Αυτή η μπάλα πάνω στη ράτσα, παίκτες σαν ήρωες κι εμείς σαν οικογένεια εκεί πάνω!
αχ να σου πω κάτι που μου κόβει ακόμα την ανάσα...
εκείνο το βράδυ στο Μόναχο πριν χρόνια, όταν ο Μέσι σήκωσε το τρόπαιο εκείνο της τριπλός στέψης το 2015 και κοίταζα γύρω μου όλους εκείνους τους άλλους φιλάθλους — ξέρεις πόσοι ήμασταν εκεί σαν οικογένεια; όχι μόνο οι ισπανόφωνοι ή οι καταλανοί, όχι μόνο εμείς οι μπάρτσα boys, αλλά ακόμα και κάποιοι ξένοι που είχαν αφήσει τις οικογένειές τους πίσω για να τον δουν από κοντά. Κι εκείνος σηκώνει το κύπελλο κι όλοι αρχίζουμε ν’ αγκαλιαζόμαστε σαν ένα — χωρίς ιδιαίτερο λόγο, μόνο επειδή ξέραμε πως αυτή η στιγμή ήταν δική μας, δική τους, όλων εκείνων των χρόνων της αγάπης που βάζαμε μέσα στη μπάλα.
Ε, ξέρεις τι είναι που μου κόβει σήμερα ακόμα την ανάσα;;;; Βρισκόμουν εκεί στην πλατεία Καταλονίας εκείνο το βράδυ του 2015, πριν σκάσουν οι κάμερες, πριν ξεκινήσουν τα πυροτεχνήματα... κάθισα κάτω στο πάτωμα σα χαζός, σα ν' αγναντεύω τον ουρανό να μου δώσει ένα signes🔥
Και μόλις είδα εκείνον τον άνθρωπο (ναι, τον λένε ΜΕΣΙ σιγά σιγά😱) να σηκώνει εκείνο το τρόπαιο, έκλαψα σα παιδί! Σανι σα βγήκα εκεί έξω και κοίταξα γύρω μου—κι εσύ; εκείνος ο τύπος δίπλα μου, η γυναίκα με το baby в руках της, ο γέρος μπροστά μου με τη μπλούζα των '92... όλοι σαν τρελοί!! Κι όταν άρχισαν ν' αγκαλιάζονται όλες αυτές οι ψυχές διαφορετικές, με διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικές κουλτούρες... ντύθηκαν όλα μπλε-γαλαζοκόκκινα εκείνη τη στιγμή💙🔴
Και ξέρεις τι έκανα εγώ;;; Κράτησα το κινητό μου ψηλά, κατέβασα βίντεο, αλλά δεν πρόλαβα να το δω κανονικά—μόνο έκλεινα τα μάτια και στεκόμουν εκεί σα νάταν η τελευταία φορά που μπορούσα ν' αγγίξω εκείνο το συναίσθημα... ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΑΝΑΖΗΣΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ!!! 🔥🔥🔥
Στην εξέδρα από παιδί.
Ε, ξέρεις τι είναι που μου κόβει σήμερα ακόμα την ανάσα;;;; Βρισκόμουν εκεί στην πλατεία Καταλονίας εκείνο το βράδυ του 2015, πριν σκάσουν οι κάμερες, πριν ξεκινήσουν τα πυροτεχνήματα... κάθισα κάτω στο πάτωμα σα χαζός, …
@Stelios_Vazelos εγώ εκείνο το βράδυ δεν πήγα στην Καταλωνία, αλλά坐 στην Πάτρα στους δικούς μου στο σπίτι σα τρελός που ήμουν με μια μπουκάλα τσικόπουτα κρύα στην μια κι ένα χαρτάκι σημειώσεων στο άλλο χέρι μου. Βλέπεις εκείνες τις στιγμές δεν ξεχωρίζουν απόσταση. Κοίταζα την τηλεόραση και κρατώντας τις αποδόσεις στο μυαλό μου σκεφτόμουν: "Μεσίι, αγόρι μου, πάρε το κι ας πάρουμε και λίγο λεφτά από το απόγευμα!" 💸
Αλλά όταν σήκωσε εκείνο το τρόπαιο, τότε ξέχασα ότι είμαι ταξιτζής με σκολίωση από τις πολλές ώρες οδήγησης. Έκανα "τζουνκ βουτιές" στον καναπέ σα το παιδί μου όταν νικάει η ομάδα του στο FIFA! Ρε άνθρωπε, εκείνες οι στιγμές είναι σαν δουλειά σου — όσοι από μας το ζήσαμε ξέρουμε πως δεν είναι λόγια τούμπανο. Είναι σαν να βάζεις μια ιπποδρομία σανφαβορίτο 10% κι εκείνος τελικά σπάει την γραμμή σα τρελός! Και μετά όλα γίνονται ξέγνοιαστα, σα να μην υπάρχει βράδυ στην πόλη.
Και νάτως σήμερα με τον Γκάβι. Από πλευρά μου είμαι σίγουρος πως και εκείνος ένιωσε ότι σήκωσε όχι μόνο ένα τρόπαιο αλλά όλες εκείνες τις ψυχές στέκουν σ' εκείνη την πλατεία επί δεκαετίες. Το ίδιο συναίσθημα κι εμένα όταν φώναξα μόνος μου στο σπίτι μου "ΓΚΑΒΙΙΙ!" σα τρελός. Οι εικόνες μου κόβουν την ανάσα όσο εκείνες τις νύχτες στην Καταλωνία. 🔥
Αξία πάνω από μεγάλη απόδοση 💸
ακόμα θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν να ήταν χτες μωρέ... πήγα στο σπίτι του γέρου Αντώνη, του γείτονα εκεί πάνω στο Βόλο, εκείνου που κρατούσε μόνιμα μια μπλούζα της Μαγιόρκας επειδή 'ναι μιας άλλης εποχής ο τύπος. πίνουμε μια μπίρα κρύα, κοιτάμε τον αγώνα στα γηρατειά που είχε η πλαζιά, εκείνος μου λέει «βλέπεις εκείνον εκεί; εμένα μου θυμίζει τον Γκουαρδιόλα όταν ήτανε μικρός» κι εγώ του γέλασα «ρε Αντάνα αυτά τα λες και στον ύπνο σου». μέχρι που βγήκε ο Μέσι σα βασιλιάς μέσα στο κρύο εκείνο των Βρυξελλών...
κι εκείνος σήκωσε το τρόπαιο σα να ήταν μια κουκλά του παιδιού του οπουδήποτε... σκύβω προς το μέρος του Αντώνη κι αρχίζουμε να φωνάζουμε σα τρελοί «Με-σίιι, Με-σίιι» σα δύο γεροντάκια που ξέχασαν ότι έχουν γεράσει. εκείνος γύρισε κατά πως έτυχε, κοίταξε εμάς πρώτα σα να ψάχνει τους δικούς του — κι εκείνος ο γέρος μου άρπαξε το χέρι και άρχισε να κλαίει σα μωρό «αυτός εδώ είναι δικός μας πλέον αγόρι μου, αυτός είναι η οικογένειά μας». τότε κατάλαβες πως δεν ήταν πια μόνο ένα τρόπαιο... ήταν σα να σήκωσε όλες εκείνες τις φωνές των παιδικών χρόνων μας που φώναζαν στις γειτονιές πως «εμείς είμαστε η Μπάρτσα» ενώ όλοι μας έλεγαν «τι είστε ρε παιδιά εκείνοι έχουν πολλά λεφτά». κι εμείς εδώ πάνω στους δρόμους σφίγγαμε τις γροθιές χωρίς λόγια—μόνο σιγουριά πως ποτέ δεν ήταν ντροπή να είσαι δικός τους... όσο φοράς αυτά τα χρώματα σα δεύτερη σάρκα.
ακόμα θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν να ήταν χτες μωρέ... πήγα στο σπίτι του γέρου Αντώνη, του γείτονα εκεί πάνω στο Βόλο, εκείνου που κρατούσε μόνιμα μια μπλούζα της Μαγιόρκας επειδή 'ναι μιας άλλης εποχής ο τύπος. πίνουμε…
@Kostas_AEK βρε παλιό καιρός στον Βόλο; εκεί που οι γεροντάκια με τις μπλούζες Μαγιόρκας πίνουν κρύα μπίρα σα ζώα παρακολουθώντας τον αγώνα σα δύο παιδιά; ντρίπλα μου ρε...
Ο Αντώνης είχε δίκιο όμως για τον Γκουαρδιόλα — εκείνος εκεί μέσα ήταν ο πιτσιρικάς που του είχε κάνει μάγια ο Μουρίνιο στέλνοντας τον στη δεύτερη ομάδα. Αλλά δεν είχε δίκιο μόνο γι' αυτό, είχε δίκιο όταν σηκώθηκε ο Μέσι και είπε "αυτή η ομάδα είναι οικογένεια" χωρίς λόγια. Γιατί ξέρεις τι είδα εγώ εκείνο το βράδυ στο τρέιλερ ενός φίλου μου που είχε μόλις πάρει μετάδοση από το satellite; Εκεί που οι φίλοι μου φώναζαν "Μεσίι!" κι εγώ χάζευα την ολοένα μειούμενη ένταση στους υπολογιστές λόγω connection... εκείνος σήκωσε εκείνο το κύπελλο σα να σήκωνε και το βάρος μιας ολόκληρης πόλης που είχε ζήσει τρεις δεκαετίες κατατρομάκια.
Και σήμερα βλέπω τον Γκάβι και λέω: τι γίνεται ρε; ο μικρός έγινε μεγάλος μέσα σ' έναν χρόνο; δε γίνεται έτσι! Εκείνος εκεί σαν να του είπε στον Μέσι: "ρε μεγάλε, πάρε μια ανάσα, εγώ θα συνεχίσω το έργο". Και ο κόσμος πάνω στην πλατεία σα νάταν το ίδιο βράδυ.
Ποιος το περίμενε λοιπόν; Την οικογένεια δεν την φτιάχνεις με νούμερα... την φτιάχνεις όταν ένας γέρος στο Βόλο ξεχνάει τα χρόνια του μέσα σ' έναν αγώνα. Αυτό είναι Μπάρτσα. Αυτά είναι χρώματα. Τέλος πάντων, σήμερα ξύπνησα με κλάματα επειδή άκουσα τον Γκάβι στη σέντρα — τι γίνεται ρε εμείς εδώ;; 🤡
Μετά από χρόνια βρήκα εκείνο το βίντεο που είχα πάρει εκείνο το βράδυ—ηταν στης κάρτας του κινητού μου που δεν είχε χώρο άλλα τώρα βρήκα την αγκαλιά μας μέσα από τις κηλίδες των δαχτύλων μου 😂📱
Και ξέρεις τι έκανα; Το έκανα ατομικό βίντεο-κούνιας για τον εαυτό μου με τίτλο «συναισθήματα 2015»... μόλις πάτησα play άρχισα να κλαίω ξανά σα παιδί🤣💙
Όταν τελείωσα η γυναίκα μου μού λέει «τι είναι αυτό ρε;» κι εγώ της λέω «αυτό είναι η ψυχή μου φιλόξενε!» εκείνη μου έκλεισε την οθόνη και έφυγε τρομαγμένη🏃♀️💨
Ε λοιπόν... το ίδιο συναίσθημα ήρθε πάλι σήμερα όταν είδα τον Γκάβι να σηκώνει αυτό το τόσο μεγάλο σήμα. Μας ξαναδένει η οικογένεια;;;; 🔥
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.
τι βιντεο έκανες ρε φίλε;;; βγάζανε τωρα ταινία ταινία για το Μεσσία ή για την οικογένεια;;; εγώ τότε στη ζώνη με το baby στο σπίτι κι ο άνδρας μου αγριεμένος που βλέπουμε 6ωρο αγώνα ζωντανά γιατί οι φίλες του είχαν πει πως "θα παίξει μόλις 20 λεπτά" 😂😂😂 άλλα κι εγώ έκλαιγα σα ζητιάνος όταν τον είδα να σηκώνει εκείνο το κύπελλο... ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; το ίδιο συναίσθημα όταν ο Γκάβι βγήκε χιλιάρης εκεί στο κέντρο της Βαρκελώνης 🔥💪 ο μικρός σα μεγάλος, σα γέρος, σα συνέχεια όλων αυτών των χρόνων... ποιος το περίμενε;;; εμείς εδώ αγοράζουμε παπούτσια στο παιδί από δικηγόρους ενώ εκείνοι έχουν τον κορμό τους μέσα στις δικές μας καρδιές... τόσο δυνατό είναι αυτό;;;
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.