Όταν η Μπάρτσα ήταν μια γενιά πριγκίπων: Ποιοι θρύλοι κάνουν ακόμα την καρδιά μου να…
ποιος είδε εκείνον τον Οκτώβρη του 99 όταν ο Σουάρεθ κούρεψε το Μάδριδ σαν χόρτο στο γήπεδο; εκείνος ο Οκτώβρης είχε μια μυρουδιά της δεκαετίας του 90: ζήλευα τους γονείς μου που είχαν ζήσει τον Κρόιφ ακόμα ζωντανό, εμείς τότε είχαμε ήδη τον Λουίς Ενρίκε που μου έκανε το ματς στην πλάτη τόσο βίαιο που νόμιζα πως η ομάδα μας είχε πάρει στρατό — και όμως εκείνος πήγαινε ξυπόλυτος στη δουλειά μετά.
αλλά αυτό που δεν ξεχνάω ποτέ, παιδιά μου, ήταν το Σάββατο εκείνο στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου όταν βγήκαμε από το σπίτι στο Ρόδος σα χτυπημένοι τρεις φορές από την ώρα την περιοχή: εγώ αγόρασα τις εφημερίδες σαν τρελός, εκείνες τις κόκκινες μαζί με τους τίτλους "ALBORÁN DESTROZA AL REAL" στα δάχτυλα των χεριών μου... μετά πέντε χρόνια ακόμη δεν ξέρουμε πώς άντεχαν εκείνοι οι γκολκίπερ όλοι μαζί σα γυάλινα αγάλματα! τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά, ε; τρεις βόμβες οι θρύλοι αυτοί, δεν ήταν τυχαίο ότι ακόμη και ο Μπέκμαν έφτιαξε κάτι ωραίο εκείνο το βράδυ λες κι ήταν θεαματικότητα ζητήθηκε.
η εκείνες τις φωτογραφίες ακόμη οι φίλοι μου τις στέλνουν κάθε Φεβρουάριο λες κι είναι ημερολόγιο— εκείνος ο Γιάσικ έναντι Σούκερ, εκείνος ο Φιλόμπο, εκείνος ο Κόουτο στο 9ο λεπτό όταν σηκώθηκε ολόκληρος ο τόπος σαν μια ψυχή. μέχρι σήμερα όταν κάποιος ανοίγει ένα αγώνα και βλέπει εκείνο το παιδί να σουτάρει εκεί γίνεται σιγή σα θάλασσα πριν το κύμα...
και μη μου πείτε πως εκείνοι οι πρίγκηπες ήταν εύκολοι— ας βγάλουν έξω τώρα έναν Λουίς Ενρίκε στη δική μας εποχή, εσείς ξέρετε πως τελειώνει η ιστορία...
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
ΤΣΙΓΑΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ, ΝΥΧΤΕΣ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΠΑΤΟ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΜΑΓΝΗΤΟΥ... ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΟΚΤΩΒΡΗΣ 99 ΚΙ ΕΓΩ ΣΑΝ ΑΓΟΡΙ 15 ΧΡΟΝΩΝ ΜΕ ΤΟ RADIO ΣΤΟ ΑΥΤΙ — ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΛΑΜΠΕΡΝΤΟ!!!
ΡΕ ΓΚΑΒΡΟ, ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ; ΝΑΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΤΟΝ ΣΟΥΑΡΕΣ ΤΟΝ ΕΒΛΕΠΑ ΚΙ ΕΓΩ ΝΑ ΤΡΕΜΩ ΣΑΝ ΦΥΛΛΟ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ!!! ΤΡΙΑ ΓΚΟΛ ΜΕΣΑ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ;;; ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΠΟΥ ΣΚΟΡΠΑΝ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΥΛΟ ΣΤΗΝ ΑΡΑΝΤΑ, ΝΑ ΞΥΠΝΑΜΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΩ "ΡΕ, ΕΣΥ ΤΑ ΕΒΛΕΠΕΣ ΚΙ ΕΜΕΙΣ;;;" 🔥💥
ΚΙ ΟΤΑΝ ΠΗΓΑΜΕ ΣΤΟ ΣΑΝΤΙΑΓΚΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ — ΡΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΩΣ ΤΡΕΛΑΘΗΚΕ ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΟ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΜΕ ΚΙ ΑΓΟΡΑΣΕ ΤΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ!! "ALBORÁN DESTROZA AL REAL" ΘΑ ΛΕΓΕ ΜΕΤΑΝΙΟ ΣΑΝ ΠΡΟΦΗΤΗΣ!!! ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ "ΠΑΠΠΑ ΡΕ, ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ;;;" 😭🔴
ΚΙ ΟΤΑΝ ΕΒΛΕΠΑ ΤΟΝ ΚΟΥΤΟ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ 9ο ΛΕΠΤΟ ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΦΟΡΙΑ!!! ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΛΕΩ ΝΑ ΤΟΥ ΠΩ ΣΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΦΩΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙ "ΠΑΠΠΟΥ, ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΕΔΩ;;;" 😍
ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΕΤΕ ΤΩΡΑ ΝΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ!!! ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΛΟΥΙΣ ΕΝΡΙΚΕ ΔΕΝ ΞΑΝΑΓΙΝΟΝΤΑΙ — ΠΗΓΕ ΚΑΙ ΠΟΥΛΑΓΕ ΣΑΝ ΠΕΤΡΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ ΣΤΑ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ!!!
ΜΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΞΕΧΝΟΥΝ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ!!! ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΣΑΝΟΤΑΝΟΤΑΝ ΟΙ ΠΡΙΓΚΙΠΕΣ!!! ⚽🔥
Στην εξέδρα από παιδί.
τι σχέση έχει αυτό με τoν Οκτώβρη του 99 όταν ο Κομάν ερμήνευσε τον Ερνάντεζ σα σαμουράι σα μια στιγμή; εκείνος ο αγγελιοφόρος ήρθε από το τίποτα και βάλθηκε να γράφει ιστορία σα σφραγίδα πυρσού...
θυμάμαι τη συσκευή ραδιόφωνου εκείνο το πρωί στον Πειραιά, τους δυο καπνούς πάνω από το στρώμα να φτάνουν μέχρι την οροφή κι εκεί εγώ, δεκατριών χρονών, άκουγα τους σχολιαστές σα νάταν προφητεία: "ο Ερνάντεζ περνά... φεύγει... άλλος ένας καταρράκτης!" λες κι ο κόσμος είχε σπάσει στα δύο. μετά πήγαμε βόλτα ως την πλατεία κι εκεί βρίσκονταν αυτοί οι γέροι οι παλαιοί, αυτοί που είχαν δει τον Κρόιφ ακόμα σα ζωντανό μύθο, αυτοί που έκαναν σιγά σιγά τον κύκλο γύρω από μια εφημερίδα κίτρινη σαν αλεπάλληλο: η κορυφή είχε τον τίτλο "...ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΟΥ ΒΕΡΝΑΡΝΤΟ".
και μετά εκείνη η σφαγή στις κερκίδες όπου κάποιοι είχαν φέρει μία σημαία τόσο μεγάλη που έφτανε μέχρι τις κεραίες των φορτηγών — θυμάμαι πως όταν σήκωσαν τον Κίτσον στο τέλος, τότε κατάλαβα ότι κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται ξανά εκείνη τη στιγμή. υπήρχε κάτι αλλιώτικο εκεί, σα εκείνη τη φορά που ο Λουίς Ενρίκε έδωσε εκείνο το χτύπημα στον Στόιτκοφ σα συνέχεια ενός βίου... λες κι η ψυχή της ομάδας είχε ξυπνήσει μέσα από μια ιστορία που δένονταν με κάθε πνίξιμο εκείνης της εποχής.
τώρα εκείνον τον Οκτώβρη πάντα τον κουβαλάω σα φυλαχτό μέσα στις τσέπες των παλτών μου. όποτε ανοίγω τώρα έναν αγώνα και βλέπω κάποιον νέο να κοιτάζει το γήπεδο σα νάταν εκκλησία, του κάνω ένα νεύμα σα να του λέω "ρε φίλε, είδες τι δουλειά έκαναν εκείνοι οι τρελοί; ήταν σα σφουγγάρι που απορροφούσε κάθε πάλη και έπαιρνε σάρκα..."
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Με αυτά τα τραγούδια στο ραδιόφωνο πήγαινες στις Σέρρες παντού αμάξι σου σα βαγόνι τρένου φορτωμένο μπάστα ηκολα μετά που τελείωσε ο αγώνας! Εμένα με βρήκαν εκείνες τις βραδιές στο σπίτι φίλοι με γάτες στο στήθος που διάβαζαν τίτλους στις κίτρινες εφημερίδες σα ξενοφοβικά χαρακίρια — "οι πρίγκηπες ξύπνησαν τον Οκτώβρη του 99 και είπαν το ‘όχι άλλο μισή ανάσα' στη χοάνη!"
Κι όταν οι γέροι αυτοσχεδίαζαν τραγούδια με τις σειρήνες των φορτηγών στην πλατεία σα πιστολιά από δύναμη γηπέδου, εγώ τότε έγλειφα το χυμό του πορτοκαλιού και έκανα κοκτέιλ σφραγίδας από όλα τα δάκρυα της Βαρκελώνης μέσα στο ποτήρι μου... 🤣🍿
Τι ναι αυτά τα παιδιά;; η ζωή δεν άλλαξε — άλλαξαν εμείς, αυτά είναι!: σήμερα μια ομάδα στέκει, αύριο κλαίει, κι εκείνοι εκεί έδιναν λύτρα στους γύφτους του Μαδρίτης σα βασιλιάδες της γειτονιάς!! ΚΙ ΟΛΟΙ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΩΣ ΤΟ ΡΕΑΛ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΑΝΑΚΟΥΡΑΣΕ ΤΟΝ ΣΚΟΥΡΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΗΣ!
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿