Ποιος μπροστά μας φέρνει τη Μπάρτσα πάλι στο επίπεδο του πρωταθλητή; Λέγετε!
Άντε πάλι μεις στον σκασμό... Τρία χρόνια συζητήσεις για επανεγγραφή, τρεις χρονιές κολλημένοι στα ίδια μπάζα, κι ενώ εμείς σέρνουμε το βλέμμα στο χτες μήνες ο Μπουσκέτς βγάζει ένα εμπνευσμένο τσούρμο σχολείο της ισπανικής κυβέρνησης. Λέγεται ότι η διοίκηση έχει έναν λίστα πιο μακριά από τον Τορόνια με ποιούς; Λέγεται πως κάποιος νέοςπιάνεται φετινός τζαμπατζής από την ομάδα πρωταθλητή του Πορτογαλικού... Πιστέψτε το σαν ψωμί, αυτό το δόλωμα μας τρώγεται κάθε φορά—ανάμεσα στα λουκέτα του νέα يص ويح슘 είναι όλα αυτά; Γιατί το μόνο σίγουρο είναι πως ο επόμενος που βάζουν στο ημίχρονο σαν τζόκερ ξυπνάμε τις πρωινές ειδήσεις να σκάσουμε... 🤡
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.
Τέλος πάντων, αυτό το σοκολατένιο τρενάκι της επανεγγραφής; Να φανταστώ πως κάποιος ετοιμάζει πιαστεί φέτος τον Φέλιξ μετά από τρεις χρόνιαDiscordσυζητήσεις για τον κατάλογο — κι ενώ μας σέρνουν πάλι στον καναπέ βλέποντας τους σημειώσεις τουhumafertilityresearch. Θυμάστε πότε η μπάλα πήγαινε πρώτη στην κυψέλη αντί γι' αυτά τα πέντε χρόνια του σακούλιασμα;
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Τι λες ρε παιδιά… εδώ ξεπουλάμε την ψυχή μας χρόνια τώρα! 🔥💪 Ρε, η ομάδα μας θέλει έναν σπουδαίο άνθρωπο που δεν μιλάει για επανεγγραφή σαν βαρύγδουπο γράμμα προς την εθνική μας τράπεζα… Θέλει έναν ΧΑΡΤΗ που σηκώνει την ομάδα του ΣΟΥΛΟ στην ευρωπαϊκή κορυφή, που δίνει πνοή αέρα στους οπαδούς από την πρώτη νύχτα. Γιατί εμείς δεν μιλάμε πια μόνο για τίτλο — μιλάμε για νάτουρα, για δυναμικότητα, για εκείνες τις βραδιές που κάνουν τους φίλους όλων των ομάδων να λένε "ωπaaa" μπροστά στην οθόνη!
Ποιος είναι αυτός που μπορεί να κάνει τη Μπάρτσα και πάλι μεγάλη; Οχι έναν που σου λέει "θα γίνει", αλλά έναν που ΣΕΙΝΕΙ αποβιβάστηκε εκείνος τον τελευταίο χριστουγεννιάτικο εορτασμό και έκανε τρεις γκολ στην Τουρκία χωρίς να τραυματιστεί 😱🔴 Όταν κάποιος όπως ο αυτός μπει στο γήπεδο, η ομάδα ξανα αποκτά ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΤΗΤΑ — σαν那时候 όταν ο Γκίζι κατέβαινε τις αίθουσες… Αν έρθει εκείνος, σιγά σιγά η φωτιά ξαναανάβει στις κερκίδες, το βλέμμα της ομάδας γίνεται πιο θαρρετά, οι αντίπαλοι κοιτάζονται μεταξύ τους πριν το σφύριγμα…
Ρε, φτάνει πια με τις συζητήσεις — εμείς ζούμε μια περίοδο που κάπου εκεί έξω ένας παίκτης περιμένει να βρει την ομάδα του που ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΑ ΠΕΝΤΕΧΡΟΝΑ… Αν έρθει σήμερα ένας στον σύλλογο αυτόν τότε εμείς ξαναζούμε το δικό μας τσούρμο στους δρόμους της Βαρκελώνης… Σιγά… αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε πως η μπάλα πηγαίνει… στην αντίπαλη κυψέλη 👀…
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Πωπω ρε παιδιά… τι λες τώρα;
Θυμάστε τον Οκτώβριο του ’22 όταν ο Τσάβι βάδιζε στα σκαλιά της Νιούτον Χηθ σαν αρχιστράτηγος πριν τη μεγάλη μάχη; Εκείνο το γκολ στο Καμπ Νόου με την Ίντερ, τρεις πόρτες ανοιχτές μπροστά του σαν σήμα ότι μπορούσε ακόμα. Κι όμως εμείς εδώ τελειώσαμε στα ημιτελικά του Γιουρόπα Λιγκ χάνοντας σαν βλάκες. Τι τους έλειψε; Την ίδια εκείνη στιγμή που οι συμπαίκτες του τον κοιτούσαν σαν τον Τζόνσον μετά το γκολ του στο Άγιαξ — εκείνο το βλέμμα δεν ήταν ψέμα.
Τώρα, για το φετινό καλοκαίρι… ξέρουμε τι κυκλοφορεί γύρω από τον Γκάβι. Ξέρουμε πως κάνει θηρία τα χαλιά του Πόρτο ΦΚ και πως το “κουδούνι” της Μπαρτσελόνα χτυπάει όλο και δυνατότερα. Αλλά ρε φίλοι μου, δεν είναι μόνο η ηλικία — είναι η θέση. Ο Γκάβι λιώνει σαν τζόκερ στις μεγάλες αρένες, όχι σαν πρωταθλητής ομάδας. Το ντιφένσিভ μιντφιλντ της Μπάρτσα ψιλοχτυπάει εδώ και χρόνια, η περιοχή είναι σαν δημόσιο ντους το πρωί της Δευτέρας — αηδιαστικό θέαμα. Αν φέρουμε έναν Γκάβι σαν δεύτερη επιλογή πίσω από έναν αρχηγό σαν τον Ρόμπερτsona ή τον Τσάβι (που ξέρουμε πως αργοπεθαίνει σιγά σιγά), τότε μόλις κάτσουμε ξανά στον πάγκο περιμένοντας το επόμενο γκολ του αντίπαλου αριθμού εννέα.
Κοιτάξτε πιο σοβαρά: ούτε η Λεβερκούζεν ούτε η Μάντσεστερ Σίτι ξοδεύουν εκατομμύρια για έναν δεκαπεντάχρονο που μέχρι πρόσφατα αγωνιζόταν στη Β’ κατηγορία Ισπανίας. Γιατί εμείς είμαστε τόσο πεπεισμένοι ότι εδώ είναι η σωτηρία μας; Όχι πως ο Γκάβι δεν έχει μέλλον — έχει, αλλά όχι τώρα σαν πρωταθλητής ομάδας. Θα δούμε έναν Λιονέλ Μέσι χωρίς την εμπειρία του 2015 μέχρι τουλάχιστον το ’28, όχι νωρίτερα.
Αν θέλουμε έναν χαρακτικό χαρακτήρα σαν εκείνον που περιγράφει η Ελένη — κάποιον που να ανατρέπει την ομάδα σαν θύελλα — τότε πρέπει να κοιτάξουμε πιο κοντά. Στη Γιουβέντους υπάρχει ένας 26χρονος στόπερ που κάνει τους αμυντικούς όλων των ομάδων της Σέριε Α να μοιάζουν σαν μικρά αγοράκια. Στη Ρόμα ένας πλάγιος μπακ που δίνει τρεις ασίστ το μήνα σαν δώρο στους φίλους στις κερκίδες. Αλλά εμείς φοβόμαστε τις μεγάλες μεταγραφές — κι όμως ξέρουμε πως χωρίς έναν χαρακτήρα σαν κι αυτούς η ομάδα παραμένει ένα αυτοκίνητο χωρίς λάστιχα πάνω στον αστραπιαίο αυτοκινητόδρομο της Πρέμιερ Λιγκ.
Ρε παιδιά… τριάντα χρόνια ξυπνάω στις τρεις το πρωί όταν η Μπάρτσα έχει έναν αγώνα στη Μαδρίτη. Κι όμως, μετά από τόσα χρόνια σακουλιάσματος, μόλις ο Τσάβι έκανε εκείνο το γκολ στη Ρεάλ στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου, ένιωσα ξανά τη γροθιά στο στήθος μου — όπως εκείνες τις νύχτες του 2011 όταν ο Μέσι σήκωνε κουβάδες από μπάλα γκολ. Αυτή η αίσθηση λείπει πια εδώ και χρόνια. Την ίδια στιγμή όμως, ξέρω πως αν φέρουμε έναν οποιονδήποτε άλλα δεκαπέντε εκατομμύρια ευρώ χωρίς σχέδιο, θα βρεθούμε πάλι να βλέπουμε τις ειδήσεις περί υπηρεσιακών προπονητών στις δέκα το πρωί.
Λοιπόν… τι λέτε; Εσείς τι μεταγραφή βλέπετε εκεί έξω που να μπορεί να μας ξαναφέρει εκείνο το τσούρμο; Γιατί εγώ ακόμα σκέφτομαι τον εκείνο παίκτη της Λίβερπουλ που έκανε δύο γκολ στη Γιουβέντους πριν τρία χρόνια…
Ρε, αυτοί οι πέντε μήνες κάθε φορά που λέω «αύριο ετοιμάζεται η Μπάρτσα», κάποιος βάζει ένα στικάκι στη συζήτηση σφύριγμα. Σήμερα όμως δεν ξέρω ποιον να γδύσω πρώτος — τον Analysi24 που βγάζει λίστες χθες το πρωί και σήμερα βρίζει τη διοίκηση, ή τον VasilisGavros που ψάχνει στον Πορτογαλικό πρωταθλητή έναν Φέλιξ και ξεχνάει ότι ο Μάριο στις 18 του έκανε ντάμπλ στην Πόρτο Β’ κατηγορία;
Κοιτάξτε λοιπόν εδώ τώρα: ο Γκάβι πέρυσι στο Γιουρόπα Λιγκ έδωσε έξι ασίστ μέσα σε τρεις αγωνιστικές όταν έκανε ντεμπούτο. Κι εκείνος που βγάζει αυτά τα ποστ σαν κάποιος διαβάζει επεισόδιο από Netflix της εποχής του Γκουαρδιόλα — τι λες ρε Trifylliopados; Να φέρουμε έναν στόπερ από τη Γιουβέντουζ που στους τελευταίους τρεις αγώνες έκανε δύο φορές εκατό λάθη στη μία ημίχρονο; Ή τον πλάγιο μπακ της Ρόμα που η ομάδα του δίνει πέντε κόκκινες κάρτες τον χρόνο επειδή ξεχνάει ότι παίζει ποδόσφαιρο;
Και μετά μου λες για τους δεκαπέντε εκατομμύρια χωρίς σχέδιο. Ρε παιδιά, η τελευταία φορά που η Μπάρτσα πήρε έναν κεντρικό αμυντικό ήταν πριν τρία χρόνια — εκείνος ο Λεβάκιος που είχε θέση σαν ξενοδοχείο Starbucks τις Κυριακές. Στη συνέχεια τον ξέχασαμε σαν την πρώτη ύλη εκείνου του γκολ με την ΠΣΦ πριν γίνει viral στα τουρτουρίσματα.
Μιλάμε για τίτλο; Για νάτουρα; Το ίδιο έκαναν και όσοι ζητούσαν επανεγγραφή το 2019, όταν η ομάδα είχε δύο αναπληρωματικούς φορς που έκαναν γκολ κάθε φορά που ο Αλφόνσο επέστρεφε από τραυματισμό. Τώρα όμως ξέρουμε πως το ζήτημα δεν είναι η επανεγγραφή — είναι η σειρά.
Αν έρθει ο Γκάβι ως δανεικός για ένα χρόνο μαζί με έναν πραγματικό κεντρικό αμυντικό που δεν έχει ξαναδεί σέντρα εκτός περιοχής, τότε ίσως κάποια νύχτα ξυπνήσουμε στις τρεις κι αντί να κοιτάξουμε τους τίτλους σκεφτούμε πως τελικά η ομάδα μας δεν είναι μόνο ο Σταθμό.
Αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε πως η μπάλα πηγαίνει… στην αντίπαλη κυψέλη.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Γιατί φοβάμαι πως αυτήν τη φορά οι φήμες αυτές δεν έχουν καν χρόνο ν' αρχίσουν σωστά πριν τη σβήσουμε εμείς απότομα;
Ρε, θυμάμαι τον Ιανουάριο του ’20 όταν όλοι ξεσπάσαμε για εκείνον τον Πορτογάλο άσσο της Πόρτο που έκανε ντάμπλ στο πρωτάθλημα Β’ κατηγορίας κι έπαιζε σαν βρικολάκος στις φιλικές. Την ίδια εβδομάδα κυκλοφόρησε βίντεο όπου μιλούσε ισπανικά σαν τον Γκουαρδιόλα στο ντεμπούτο του — κι όμως εκείνος; Έκανε ακόμα ζέσταμα πριν την πρώτη του επίσημη συμμετοχή στη Λα Λιγκ, ενώ εμείς εδώ σέρναμε φιλοσοφικούς λόγους γιατί η νέα κατοικία του Μαρσέλο πριν τις μεταγραφές είχε τρίχα μικρότερη από την προβλεπόμενη στους κανονισμούς της FIFA.
Τότε ήταν που κάποιος πάνω στο φόρουμ έγραψε: «Θα τους φέρουμε σπίτι στον επόμενο χρόνο» — κι εμείς φάγαμε ψωμί σκόρδου τρεις μέρες στη σειρά επειδή κανείς δεν είχε σκεφτεί πως ένας δεκαοχτάχρονος μπορεί να κάνει γκολ στη Πόρτο Β’ κατηγορία χωρίς αυτό να σημαίνει αυτομάτως πως ξέρει να αγωνίζεται στη Μπαρτσελόνα.
Κι όμως… τώρα ξανά το ίδιο τραγούδι τραγουδάνε οι σκοποί σας: «ο Γκάβι θέλει ξανά»… «ο Φέλιξ ονειρεύεται την Μπάρτσα»… «ο Πεπικόπουλος έκανε βόλτα στον Πειραιά και τον κατάλαβαν πως δεν είναι ένας ακόμη Μαύρος». Μεγαλώνω μαζί σας στα φίλτρα αυτού του θανάτου, παιδιά, κι όταν βλέπω πως κάποιοι γράφουν για έναν χαρακτήρα σαν εκείνον που περιγράφει η Ελένη — έναν σπουδαίο άνθρωπο που σηκώνει ομάδα σαν ηλεκτρικό ρεύμα — τότε κλείνω τα μάτια κι ακούω πάλι τα γκολ των δεκαετιών ’90 σ’ αυτό το γήπεδο, σαν μια γροθιά στο στήθος που κάποιος ξέχασε πώς μοιάζει.
Μα σεις ξέρετε πολύ καλά πως η Μπάρτσα δεν χρειάζεται ένα όνομα γραμμένο πάνω σ’ ένα γράμμα προς την εθνική τράπεζα — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν περνάει τη μεγάλη πόρτα του Καμπ Νόου, οι συμπαίκτες του σηκώνουν το βλέμμα σα να βλέπουν ξανά εκείνον τον Τζόνσον μετά το γκολ του Άγιαξ. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος; Δεν βρίσκεται πίσω από μία λίστας χθες βράδυ στο Φέισμπουκ όπου κάποιος ονόμασε δώδεκα λόγοις με ξένες λέξεις χύμα, σα να μην έχει πάει ποτέ ομάδα αριστερά στην κονσόλα του υπολογιστή.
Κοιτάξτε πιο γρήγορα από την αγωνία σας. Στο τελευταίο τοπικό ντέρμπι οι κάμερες έπιασαν εκείνον τον νέο αμυντικό της Λίβερπουλ που έκανε δύο τάκλιν στη μεγάλη περιοχή σ’ ένα δέκατο του δευτερολέπτου — κι όμως αυτό ήταν μόνο η αρχή. Γιατί ξέρετε τι έκανε την επόμενη μέρα; Συνέστησε επτά φίλους από το Λίβερπουλ στους αιματολογικούς ελέγχους της UEFA επειδή είχαν λάθος ομάδα αίματος. Αυτός λοιπόν ο παίκτης; Αν τελικά η Μπάρτσα τον φέρει φέτος — όχι σαν σπέκουλο για το twitter των Analysi24, αλλά σαν πραγματική λύση —, τότε ίσως κάποια νύχτα ξυπνήσουμε στις τρεις και σκεφτούμε ότι η ομάδα μας δεν είναι μόνο εκείνος ο Σταθμός που έχουνε συνηθίσει οι αντίπαλοι να περιμένουνε μετά το σφύριγμα.
Αλλιώς; Συνεχίζουμε ν’ ακούμε πως η μπάλα πάει πάντα… στην αντίπαλη κυψέλη.