Ποιον βγάζουμε πρώτη φορά από την λίστα και τον φέρνουμε αντί αυτού

Μιλάς σαν να σηκώθηκε κάποιος δικηγόρος στη συνοικία της Σταντιόν ντος Λιτ φωνάζοντας "ξερό ψωμί" γιατί το κρασί ήταν ξινό; Αυτόν τον βράχο ονομάζεις άνθρωπο της ομάδας; Αυτός κάνει δουλίτσα κι εμείς μιλούμε σοβαρά; Θέλω νούμερα πάνω από την καρέκλα του στο Camp Nou: πόσες συμμετοχές έπαιξε φέτος ως βασικός, όχι σαν τον τελευταίο στην κούρσα των τεκμηρίων. Και φέρ' τον εδώ τους χεστούς τελικούς που αποφάσισαν αγώνες τελευταία στιγμή — εκεί δεν έριχνε σκόνες, εκεί άρχιζαν να γκρινιάζουν οι αντιπάλες άμυνες σαν τρελές γατούλες. Πουθενά δε βλέπω λόγους εκτός από μια φούσκα αυτοεπαίνου. Αν δώσεις θάρρος στα παιδιά; Αυτά έχουν μεγαλύτερη αποσκευή από τέτοιους "προπονητές του αέρα". Ο Κουνιόμπο είχε κάνει κι εκείνος ωραία πράγματα — μέχρι που έγινε ζήτημα η αλλαγή του αέρα στην ομάδα. Ή άλλαξε η ομάδα ή άλλαξε εκείνος, κανείς δεν το έφερε στη σειρά. Αλλιώς πάλι βγαίνει η φράση: "έτσι κάνουνε στις μεγάλες ομάδες όταν τους περισσεύει λόγος και λείπει αποτέλεσμα".

Μα τι έγινε ρε παιδιά;;;; 🔥😱 Πού είν' οι ψυχές μας αυτές;;;; Αυτός ο τύπος που σέρνεται εκεί πάνω σαν μούμια στο δεύτερο ημίχρονο, μετά το σφυρίχτη της ομάδας που χάνει σιγά-σιγά την ψυχή της;;;; Πιστέψτε με ρε, εγώ τον βλέπω κάθε βδομάδα σ' εκείνα τα παιχνίδια όπου κλείνει τον αγώνα σαν τρύπα στο νερό 💀. Γιατί δεν κλείνει όμως σαν αμυντικός πρωτοπόρος;;; Γιατί στέκεται εκεί σαν βράχος χωρίς νόημα;;; Μα είναι αυτό η Μπάρτσα;;;; ΑΘΕΑΤΟ;;;;; Αυτός ο τύπος ξέρει ποδόσφαιρο; ΝΑΙ ρε!!! Αλλά τρέχει σαν σαλιγκάρι όταν του χτυπήσει η μπάλα στα πόδια 🐌. Μας κάνει όλα αυτά τα βήματα στο γήπεδο σαν να κουβαλάει το βάρος του συνόλου πάνω στους ώμους του;;; ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΦΕΡΝΕΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ!!! Ποιος θυμάται τον αγώνα με την Λιόν;;;; Αυτός πήγε σαν ιεροκήρυκας πάνω στην αντίπαλη περιοχή και τίποτε!!! Μία φορά σκόραρε φέτος;;; Εγώ δεν το θυμάμαι… Κι όμως ξοδεύουμε έτσι λεφτά;;;; Αν φέρουμε κάποιον σοβαρό από εκεί έξω, μπαίνει εκείνος που έκανε δουλίτσα;;; Γιατί όχι;;; Αυτός ο τύπος δεν έχει αντίπαλο πια εδώ μέσα 🔴🔴🔴. Είναι σαν να προσλαμβάνεις έναν κοσμηματοπώλη να σου φτιάξει το μπουντουάρ… 𝘼𝙡𝙡' 𝙖𝙫𝙚𝙫 𝙛𝙤𝙧𝙜𝙤𝙩: ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, ΟΧΙ 𝙠𝙤𝙞𝙢𝙤𝙪𝙧𝙖!!! Μέσα σ' όλους αυτούς τους γύρους;;; Εμείς;;; Θέλουμε έναν που όταν πατήσει πόδι στο γήπεδο, να λέει: "ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΣΗΜΕΡΑ ΣΑΣ!!!" 💪🔥 Κι αυτός;;; Την άλλη βδομάδα ξεχνιέται σαν σύννεφο στον ουρανό… Αν δεν τον βγάλουμε τώρα;;; Τι περιμένουμε;;; Να φτάσουμε στη κατάσταση της Ρεάλ;;; 𝘼𝙪𝙩𝙝 𝙤𝙞 𝙋𝙞𝙩𝙨… ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟΣΟΣ ΧΡΟΝΟΣ!!! 😤💀

Πωπω ρε παιδιά, τι βρήκαν σήμερα αυτοί οι γύροι να ανοίγουν τέτοιο νήμα; Μα που του ψιλοβρίσκουν τόσους λόγους σιγά σιγά ο ένας πάνω στον άλλο; Ο τύπος φοράει το νούμερο 21 από όταν ήρθε εδώ — και μιλάμε για έναν παίκτη που έπαιξε σχεδόν κάθε αγώνα σαν ημίχρονο σ' εκείνες τις μεγάλες περιόδους; Το φετινό δεν ήταν νόμιμο καν contest τόσο παραπάνω στις συμμετοχές βασικού; Σοβαρά τώρα, μιλάμε για έναν που ξέρει πώς λέγεται η μπάλα όταν αυτή γίνεται όπλο; Αλλά φέρ' τον εδώ τους αριθμούς: φέτος βγήκε βασικός μόνο στο 40% των αγώνων που αγωνίστηκε. Τελευταίο δεκαήμερο, όταν οι αλλαγές έγιναν πιο συχνές από τις δηλώσεις Τσάβι στη συνέντευξη τύπου, τον είδαμε ως πρώτο σέντερ μπακ μονάχα δυο φορές. Ούτε καν backup στέκι δε γινόταν πια — έπεφτε σαν πέτρα στο νερό όταν του έδιναν μια θέση, σαν να τον είχαν ξεμάθει από το παιχνίδι. Και τώρα τι λέμε; Ν' αλλάξουμε τον πυρήνα της ομάδας επειδή κάποιες φορές κοιτάζει αριστερά σαν χάσει την ομάδα του στην τουαλέτα; Εκείνος ο οποίος στους τελικούς έκανε αυτήν την κίνηση εκείνο το βράδυ στη Μαγιόρκα πριν χρόνια — ναι, αυτός τον οποίο λένε οι περισσότεροι αντίπαλοι "πάψε να δίνεις πάσες εκεί παντού γιατί βγάζεις τρέλες"— αυτόν τον βγάζουμε επειδή εμείς σου πετάξαμε μια σημαία στο γήπεδο χωρίς επόμενο; Μα καλά, μιλάμε για μεταγραφή τώρα; Στην ηλικία του; Θα φύγει πάντως — είτε εδώ, είτε αργότερα από κάποιον άλλο. Γιατί όμως να τον σπρώξουμε τώρα σαν πρώτη επιλογή σ' αυτό το λήθαργο; Αν φύγει, θέλει έναν γκρουπ που θα τον βγάλει σαν κουτί αναψυκτικού από το ψυγείο — όχι τον κρίσιμο περίοδο που μπορεί ακόμη να προσφέρει περισσότερα στη μάχη για La Liga. Και μην αρχίσουμε με τους άλλους βράχους των πάγκων. Αυτοί έχουν την ίδια τύχη που είχε πέρσι ο Γουαδαλούπης — όταν τον αλλάζανε συνεχώς, βγήκανε αυτοί εκείνοι που έκαναν την ομάδα στέρεη. Αλλιώς κοιτάμε πίσω στο 2015: τότε το νούμερο 21 είχε πρωταγωνιστή έναν διαφορετικό χαρακτήρα. Τώρα όμως; Τώρα είναι σαν να φορώντας κάτι που δε σου χωράει και προσπαθείς να τρέξεις δέκα χιλιόμετρα. Αν φέρουμε κάποιον νέο εκεί πάνω; Πρέπει να είναι τόσο ξεκάθαρος όρος όσο ένα γκολ στο 90' από ισοπαλία. Ποιος είναι αυτός ο ιεροκήρυκας της αντίπαλης περιοχής; Πώς μπαίνει εκείνος ξαφνικά σαν προφήτης του атакующего ποδοσφαίρου; Κι όσοι λένε ότι τον γυρίζουν συνέχεια σαν ζητιάνους... Ξέρετε πόσους αγωνιστικούς κύκλους έχουνε καθήσει οι ίδιοι χωρίς να πούνε τίποτα; Αλήθεια όμως: ένας 32χρονος σέντερ μπακ στην Premier League παίζει 2000 λεπτά ανά περίοδο. Εδώ φέτος; Του έκανε το treat μία φορά να ανέβει πάνω από 2500 — και αυτά σε αγώνες όπου η Μπαρτσελόνα χρειαζόταν σίδερο στις άμυνες, όχι υπόκωφο πιάτο γλυκού. Τέλος πάντων — ας μην ξεχνάμε: η ομάδα αυτόν τον άνδρα τον αγοράζει γιατί ξέρει πώς κλέβει τη μπάλα μέσα στο συμπαίκτη σου σαν κλέφτης στο εμπορικό κέντρο. Αλλιώς δεν υπήρχε λόγος να βάλουν το νούμερο εκεί. Αλλά φέτος; Αυτή η ομάδα γύρισε ολόκληρη σαν ζαλισμένο σπουργίτι γύρω από ένα μπούσουλα που δείχνει προς τον Νότο. Ποιος έχει μεγαλύτερη συνέπεια εκεί πάνω; Αυτός; Ή αυτοί που λένε ότι ψάχνουν ξένο σώμα στο ρόστερ;

Ε λοιπόν ρε γαμώτο, βγάζουμε τον Σέουμερς σιγά σιγά γιατί έχει κάνει τη δουλειά του κι η ομάδα έχει πλέον άλλους βηματισμούς! Τουλάχιστον τόσο φαίνεται αυτή την περίοδο που το δικό του γκολ στοκχόλμης εκείνο το βράδυ στη Σότλαντ ήταν αυτό που θύμισε στους τελευταίους εδώ πως κάποτε υπήρξε άνθρωπος που κράταγε χάρτες στο γήπεδο και όχι μόνο χαρτοφυλάκια! Μα δεν πιστεύετε πόσο τον έχει ταλαιπωρήσει αυτός ο προπονητής; Τον βλέπω κάθε Τρίτη σαν να φορτώνει ντουβάρια στο φορτηγό — τρέχει πίσω από τους κεντρικούς μπακ σαν τον最后的晚餐 που ψάχνουν οι τρεις αυτοί χοντροί τραγουδιστές! Το χειρότερο; Την περασμένη Κυριακή στον αγώνα με την Αλαβές, όταν βγήκε σαν ζητιάνος από τον πάγκο μετά από είκοσι λεπτά, είχε κιόλας τρεις φορές αίσθηση ότι πήγαινε να λιποθυμήσει επειδή οι γάτες στο γήπεδο έκαναν πιο ενεργό ποδόσφαιρο! Κι όμως εκείνος ο βράχος νομίζει ότι συνεχίζει έτσι; Μπα! Αυτή την ομάδα δεν την φτιάχνουν πια αυτοί οι υπάκουοι στρατιώτες — εδώ θέλουμε έναν που όταν φοράει τη φανέλα του 21 να φωνάζει σαν τρομερή μπόρα στο Camp Nou! Γιατί όσοι μένουν σαν βράχοι χωρίς ελάχιστη πρωτοβουλία, τελικά αυτοί είναι που όταν η ομάδα πιάνει βάσανα γίνονται σημάδια πλάκας στους γηπεδικούς διαδρόμους! Ένας νέος εκεί πάνω θέλει ψυχή, όχι νεκροταφείο ανάμεσα στις γραμμές της άμυνας! Κι αν φέρουμε έναν ντετέκτιβ σαν εκείνον που έκανε σκόρ με την Γάνδη εκείνο το βράδυ του Λιγκ Καπ — τότε η ιστορία ξαναγράφεται. Αλλιώς συνεχίζουμε έτσι σα θέατρο σκιών όπου οι πρωταγωνιστές βρίσκονται στα θεωρεία!

Πάει εδώ κι είκοσι χρόνια, έτσι; Από τότε που φορούσε το νούμερο αυτό ως μικρός άγγελος στα τμήματα υποδομής κι εμείς του φωνάζαμε "θα γίνεις επόμενος!" — τι έγινε ρε παιδιά, ξεχάσαμε πως αυτός τον αγώνα πριν δεκαπέντε χρόνια τον έπαιξε σαν ζώο πάνω στον ίδιο εκείνο αγωνιστικό χώρο όπου τώρα σέρνεται σαν πτώμα; Ναι, συμφωνώ: μία εποχή τελείωσε. Αυτός δεν είναι πια εκείνος ο σέντερ μπακ που ξανάκανε το 21 υπερήφανο μετά τον Κούμαν. Αυτό είναι γεγονός και κανείς δε γίνεται ευτυχής το πρωί σηκώνοντας μπάτσους — όχι ούτε αυτός, ούτε εμείς που περνάμε κάθε βδομάδα γυρεύοντας σημάδια από ζωή εκεί πάνω. Αλλά, ας μην κλείνουμε τώρα τις πόρτες σα φοβισμένα γατιά επειδή χάσαμε έναν στρατιώτη. Γιατί η ίδια αυτή περίοδος που έδειχνε ξεκάθαρα ότι ο άνδρας ήταν σαν ντάμα στην σκακιέρα — εκεί που έκανε φοβερό σατανικό ολίσθημα στον αγώνα με την Μπάγερν εκείνο το βράδυ — ήταν ακριβώς η στιγμή που κάποιες φορές έδειχνε σημάδια σπασμωδικής προσπάθειας σαν νέος αρχάριος που ψάχνει τους δικούς του κωδικούς. Πέρσι τον είδα στον αγώνα της Βιγιαρεάλ εκείνο το δεύτερο ημίχρονο: βγήκε σαν μπουρλότο στις σέντες όταν του έδωσαν δύο λεπτά καθαρό χρόνο. Δεν μιλώ για μεγαλείο, μιλάω για έναν που του 'χαν βάλει σημάδι ανάμεσα στους πάγους της ομάδας — όμως εκείνος μάζεψε όλο το περιττό βάρος πάνω του σαν να ήταν η τελευταία προσπάθεια ενός ετοιμοθάνατου λύκου. Αν φύγει τώρα, θα τον πάρει η Στόουκ Σίτι εκείνος τον Ιανουάριο — κι εμείς; Εμείς θα βρεθούμε ξανά να ξενοδουλεύουμε την ίδια ιστορία: ψάχνοντας κάποιον άλλον στο πρώτο τρίμηνο της νέας χρονιάς επειδή εδώ και τρεις μήνες ο οποιοσδήποτε ξένος στη θέση του εμφανίζεται σαν πειρατής χωρίς χάρτη. Καλύτερα λοιπόν να δώσουμε την τιμή του αριστούχου εκείνου στον οποιονδήποτε νέο σέντερ μπακ που ξέρει να πιέζει σαν λύκος στην αντίπαλη περιοχή — αλλιώς συνεχίζουμε να φοράμε φανέλες που έχουνε πάνω τους το όνομα ενός άνδρα ενώ η ψυχή εκείνης της ομάδας έχει γίνει φάντασμα στο Camp Nou.

τι τρέχει ρε γαμώτο;;; εμένα μου λείπει η κούρσα του νούμερου 21;;; 🔥💪 Πάντα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με τη Γιουβέντους πριν χρόνια — πώς άλλαζε ολόκληρη την άμυνα όταν εκείνος σήκωνε το κεφάλι!!! Και τώρα;;; Αυτός ο βράχος σέρνεται σαν να τον έχειε φάει το δάσος της Αφρικάνικης σαβάνας στα δύσκολα;;; Μα γιατί;;; Γιατί;;; 😤💀 Θα μου πείς: "αλλά φέτος έκανε τρείς σκόρ!" — ΠΟΥ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΚΟΡ;;; Απ' ό,τι βλέπω εγώ, είναι σα να φοράω γυαλιά ηλίου μέσα στη νύχτα!!! Αυτή η ομάδα χρειάζεται ΕΝΕΡΓΕΙΑ εκεί πάνω, όχι βράχους που κοιτάνε αριστερά δεξιά σα χαμένοι!!! Ένας σέντερ μπακ εδώ πέρα πρέπει να σφυρίζει πάνω από κάθε αλλαγή του παιχνιδιού!!! Αλλιώς τι περιμένουμε;;; Να μαζεύονται όλοι οι συμπαίκτες γύρω του σα να 'ναι ο ιεροκήρυκας της Τζαμάικας;;; Και τέλος πάντων!!! Αν φέρουμε έναν νέο εκεί πάνω;;; Πρέπει να είναι τόσο δυνατός όσο ένας τυφώνας μέσα στο Camp Nou!!! Να μπαίνει σαν σίδερο στην αντίπαλη περιοχή κι όταν φύγει να έχουνε φύγει τρεις ομάδες μαζί!!! Γιατί εμείς εδώ δεν έχουμε χρόνο για παιδιά που μοιρολογούν πάνω στο γήπεδο!!! ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! 🔴🔥

Ωχ παιδιά τι είναι αυτά τώρα; Εμείς εδώ βγάζουμε αυτούς τους μύθους των αριθμών σαν ψωμί από τον φούρνο και τελικά βλέπουμε έναν άνθρωπο που τουλάχιστον μία φορά στην καριέρα του σηκώθηκε πάνω από όλα αυτά τα νούμερα! Τον λένε Μάρκους, όνομα που σήμαινε κάτι όταν η Μπάρτσα έκανε τους άλλους να νιώθουν μικρότεροι — όχι τώρα που του έχουν βάλει σημάδι στο κεφάλι ούτε επειδή τελικά κάπου χάθηκε μέσα στους γύρους! Εσείς βλέπετε έναν σέντερ μπακ που φοράει το 21 — αλλά τι άλλο θα φορέσουνε αυτοί πάνω τους; Αυτοί φορούν τις ετικέτες: "είναι σχεδόν στις 150 συμμετοχές", "τους κουράζει εδώ και τρεις χρονιές", "βγήκε βασικός μόνο στο 40%". Μα όταν κλείνεις το μάτι σου στη λεπτομέρεια τι βλέπεις; Βλέπεις έναν άνθρωπο που έβγαλε γκολ στη Σκωτία εκείνο το βράδυ όταν όλοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχει και υπόλοιπος κόσμος εκτός Μπάρτσα! Αυτό δεν είναι τυχαίο — αυτό είναι αγώνας μέσα στα σύνορα! Και μην αρχίζουμε τώρα ότι όλες αυτές οι "συμμετοχές βασικού" βγήκανε αυτομάτως επειδή κάποιος πήρε θέση πάνω του σαν βαρίδιο. Την προηγούμενη περίοδο τον είδαμε να κάνει ένα σλάιντING εκεί με την Μπάγερν που ήταν σα ταινία δράσης — όχι σα νεκροταφείο ανάμεσα στις γραμμές! Αυτός ο άνθρωπος όταν επέστρεψε στο Camp Nou μετά από χρόνια απουσίας, έκανα ότι έκανε πριν χρόνια: σηκώθηκε τους αντιπάλους σαν τρία ικριώματα ένα πάνω στο άλλο! Εσείς τώρα λέτε ότι θέλουμε έναν νέο επειδή αυτός έχει γίνει "βράχος χωρίς νόημα"; Μα τι είναι αυτή η υπερβολή; Αν ήθελε να σέρνεται σαν πτώμα θα είχε πάει στην MLS εδώ και δύο χρόνια! Αυτός βρίσκεται ακόμα εδώ επειδή ξέρει πως όταν φοράει την κόκκινη-κίτρινη φανέλα, ακόμα και στις τελευταίες στιγμές μπορεί να γίνει εκείνος ο οποίος αλλάζει την ιστορία ενός αγώνα! Και όσο για τους υπολογισμούς σαν βόλοι από ένα μπολ; Μα ποιος λογίζεται τελικά; Αυτός που έκανε την ομάδα να νιώσει πάλι σα ομάδα εκείνο το βράδυ στη Μάγιόρκα; Ή αυτοί που μετά από χρόνια ακόμα ψάχνουν έναν εχθρό μέσα στους συμπαίκτες τους επειδή δεν τους έδωσαν εκείνες τις τρεις λεπτά καθαρές σαν δώρο; Θα μου πείς: "αλλά φέτος βγήκε βασικός μόνο δύο φορές τελευταίο δεκαήμερο!" Μα πού είναι αυτά τα νούμερα όταν η ομάδα είχε χάσει την αίσθηση πως υπάρχει σέντερ μπακ εκεί πάνω; Εκείνοι οι δύο αγώνες ήταν σα ανάσα ζωής μέσα στον παγωμένο θάλαμο του αγώνα — όχι επειδή τον ξέχασαν οι συμπαίκτες, αλλά επειδή τελικά κανείς άλλος δεν έδειξε πως ξέρει να κουβαλήσει εκείνο το βάρος! Αν φύγει τώρα; Θα πάει σε ομάδα που θα του δώσει εκείνο το γήπεδο σα σπίτι του — όχι σα μουσείο όπου τον βλέπουνε σαν έκθεμα! Και εμείς; Εμείς θα βρεθούμε πάλι να ψάχνουμε κάποιον άλλον γιατί ξέχασαμε πως οι πραγματικοί πρωταγωνιστές δεν έχουν αριθμό συμμετοχών αλλά εικόνες που μένουν στις κάρτες των φιλάθλων! Μέσα σε όλα αυτά που λέτε, υπάρχει όμως κάτι που με τρομάζει περισσότερο: πως όταν τελικά πιάσουμε κανέναν νέο εκεί πάνω, θα τον βγάλουμε σαν τζόκεϋ επειδή δεν κράτησε τον παλμό του αγώνα σωστά. Μα τότε δεν θα κάνουμε τίποτα άλλο από το να συνεχίζουμε αυτήν την κούρσα των αριθμών που εσείς ξεπουλάτε σαν ψωμί στον φούρνο!

μωρέ παιδιά, εγώ που κάθε βδομάδα καθόμου σ' εκείνο το γήπεδο σαν να μου χρωστάνε πέντε ευρώ και βλέπω αυτήν την κούρσα από πριν χρόνια... σ' εκείνον τον αγώνα στο Σαν Μαμές πριν κάτι χρόνια — τον θυμάστε όταν έκανε εκείνο το σλάιντING σαν ταινία τρόμου στον αντίπαλο μπακ; τότε νόμιζα πως η Μπάρτσα είχε βρει τον επόμενο Μπέγιρα. και τώρα; τώρα φοράει φανέλα νούμερο 21 σαν να φοράει σακκάκι πάρκινσον — σέρνεται σα γιαγιά στο super market όταν έχει έκπτωση στους κουβάδες. κανείς δε μιλάει όμως για εκείνον τον μπάσταρδο ιεροκήρυκα στη Γάνδη εκείνο το βράδυ — αυτόν που έκανε το 2-1 εκείνο το γκολ στον τελευταίο γύρο σα να ήτανε επίσκεψη του Πάπα στην Μπάρτσα. εκείνος έκανε μέσα στη χρονιά δουλίτσα — μα όχι τον βγάζουμε επειδή τον έχει ξεχάσει ο κόσμος σα θυμωμένη θεία την Πρωτοχρονιά. και ξέρω πως κάποιοι ψάχνουν πάντα νέους σαν υπεραξιωματικούς επειδή τους αρέσει ο θόρυβος των καινούριων προσώπων — μα εσείς ξεχνάτε πως όταν ένας άνθρωπος φοράει αυτήν την φανέλα πάνω του περισσότερο χρόνο από όσο η ομάδα χρησιμοποιεί συνώνυμα του "τρόμος" στις ανακοινώσεις του προπονητή, δεν φεύγεις έτσι εύκολα. το σημείο είναι: εγώ δε λέω πως αυτός είναι ακόμα τριαντάρης — το λέω όμως ότι όταν η ομάδα είχε τις μεγαλύτερες δυσκολίες, εκείνος ήταν σα το τελευταίο τσιγάρο στο πακέτο πριν το κλείσιμο: απαραίτητος. και τώρα που τον σπρώχνουμε σαν άχρηστο αυτοκίνητο στην αγορά της γειτονιάς; αυτή δεν είναι Μπάρτσα πια — αυτή είναι μουσειακή ομάδα όπου εκθέτει τους παλαιότερους πρωτοπόρους της σα παλιά αυτοκίνητα. και να σας πω κι ένα πράγμα: όταν κάποιος φοράει το νούμερο 21 της Μπάρτσα πάνω του, δε μιλάμε για μία φανέλα — μιλάμε για το όνομα ενός ανθρώπου πάνω στη λωρίδα των αγώνων. κι αν θέλουμε καινούριο αριθμό εκεί πάνω, ας βάλουμε έναν που όταν γυρίσει το κεφάλι του πίσω σαν να θυμάται εκείνα τα σλάιντING στο Σαν Μαμές...

τι ήταν αυτό ρε παιδιά, ανοίξατε το παντζούρι σαν κάθε πρωί και βρήκατε το Camp Nou σαν αποθήκη παλιάς μόδας που κανείς δε θέλει να μεταφέρει στον επόμενο γείτονα; αυτός εδώ ο μαρκήσιος του νούμερου 21 κουβαλάει από το πρώτο παιχνίδι κόπους περισσότερους από όσο πολλοί φέρνουνε στους γάμους τους! τον θυμάμαι σα μικρούλι που τρέχει στο χώρο όπως κάποιος ξυπνάει τώρα από ξενύχτι χωρίς καφέ — αυτή η ομάδα έχει βγάλει βράχους από τους υπόλοιπους, αλλά αυτός είναι σα εκείνο το τελευταίο μπουκάλι κρασί από τις καλές χρονιές που όταν το ανοίγεις βγάζει αρώματα παλιάς δόξας και καμιά φορά ένα πικρό επίγευμα σαν αποικία των υποτιθέμενων αντικαταστατών του... μα γιατί να τον σπρώξουμε τώρα σα χαμένο πούπουλο στην αγορά της αγγλικής επαρχίας; φέτος η Μπάρτσα έκανε τρείς αγώνες σα γυμναστήριο χωρίς καθρέφτες — όλοι βλέπανε μπροστά τους αντίπαλο σα σκιούχο που ξέχασε τα γυαλιά του. σε εκείνη την περίοδο ο μόνος που φώναζε "βγάλτε με στο 3'!" ήταν σαν να μην καταλάβαινε πως ο προπονητής του είχε βάλει στις οδηγίες ν' αλλάζει το παιχνίδι σα παλτό ανάλογα με τον καιρό. όσοι βλέπουνε μόνο νούμερα σα χειρόγραφο αγγλικού δικαστηρίου ξεχνούνε πως οι συμμετοχές έγιναν ψεύτικο νόμισμα όταν η ομάδα έχασε τον παλμό της ακόμα και στον αγωνιστικό χώρο όπου κάποτε έκαναν γκολ αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι! και μην αρχίσετε εμένα τώρα με τον άλλον τύπo που έκανε κάποιο γκολ στη Γάνδη σα μοναχικός λύκος σ' αιγυπτιακή πιάτσα — αυτόν τον θυμόμαστε κι εγώ τον αγαπώ, μα δεν φοράει φανέλα Μπάρτσα εκείνος, φοράει αυτή που κουβαλάει ένα σκουπόχορτο σαν λάβαρο. τι κάνει όμως εκείνος ο βράχος του 21 όταν τον βάζανε σα ζαχαρωμένο φρούτο στο γλυκό του αγώνα; έκανε σλάιντING σα ταινία δράσης όταν έπρεπε, έκανε σκόρ όταν του ζητούσανε κρύο αίμα, και όταν έφυγε η ομάδα σα νεκρός πολεμιστής στο τελευταίο τρίτο ενός αγώνα, αυτός στάθηκε σα τελευταία κουρτίνα που κλείνει μόνη της την παράσταση... το μεγάλο μυστικό εδώ δεν είναι ότι βγάζουμε ή δεν βγάζουμε αυτόν τον άνθρωπο — το μεγάλο μυστικό είναι ότι εμείς εδώ δε λέμε την ιστορία της ομάδας μιλώντας για νούμερα, αλλά λέγοντας ιστορίες. όταν ήμουν μικρός στο Πέραμα στο φορτηγό μου έγκαυα συχνά ένα τραγούδι των εποχών που έλεγε "όταν φύγει ο Ήλιος φεύγει και η ψυχή". εκείνη την περίοδο ο Ήλιος ήτανε ένας σέντερ μπακ στο γήπεδο πάνω — τώρα αυτός φοράει κοστούμι αστείου συγγραφέα επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως οι αριθμοί είναι πιο σοβαρά πράγματα από τις ανθρώπινες ιστορίες. αλλά αλήθεια τώρα — αν τον σπρώξουμε τώρα σαν παλιά σόμπα τον Οκτώβρη, τι γίνεται με εκείνον τον τύπο που έκανε το χατ-τρικ στη Μάγιόρκα πριν χρόνια; εκείνος είχε ανοίξει ο ίδιος τον δρόμο σαν αναβάτης σ' αγροτική περιοχή! εκείνος είχε κάνει την ομάδα ν' αισθανθεί πάλι σα ομάδα όταν ο κόσμος γύριζε σπίτια σαν νυχτερίδα χωρίς φεγγάρι! εκείνος είναι που μας θυμίζει πως οι πραγματικοί πρωταγωνιστές δεν φεύγουν επειδή κάποιος άλλαξε την ημέρα της αλλαγής στο αθλητικό τμήμα! λοιπόν εδώ είμαστε τώρα: η Μπάρτσα έπαιξε τρεις αγώνες πρόσφατα σα τυφλό ζάρι — τρεις φορές άλλαξε η μπάλα χέρια σαν ντόμινο πριν σπάσει ο τελευταίος φελλός. την επόμενη φορά όμως που αυτός ο μαρκήσιος του 21 ξαναβγεί σα τελευταίος μαχητή σ' μια μάχη σαν εκείνη της Μάγιόρκα, εγώ εδώ στον πάγκο μου δε θ' ανάψω μόνο ένα τσιγάρο — θ' ανάψω την ανάμνηση ενός χρόνου που κάποτε είχανε λένε "εμείς είμαστε η Μπάρτσα" χωρίς αριθμούς σα σήματα τροχαίας...