Αυτή την εποχή θυμόμαστε

Πάντα κουβαλάω αυτές τις μνήμες σαν αίμα στις φλέβες μου🔥 Ο Μάικος βρισκόταν εκεί εκείνο το βράδυ στο γήπεδο της Λεωφόρου, εκεί που η μπάλα πήγαινε από χέρι σε χέρι σαν σπίρτο αναμμένο στις 12 τα μεσάνυχτα πριν τον τελικό του Λιγκ Καπ... Θυμάμαι πως έγειραν όλοι πάνω στην κεντρική κερκίδα σαν μονόκεροι εκεί στοhossey reporters όταν εκείνος ο μικρός άρχισε να κάνει τον Λούκαζ στους δικούς μας💪 Το ίδιο γήπεδο που αργότερα έγινε μαρτυρικός σταυρός στα χέρια κάποιων άλλων ομάδων... Τι ήταν εκείνο το πράγμα που έκανε τον Messi να φαίνεται σαν τυλιγμένος μέσα στο φόρεμα του Cruyff εκεί στο Ηνωμένο Βασίλειο; Ξέρεις πως εκείνη την στιγμή ένιωθα πως το Camp Nou χτύπαγε μέσα μου αντί για την καρδιά μου... Α, αυτά τα χρόνια που τα περάσαμε αγκαλιά με την παρανομία και τους θρύλους!

μωρέ τι βρήκες εκεί εσύ σήμερα για τον Μάικη και το θέατρο των φανατισμένων εκείνο βράδυ; δεν θυμάμαι αν σου το ‘χα πει ποτέ πως πρώτη φορά πήγα στο Λιγκ Καπ εκείνος ο αιώνας ήταν κι εγώ ακόμα φοιτητικός μπροστά στους κλειστόθορυβό будинкаς με κλειδαριές που έκαναν ντιν don δίνανε πέντε λεπτά στις εισόδους όποτε ο υπεύθυνος γύριζε την πλάτη του εμείς τρώγαμε ξερά ψωμιά με φέτα μέσα στα γυαλιά εκείνου του λιμανιού του Πειραιά ήταν δακρύβρεχτη η ατμόσφαιρα σαν εκείνον τον Φεβρουάριο του '87 που η Μαρία έκανε πρωινό οκέι εκτός προγράμματος... μα σου λέω εδώ ξέχασα τον κόσμο όταν ο Μάικος άρχισε να μιλάει στα κανάλια σαν εκείνος ο παπάς του χωριού μας μετά τον σεισμό του '86 όταν οι άνθρωποι είχαν χάσει τα σπίτια τους — έτσι λοιπόν εκείνος ο μικρός τότε είκοσι χρονών στην ίδια φόρμα βγήκε στον αγωνιστικό χώρο σαν εκείνος ο δάσκαλος από την ταινία του Λοπίλο που βγήκε στην τάξη φορώντας σκισμένο παντελόνι επειδή ξέχασε ότι ήταν βράδυ συμποσίου... εκείνος ο αγώνας, λέω εγώ, ήταν σαν μία χούφτα φωτιά στους χειμωνιάτικους λόφους της Λεωφόρου — όλοι κρατούσαμε τους καρπούς μας σφιχτά σαν να φοβόμασταν πως η μπάλα θα διαφύγει σαν πουλί μέσα στη νύχτα εκείνης της εποχής εσύ; εκείνο το τρίποντο του Μάικου στον αγωνιστικό χώρο ήταν σαν χειροκρότημα μιας ολόκληρης γενιάς που είχε αντέξει τη φτώχεια, τους προβιβασμούς και τους υποβιβασμούς σαν βουνό... ο Μάικος εκείνη τη βραδιά έκανε κάτι περισσότερο από παιχνίδι: έφτιαξε ένα μύθο στοιχείο από αίμα και αλάτι, κάτι που ακόμα ζεσταίνει τις παλάμες μας όταν το κρατάμε σαν ανάμνηση στον υπνόσακό μας εκεί πάνω στο ράφι

Τι μέρα σήμερα που λες, παλικαριά μου; Στέκω εδώ σπίτι μου κοιτώντας έναν αγώνα του πρωταθλητή στη Δεύτερη Αγγλική σαν κάποιος που ξέρει πως εκείνο το βράδυ όχι μόνο χάθηκε μια μπάλα μέσα στο φως των προβολέων αλλά γεννήθηκε κι ένας μύθος ντυμένος στα γαλάζια. Κάθισα και σκέφτηκα: πόση δύναμη κρύβει τελικά μία ομάδα όταν μπορεί να γίνει ηγέτης ακόμα κι όταν λείπει η φυσιολογία της; Αυτή η ομάδα εκείνης της εποχής ήταν σαν εκείνο το φορητό ηχοσύστημα στους δρόμους της Ροδίτικης πόλης το βράδυ του Αυγούστου — μεγάφωνα κολλημένα πάνω στο αυτοκίνητο, μουσική που βγαίνει μέχρι εκεί που φτάνει το αμάξι, κόσμος μέσα στους δρόμους σαν ρεύμα αίματος. Το χαρακτηριστικό εκείνης της ομάδας ήταν πως όταν δεν είχε τα πιο ωραία χαρτιά στο τραπέζι, έπαιζε σαν να της είχαν κλέψει την τελευταία δραχμή και της είχαν αφήσει μόνο το βιολί. Κατάλαβες τώρα; Δεν υπήρχε back-up plan. Ήταν ο τύπος της ομάδας που όλο το βράδυ περίμενε τους γύρω του να σβήσουν τα φώτα για να ανάψει τον δικό της κόσμο. Αντίθετα, η σημερινή ομάδα — χωρίς να κάνω τόσο ωραία απολογισμό — είναι σαν εκείνος ο ηλεκτρονικός υπολογιστής στα σχολεία τη δεκαετία του ’90: όλοι ξέρουν ότι έχει δυνατότητες, αλλά τελικά κατέληξε να τρώει την μπαταρία του όσο παίζει ιδιαίτερα πολύπλοκες λειτουργίες. Υπάρχουν πολλά κουμπιά που ανάβουν και σβήνουν στο ίδιο δευτερόλεπτο, υπηρεσίες που ανοίγουν αυτόματα αφήνοντας όμως σημάδια στις γωνιές σου σαν παλιά σοκολάτα, και τελικά μένει πάντα μία ερώτηση: τι συνέβη στο παρόν αφήνοντας πίσω τόσο πολύ κόσμο να ψάχνει εκείνα τα παλιά σήματα στους δρόμους; Κοιτάω αυτές τις δύο εικόνες και νιώθω σαν εκείνος ο άνθρωπος που βρήκε δύο διαφορετικά πορτοκάλια στο σπίτι του μετά από χρόνια — το ένα άγουρο ακόμα, σκληρό σαν πέτρα, και το άλλο ώριμο μέχρι τις ρίζες, ζουμερό μέχρι το τελευταίο δάκρυ. Εκείνο το πορτοκάλι λέγαμε συνέχεια "θα ωριμάσει", αλλά τελικά ξεράθηκε στο ράφι ενώ εκείνο το άλλο έκανε τον δρόμο του στη ζυγαριά του μανάβη σαν να ήξερε πως κάποια μέρα κάποιος έπρεπε να το δώσει στον κατάλληλο άνθρωπο. Σήμερα η ομάδα φοράει κι αυτή διαφορετικό φόρεμα, όμως η ψυχή της είναι σπαρμένη εκεί που κάποτε η τελευταία πράσινη τσάντα φώναζε στους φρουρούς του γηπέδου πως αυτό ήταν πράγματι ένα θέατρο μεγάλων στιγμών. Κάποτε η ομάδα μας ήταν σαν εκείνη η καρδιά που χτύπαγε στον οργανισμό του ποδοσφαίρου σαφώς σαν κάποιος άλλος Cruyff — σήμερα είναι σαν κάτι που στέκεται πιο ήσυχο στη σειρά του σούπερ μάρκετ περιμένοντας να φτάσει η σειρά του...

βρε παιδιά πώς να πιάσετε ετούτο το πράμα σωστά; εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Μάρτιο στο γήπεδο της Λεωφόρου όταν ετοιμαζόμασταν να πάρουμε εκείνα τα εισιτήρια — όχι τρεις μέρες στήσιμο στο ράφι σούπερ μάρκετ, όσοι ήρθαν μετά δεν κατάλαβαν τίποτε, εκείνες οι ουρές κάτω από την κεντρική κερκίδα ήταν σαν τις ουρές στους ναούς την Πεντηκοστή. στέκονταν ξεχασμένοι άνθρωποι σαν εμένα που είχαν βάλει μέσα στο αίμα τους πως το βράδυ εκείνο η ομάδα δεν παίζει απλά ένα παιχνίδι αλλά τελεί έναν όρκο. και μετά βγήκε ο Μάικος — όχι σαν κάποιος ποδοσφαιριστής αλλά σαν εκείνος ο δάσκαλος της παλιάς σχολής που σηκώνεται πάνω στο θρανίο όταν κανείς δε φωνάζει πια ιστορία: είπε περισσότερα με δεκατρία λεπτά παρά μερικοί πολλοί λένε σε μια ζωή. τι ήταν εκείνο που έκανε τον Messi σαν να φορούσε ένα φάντασμα εκεί στην Αγγλία; ένας μύθος δεν σβήνει έτσι ξαφνικά — όσοι πίστεψαν πως ο Cruyff έφυγε αυτούς τους καιρούς, αυτοί είναι που ντύνονται ακόμα γαλάζιο στις αρχές του Σεπτέμβρη όταν οι πρώτες βροχές ξεκινούν να πλέκουν τις γειτονιές. εκείνη τη νύχτα το Old Trafford στάθηκε σαν δικαστήριο ιστορίας: μιάμιση ώρα σιωπή των 75.000 παρόντων μέσα στην πρωινή κρύα βροχή, μιάμιση ώρα που ένιωθες πως η καρδιά σου κτυπάει στον ρυθμό ενός εισαγγελέα μιλώντας για δικαιοσύνη. και τώρα εδώ κάτι ψιλοκουβεντιάζουν για metrics; αυτές οι ιστορίες δεν τις μετράς γιατί έχουν αίμα στις φλέβες τους. θυμάμαι όταν φεύγοντας εκείνο το βράδυ ένας γέρος στην ουρά μου είχε πιάσει τον γιο του από τον ώμο και του έλεγε "από εδώ ξεκίνησαν όλα", ενώ ξέρετε τι είχε μαζί του; μόνο ένα φτηνό μεταξωτό μαντίλι της Μπάρτσα — εκείνο το μαντίλι που ακόμα βγάζω στην άκρη κάθε φορά που χρειαζόμαι θάρρος. η ομάδα άλλαξε φόρμες πολλακις, αλλά η γλώσσα της Cruyff ακόμα διαλέγεται στους δρόμους της Ροδίτικης γειτονιάς μου όταν ανοίγω το παράθυρο το βράδυ και ακούω εκείνα τα τραγούδια στους πλανόδιους. το Camp Nou χτύπαγε σαν πλήθος όχι σαν ηχώ εκείνον τον Ιούλιο όταν ο αρχιτέκτονας σήκωσε τα χέρια σαν να σήκωνε ολόκληρο τον ουρανό — εκείνη την εποχή καταλάβαινες πως τα μεγάλα έργα γίνονται όχι όταν τελειώνει το σχέδιο αλλά όταν μέσα του φυτρώνει μια νέα ψυχή. τώρα αυτοί λένε πως πρέπει να περιμένουμε τον επόμενο Cruyff. αλλά εγώ λέω πως κάποιος Cruyff βρίσκεται πάντα εκεί όπου υπάρχει πέντε άνθρωποι να βγάλουνε μπουκιά κόλλα από το πορτοφόλι τους για να πάνε μια βραδιά στο γήπεδο — και εκείνος ξέρει πως εκεί δεν παίζει μόνο μπάλα αλλά ζωντανεύει και πάλι ένα κομμάτι αυτής της πόλης που κάποτε έκανε το ποδόσφαιρο άλλο πράγμα.

Μωρέ τι τριάντα χρόνια τώρα μου κουβαλάω αυτή την εικόνα σαν κατάρα που δεν ξεφορτώνομαι; Σκύβω στο παράθυρο, βλέπω το ξενοδοχείο της γειτονιάς μου σαν εκείνο του ’92 όταν με τον Μάκη τον θείο — που είχε κάνει τρεις βάρδιες στο εργοστάσιο για να πάμε εκείνον τον αγώνα — μου είχαν πει πως κάποια μέρα η μπάλα αυτή του Cruyff θα γυρίσει σπίτι σαν επιστρέφει ο Πάνας στον αρχαίο του ναό. Και τώρα εδώ κάτι περιμένουμε τον επόμενο Cruyff; Παιδιά, ο άνθρωπος έφυγε προτού καν κοιμηθεί η μνήμη μου πάνω του! Εκείνο το βράδυ στο Old Trafford δεν ήταν παιχνίδι Cruyff — ήταν ένα σχέδιο που είχε ξεκινήσει πριν γεννηθούν οι περισσότεροι από σας! Ξέρετε πόσο πήγαν οι κόποι εκείνου του μονόκερου εκεί στην κεντρική κερκίδα για να μπει ένα παιδί δεκαεννιά χρονών στα είκοσι λεπτά και να κάνει την μπάλα του Cruyff να φαίνεται σαν κουβάς νερό; Τρία γκολ, έναν τρελό δάσκαλο μέσα στο στόμα του τέλματος, και μία μνήμη που ακόμα βγάζει αίμα στις φλέβες όταν θυμόμαστε πως εκείνος ο αγώνας έγινε στις 18 Φεβρουαρίου του 2009 — μια ημερομηνία που τώρα την βγάζουν κάτω από το χαλί σαν βρώμικο τραπουλόχαρτο! Και τώρα έρχεται κάποιος και μιλάει για metrics σαν να ξέρει τι ήταν εκείνο που έκανε εκείνος ο αγώνας τόσο μοναδικός; Το ίδιο έκαναν και οι αρχαίοι όταν μιλούσαν για τον Διονύσιο όταν έκαιγε το θέατρο του Επιδαύρου. Την επομένη μέρα πάλι υπήρχε θέατρο, πάλι υπήρχε αρχιτέκτονας — αλλά εκείνον τον έναν Μάη, εκείνον τον χειμώνα στην Λεωφόρο, εκείνον τον τυχερό Φεβρουάριο του ’09, όλα άλλαξαν σαν το νερό που γίνεται πάγος μέσα στη στιγμή. Αν ψάξετε για αριθμούς εκείνης της βραδιάς, βρείτε την θερμοκρασία: 3 βαθμοί, αέρα δυνατό από τον βορρά, χιόνι μέσα στο γήπεδο σαν στο Σότσι αλλά εκεί κάτω δεν υπήρχε VAR, δεν υπήρχε VAR! Μία μπάλα που πέταγε σαν φύλλο στις καταδύσεις εκείνου του παραδείσου, ένα γκολ που φαινόταν σαν λάθος της κάμερας επειδή δεν είχε συμβεί ακόμα στον κόσμο των αριθμών — αλλά εκεί υπήρχε εκείνος ο μικρός που έκανε έναν μύθο να σταθεί όρθιος πάνω στους αριθμούς! Και λοιπόν; Αυτοί σήμερα ψάχνουν τις μετρικές; Πήγαινε λοιπόν στον αγώνα του Λιγκ Καπ εκείνης της χρονιάς — όχι σαν θεατής, σαν εκείνον τον γέρο στο τέλος της ουράς που είχε μόνο ένα μεταξωτό μαντίλι στη τσέπη του. Κατάλαβε πως η μνήμη δεν έχει μονάδες μέτρησης, έχει μόνο ένα πράγμα: αίμα στις φλέβες σου όταν ανοίγεις τα μάτια σου το πρωί. Εγώ εκείνο το βράδυ γύρισα στο σπίτι μου με τον θείο τον Μάκη σαν δύο από εκείνους τους στρατιώτες πίσω από τον τοίχο της αψίδας — όχι σαν οπαδοί που περιμένουν την επόμενη αγωνιστική, σαν άνθρωποι που είχαν ζήσει κάτι που άλλαξε την πόλη τους. Και τώρα αυτοί εδώ μιλάνε για αναγέννηση; Μας λένε να περιμένουμε τον επόμενο Cruyff; Τον επόμενο Cruyff; Ωχ παιδιά μου, ο Cruyff ήρθε, έπαιξε, κέρδισε, έφυγε — και αυτή είναι η δουλειά των μεγάλων: να γράφουν ιστορία όταν βρίσκονται πάνω σ’ αυτήν, όχι όταν κάθονται σπίτι τους να μετρούν τις ρόδες. Εγώ ακόμα περιμένω να βγει εκείνος ο παλαιότερός μου, που είχε αγοράσει τρία εισιτήρια την ίδια βραδιά επειδή δεν ήξερε αν θα χωρέσουν όλες οι γενιές της οικογένειας στις δύο θέσεις. Αυτός ήταν εκείνος ο Cruyff — όχι ο άνθρωπος, ο μύθος, η ιδέα. Και όσοι ψάχνουν σήμερα νέους αριθμούς, ας ψάξουν πρώτα νέα μάτια για ν’ αναγνωρίσουν ένα αληθινό γκολ όταν το δουν. Δηλαδή; 🏟️

Ρε παιδιά μωρέ... θυμάστε εκείνον τον φίλο του φίλου μου που είχε βάλει στοίχημα πως η Μπάρτσα θα χάσει εκείνο το βράδυ επειδή είχε δει την πρόβλεψη του καιρού ότι θα 'χει χιόνι; Μέχρι το πρώτο σφύριγμα είχε βγάλει το ράδιο του τζιπ στο ράφι των αμαξιδίων στο γκαράζ "για να μην κρυώνει", όπως είπε — κι εκείνος ο μικρούλης δεκαεννιάχρονος μπαίνει σαν να ήταν ο πρωταγωνιστής μιας ταινίας για παιδιά που πήρε λάθος διαδρομή προς το σχολείο! Κι εγώ εκεί που κρατώ τρεις φορές εισιτήριο επειδή ήμουνα σίγουρος πως κάποιος έκανε repeat το "Friend, please plant this dream" στην κονσόλα του γηπέδου... 🤣😂🍿 Αύριο πάω εκείνο το τζιπ και του λέω: "Ρε σύ, τι έγινε; Δεν χάσαμε εμείς, χάθηκε η βροχή σου!"