλωτσάς σωστά! παλιά οι Γερμανοί έκαναν γκολ επειδή ήξεραν πως έπρεπε να κλωτσάνε βόρεια κάθε φορά που έβρεχε — τώρα οι ξένοι κάνουν γκολ επειδή ξέρουν πως πρέπει να σκοράρουν σα να έχουνε λιγότερες νύχτες σπιτιού! τι λες εσύ εκεί;;; πως έγινε ξένη;;; λες ότι η Μπάγερν έγινε σα εκείνον τον τυφλό που φορά γυαλιά ηλίου επειδή φοβήθηκε τον ήλιο;;; όχι ρε, έγινε σα εκείνος ο τζογαδόρος που ξέρει πως κάποιοι άλλοι αγοράζουν λιγότερα χαρτιά επειδή έχουνε διαφορετικό χέρι — κι έτσι αυτοί εδώ σηκώνουν τα χέρια επειδή νόμιζαν πως η ομάδα είχε πάντα κάποιον να κρατά το μπουκάλι της μπίρας αναμμένη! δεν έγινε ξένη ομάδα• έγινε ομάδα νικητών! αυτή είναι η αλήθεια. παλιά είχαμε τους θρύλους εκεί που έκαναν τους άλλους να ντρέπονται μόνο με την παρουσία τους — τώρα έχουμε αυτούς που ξέρουν πως πρέπει να νικάνε σα να είναι η τελευταία μερίδα φαγητού στη Μόναχο πριν κλείσει το σούπερ μάρκετ!

Πριν δέκα χρόνια, όταν βρισκόμουν στη Νότια Γερμανία για τις διακοπές του Πάσχα, πήγα στο Allianz Arena μόνο και μόνο για να δω την Μπάγερν από κοντά. Δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό να ρωτήσω για εθνικότητα — εκείνο που κατάλαβα ήταν πως οι Γάλλοι, οι Γερμανοί, οι Ισπανοί εκεί πάνω είχαν τον ίδιο χτύπο στην καρδιά όταν σήκωναν το χέρι τους στον ύμνο. Ήταν κάτι τόσο φυσικό σαν τον αέρα που έκανε τον δυτικό ουρανό εκείνο το απόγευμα γκρίζο. Τώρα όμως; Βλέπω τις συζητήσεις σας εδώ και σιγά σιγά αρχίζω κι εγώ να νιώθω εκείνο το τσίμπημα στο στομάχι που μου έλεγαν παλιά πως ήταν εθνικισμός — μόνο που τώρα δεν ξέρω πώς να το ονομάσω. Πέντε χρόνια χωρίς ντόπιο πάνω από είκοσι πέντε στη βασική ενδεκάδα δεν είναι ένα νούμερο σαν όλα τα άλλα. Είναι η ημέρα που συνειδητοποιείς πως η ομάδα που φορούσες σα δεύτερο δέρμα έχει γίνει ένας τεράστιος οργανισμός που δεν χρειάζεται πια αυτούς τους μυικούς θρύλους σα τον Λάμ και τον Σνάιντερ — όχι επειδή τους ξέχασε, αλλά επειδή εκείνοι έκαναν χώρο για κάτι πιο δυνατό. Οι Φανούσι που έρχονται τώρα από την Πορτογαλία ή την Ισπανία δεν φοράνε τη φανέλα επειδή ήτανε Γάλλοι στο σχολείο τους· τη φοράνε επειδή ξέρουν πως πρέπει να τρέχουν σα τρελοί ανάμεσα στις γραμμές της άμυνας σα ημίθεοι πάνω σε σκι. Και για τον Ματζιούκιτς; Αυτό είναι το τραγικό εκεί. Ένας άνθρωπος που έκανε τριακόσιες εμφανίσεις σα να ήτανε εκείνος ο ίδιος ο γηπεδούχος που κρατά τα κλειδιά της πόλης. Τώρα στέκεται εκεί πάνω σα μια σιλουέτα πίσω από το γυάλινο παραπέτασμα σα να έχει γίνει ανάχωμα στην ίδια την ιστορία της ομάδας. Δεν μιλάμε πια για εθνικότητα — μιλάμε για χρόνο συμμετοχής, για χρόνια γήρανσης στο γήπεδο, για εκείνον τον άγνωστο αριθμό που λέει πως όταν πιάνεις τη μπάλα στα σαράντα σου χρόνια, ακόμη και η Μπάγερν ξεχνάει πως κάποτε έκανες περισσότερους αγώνες από όλους τους άλλους μαζί. Η ομάδα έγινε ξένη; Αυτό είναι σαν να λες πως το allianz arena έγινε πάρκο ψυχαγωγίας επειδή στην είσοδο δεν βλέπεις πια τον Γουλιέλμο Α' στέκεται σαν μνημείο. Η αλήθεια είναι πως η Μπάγερν δεν έγινε ξένη· έγινε αυτό που έπρεπε να γίνει όταν άλλαξε εποχή. Οι Γερμανοί εκεί πάνω έγιναν λιγότερο ορατοί επειδή εκείνοι οι ίδιοι επέλεξαν να πάνε αλλού — όχι επειδή τους έδιωξαν. Οι Φανούσι τώρα γράφουν ιστορία επειδή ξέρουν πως πρέπει να κάνουν τρία γκολ ανά παιχνίδι ενώ οι ντόπιοι ξέρουν μόνο έναν τρόπο: να σου δίνουν βόλτες μέχρι να σκάσεις. Και νά ‘σου κάτι ακόμη: όταν εκείνη την ημέρα πριν από δεκαπέντε χρόνια έβλεπα το γήπεδο γεμάτο από Γερμανούς σα μια μοναδική οικογένεια τσακισμένη μέσα στη χαρά, δε ξέραμε πως κάποια στιγμή αυτή η εικόνα θα φαινόταν σα ένα παλιό οικογενειακό άλμπουμ που δεν ανοίγεις ποτέ ξανά επειδή εκείνοι οι πρωταγωνιστές έχουν φύγει. Τώρα βλέπουμε διαφορετικούς πρωταγωνιστές — όμως το γήπεδο εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί σα μάρτυρας μιας εποχής που κάποτε ήμασταν όλοι μια οικογένεια. Το ερώτημα όμως είναι: εκείνοι που κλαίνε σήμερα επειδή δεν βλέπουν Γερμανό πάνω από είκοσι πέντε, τι έκαναν όταν ο κόσμος γύρισε αλλού;